Το σημειοφόρο ζεύγος Πέττα ήρθε και μας έσωσε

Μαρτυρία τῆς Σοφία Ἀ. Ντόνα, καθηγήτριας μουσικῆς κατοίκου Λάρισας,  τηλ. 0030 2414003470 , ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο: sofia_dona@yahoo.gr .

Κατεγράφη 06 Δεκεμβρίου 2016.

Οἱ οἰκεῖοι μου, ἄν καί πιστοί καί ἀκολουθοῦμε τόν πατροπαράδοτο τρόπο ζωῆς, γιά αὐτό ἀπό τό μίσος τοῦ κακοῦ περνούσαμε μεγάλους πειρασμούς, πού μᾶς ἔφερναν στά ὅρια τῆς ἀπογοήτευσης καί τῆς ἀπελπισίας. Γιατί, ἐνῶ πηγαίναμε μέ τόν σταυρό στό χέρι, ἀόρατες ἐξ ἀριστερῶν δυνάμεις μέ τά ἐπίγεια ὄργανά τους μᾶς πολεμοῦσαν σκληρά. Ἀλλά δέν χάναμε τήν πίστη μας στόν Χριστό καί στά μυστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Γιά αὐτό σέ κάποια στιγμή μεγάλης ἐπίθεσης εἶδε ἡ μητέρα μου Φωτεινή ὅτι θά λυτρωθοῦμε ἀπό θεϊκά σημεῖα, πού θά τελέσουν θεράποντες τοῦ Χριστοῦ.
Ἔτσι μία ἡμέρα μέσω τοῦ διαδικτύου θέλαμε νά μάθουμε ἄν ὑπάρχουν ἐν ζωῇ ἐνάρετοι ἄνθρωποι. Καί, ὅταν γράψαμε «θαυμαστά σημεῖα» αὐτομάτως κάποιος ἱστότοπος ξεδίπλωνε τόν ἄγνωστο γιά ἐμᾶς σημειοφόρο  π. Νικόλαο Πέττα καί τήν πολύαθλη πρεσβυτέρα του Ἀνθή. Ἦταν ἡ ἱστοδελίδα, πού ἐπιμελήθηκε ὁ γνωστός μας πανεπιστημιακός καθηγητής Φώτιος Δημητρακόπουλος ( http://www.pnikolaos.gr ), ὅπου ἐκεῖ καταγράφονται στοιχεῖα ἀπό τήν θαυμαστή βιωτή τοῦ ἀείμνηστου λευιτικοῦ ζεύγους.
Συγκινηθήκαμε πάρα πολύ γι’ αὐτούς τούς περιφρονημένους ἀπό τίς ρυπαρές ἱερατικές κλίκες, αὐτούς τούς ἁγίους ἀνθρώπους πού δόθηκαν ὁλοκληρωτικά στόν Θεό καί ὑπέφεραν πολλές δυσκολίες. Νοερά κάναμε τήν προσευχή μας καί ζητήσαμε τή βοήθειά τους, καί ἀμέσως μας ἔδωσαν τό πρῶτο στίγμα, ἄν θέλετε τό πρῶτο σημεῖο ὅτι θά μᾶς βοηθήσουν. Μέ κόπο βρήκαμε ἄκρη μέ κάποιο οἰκεῖο του π. Νικολάου καί συγκεκριμένα τό τηλέφωνο τοῦ π. Νεκταρίου (γράφω μέ κόπο, διότι ἀκόμη καί σήμερα, ἐάν ἀναζητήσετε ἀπό ἐκκλησιαστικούς παράγοντες τῆς πόλεως, πού ἔζησε τό ἱερατικό ζεῦγος λεπτομέρειες γιά ἐκεῖνο καί τά λοιπά, ἀνάλογα μέ τό πού θά πέσεις, θά λάβεις τήν ἀπάντηση. Ἴσως ἐδῶ ταιριάζει αὐτό, πού λέει ὁ λαός, ὁ δολοφόνος στόν τόπο τοῦ ἐγκλήματος γυρνᾶ!) Πῆρα στό τηλέφωνο τόν π. Νεκτάριο Πέττα γιό τοῦ π. Νικολάου, γιά νά ζητήσω τήν πνευματική του βοήθεια. Ἐκεῖνος λόγω συγγενείας ἀμέσως μᾶς ἀπάντησε ὅτι λυπᾶται πού δέν μπορεῖ νά μιλήσει μαζί μας γιά τό θέμα αὐτό γιά εὐνόητους λόγους, διότι πρόκειται γιά τούς γονεῖς του.
Δέν τό βάλαμε κάτω καί σέ ἱστοτόπους, ὅπου καταγράφονται θαυμαστά τοῦ ἀείμνηστου ζεύγους βρῆκα τό τηλέφωνο τῆς ὑπερήλικης μοναχῆς Ἀκακίας, πού ἀσκεῖται στήν Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδας Νέου Βουτσᾶ Ἀττικῆς. Ἐπικοινωνήσαμε μέ τήν γερόντισσα Ἀκακία, γιά νά  μᾶς μιλήσει γιά τῆς πνευματικές ἐμπειρίες, πού εἶχε βιώσει καί αὐτή ἀπό τό ἀοίδιμο ζεῦγος Πέττα. Ἡ μοναχή  Ἀκακία ὑποσχέθηκε ὅτι θά ἀγωνισθεῖ, γιά νά μᾶς ἐξασφαλίσει τήν φωτογραφία τοῦ ζεύγους, πού σέ πολλῶν τά μάτια παραπέμπει σέ ἁγιογραφία, καθώς καί τό πρῶτο συστηματικό πόνημα γιά τό ζεῦγος, πού τό ἐπιμελήθηκε κατόπιν ὑποδείξεως τῆς Παναγίας μας τῆς Πορταΐτισσας ὁ ἀσκητής Ἰβηρίτης Γέρων Μάξιμος, πρώην Πρωτοεπιστάτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πού φέρει τόν τίτλο «ΝΕΑΙ ΗΓΙΑΣΜΕΝΑΙ ΜΟΡΦΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ὁ πατήρ Νικόλαος Πέττας (1941- 4.1.2000) καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή (1943-21.11.2012)».
Στό  σπίτι μας τά παραλάβαμε ὡς εὐλογία ἀπό τήν Γεωργία Θεοχαροπούλου. Μάλιστα ἡ φωτογραφία μέ τήν μορφή τοῦ ζεύγους ἔφερε στήν ἄλλη ὄψη τεμάχιο ἀπό τό πυρωμένο καί θαυμαστό πετραχείλι τοῦ π. Νικολάου. Μέ συγκίνηση καί πίστη τό διάβασε ὅλη  ἡ οἰκογένειά μου καί τίς φωτογραφίες τους κυριολεκτικά τίς ἀναρτήσαμε ὡς πνευματικά ἀλεξικέραυνα σέ ἐμφανές σημεῖο.

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥΣ ΕΤΡΕΨΕ ΣΕ ΦΥΓΗ ΠΕΙΡΑΣΜΙΚΑ
ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΑΣΑΝΙΖΑΝ!
Στό σπίτι μας γιά ἱκανό διάστημα εἴχαμε ἕνα μεγάλο  πειρασμό ἀπό ἀναρίθμητους ψύλλους καί κοριούς, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἄφηναν τά σημάδια τοῦ περάσματός τους καί τόν τραυματισμό στά σώματά μας, ἐντούτοις δέν ἦταν ὁρατοί. Ὑποβληθήκαμε σέ πολλά ἔξοδα μέ φάρμακα καί σπρέι καί εἰδικούς, πού ἔβαλαν ἐντομοκτόνα, γιά νά ἐξαφανισθοῦν αὐτά τά ζωύφια, πού μας εἶχαν καταφάει ὅλους, καί εἴχαμε ἀποφασίσει νά φύγουμε ἀπό τό σπίτι.  Μετά τίς εὐλογίες, πού σκορποῦσαν οἱ φωτογραφία τοῦ ζεύγους Πέττα σταδιακά ἄρχιζαν νά ἐξαφανίζονταν καί οἱ ψύλλοι καί οἱ κοριοί. Προσέξαμε ὅτι εἶχαν λιγοστέψει καί δέν τολμούσαμε οὔτε μεταξύ μας νά τό συζητήσουμε μήπως καί προκαλέσουμε τόν πειρασμό. Ἐφαρμόσαμε αὐτό, πού πληροφορηθήκαμε, ὅτι δηλαδή σέ ὅποιο σπίτι  μπαίνει ἡ μορφή τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας του, ὁ πειρασμός ἀδυνατίζει, ὑποφέρει καί στό τέλος ἀποδρᾶ καί φεύγει.

ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ ΕΥΩΔΙΑΖΕΙ
ΕΚΑΝΑΝ ΑΙΣΘΗΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΜΟΡΦΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΣ
Στίς 9 Μαΐου 2016 στά δικαστήρια ἐδῶ στήν Λάρισα θά ἐκδικαζόταν μία σοβαρή ὑπόθεσή μου. Λόγῳ τῆς ἀπεργίας τῶν δικηγόρων ὅλες οἱ ὑποθέσεις μετατίθεντο γιά τό Φεβρουάριο τοῦ 2017 καί ἀργότερα. Ἡ δική μου ὑπόθεση λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος τοῦ θέματος ἔπρεπε νά ἐκδικασθεῖ τό συντομότερο δυνατόν.
Ἀπογοητεύθηκα ἀπό τίς ἡμερομηνίες, πού ἔδινε ὁ πρόεδρος τῆς ἕδρας γιά μακρινά διαστήματα, καί τότε ἐνέτεινα τήν προσευχή μου καί παρακαλοῦσα τόσο ἐγώ, ὅσο καί ἡ μητέρα μου Φωτεινή Ντόνα, τό ἀείμνηστο λευιτικό ζεῦγος Πέττα νά μᾶς βοηθήσει, ὥστε ὁ πρόεδρος νά μᾶς ὁρίσει πιό σύντομη ἡμερομηνία ἐκδίκασης. Μία θεία εὐωδία ἐκχεόταν δίπλα μου ἀπό τήν φωτογραφία τους, πού εἶχα στήν τσάντα μου.
Προτοῦ ἀναγγείλει τή δική μου ὑπόθεση, περίπου πέντε λεπτά ἐνωρίτερα, ἀπό τό πουθενά καί μέ κλειστά τά παράθυρα, παρουσιάσθηκε ἕνα ὁλόλευκο περιστέρι μέ μάτια σπινθηροβόλα φωτεινά καί μέ ἕνα χρῶμα γαλαζοπράσινο ἀπό τό λαιμό του ὡς τά πόδια του. Τέτοιο ὄμορφο περιστέρι δέν εἴχαμε ξαναδεῖ.
Αὐτό πέταξε ἐπάνω ἀπό τά κεφάλια τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀκροατηρίου, πάντα ἀπό δεξιά. Ἔκανε τρεῖς φορές αὐτόν τόν κύκλο καί πῆρε θέση ἐνεργώντας ὡς ἄνθρωπος (ἀνθρωπονόητο πού λέει ὁ λαός) ἐπάνω στήν ἕδρα, πού ἦταν ὁ πρόεδρος. Κάθησε κυριαρχικά στή διπλανή καρέκλα τοῦ προέδρου καί κανείς δέν τό πείραξε οὔτε τό ἔδιωξε. Μᾶς κοιτοῦσε ἔντονα καί κατάματα. Ὅλοι οἱ δικηγόροι, πού εἶχαν τηλέφωνα κινητά, τό φωτογράφισαν, γιατί τούς ἔκανε ἐντύπωση ἡ ὀμορφιά του καί ὅτι ἐνεργοῦσε μέ νοημοσύνη ἀνθρώπινη.
Ἀφοῦ ὁ πρόεδρος μᾶς ἔδωσε τήν συντομότερη ἡμερομηνία ἐκδίκασης τῆς ὑπόθεσής μας, πού ἦταν ἡ 23η Σεπτεμβρίου 2016, τό περιστέρι ἔκανε πάλι τήν ἴδια κίνηση ἐπάνω ἀπό τά κεφάλια τῶν δικηγόρων καί ἐξαφανίσθηκε ἀπό τήν αἴθουσα μέ ἕνα ἐλαφρύ πέταγμα.
Ἐγώ ἀνέφερα τό συμβάν αὐτό στή μοναχή Ἀκακία, ἡ ὁποία ἔκανε πολλή προσευχή γιά τήν ὑπόθεσή μου, καί αὐτή μέ πληροφόρησε ὅτι ὁ π. Νικόλαος Πέττας ἐμφανίζεται μέ τή μορφή περιστεριοῦ σέ πολλές περιπτώσεις, πού ὁρισμένες ἀπό αὐτές οἱ πιστοί ἔχουν προλάβει καί τίς ἔχουν δημοσιεύσει. Προσωπικά τόν εὐχαριστῶ καί τόν εὐγνωμονῶ, πού μέ ἐπισκέφθηκε τή δύσκολη αὐτή ὥρα καί ζητῶ τίς πρεσβεῖες του νά μέ προστατεύουν σέ ὅ,τι  παρουσιασθεῖ. Ἀναμένω τήν ἀπόφαση τῆς ὑπόθεσής μου καί ὁ π. Νικόλαος νά μεσολαβήσει νά δικαιωθῶ.
Ἀναζητήσαμε τήν φωτογραφία ἀπό τούς δικηγόρους, ἀλλά μέχρι σήμερα δέν τήν ἐξασφαλίσαμε. Δικηγόρος τῶν Τρικάλων, πού τήν κατέχει, ὅπως φαίνεται ἔδωσε ἄσχετη φωτογραφία καί θά δεῖτε σέ ἀνάρτηση τῆς κ. Ἀσπασίας Βαρβαρέσου (http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/12/blog-post_521.html ) πώς ἐμφανίσθηκε στό σπίτι της τό περιστέρι καί τό φωτογράφισε, μετά τό ταξίδι της στά Τρίκαλα, ἀπό ὅπου ἔφυγε ἀπογοητευμένη ἀπό τήν λάθος φωτογραφία τοῦ περιστεριοῦ.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ
Ὁ πατέρας μου ἀσχολεῖται στόν ἐλεύθερο χρόνο του μέ τήν καλλιέργεια τῆς γῆς. Καθώς ἐργάζεται, προσεύχεται καί, ὅταν ὁλοκληρώσει τήν προσευχή στόν Χριστό μας, στήν Παναγία μας καί στούς Ἁγίους, ἀρχίζει τήν ἁγιορείτικη εὐχή γιά τό ἄξιο καί θαυματουργό ζεῦγος Πέττα. Τότε παρουσιάζονται δύο παράξενα στό εἶδος τους πουλάκια, λίγο μεγαλύτερα ἀπό τά περιστέρια, ὁμοιάζουν μέ τίς πλαδίστες, ὅπως τά λέμε στήν τοπική διάλεκτο. Στήν ἀρχή ἔσπερνε καί δέν εἶχε καταλάβει τί ἀκριβῶς εἶναι, καί, ἐνῶ τά διώχνει, γιά νά μήν φᾶνε τόν σπόρο, ἐκεῖνα κάθονται κοντά του, χωρίς νά δημιουργοῦν φθορές, καί ἐνῶ τά διώχνει, ἄφοβα τόν συνοδεύουν στήν ἐργασία. Κατάλαβε ὅτι σχετίζονται μέ τό ζεῦγος Πέττα, διότι παρουσιάζονται μετά τήν προσευχή σέ ἐκεῖνο! Ἀπό τότε τά ἔχει ὡς συντροφιά καί νιώθει ἀσφάλεια. Μάλιστα τά  φωτογράφισε στό κινητό του καί τά ἔχει ὡς εὐλογία.

ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥΣ
ΤΟ ΚΑΚΟ ΥΠΟΧΩΡΕΙ
Στίς ἀρχές Μαΐου, ὁπότε ἑορτάζει ὁ τοπικός μας ὁσιομάρτυρας Νικόλαος ὁ ἐν Βουναίνοις, θά γνωρίζαμε ἐπιτέλους τόν π. Νεκτάριο, γιά νά τόν βοηθήσουμε, ὥστε νά πάει καί νά ἀφιερώσει στό Προσκύνημα στά Βούναινα μεγάλη πρωτότυπη εἰκόνα τῶν ἐν τῇ σκήτῃ τῶν Βουναίνων μαρτύρων, εἰς μνήμην τῶν γονέων του.
Ἔτυχε ὁ πάτερ νά ἔχει στήν δεξιά τσέπη τοῦ ἀντεριοῦ του τό πετραχήλι ἐκστρατείας τοῦ πατέρα του, τοῦ π. Νικολάου, καθώς καί τόν ξύλινο σταυρό του. Ὅπως τά εἶχε σέ μία θήκη, τόν παρακαλέσαμε νά εὐλογήσει τό σπίτι μας καί, ὅπως τά βαστοῦσε, σταύρωσε τά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἀπό τό πετραχήλι πήγαζε γλυκιά εὐωδία, ἐνῶ ἀπό τό σταυρό πήγαζε θέρμη, καί τό νιώθαμε ἔντονα στά χείλη, καθώς τό ἀσπαζόμασταν. Πραγματικά ἔβραζε!
ΟΙ ΑΞΙΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ!
Οἱ γονεῖς μου συνδέονται ἀπό χρόνια μέ χριστιανούς ἀπό τήν περιοχή τῶν Πατρῶν. Ὡστόσο τούς ἔκανε ἐντύπωση ὅτι, ἐνῶ κατά καιρούς τούς ρωτοῦσαν, γιά νά τούς γνωρίσουν πνευματικοί ἄνθρωποι, δέν τούς εἶπε κανείς γιά τό λευιτικό ἐκεῖνο ζεῦγος Πέττα. Βλέπετε ἐκεῖνοι ἀνῆκαν ἀλλοῦ. Δέν ἀνῆκαν σέ χριστιανικές ὀργανώσεις, σέ ὁμάδες, σέ κλίκες μέ τήν καλή ἔννοια. Διότι ἡ ζωή τους τό εἶναι τους ἦταν Χριστοκεντρικό!
Μᾶς ἔκανε ἐντύπωση, ὅτι πρόσφατα ἱερέας ἀπό τήν περιοχή τῶν Πατρῶν μας ἔλεγε ὅτι οἱ ἄξιοι αὐτοί ἄνθρωποι μόνο μέ τήν παρουσία τους ἔκαιγαν τό κακό. Μᾶς ἔλεγε χαρακτηριστικά ὅτι, ἐάν συγκεντρώνονταν χίλιοι ἱερεῖς στήν πλατεία τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα καί ἔφερναν ἑκατό πλάσματα, πού ὑποφέρουν ἀπό τόν δαιμονισμό καί τά ἄφηναν ἐλεύθερα, ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς αὐτοί ἄνθρωποι κατευθείαν θά ἐπιτίθεντον στόν π. Νικόλαο Πέττα. Θά τόν ταλαιπωροῦσαν καί θά τόν χτυποῦσαν. Ἐάν στό τέλος ἔπαιρναν ἄδεια καί οἱ ἐννιακόσια ἐνενήκοντα ἐννέα πατέρες νά τοῦ κάνουν κακό τοῦ π. Νικολάου, δυστυχῶς ὁρισμένοι ἀπό αὐτούς θά τοῦ ἔδιναν τήν χαριστική βολή! Καί ὅλα αὐτά μας τά εἶπαν, γιά νά καταλάβουμε πόσο ἔκαιγαν τό κακό! Ἐμεῖς τό βιώσαμε ἀπό τίς φωτογραφίες τοῦ ζεύγους αὐτοῦ, πού καθάρισαν τήν οἰκία μας.
Ἄλλωστε μᾶς πληροφόρησαν ὅτι, ὅταν ἕνα ἀπό τά παιδιά τους, πού μικρός ἦταν ἄπειρος στά πνευματικά, ρωτοῦσε τούς γονεῖς τους: «Γιατί σας ἐπιτίθενται ἔτσι, μήπως φταῖτε κάπου;». Ἐκεῖνοι ἀπαντοῦσαν μέ ταπεινό φρόνημα ὅτι: «Οἱ παρουσία μας, τό ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός μας ἐνοχλεῖ! Ἐλέγχει! Δοξάζουμε οἱ ἀνάξιοι τόν Θεόν, πού βαδίζουμε τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό του».
Μᾶς ἔλεγαν γνωστοί του ἀείμνηστου ζεύγους ὅτι, ὅταν κοιμήθηκε ὁ π. Νικόλαος ἀπό τόσους ἱερεῖς τῆς περιοχῆς κανείς δέν δεχόταν νά πάει στό νεκροτομεῖο τοῦ Νοσοκομείου τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρῶν, γιά νά τόν ντύσει, ὥστε νά τόν τοποθετήσουν στό φέρετρο. Ὁ τότε ἱεροδιάκονος γιός του Νεκτάριος μέ τούς λοιπούς οἰκείους του παρακαλοῦσαν καί τηλεφωνοῦσαν, ὥστε νά βρεθεῖ ἕνας ἱερέας, γιά νά ἐνδύσει τόν νεκρό πατέρα τους. Ἀπό τήν τρομοκρατία καί τίς ἀπειλές, πού δέχονταν, ἀλλά καί ἀπό ἄλλους λόγους εὐτελεῖς, δέν πήγανε κανείς. Τότε ἕνα ἀρχιμανδρίτης, ὁ π. Χρύσανθος, τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἀξίωσε νά ἐκλεγεῖ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος, εἶχε τήν τόλμη καί τό ρίσκο καί, μαζί μέ τόν διάκονο Νεκτάριο, ἔντυσαν τόν κεκοιμημένο π. Νικόλαο. Ὁ π. Νικόλαος τούς ἀντάμειψε κάνοντας θαυμαστά σημεῖα κατά τήν ἔνδυση. Ἐπίσης τό βράδυ τῆς 4ης πρός  5ην Ἰανουαρίου 2000, ὁπότε ἡ νεκρική κλίνη τοῦ ἱερέα ἦταν στό Ναό, ὅπου ὑπηρετοῦσε, ἐνῶ τό τυπικό προβλέπει ἱερεῖς νά ἀναγνώσουν χάριν κοιμηθέντος ἱερέως τό Εὐαγγέλιο, οὐδείς ἐμφανίσθηκε, ἐκτός ἀπό τόν εὐλαβῆ π. Ἀπόστολο, πού, ἄν ἔχω πληροφορηθεῖ καλῶς, διακονεῖ στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πατρῶν. Τά ὑπόλοιπα ἀναγνώσματα διάβασαν ὁ διάκονος Νεκτάριος, ὅσο μποροῦσε ἀπό τήν συγκίνηση, ὁ τότε λαϊκός Κωνσταντῖνος Ἰατροῦ, νῦν ἀρχιμανδρίτης τῆς πόλεώς μας Λάρισας π. Κύριλλος, καί ἄλλοι πνευματικοί ἄνθρωποι! Καταγράφεται καί τό βέβηλο γεγονός ὅτι ὁ τότε πρωτοσύγκελλος ἀπό τήν ταραχή του ἐρυθριῶν, σάν ὠρυόμενος πίθηκος, κυριευμένος ἀπό τίς τύψεις καί τό μίσος καί τήν εἰρωνεία νά κάνει κακό στό νεκρό σῶμα τοῦ π. Νικολάου, προσπάθησε νά ἁρπάξει τό ἱερό Εὐαγγέλιο καί μάτωσε ἡ καρδιά τοῦ κεκοιμημένου! Ἀκόμη ὁρισμένοι ἐπίτροποι, μαζί μέ τόν συνεφημέριο του π. Νικολάου, χάλαγαν τόν κόσμο, οὔτε τό φέρετρο δέν ἤθελαν μέσα στό Ναό τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὅπου διακόνησε ὁ μεταστάς. Μάλιστα συγγενής τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, ὁ ἐπίτροπος κ. Παναγιώτης Κουτσαντώνης ἔκανε σκηνές! Ἐπίσης κατακριτέος εἶναι καί ὁ αὐταρχικός τρόπος, μέ τόν ὁποῖο φίμωσαν τόν διευθυντή τῆς Σχολῆς, πού θά μιλοῦσε γιά τόν συνάδελφο τοῦ π. Νικόλαο, καθώς καί τόν ἐκπρόσωπο τῶν μαθητῶν, πού θά μιλοῦσε γιά τόν μεταστάντα διδάσκαλό τους! Ἔλεος!

Ὁ π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας καταδίωξε καί ἔκανε ἀνακρίσεις καί ΕΔΕ γιά τόν π. Νικόλαο γιά ἀντικανονική κατάλυση κτλ. Ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἀπολογία τοῦ π. Νικολάου, κατέλυε μέ ἐντολή τοῦ πνευματικοῦ του π. Γεωργίου Παπασταύρου τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού παρατούσαν οἱ συνεφημέριοί του! Μετά ἀπό ὅλα αὐτά πῶς νά μήν τόν προδώσει ἡ εὐαίσθητη καρδιά του, ἄν καί νεανική!
Ἀκόμη ἀπό τούς οἰκείους πληροφορηθήκαμε ὅτι, ὅπως φαίνεται, καί νεκρός ἐνοχλοῦσε ὁ π. Νικόλαος ὁρισμένους συναδέλφους του ἱερεῖς! Τί σημαίνει αὐτό! Τό κοιμητήριο, ὅπου ἀναπαύεται ἀνήκει σέ κάποια ἐνορία τῆς Πάτρας, δέν εἶναι δηλαδή δημοτικό. Τόν τάφο αὐτό εἶχε ἀγοράσει ὁ πατέρας τοῦ π. Νικολάου, Ἀνδρέας Πέττας, πού ἦταν βιομήχανος. Ἐκεῖ ἀναπαύονται καί οἱ προπάτορες τοῦ π. Νικολάου ὁ Νικόλαος καί ἡ Πηγή Πέτρακα ἀπό τήν πόλη τῆς Ζακύνθου.  Ὡστόσο μετά τά ἐννιάμερα τοῦ π. Νικολάου ὁ ὑπεύθυνος ἱερέας τοῦ κοιμητηρίου εἶπε στήν πρεσβυτέρα Ἀνθή καί στά παιδιά της ὅτι πρέπει νά πληρώσουν ἕνα μεγάλο ποσό, γιά νά παραμείνει ὁ π. Νικόλαος στό ὁρισμένο κοιμητήριο, διότι κάηκε τό ἀρχεῖο τοῦ Ναοῦ, διότι τά περισσότερα ἔγγραφα εἶχαν καταστραφεῖ ἀπό πυρκαγιά, πού ἔπληξε τό ναό τόν Μάρτιο τοῦ 1991. Ἔτσι τό μνημεῖο τῆς οἰκογένειας Πέττα δέν διαθέτει δικό του φάκελο, πού νά περιέχει συμβόλαια καί ἔγγραφα, τά ὁποῖα διαπιστώνουν τήν χρήση του. Ἡ πρεσβυτέρα κατέρρευσε καί λέει μέ πόνο: «Παπα-Νίκο μου καί κεκοιμημένος ἐνοχλεῖς! Σήμερα στά ἐννιάμερά σου τί μας λένε;». Ὁ π. Νεκτάριος διαμαρτυρήθηκε καί λέει: «Καλά, ὁ τάφος εἶναι ἀπό τούς παλαιότερους ἰδιόκτητους τάφους καί γιά αὐτό ἀναπαύονται τρεῖς γενιές τῆς οἰκογενείας μας. Μέχρι χθές ζοῦσε ὁ πατέρας μας. Γιατί δέν τοῦ εἴπατε νά σηκώσει τούς παποῦδες του, τούς γονεῖς του καί τήν ἀδελφή μας Σοφία!». Μάλιστα τούς τόνισε ὅτι: «Εἶναι ἐντροπή νά φέρονται ἔτσι στούς οἰκείους ἑνός ρασοφόρου συναδέλφου του σέ τέτοια στιγμή. Δέν σκέφθηκαν οὔτε τήν διπλά χαροκαμένη καί σερνόμενη μέ πατερίτσες μητέρα μου».
Ἀλλά ὅλα αὐτά μνημονεύονται πάλι, γιά νά θυμίσουμε τήν προρρήσεις τοῦ π. Νικολάου, πού, ὅταν συναντοῦσε συμπρεσβύτερο ἔπεφτε γονατιστός καί τοῦ ἀσπαζόταν τό χέρι. Ἀσχέτως ὅτι γνώριζε τήν πολεμική πού τοῦ ἔκαναν, ἐκεῖνος εἶχε μεγαλεῖο ψυχῆς καί μεγαλοψυχία! Ὁ ρασοφόρος γιός του τοῦ ἔλεγε: «Καλά, Πατέρα, στούς ἀρχαιότερους ἐντάξει, νά κάνεις μετάνοια. Στούς νεώτερούς σου κληρικούς γιατί; Πρέπει καί ἐκεῖνοι νά δείχνουν τόν σεβασμό σέ ἕναν ἀρχαιότερο κληρικό». Ἐκεῖνος μέ μάτια δακρυσμένα ἀπαντοῦσε: «Παιδί μου π. Νεκτάριε, οἱ πατέρες αὐτοί αὔριο θά μέ διαβάσουν!».
Τώρα ὅμως ὁ Θεός διαλαλεῖ τό λευιτικό ζεῦγος Πέττα. Καί, ὅπως εἶπε ἕνας ἁγιορείτης, ἄν μποροῦσαν αὐτοί, πού ἔχουν τύψεις καί ἐνοχές, θά ἔκλειναν τό στόμα καί αὐτοῦ τοῦ ἴδιου του Θεοῦ. Μάτωσε ἡ πληγωμένη καρδιά τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, πού ποτέ δέν ἀποκαταστάθηκε τό ὄνομα τοῦ συζύγου της ἱερέα ἀπό τήν τοπική ἐκκλησία. Βλέπετε ἀλλάζουν τά πρόσωπα, ἀλλά ἡ ὀργή μένει!
Ὅταν τιμοῦσαν τίς μητέρες κληρικῶν καί τίς συζύγους ρασοφόρων, ἔκαναν ὅτι δέν τήν γνώριζαν καί τήν ἀγνόησαν. Τώρα ἀναγνωρίζει ὁ Θεός, καί τήν συνιστᾶ στούς πονεμένους πιστούς. Πολεμοῦν καί συκοφαντοῦν ἀκόμη καί τά θαυμαστά σημεῖα, πού γίνονται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ λευιτικοῦ ζεύγους. Ἐνδεικτικά ἐντοπίσθηκε στό διαδίκτυο: http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/11/blog-post_83.html , αὐτά τά θαυμαστά πού μέρος τούς κατέγραψε ἡ κ. Ἀναστασία Δ. Παπαμιχαήλ, κάτοικος Πατρῶν (τηλ.: 0030-2610332932). Ἔχουν τίτλο: «Νέα θαύματα τοῦ εὐλογημένου ἀειμνήστου λευιτικοῦ ζεύγους Πέττα».
Στό τέλος τῆς ἀνάρτησης ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἱστοσελίδας ἀξιότιμος κ. Ἀναστάσιος Κωστόπουλος, ἀναφέρει ὅτι ὑπάρχουν ἕξι σχόλια, ὅπου ἀξίζει νά μελετηθοῦν:
1) Ἕνας Ἀνώνυμος στίς 17 Νοεμβρίου 2016 - 2:25 μ.μ. εἶπε: «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοίς ἁγίοις Αὐτοῦ».
2) Ἕνας ἄλλος δῆθεν Ἀνώνυμος στίς 18 Νοεμβρίου 2016 - 7:31 π.μ. εἶπε: «Πολύ περίεργα πράγματα διαβάζω ἐδῶ! Ἐπισημαίνω ἕνα: Πότε ἔγινε πανεπιστημιακός καθηγητής ὁ πρώην πρόεδρος τῶν φιλολόγων Πάτρας κ. Φώτης Δημητρόπουλος;;;
Προσοχή!
w» <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQbJAV2wKJPw6-jLHKJAW69T1BPrwl51iSJaPHS61-YA33ZWj6PESQ4w3nRaxd-drPGwi0b9EIOiUW1msGbvXca4Dvfc7TJ4xOjqWhLn3ypgO1Tc1yJqNwN3nd7NonKKGv0OqGD4sUZ6M/s35/%252525CE%2525259C%252525CE%252525AC%252525CF%25252584%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1%25252B%252525CE%252525A4.bmp" width="35" height="35" class="photo" alt=""> ».
3) Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ ἔγκριτου αὐτοῦ ἱεραποστολικοῦ ἱστοτόπου κ. Ἀναστάσιος στίς 18 Νοεμβρίου 2016 - 4:28 μ.μ. εἶπε: «Πρός: 18 Νοεμβρίου 2016 - 7:31 π.μ.: «Περίεργο εἶναι τό σχόλιό σας W, τό ὁποῖο δέν εἶναι γιά αὐτή τήν ἀνάρτηση, ἀλλά διά τήν ἑπόμενη. http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/11/blog-post_943.html .
Ἡ σύστασή σας εἶναι «Προσοχή», ἐνῶ ἡ ἀπροσεξία σας, ἔστω καί ἀνώνυμα, σας ἐκθέτει. Ὁ Ὁμότιμος Καθηγητής ὑπογράφει ὡς Φώτιος Δημητρακόπουλος καί ὄχι, ὅπως ἀπρόσεχτα τό διαβάσατε, ὡς Δημητρόπουλος. Τήν ἀνάρτηση μοῦ τήν ἔστειλαν μέ mail στό διαδίκτυο διάβασα τό βιογραφικό τοῦ κ. Φ. Δημητρακόπουλου: http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewspeaker.aspx?SpeakerID=201
Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τό σχόλιο καί σᾶς συνιστῶ «Προσοχή» ἄλλη φορά».
4) Ὁ πανεπιστημιακός καθηγητής κ. Χρῆστος Μαρκόπουλος εἶπε στίς 21 Νοεμβρίου 2016 - 5:26 π.μ.: «Ἀγαπητέ κ. Ἀνώνυμε, βλέπω ἀκολουθεῖτε μέ ἐπιτυχία τήν τεχνική του "σπείρω ἀμφιβολίες" μέ τήν ἀναφορά σας σέ "Πολύ περίεργα πράγματα...".
Πολύ ὀρθά ἀπαντᾶ ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἱστοσελίδας καί μέ ἀναφορές παρουσιάζει τήν ἀλήθεια. Εἶναι πράγματι θαυμαστά ὅσα μεταφέρει ἡ συντάκτης τῆς ἐπιστολῆς κ. Ἀναστασία Δ. Παπαμιχαήλ. Γιά τούς δυσπιστίες μπορεῖ νά εἶναι ἁπλά περίεργα. Δέν πειράζει! Ἡ συντάκτης δέν προσπαθεῖ νά σᾶς πείσει. Ἁπλά νιώθει τήν ἀνάγκη νά μεταφέρει, νά μοιραστεῖ, νά "φωνάξει" τήν θαυμαστή ἐμπειρία της. Ἐσεῖς πρέπει νά διαλέξετε μεριά. Ἄν δέν εἶστε σίγουρος ἀκόμα, πάρτε τό χρόνο σας, ρωτῆστε, ψάξτε, διαβάστε, κάντε τήν ἔρευνά σας καί εἶμαι σίγουρος ὅτι θά βεβαιωθεῖτε. Ἀπό τήν ἄλλη, ἄν δέν πιστεύετε τά γραφόμενα, νομίζω σας δίνεται ἡ δυνατότητα νά ἐκφραστεῖτε.
Παρακαλῶ ὅμως, μήν προσπαθεῖτε νά σπείρετε τήν ἀμφιβολία σας στούς ὑπόλοιπους ἀναγνῶστες μέ πλάγιο τρόπο. Πιθανόν αὐτό σᾶς κάνει, ἐσᾶς προσωπικά, νά νιώθετε καλύτερα, ἀλλά ἐπιτρέψτε μου δέν εἶναι ἔντιμο. Ἀφῆστε τούς ὑπόλοιπους ἀναγνῶστες νά κρίνουν ἐλεύθερα τήν ἀλήθεια τῶν γραφομένων. Εὐχαριστῶ».
5) Ὁ ἀνώνυμος στίς 21 Νοεμβρίου 2016 - 1:53 μ.μ. εἶπε «Πρέπει νά παίρνουν ἀπαντήσεις κ. Μαρκόπουλε ὅσοι προσπαθοῦν νά γράφουν ὑπονομευτικά σχόλια. Καλά ἔκανες καί σύ καί ὁ Ἀναστάσιος».
6) Ἡ πανεπιστημιακή καθηγήτρια κ. Θεώνη Τασσοπούλου στίς 24 Νοεμβρίου 2016 - 3:20 π.μ. εἶπε: «Ἡ κατάθεση ψυχῆς τῆς κ. Παπαμιχαήλ εἶναι συγκινητική, διότι δείχνει ὅτι ἡ θερμή πίστη θαυματοποιεῖ καί εὐεργετεῖ τήν ψυχή καί τό σῶμα ὄχι μόνο αὐτῶν, πού προσεύχονται, ἀλλά καί αὐτῶν, γιά τούς ὁποίους κάποιος, ἔστω καί ἁμαρτωλός, προσεύχεται ταπεινά, μέ δάκρυα καί πόνο. Ἡ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου δέν φαίνεται νά προσπαθεῖ νά πείσει κανέναν καί δέν διεκδικεῖ κάτι γιά τόν ἑαυτό της ἤ γιά τό λευιτικό ζεῦγος. Μοιράζεται μέ τούς ἀναγνῶστες τῆς ἱστοσελίδας θαυμαστά γεγονότα, πού βίωσε. Γιατί νά μήν πιστέψει ἡ κ. Παπαμιχαήλ στήν δύναμη τῆς πρεσβείας τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας του Ἀνθῆς στόν Θεό, ἀφοῦ ἡ ἴδια καί ἡ οἰκογένειά της εὐεργετήθηκαν; Ἐπίσης, γιατί νά ἀμφισβητήσουμε τήν θεία ἀναγνώριση καί παρρησία, πού κέρδισαν οἱ ὑπερπολύτεκνοι, εὐσεβεῖς καί φιλάνθρωποι λευίτες, ἀφοῦ διετέλεσαν σέ διαρκῆ μετάνοια, τήρησαν τούς ἠθικούς νόμους τοῦ Θεοῦ καί, κυρίως, ὄχι μόνο τόν ἄκουσαν στό πνεῦμα τους, ἀλλά δέχθηκαν καί ὑπηρέτησαν αὐτό, πού ἄκουσαν;
Οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ πάντα ζοῦσαν καί ζοῦν, ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας, ἀνάμεσά μας. Δέν εἶναι ἀπαραίτητα ἐρημίτες, μοναχοί ἤ ἄγαμοι. Μπορεῖ νά εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς «διπλανῆς πόρτας», αὐτοί πού μᾶς χαμογελοῦν μέ καλωσύνη τό πρωί. Ἴσως εἶναι δύσκολο νά ἀποδεχθοῦμε ὅτι εἴμαστε λῆπτες τέτοιας μεγάλης εὐλογίας καί, ἀκόμη δυσκολότερο, νά διανοηθοῦμε ὅτι οἱ γείτονές μας, ἤ οἱ ὁποιοιδήποτε ἄνθρωποι μέ τούς ὁποίους ζήσαμε μαζί, ἀνήκουν στούς ἐκλεκτούς του Θεοῦ.
Βεβαίως πολλοί ἐκλεκτοί ἀμφισβητήθηκαν, χλευάσθηκαν καί ἄπειροι βασανίσθηκαν καί μαρτύρησαν. Δέν ἔλειψαν ποτέ ἀπό δίπλα τους, οὔτε ὅσο ζοῦσαν οὔτε ἀφοῦ πέθαναν, οἱ «Ἰοῦδες» καί οἱ «Θωμάδες». Ἦταν μεγαλόκαρδοι ὅμως καί τούς ἀνέχθηκαν καί τούς ἀνέχονται. Αὐτή τήν δύναμη ἔχουν ὅσοι ἀγαποῦν. Προσεύχονται καρτερικά νά γίνουμε, ὅπως ὁ Παῦλος, ἀπό διῶκτες, Ἀπόστολοι. Ἔχουμε προθεσμία, ὅπως ὁ ληστής, ὡς τήν προτελευταία μας πνοή.
Γιατί νά μήν μεταστραφοῦμε μέ καλή προαίρεση πρός τό Μεγάλο Α καί νά κάνουμε μία καινούργια ἀρχή; Γιατί νά μήν ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας (ὄχι τό μυαλό μας, διότι εἶναι καχύποπτο) καί νά γίνουμε δεκτικοί στήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά εὐεργετηθοῦμε ἀπό αὐτόν καί τούς ἐκλεκτούς του, ὅπως ἡ κ. Παπαμιχαήλ; Πῶς θά μᾶς ἐλεήσουν, ἄν δέν τόν καί τούς πιστέψουμε; Αὐτή εἶναι ἡ ἀφετηρία ὅλων τῶν θαυμάτων».
Ὅπως γίνεται φανερό ἀπό τά ἕξι σχόλια τῆς ἀνάρτησης ἡ περιοχή, πού ταλαιπώρησε αὐτούς τούς ἀνθρώπους, ἐκεῖ εἶναι καί οἱ ἔνοχοι καί οἱ ἐλεγχόμενοι! Ὅμως ὁ Χριστός εἶναι μετάνοια καί ἀγάπη. Ἄς ἔλθουν σέ αὐτό καί ἄς μήν ταλαιπωροῦν καί ἀμαυρώνουν τίς ψυχές τῶν κεκοιμημένων. Ὁ π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα εἶναι μεγαλόψυχοι, μήν τό λησμονοῦν! Οἱ πιστοί ἄς ζητοῦν τήν εὐλογία καί τήν πρεσβεία τους καί θά δοῦν πόσο ἁπλά καί ἄμεσα θά προσφέρουν πλουσιοπάροχα τήν βοήθειά τους ἀπό τήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἀναπαύονται!
Τέλος, εὐχαριστήσαμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τόν πατέρα Νικόλαο Πέττα μαζί μέ τήν πολύαθλη πρεσβυτέρα του Ἀνθή καί μέ σεβασμό ἀναφωνήσαμε τῆς ἁγιορείτικη εἰδική εὐχή γιά ἐκείνους: «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή». Μέ τόν πνευματικό μας, τόν ἀρχιμ. Χρυσόστομο θά κατέλθουμε στόν τάφο τους, γιά νά προσκυνήσουμε τά εὐλαβικά τά ἅγια σκηνώματά τους γιά τό σημεῖο, πού μας ἔκαναν μέ τήν ἄδεια τοῦ Θεοῦ. Εἴθε νά πρεσβεύουν στό Θεό γιά τήν οἰκογένειά μας καί γιά κάθε πιστό Ὀρθόδοξο Χριστιανό, πού θά ζητάει τή βοήθειά τους, καί νά εἶναι βέβαιος ὅτι ἁπλόχερα καί δωρεάν θά τήν λάβει.

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα.

Κύριε ως οίδας...

Θαυμαστά σημεία του π. Νικολάου Πέττα

ΝΕΩΤΕΡΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΤΤΑ



Ὀνομάζομαι Ἀσπασία Βερβαρέσου. Εἶμαι στρατιωτικός ἐν ἀποστρατείᾳ στήν Π.Α. καί εἶχα δημοσιεύσει πρός δόξαν Θεοῦ καταχώριση μέ τίτλο: «Νέα ἐμφάνιση τοῦ π. Νικολάου Πέττα σέ Νοσοκομεῖο τῆς Πάτρας»  ( https://www.pemptousia.gr/2016/10/nea-emfanisi-tou-p-nikolaou-petta-se-nosokomio-tis-patras ).
Ὅπως φαίνεται οἱ ἀείμνηστοι Γέροντες π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή χάρηκαν ἀπό τήν δημοσίευση τῶν σημαντικότερων θαυμαστῶν σημείων, πού προσέφεραν μεγαλόκαρδα στούς δικούς μου.

Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΥΑΡΕΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΙΤΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ
Καί πραγματικά χάρηκαν γιά τήν ὁμολογία μας, ὅπως καί σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί ἐνδεικτικά ἀναφέρω τό παράδειγμα, πού μᾶς ὁμολόγησε ὁ ἀξιότιμος κ. Νικόλαος Ἐπιστηθίου ἐκ Τσερίου Λευκωσίας, τοῦ ὁποίου, ὅταν ἡ ἔγκριτη ἱεραποστολική ἱστοσελίδα «Πεμπτουσία» ἀνέβασε τό πολύ τεκμηριωμένο ἄρθρο του μέ τίτλο: «Ἡ ἁγιότητα ὡς ἐφικτή πραγματικότητα. Τό παράδειγμα τοῦ λευιτικοῦ ζεύγους Πέττα», ἄρχισε τό σπίτι τοῦ κάθε ξημέρωμα ἀπό 3:15 – 3:45 νά εὐωδιάζει! Στήν ἀρχή μέ τήν σύζυγό του κ. Ἀγάθη ἐψαχνε γιά κάποιο καπτιστήρη (ἔτσι ὀνομάζουν στά κυπριακά τό θυμιατήρι), πού βγάζει ὡραῖο ἄρωμα. Τελικά διαπίστωσαν ὅτι τό ὡραῖο ἄρωμα ἐξεχέετο ἀπό τήν φωτογραφία τῶν ἀοιδίμου λευιτικοῦ ζεύγους Πέττα.
Καί μέ ἐμένα εὐαρεστήθηκε ὁ Θεός γιά τήν ὁμολογία μου, ὅπως μαρτυρεῖ καί ὁ πνευματικός μου πατήρ, διότι συνέχισαν νά κάνουν τήν παρουσία τους αἰσθητη στή ζωή τήν δική μου, ἀλλά καί στόν περίγυρό μου.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΝΙΚΟΛΑΟ
Ἡ φίλη μου Εὐρυδίκη Γεωργακοπούλου – Τσουραπά, ὅταν τήν πληροφόρησα ὅτι ὁ π. Νικόλαος ὀφθαλμοφανῶς ἐπισκέφθηκε, νουθέτησε καί εὐλόγησε μέ τήν δεξιά του τήν μητέρα μου Ἀντωνία, πού χαροπάλευε στό Νοσοκομείου τοῦ Ρίου Πατρῶν, συγκινήθηκε!
Καί, μετά ἀπό αὐτή τήν ἁγιοφάνεια πήγα στόν τάφο τῶν ἀξίων καί θαυματουργῶν, ἦρθε καί αὐτή γιά νά πάρει τήν εὐλογία τους καί νά προσευχηθεῖ γιά τόν ἄρρωστο ἀδελφό τῆς Νικόλαο, ὁ ὁποῖος τήν περίοδο ἐκείνη νοσηλευόταν στό Νοσοκομεῖο τοῦ Πύργου μέ φοβερούς πόνους. Στόν τάφο τους στήν Παναγία Ἀλεξιώτισσα, ἀφοῦ γονατιστές λάβαμε τήν εὐχή τους, πήραμε λάδι ἀπό τό κανδήλι τους, πού τελεῖ πολλά θαύματα,  γιά νά σταυρώσει τόν ταλαίπωρο ἀδελφό της. Τῆς προσέφερα καί εἰκόνα τοῦ ἀξίου ζεύγους Πέττα. Μετά ἀπό τό σταύρωμα ἠρέμησε καί θεραπεύτηκε ἀμέσως. Ὄχι μόνο σωματικά, ἀλλά καί ψυχικά, ἀφοῦ ὡς τότε λόγω νεότητας ἦταν ἀντιδραστικός καί ὄχι συνεργάσιμος. Μάλιστα ἔδειχνε καί ἀδιαφορία πρός τούς δικούς του ἀνθρώπους. Ἔτσι, μέ τήν δύναμη καί τήν εὐχή τοῦ σημειοφόρου πατρός, ὄχι μόνο θεραπεύθηκε, ἀλλά καί ἀναγεννήθηκε ψυχικά.

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Τό τετραήμερο 21-24 Ὀκτωβρίου 2016 μαζί μέ τήν ἐπιστήθια φίλη μου Γεωργία Θεοχαροπούλου, τόν ἐκλεκτό πανεπιστημιακό καθηγητή κ. Φώτιο Δημητρακόπουλο καί τόν π. Νεκτάριο ἐκινήσαμε γιά προσκύνημα καί ἐπιμνημόσυνη δέηση στά Τρίκαλα Θεσσαλίας. Περάσαμε καί ἀπό τά Βούναινα, ὅπου προσκυνήσαμε τόν τάφο τοῦ ὁσιομάρτυρα Νικολάου, ὅπου ἐφιλοξενεῖτο καί ἡ χαριτωμένη κάρα του ἀπό Μονή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἄνδρου. Θαυμάσαμε στόν τάφο τήν σπάνια εἰκόνα, πού ἱστορεῖ τόν ὁσιομάρτυρα Νικόλαο μέ τούς λοιπούς συνάθλους του Θεσσαλούς, ἡ ὁποία δωρίθηκε στήν φετινή ἑορτή του εἰς μνήμην τοῦ π. Νικολάου Πέττα. Μᾶς φιλοξένησε ἡ εὐλαβής οἰκογένεια κ.κ. Ἀναστασίου καί Φωτεινῆς Ντόνα στήν Λάρισα. Ἄρχισαν μάλιστα νά μᾶς διηγοῦνται καί τά θαυμαστά σημεῖα, πού ἔχουν ζήσει ἀπό τό ἱερατικό ζεῦγος Πέττα. Ὁ π. Νεκτάριος μέ διακριτικό τρόπο ζήτησε νά ἀποσυρθεῖ, γιά νά ξεκουραστεῖ λίγο. Πολλά ἀπό τά θαυμαστά αὐτά τά κατέγραψε ἡ θυγατέρα τους Σοφία, ἡ ὁποία εἶναι καθηγήτρια μουσικῆς.
Μᾶς εἶπαν καί γιά τό περιστέρι πού ἐμφανίσθηκε στά Δικαστήρια Λαρίσης, διότι γνωστοί καί συγγενεῖς τούς εἶχαν «πουλήσει» καί προσεύχονταν μέ νηστεία καί ἐγκράτεια, μαζί μέ τόν πνευματικό τους καί μέ μοναχές στό λευτικτικό ζεῦγος, γιά νά μεσολαβήση, ἀφοῦ εἶχαν χάσει τήν ἐλπίδα τους γιά δικαιοσύνη ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί πραγματικά ἔλαβαν τήν θεία βοήθεια. Τούς εἴπαμε ὅτι θά πηγαίναμε στούς Ταξιάρχες Τρικάλων, ὅπου ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμαντίας κ.   Ναθαναήλ, Ἀρχιγραμματέας τῆς Ὀρθόδοξης Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας, θά τελοῦσε μέ τόν εὐγενῆ οἰκεῖου Ποιμενάρχη Τρίκκης καί Σταγῶν κ. Χρυστόστομο, τό ἑξάμηνο μνημόσυνο τοῦ ἀειμνήστου πατρός τοῦ Βασιλείου. Θά γινόταν ἀκόμη καί δέηση γιά τήν ἀνάπαυση τῆς προσφάτως μεταστάσης Γεωργίας, συζύγου τοῦ καθηγητοῦ κ. Φωτίου Δημητρακοπούλου. Τότε κ. Φωτεινή μᾶς εἶπε: «Ἁφοῦ θά πᾶτε στά Τρίκαλα, νά παρακαλέσατε τόν δικηγόρο κ. Ἀντώνη, γιά νά σᾶς δώσει ἕνα ἀντίτυπό της».
Τελικά μέσα ἀπό ἕναν εὐσεβῆ πρώην ἀστυνομικό, πού γνωρίσαμε στό εὐλογημένο Μοναστήρι τῆς Παναγίας μας στό Γκόρμποβο τῶν Τρικάλων, ὁ δικηγόρος ὑποσχέθηκε ὅτι θά παρέδιδε τήν συγκεκριμένη φωτογραφία στό ἀστυνομικό καί ἐκεῖνος θά τήν ἄφηνε στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ὥστε κατά τήν ἀναχώρησή μας, νά τήν παραλάβουμε ἀπό τήν νεωκόρος. Ὅμως ἀπογοητευτήκαμε, διότι ἤ ἐκ παραδρομῆς ἤ ἐξ ἄλλου λόγου μᾶς ἔδωσαν ἄλλη φωτογραφία, πού δέν ἔχει σχέση μέ τό περιστέρι τῆς ὁρισμένης περίπτωσης, ὅπως μᾶς εἶπαν οἱ κυρίες Φωτεινή καί Σοφία. Ὅμως θά σᾶς ἀναφέρω τί ἔγινε περαιτέρω.
Τό Σάββατο τελέσθηκε τό ἱερό μνημόσυνο, ἀπό τούς δύο Μητροπολῖτες καί στόν εὐχαριστήριο λόγο του γιά τήν τελετή τῆς ἀρχιερατικῆς θείας Λειτουργίας καί τοῦ μνημόσυνου γιά τόν πατέρα του ὁ Μητροπολίτης Ναθαναήλ εὐχαρίστησε τόν οἰκεῖο Ποιμενάρχη, πού ἦταν στά δεξιά του. Δέν παρέλειψε νά εὐχαριστήσει καί τόν π. Νεκτάριο, διότι τοῦ εἶχαν ὁρίσει νά κάνει τό ἱερό κήρυγμα, ὅπου ἀναφέρθηκε γιά τήν σημασία τῶν ἱερῶν μνημόσυνων μέσα στήν ὀρθόδοξο παράδοση.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΕΙ
ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ
Ὁ Μητροπολίτης Ναθαναήλ, εὐχαριστώντας τόν π. Νεκτάριο, ἔλαβε ἀφορμή νά διαλαλήσει ὅτι εἶναι ἁγιόπαιδο, διότι οἱ γονεῖς τοῦ π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή εἶναι σύγχρονοι νεοφανεῖς ἅγιοι καί βοοῦν τά σημεῖα, πού τελοῦνται μέ τήν ἱκεσία τους. Ὁ ἴδιος μάλιστα ἔχει γευθεῖ τέτοιες θαυμαστές ἐπεμβάσεις τους.

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ
Μετά τήν ἐπιστροφή μου ἀπό τό εὐλογημένο αὐτό προσκύνημα, τήν Τρίτη στίς 25 Ὀκτωβρίου καί ὥρα 10-11 π.μ., στό μκαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ μου στόν Νέο Κόσμο Ἀττικῆς, ἐνῶ μονολογοῦσα τήν ἁγιορείτικη εὐχή: «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή», ἔρχεται καί κάθεται ἕνα περιστέρι, πού μέ θωροῦσε, ἤρεμο καί ὄμορφο μέ ἁπαλό βελούδινο πέλος καί γαλάζιες ἀνταύγειες στό λαιμό του. Ἔλαμπε ὁλόκληρο. Ἦταν παροῦσα καί ἡ φίλη μου Ἀλτάνη Παπαβραμοπούλου, ἡ ὁποία εἶπε ὅτι δέν ἔχει ξαναδεῖ τόσο ὄμορφο περιστέρι. Τότε εἶπα θά τό πάρω φωτογραφία. Καί καθώς ἑτοιμάσθηκα νά τό τραβήξω αὐτομάτως, στάθηκε στό πλάι σάν νά πόζαρε. Κατόπιν ἐξαφανίσθηκε. Δέν περιγράφεται ἡ χαρά μας! Καί ὅταν ἐπικοινώνησα μέ τήν οἰκογένεια Ντόνα στήν Λάρισα, πού εἶχε παρόμοια ἐμπειρία, ἀπό τίς λεπτομέρειες ἀναφώνησαν καί οἱ δύο ὅτι ἐπρόκειτο γιά τό ἴδιο τό περιστέρι μέ αὐτό πού τούς εἶχε ἐμφανισθεῖ. Ὁ σημειοφόρος π. Νικόλαος φανέρωσε τό σημεῖο του, διότι εἴχαμε στενοχωρηθεῖ, πού δέν μᾶς παραδόθηκε ἡ φωτογραφία ἀπό τήν δίκη.

ΟΙ ΑΞΙΟΙ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Ἀξίζει νά σημειώσω καί μία ἄλλη ἐμπειρία μέ τήν παρουσία σμήνους περιστεριῶν, πού εἴχαμε αὐτό τό τετραήμερο. Στίς διηγήσεις τῆς οἰκογένειας Ντόνα στήν Λάρισας ὁ καθηγήτης κ. Φώτιος Δημητρακόπουλος ἀμφισβήτησε τήν σχέση τῆς παρουσίας τοῦ περιστεριοῦ μέ τόν π. Νικόλαο. Ὡστόσο, κατά τήν ἐπιστροφή εἶχε διακαῆ πόθο νά προσκύνησει τόν Ναό τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, στό χωριό Καλλογριανά Καρδίτσας, γενέτειρας τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, ἐπισκόπου Ἑλασσῶνος. Ὡς γνωστόν, ἡ προβολή τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου εἶναι καρπός τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς τοῦ καθηγητῆ. Μάλιστα εἶχε παράπονο ὅτι ὁ ἀείμνηστος μητροπολίτης Ἐλασσῶνος κυρός Βασίλειος δέν τόν συμπερίλαβε στήν ἑλληνική ἀποστολή, πού πῆγε στό τάφο του στήν Σουζντέλ τῆς Ρωσίας. Εἶχε πόθο νά προσκύνησει τό λείψανο, πού φυλασσόταν στήν γενέτειρά του. Ὁ ἐφημέριος ὅμως εἶχε ἕνα διακόνημα καί ἀπουσίαζε. Γι’ αὐτό μᾶς ἐνημέρωσαν εὐγενῶς ὅτι ὁ ἴδιος κρατοῦσε τά κλειδιά τοῦ Ναοῦ καί ἄρα ἡ ἐπίσκεψη ἦταν ἀδύνατη. Στενοχωρηθήκαμε καί ἐγώ μέ τήν Γεωργία ἀρχίσαμε νά λέμε στόν καθηγητή ὅτι οἱ Ἄξιοι θ ά βοηθήσουν καί θά πᾶμε στό Ναό καί θά προσκυνήσουμε. Τελικά πήγαμε στό χωριό καί, ὅταν κατεβήκαμε, γιά νά πάρει ἀπό ἔξω φωτογραφίες ὁ καθηγητής ἐμεῖς προσευχόμασταν νά βρεθεῖ τρόπος νά προσκυνήσουμε τόν Ἅγιο. Ὁ π. Νεκτάριος ἔμεινε στό αὐτοκίνητο, διότι ἔχει ἕνα τραυματισμό στό ἀριστερό ἀστράγαλο τοῦ ποδιοῦ καί ταλαιπωρεῖτο. Ξαφνικά ἐμφανίζεται ὁμάδα περιστεριῶν, πού ἄρχισε νά κάνει κύκλους γύρω ἀπό ἐμᾶς καί ἀμέσως μέ τήν Γεωργία καταλάβαμε ὅτι μέ τήν εὐλογία τῶν ἀξίων θά ἀνοίξει ὁ Ναός. Πράγματι ἔτσι ἔγινε ξαφνικά παρουσιάσθηκε ὁ ἱερέας, ὁ ὁποῖος μᾶς καλοδέχθηκε. Ἡ χαρά του ἦταν μεγάλη, πού συνάντησε τόν καθηγητή, τόν ὁποῖο γνώριζε μόνο ἀπό τήν ἐργογραφία του γιά τόν τοπικό ἅγιο Ἀρσένιο. Μετά ἀπό ὅλα αὐτά δέν εἶχε περιθώριο ὁ καθηγητής νά μήν πιστεύει στήν προστασία καί στήν δύναμη τῶν ἀξίων νά ἀνοίγουν τόν δρόμο, καταργόντας τά ἐμπόδια!
         
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΩ ΘΑΝΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ
Μέ τήν θυγατέρα τῶν ἀξίων καί θαυματουργῶν Ἄννα γνωριζόμαστε, διότι ἀνήκουμε στήν Πολεμική Ἀεροπορία. Ἡ Ἄννα τό πρωί τῆς Κυριακῆς 20ης Νοεμβρίου, καί ἐνῶ μέ τό μηχανάκι της ὅδευε στήν ὁδό Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου καί Μεσογείων, γιά νά πάει στήν θεία Λειτουργία, νά προσευχηθεῖ καί ἀμέσως μετά νά ἀναλάβει ὑπηρεσία, ἕνας ἀπρόσεκτος ταξιτζής παραβίασε τό κόκκινο σηματοδότη χτύπησε ἄσχημα τήν Ἄννα. Ἀπό τόν κραδασμό τό μηχανάκι βρέθηκε μακριά καί ἡ Ἄννα καρφωμένη στό παρμπρίζ τοῦ ταξί. Ἀπό τό χτύπημα καί τό τίναγμα ἡ Ἄννα ἔφυγε ἀπό τήν ζωή! Εἶδε νά προχωρεῖ σέ ἕνα φωτεινό διάδρομο, τοῦ ὁποίου στό τέρμα τήν περίμενε ἡ παράσταση τῆς Παναγίας τῆς Γλυκοφιλούσσσας (σέ αὐτό τό σέμνωμα τῆς Μονῆς Φιλοθέου της εἶχαν τάξει οἱ ἀείμνηστοι γονεῖς της). Στό ἴδιο χῶρο εἶδε καί τήν μητέρα τῆς Ἀνθή ὄχι καταπονημένη, ἀλλά νέα, δυνατή καί ἀκμαία. Ἡ μητέρα της, ἀφοῦ συνεννοήθηκε μέ τήν μητέρα μας Παναγία, τήν παρέλαβε καί τήν ἐπανέφερε στήν ζωή. Δηλαδή μέ τήν Παναγία μας τῆς ἔδωσε γιά μία ἀκόμη φορά ζωή καί σωτηρία. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ἔχει σπάσει τό ἀριστερό πόδι καί ἔχει καί ἄλλα προβλήματα, γλίτωσε ὅμως τόν θάνατο ἤ τήν ἀναπηρία ἤ τήν ἀφασία. Δοξάζει τήν Θεό γιά τήν θεία προστασία. Οἱ γιατροί στό ΓΝΑ τῆς λένε: «Ὑπάρχεις ἀκόμη ἀνάμεσά μας, διότι τό θέλει ὁ Θεός. Εἶδες πολλούς ἁγίους καί μεγάλη πρεσβεία. Ὁ ταξιτζῆς θά σέ εἶχε κάνει κομμάτια!».
Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὅσο καί νά εἶναι γονεῖς της καί θέλει νά κρατᾶ ταπεινό φρόνημα, οἱ γονεῖς της τήν προστάτευσαν. Μάλιστα μοῦ ἔλεγε ὅτι σέ δύσκολη δοκιμασία, πού εἶχαν πέσει ἐξωγενεῖς παράγοντες τῶν Πατρῶν καί ἤθελαν νά περάσουν στούς οἰκείους της τό μήνυμα, ὅτι οἱ γονεῖς τῆς ζοῦσαν ἄνετα καί εἶχαν τήν ὑποστήριξη καί τόν σεβασμό τοῦ κλήρου τῶν Πατρῶν, καί ὅτι δέν κατέτρεξαν ἀπό φθόνο τόν πατέρα Νικόλαο, ἡ Ἄννα τρεῖς ἡμέρες πρίν ἀπό τό ἀτύχημα παρέδωσε τήν ἀπολογία τοῦ π. Νικολάου, πού δικαζόταν γιά ἀντικανονική κατάλυση, ἀφοῦ κατέλυσε τό ἅγιο Ποτήρι, πού παράταγαν οἱ συνεφημέριοί του. Καί τό ἔκανε αὐτό, ὑπακούοντας στούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί στόν πνευματικό του. Ἐπίσης παρέδωσε τήν πνευματική διαθήκη, πού ἄφησε ἡ πονεμένη μητέρα της καί μέσα σέ αὐτή καταγράφονται πολλές ἀλήθειες γιά τά βάσανα καί τίς ἀδικίες, πού ὑπέστη ὁ σύζυγός της καί ἡ ἴδια μέ ἀποτέλεσμα τά φθάσει στόν πρόωρο μαρασμό. Αὐτά τά δύο τά παρέδωσε στόν κληρικό ἀδελφό της, γιά νά βάλει τά πράγματα στήν θέση τους. Καί τρεῖς ἡμέρες ἀργότερα κατά τήν δοκιμασία τοῦ ἀτυχήματος, τῆς τό ἀνταπέδωσαν οἱ γονεῖς της σώζοντάς την. Ἴσως κάποιοι ἀπό τούς οἰκείους τοῦ π. Νικολάου, νά τούς βλέπουν σάν καλούς ἀνθρώπους καί ἀγωνιστές καί νά τούς εὐνουχίζουν τήν πνευματικότητα, πού, γιά νά τήν ἀποκτήσουν τόσο μαρτύρησαν...
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή τους. Ὅσο καί νά πολεμᾶ τό σκότος ἐμεῖς θά πηγαίνουμε ἀντίθετα, στό φῶς τούς Χριστοῦ. Ὅπως λέει καί ὁ τίτλος βιβλίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου (1993), «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ἡμᾶς».  

Γιατί πρέπει να σέβομαι τους μεγάλους;

Το παραμύθι με το καρότο, το αυγό και το τσάι

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»

Η Έλλη γνέφει «όχι».«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς.

 «Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά. Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα, έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό. Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει.

“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος.

“Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα.

“Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει.

 “Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.

“Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο, που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια.

 Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό. Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει. Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί, θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και, σαν αυτό, γίνονται κι από μέσα τους σκληροί.

Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι. Όταν τους βρίσκουν βάσανα, είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό, μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν. Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει. Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά. Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει, τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά. Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα "και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.»

Σύγχρονες άγιες μορφές της Εκκλησίας μας

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΟΡΦΕΣ. ΚΑΙΝΟΦΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΙΟΦΟΡΟΙ: π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΤΤΑΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΦΟΡΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΑΥΤΟΥ ΑΝΘΗ ΕΚ ΦΡΑΓΚΩΝ ΑΧΑΪΑΣ.
         
Ἐπιτακτική ἐσωτερική τῆς ψυχῆς ἀνάγκη παντός Ὀρθοδόξως σκεπτομένου καί ἀσφαλῶς ὀρθῶς πράττοντος Χριστιανοῦ, συνάμα δέ καί καθῆκον εἶναι τό νά προβάλλει τήν σύγχρονη ἁγιότητα τοῦ 20ου καί 21ου αἰώνα, ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἡ ἀκένωτη ἐλπίδα σέ αὐτή τήν ἄνυδρη πνευματική ἔρημο, τό μέγα ἔλεος καί ἡ ἄφατη φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί μοναδικοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, στόν πονεμένο, ταλαιπωρημένο καί ἐξανδραποδισμένο ἐκ τῆς κοινῆς πατρικῆς οὐσίας ἄνθρωπο τῆς σύγχρονης ἐποχῆς ἐκ τῶν κενοδόξων πατρώνων τοῦ πεπερασμένου τούτου αἰώνα.
Ἡ σύγχρονη ἁγιότητα εἶναι ἡ ἀπάντηση στίς νέες προκλήσεις τοῦ σημερινοῦ παγκόσμιου κοινωνικοῦ γίγνεσθαι. Εἶναι τό ἐφαρμοσμένο Εὐαγγέλιο ἀνά τούς αἰώνας, ὁ ὁδοδείκτης, ὁ φάρος ὁ ἀπάγων εἰς τόν εὔδιον λιμένα, καί ἡ ἐλπίδα γιά κάθε πιστό,  ἡ ἀπάντηση σέ κάθε δύσπιστο,  ἡ Ὀρθόδοξη ψυχοθεραπεία στόν σύγχρονο ἄνθρωπο, εἶναι ὁ στόχος κάθε Ὀρθοδόξου, εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς καί τῆς ὑπάρξεως κάθε ἀνθρώπου. Ἄν αὐτή δέν προβάλλεται, τότε ὄχι μόνον ἀγνοοῦμε τήν ἴδια μας τήν ζωή, ἀλλά στεροῦμε καί τήν ἀπαντοχή τοῦ κάθε κλυδωνιζομένου  συνανθρώπου, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, χρώματος, κοσμοθεωρίας καί θρησκεύματος, ὡς ἔφη ὁ θειότατος Ταρσεύς.
 Ἀγνοοῦμε τόν Ἴδιον τόν Θεό καί τήν θεία πρόνοιά του,  καί βεβαίως τήν προοπτική της ἡμετέρας ζωῆς ἀνά τήν αἰωνιότητα. Ἀποσιωπῶντες τά καινά πνευματικά κεφάλαια τῆς ἁγιοτόκου Ἐκκλησίας μας, εἶναι σάν νά περιφρονοῦμε τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία καί μοιραία τόν  ἐπί γῆς ἁγιασμό μας, εἶναι σαν νά ἀπενεργοποιοῦμε τό καθ’ ὁμοίωσιν. Καί ὄντως αὐτή ἡ ἀποσιώπηση  τῆς σύγχρονης ἁγιότητας εἶναι ἡ βάση τῆς ἁμαρτίας στήν ἀλλοπρόσαλλή του ἀπατεώνα αὐτοῦ αἰώνα ἐποχή.
Μή κηρύττοντας καί μή διαπρυσίως ὁμολογοῦντες τήν οὖσαν ἁγιότητα τῶν  ἀγωνιστῶν καί ἁγίων της Ἐκκλησίας μας, συντελοῦμε στό τεκταινόμενο σύγχρονο ψυχοκτόνο ἔγκλημα ὅλων τῶν ἐποχῶν. Στήν ἀποτείχιση τοῦ Σωτηριολογικοῦ Οἰκοδομήματος τοῦ ἐξηγορασμένου διά τοῦ Τιμίου Αἵματος τοῦ Κυρίου, καί ἀποτείχιση ὁρίζεται ἡ ἑκούσια ἀπομάκρυνση ἀπό τά ὅρια τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας ἐξαιτίας δογματικῶν ἤ κανονικῶν ἀποκλίσεων τοῦ ἀνωτάτου καί ἀνώτερου, προπαντός, ἱερατείου της. Στό ὄνομα τῆς ἀποτείχισης, ὡστόσο, κανονικοῦ μέτρου ἐξάπαντος προληπτικοῦ καί θεραπευτικοῦ τῆς προάσπισης τῆς πίστεως ἔναντι τῶν οἱωνδήποτε αἱρετικῶν παρεκκλίσεων, παρατηρεῖται προσφάτως μία νεοαιρετική ὁμώνυμη ἐκκλησιολογική τάση καί στάση ἐκκοσμίκευσης, σύμφωνα μέ τήν ὁποία καί στό ὄνομα τοῦ δῆθεν γενικοῦ οἰκουμενιστικοῦ μαγαρισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων ἱερεῖς, μοναχοί καί λαϊκοί ἀποκόπτουν ἑαυτούς ἀπό τό σωτήριο Σῶμα τοῦ Κυρίου, τήν Ἐκκλησία. Καί αὐτό δέν μπορεῖ παρά νά συνιστᾶ πλάνη.
Μετά τόν 4ο αἰώνα μ. Χ., γιά νά ἀναγνωρισθεί κάποιος ἅγιος, ἔπρεπε ἡ ζωή του νά εἶναι τό ὑπόδειγμα τῆς ἀπόλυτης ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, ἀνεξαρτήτως τῆς θαυματουργίας. Δηλαδή, δέν ἦταν ἀπαραίτητο νά ἔχει κάνει θαύματα. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ξεχώρισαν κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί πού ἀνεδείχθησαν σέ ἁγίους. Βασικό  δέ κριτήριο γιά τήν ἀνάδειξη κάποιου σέ ἅγιο εἶναι αὐτός νά εἶναι ἅγιος στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τότε ἔρχεται ἡ Ἱερά Σύνοδος νά ἀναγνωρίσει τήν ἁγιότητα ἑνός προσώπου καί νά ἀναγράψει αὐτό τό πρόσωπο μεταξύ τῶν Ἁγίων, ὅταν διαπιστώσει τήν ὕπαρξη αὐτῆς τῆς κοινῆς συνείδησης. Πρόκειται λοιπόν γιά συνδυασμό ὑποδειγματικῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἀρχῶν τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί τήν ὕπαρξη τοῦ λαϊκοῦ αἰσθήματος, πού νά τό ἐπιβεβαιώνει.
Αὐτό εἶναι τό κυριότερο κριτήριο ἀναγραφῆς στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, πέραν τοῦ μαρτυρίου. Μέ βάση λοιπόν αὐτά τά κριτήρια, τίς τελευταῖες δεκαετίες εἴχαμε εὐλογημένες περιπτώσεις ἁγιοκατάταξης, ὅπως τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης, τοῦ ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, τοῦ ἁγίου Παϊσίου, πού εἶχαν ζήσει μάλιστα στό Ἅγιον Ὄρος καί γνωρίζονταν μεταξύ τους, ἔχοντες μάλιστα συχνή ἐπικοινωνία μεταξύ τους.
Βεβαίως ὑπάρχει μία βασική ἀρχή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νά ἔχει παρέλθει ἕνα ἱκανό χρονικό διάστημα ἀπό τήν κοίμηση ἑνός προσώπου, προτοῦ αὐτή ἀποφανθεῖ γιά τήν ἁγιότητά του. Καί αὐτό, γιά νά ἐκλείψουν βιολογικά οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι συνδέθηκαν μαζί καί θά εἶχαν συναισθηματικούς ἤ προσωπικούς ἤ ἄλλους λόγους, γιά νά καλλιεργήσουν τό κοινό συναίσθημα περί ἁγιότητας εἴτε νά ἐπηρεάσουν ἀρνητικῶς τήν κοινή γνώμη περί αὐτοῦ. Αὐτός εἶναι ὁ γενικός κανών. Ὑπάρχουν ὅμως καί ἑξαιρέσεις, καί εἰδικά γιά περιπτώσεις πού τά κριτήρια ἁγιότητας εἶναι ἀδιάσειστα.
 Δυστυχῶς ὅμως ὑπάρχουν καί ἅγιοι, γιά τούς ὁποίους, ἄν καί ἡ κοινή του λαοῦ συνείδηση τούς ἔχει παμφηψεί κατατάξει εἰς τήν σεπτή τῶν ἁγίων χορεία, ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία ἀποσιωπᾶ καί κωφεύει τό γεγονός τοῦτο, καί ἐνταῦθα θέλω νά πιστεύω ὅτι ἐπιτέλους κάποια εὐλογημένη στιγμή νά εὐδοκήσει καί αὐτή, ὅπως ὁ Θεός καί πάνδημος ὁ λαός Του, καί νά προβεῖ εἰς τίς ἀνάλογες κινήσεις πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, προκειμένου νά λάβει ὀστᾶ καί σάρκα ἀφ’ ἑνός ἡ φωνή τοῦ λαοῦ καί ἡ δεῖξις τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἰς τήν περίπτωση τοῦ ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη, ἁγίου Χριστοφόρου Παπουλάκου τοῦ ἐξ Ἀρμπούνων Καλαβρύτων,  τοῦ κοσμομάρτυρα π. Νικολάου Πέττα  τοῦ Σημειοφόρου ἐκ Πατρῶν καί τῆς συμβίας τοῦ Ἀνθῆς, κ.ἄ.
Ἅγιος εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος, μέσα ἀπό προσωπική σχέση αὐθεντικῆς ἀγάπης μέ τό Θεό, διαποτίσθηκε ἀπό τήν Θεία Χάρη, «ἀλλοιώθηκε»  καί ἀναλώθηκε ἐν κόσμῳ καί ἀπό τόν τρόπο ὕπαρξης τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου, πού ξέρουμε , πέρασε σέ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο ὕπαρξης, πού ὀνομάζεται Καινή Κτίση (Παῦλος, Β΄ πρός Κορ., κ.λπ ἐπιστολές του) καί, κατά τήν ἁγία μας πίστη, ταυτίζεται μέ τό ἐπίπεδο, στό ὁποῖο θά εἶχαν φτάσει οἱ πρωτόπλαστοι, ἄν δέν εἶχαν διακόψει τή σχέση τους μέ τόν Θεό. Αὐτό εἶναι ἡ πραγμάτωση τῆς προοπτικῆς τοῦ περίφημου καθ’ ὁμοίωσιν (ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄν μοναδικό ἐν τῇ δημιουργίᾳ δυνάμενον νά φθάσει εἰς τό: «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ»), ἐκεῖ ὅπου ἔγκειται καί ἡ οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ: «Θεοῦ ὁμοίωσις κατά τό ἐνδεχόμενον ἀνθρώπου φύσει», ὡς ἔφη ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Νύσσης, προεκτείνοντας σέ «ἐπίπεδο ἐφαρμογῆς» τό λόγο τοῦ Πλάτωνα «ὁ σώφρων ἡμῶν τῷ Θεῷ φίλος, ὅμοιος γάρ, ὁ δέ μή σώφρων ἀνόμοιός τε καί διάφορος καί ἄδικος».

Αὐτός ὁ τρόπος ὕπαρξης τῶν ἁγίων θεωρεῖται ὁ ἀληθινός τρόπος ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, ὕπαρξης πού προεκτείνεται στήν αἰωνιότητα, ἐνῶ ὁ δικός μας κοινός τρόπος ὕπαρξης, ἄν καί τόν θεωροῦμε φυσικό, δηλαδή κανονικό, στήν πραγματικότητα -(ὅπως τήν ἀντιλαμβάνονται πάλι οἱ ἅγιοι, πού ἔθεσαν τά θεμέλια τῆς χριστιανικῆς κοσμοθεωρίας)- εἶναι παρά φύσιν. Αὐτός ὁ κόσμος εἶναι κόσμος τῆς πτώσεως –γι’ αὐτό καί πάσχει ἀπό τά συμπτώματα τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ, τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, κυρίως στό χῶρο τοῦ κλήρου, (π.χ. σύγχρονος μάρτυρας ὁ Σημειοφόρος π. Νικόλαος Πέττας, ἀλλά καί παλαιότερα ὁ ὅσιος Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος), δηλαδή τοῦ φυσικοῦ καί ἠθικοῦ κακοῦ-(φυσικό κακόν ἐστίν ὁ θάνατος, ἠθικό δέ κακόν  ἡ ἀδικία) -πού εἶναι καί βασικές συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.
Ἐννοεῖται ὅτι ἅγιοι δέν εἶναι μόνο καλόγεροι καί παπάδες ἤ μάρτυρες,  ὑπάρχουν πολλοί ἅγιοι ἔγγαμοι καί οἰκογενειάρχες (π.χ. ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας, ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ἡ ἁγία Ἀνθοῦσα, ἡ ἁγία Νόνα, ὁ ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς κ.λπ., ἀσφαλῶς καί σύζυγοι ἅγιοι (π.χ.  ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα, Ζαχαρίας καί Ἐλισάβετ, κ.λπ.).
Ἐν κατακλεῖδι σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες, ἅγιος εἶναι κάθε ἄνθρωπος, πού κερδίζει ἐν ἀγῶνι στήν παλαίστρα τῆς βιωτῆς καί ἀγωνία τηκομένης ψυχῆς τόν ὑπεσχημένο παράδεισο, πού ἡ ψυχή του γίνεται φωτεινή εἰς τούς αἰῶνας, «Ἅγιοι εἶναι ὅλοι, ὅσοι ἔχουν ὀρθή πίστη καί τήν ἐφαρμόζουν στή ζωή τους», λέγει ὁ ἱερώτατος πατήρ  ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τουτέστιν  ἡ ἁγιότης εἶναι ὑπόθεση προσωπική ὅλων μας, ἐφικτή μέν, ἀρκεῖ νά τήν ἐπιδιώξουμε δέ.
Αὐτή τήν ἁγιότητα, πού καί τό εὐλογημένο παρά Θεοῦ καί τιμημένο παρ’ ἀνθρώποις, -ἐπεδίωξε, βίωσε καί κέρδισε διά τῆς δείξεως σημείων ἀρωγῆς, πρεσβείας πρός Κύριον, κατά κοινή ὁμολογία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἐν ἀπάσῃ τῇ ὑδρογείῳ, - νεοφανέν ἐν Πάτραις ἡγιασμένον λευιτικόν ζεῦγος π. Νικολάου Πέττα καί τῆς ἀθληφόρου αὐτοῦ πρεσβυτέρας Ἀνθῆς. Σχετικά μάλιστα μέ τό καινοφανέν θεῖον ζεῦγος, τό ὁποῖο ἐκοιμήθη θαυμαστά ἐν προοράσει καί ὁσιακῶς δή, τόσα πολλά ἀκούγονται γιά τήν ἐν Χριστῷ βιωτή του, διά τῶν ἐπιτελουμένων θαυμάτων τους, πού προκαλοῦν τόν θαυμασμόν (θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἀνθρώποις αὐτοῦ).
Εἶναι μάλιστα τόσα πολλά τά σημεῖα τά ἐπιτελούμενα διά τῆς προσευχῆς εἰς τό ὄνομα αὐτῶν τά ὁποῖα κατά συνείδηση καί πεποίθηση τῶν πιστῶν, ἐναρμονίζονται ἀπόλυτα μέ τήν ἐν κόσμῳ παρουσίαν των, καί τά μέν ἀφορῶντα τήν ἐνταῦθα βιωτήν τῶν καταγράφουν καί διασώζουν κληρικοί, μοναχοί καί νέφος κοσμικῶν, πού τούς γνώρισαν ὡς ἀνθρώπους καί θεράποντες Χριστοῦ, ὡς σεπτά δοχεῖα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς φορεῖς εἰρήνης καί πλήρους ἀγάπης πρός Θεόν καί ἀνθρώπους,  τά δέ σημεῖα καί θαύματα αὐτῶν πανθομολογοῦνται ἀπ’ ἄκρων ἕως περάτων γῆς, ἀπό τήν θαυμαστή ἐν ἀνθρώποις τελευτή των καί τήν ἐν Κυρίῳ ἐν οὐρανοῖς μακαριότητα αὐτῶν καί θαυμαστήν ἐν κόσμῳ παρρησία των.
Ὁ ἅγιος σημειοφόρος π. Νικόλαος πάντοτε καί ἐν παντί, ὅταν ἐκ φθόνου καί ζήλειας ἐβασανίζετο ἀπό ὁμάδα «ἐπαγγελματιῶν» παπάδων,  ἔλεγεν: «Τί γάρ φοβηθήσεται ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, ὅταν ἐν Χριστῷ καί Εὐαγγελίω διάγει;». Ὁ ρεαλιστής χριστιανός, ὅλ’ αὐτά τά διαγράφει μ’ ἀνεξίτηλο μπλάνκο, καί  στό μυαλό τοῦ κυριαρχεῖ μέρα νύχτα μόνο μία σκέψη. Εἶμαι διάκονος Χριστοῦ, τό ποίμνιό μου μέ ἀγαπᾶ,  ὁ ἀδελφός μου μ’ ἔχει ἀνάγκη!
Χριστέ μου, φύλαξέ με ἀπό τίς παγίδες τῶν φθονερῶν ἀνθρώπων καί συγχώρεσέ τους. «Οὐ γάρ οἴσι τί ποιοῦσιν». Βοήθησε μέ νά τόν βοηθήσω! Βοήθησε καί ἐκεῖνον νά κάνει τίς ὁρθές ἐπιλογές στή ζωή του!». Καί δέν ἡσυχάζε, ἄν δέν ἔκανε τά  πάντα, γιά νά βοηθήσει τόν φοιτητή του, τόν ἐνορίτη του, τόν συνάνθρωπό του, καί, ἄν δέν μποροῦσε νά κάνει τίποτε ἄλλο, προσηύχετο γι’ αὐτόν μέ πόνο ψυχῆς, συχνά δακρύων ἀπό τήν ἀγωνία του.
Γι’ αὐτό ὁ ἅγιος του Ὑψίστου ἱερέας π. Νικόλαος Πέττας, καί βεβαίως καί ἡ καιομένη  ἔμπροσθέν του ἁγία  λαμπάς πρεσβυτέρα καί ἀθληφόρος Ἄνθη, διέφεραν ἀπό τόν συνηθισμένο ἱερέα καί ἁπλό διαικπεραιωτή τῶν Ἀκολουθιῶν  καί ἀπό τόν μέσον ἄνθρωπο.
Καί τοῦτο, διότι τά ἔργα τῆς ἀγάπης διαβαθμίζονται, ἀνάλογα μέ τή δύναμη τῆς ψυχῆς καί τήν ἔνταση τοῦ Εἶναι, τοῦ καθενός:  Λ.χ. Ὁ ἕνας θυσιάζει τά πάντα γιά τόν ἄλλον π.χ. μέγας Βασίλειος, ἱερός Χρυσόστομος, μέγας Ἀντώνιος καί νέφος ἄλλων, κάποιος ἄλλος πουλιέται δοῦλος, γιά νά βοηθήσει κάποιους, ὅπως ὁ Αἰγύπτιος ἀσκητής Σινδόνιος, πού τόν ὀνόμαζαν ἔτσι, γιατί ἔδινε τά ροῦχα του στούς φτωχούς πού συναντοῦσε, καί γύριζε στό σπίτι του τυλιγμένος μ’ ἕνα σινδόνι, ἕτερος  ἄλλος βοηθάει ὅσο μπορεῖ, θυσιάζει μέρος ἀπό τά ὑπάρχοντά του, εὐεργετεῖ ἀνθρώπους καί παράλληλα ζεῖ ὁ ἴδιος ἀξιοπρεπώς, ἕνας τρίτος δίνει πού καί πού λίγα χρήματα ἤ ροῦχα ἤ τρόφιμα σέ κάποιον ζητιάνο, σέ κάποιο Φιλόπτωχο Ταμεῖο ἤ Φιλανθρωπικό Ἵδρυμα, κ.λπ.,  ἕνας τέταρτος δέν κάνει τίποτα ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἀλλά μεγαλώνει τά παιδιά του μέ ἀρχές  καί ταπείνωση, τά πηγαίνει στά κατηχητικά, συναγελάζεται μέ τό παπαδαριό, ἀλλά δέ τά μαθαίνει νά ἐλεοῦν.
 Τό ἅγιον ἐκ Πατρών ζεῦγος ἔδινε καί τό ὑστέρημά του καί τό ψωμί τῶν δώδεκα τέκνων του, δέν ἦταν λίγες φορές πού ὁ γράφων ἔβλεπε τό, π. Νικόλαο ν’ ἀγοράζει ντουζίνες ψωμιά ἀπό τόν φοῦρνο τῆς κ. Ἑλένης στήν ὁδό Ἀνθείας τῶν Πατρῶν καί νά τά μοιράζει παραπλεύρως στούς ἐνδεεῖς τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν, νά γεμίζει ἕνα σαράβαλο στέσιον φόρτ τάουνους μέ εἴδη τροφίμων καί νά τά μοιράζει στούς πτωχούς, καί ὅλα ἀπό τόν μισθό του καί ὄχι, ὅπως σήμερα, πού ἐμεῖς οἱ παπάδες μοιράζουμε τήν βοήθειαν τῶν ἄλλων κρατώντας μάλιστα γιά τούς ἑαυτούς μας τή μερίδα τοῦ λέοντος, δίνοντας καί τά καλύτερα στό συνάφι καί τό σόϊ μας.
Καί τά ἔπραττε ὅλα αὐτά τά ἔργα εὐποΐας ἐν κρυπτῷ, χωρίς ν’  ἀποσκοπεῖ σ’ ἀνταλλάγματα,  στή διαφήμιση ἤ στή δόξα τοῦ παπαδαριοῦ, στήν φήμη τοῦ «Μεγάλου παπαδο-πατερούλη», πού τό ὄνομά του νά γράφεται ἐπάνω στό Εὐαγγέλιο τῆς κάθε ἐνορίας, στούς ναούς μέ μαρμάρινες πλάκες, γιατί ἦταν Πατερικός καί γίγνωσκε, ὅτι: τότε ἡ πράξη του ἔχει ἀνταμειφθεῖ ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἑπομένως γιατί νά τήν ἀνταμείψει καί ὁ Θεός στήν αἰωνιότητα;), καί  πάντα ὁ ἅγιος Σημειοφόρος π. Νικόλαος Πέττας ἔλεγε τό: κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τό Θεολόγο, ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν χριστιανοί,
 α) ἐκεῖνοι πού μοιάζουν μέ δοῦλο, πού κάνει τό θέλημα τοῦ ἀφέντη του, γιατί φοβᾶται τήν τιμωρία,
β) ἐκεῖνοι πού μοιάζουν μέ μισθωτό (ὑπάλληλο - μπιστικό), πού κάνει τό θέλημα τοῦ ἐργοδότη του, γιατί ἀποβλέπει στήν ἀμοιβή, καί
γ) ἐκεῖνοι πού μοιάζουν μέ τόν εὐλογημένο γιό, πού κάνει τό θέλημα τοῦ πατέρα του, μόνον καί μόνον, ἁπλῶς γιατί τόν ἀγαπάει.
Οἱ καινοφανεῖς ἅγιοι τῶν Πατρῶν καί εὔοσμοι τοῦ Κυριακοῦ Ἀμπελῶνος ἀνθοί, π. Νικόλαος καί ἀθληφόρος Ἀνθῆ, ἐμβάθυναν τόσο στόν ἔρωτα τοῦ Θεοῦ καί στήν ἀγάπη, ὥστε διέλαμψαν ὡς ἔνσαρκοι ἄγγελοι, καί ὑπ’ ἀγγέλων,  ὡς πολεμιστές ἐστέφθησαν, ἄρα εἶναι οἱ κατ’ ἐξοχήν ἅγιοι, τό ἀπάνθισμα τῆς πατραϊκῆς κοινότητας, καί φυσικά ἀξιώθηκαν νά ἔχουν θεοπτικές ἐμπειρίες καί  ὑπερφυσικά ὁράματα, ἀπό τότε πού ζοῦσαν σ’ αὐτό τόν κόσμο, (ὁ π. Νικόλαος προεῖδεν τήν αὐτοῦ ἐκδημίαν, τρεῖς ἡμέρας, πρίν κοιμηθεῖ, καί ἡ ἀθληφόρος Ἀνθή τρεῖς μῆνες πρίν ἀπό τήν ἑορτή τοῦ σημειοφόρου, ἀπολαύσασα εἰσέτι καί τό θαυμασιότερον: ἐξεδήμησε ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου πατρός, ὅπως προεῖδεν καί προάνεγγειλεν : «Φέτος θά συνεορτάσω ἐν οὐρανῷ μέ τόν π. Νικόλαό μου». Καί ὁ γράφων ἀληθῶς μαρτυρεῖ καί ἀληθής ἐστι ἡ μαρτυρία αὐτοῦ.
Ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ἡ κατάσταση τῆς ψυχῆς τους μέ σημεῖα, πού φανερώθηκαν μετά τό θάνατό τους καί ἀπέδειξαν τή φωτεινότητά τους καί τήν αἰώνια σχέση ἀγάπης τους μέ τό Θεό. Αὐτά τά σημεῖα προκαλοῦν τό σεβασμό τοῦ λαοῦ καί τήν τιμή τῶν ἁγίων.
Ὁ βίος καί ἡ Χριστιανική πολιτεία τῶν νεοφανῶν ἁγίων μαρτυροῦν καί μαζί τῶν ἅπας ὁ πιστός του Χριστοῦ λαός, ὅτι ὁ 20ος καί 21ος  αἰώνας δέν ἦταν καθόλου κενός ἀπό πλευρᾶς ἁγιότητας, ἀλλά, καί σ’ αὐτόν, ἀπό τή σύγκρουση τῆς κακίας τοῦ κόσμου καί τῆς καλοσύνης τῶν χριστιανικῶν ψυχῶν, ἀναδείχθηκαν πλεῖστοι  ἅγιοι, ἀπό τούς ὁποίους ὅμως, λόγω τῆς μικρῆς χρονικῆς ἀπόστασης ἀπό τήν ὀσιακή κοίμησή τους, λίγοι ἔχουν ἀναγνωριστεῖ ἐπίσημα καί τιμῶνται μέ ἀκολουθίες, εἰκόνες καί ναούς, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι τιμῶνται στή συνείδηση τοῦ λαοῦ, γεγονός πού ἀποτελεῖ τήν ἀπαρχή καί τό πρῶτο στάδιο γιά τήν ἐπίσημη κατάταξή τους εἰς τίς ἐπίσημες Δέλτους τῆς Μεγάλης του Χριστοῦ μας Ἐκκλησίας, μέ Πατριαρχική Συνοδική ἀπόφαση μεταξύ τῶν ἁγίων τοῦ Κυριακοῦ Ἀμπελῶνος.
Αὐτό βέβαια ἔχει μικρή σημασία γιά τούς ἴδιους, πού ἔχουν ἤδη πάρει τή θέση τούς κοντά στό Θεό, ἀλλά μεγάλη γιά μας, πού χρειαζόμαστε τούς ἁγίους εἴτε ὡς ὑποδείγματα εἴτε ὡς οὐράνιους φίλους, ἀποδέκτες τῶν προσευχῶν μας καί ἀξίους της ἀγάπης καί τῆς τιμῆς μας. Εἶναι ἀδελφοί μας, ἄνθρωποι, πού πραγμάτωσαν τό ζητούμενον καί προαιώνιον ἰδεῶδες: Ὁμοιώθηκαν μέ τό Θεό! Ἀλλά παραμένουν ἄνθρωποι, παραμένουν ἀδελφοί μας, εἶναι ὑψηλοί φίλοι μας, ἔνσαρκοι ἄγγελοι, μέλη τοῦ τελευταίου ἀγγελικοῦ Τάγματος, πού εἶναι ἡ στρατευομένη ἀνθρωπότητα.
Ὁ πλέον γνωστός  στήν Ἑλλάδα ἀπό τούς ἁγίους του 20ου  αἰώνα εἶναι φυσικά ὁ ἅγιος Νεκτάριος Αἰγίνης. Κληρικός μέ ἀδαμάντινο ἦθος, θεωρήθηκε ἐπικίνδυνος ἀπό φιλόδοξους ἀρχιερεῖς, καί δή ἐδιώχθη ἀπηνῶς. Ἐργάσθηκε ὡς ἱεροκήρυκας στήν ἑλληνική ἐπαρχία, ὅπου ὑπέστη περιφρόνηση καί διωγμούς λόγω τῆς κακῆς φήμης, πού τόν ἀκολουθοῦσε, καί ἡ ταπεινοφροσύνη του ἦταν τόσο ἀκραία, ὥστε οὔτε μία ἀπαντητική ἐπιστολή δέν ἔστειλε, γιά νά ὑπερασπισθεῖ τήν ἀθωότητά του! Περιφερόταν λοιδορούμενος, ὅπου τόν ἔστελναν ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν. Ἀπό τό 1921 ἕως τό 1927 γίνονται τρεῖς ἀνακομιδές τοῦ σεπτοτάτου λειψάνου του, ὅπου τό σῶμα του βρίσκεται ἀνέπαφο καί εὐωδιάζει, ὅπως τά σώματα μεγάλων ἁγίων της παλαιᾶς ἐποχῆς. Τό 1961, μέ παλλαϊκή ἀπαίτηση (λόγω τῶν πολλῶν θαυμάτων καί ἐμφανίσεών του) τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τόν ἀνακηρύσσει ἅγιο.
Ἐνταῦθα δέ  δέον, ὅπως τονισθεῖ, ὅτι, ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐτιμᾶτο τά μάλα καί ἀπό τό θεῖο ἱερατικό Λευιτικό τῶν Πατρῶν ζεῦγος π. Νικολάου Πέττα καί ἀθληφόρο αὐτοῦ πρεσβυτέρα Ἀνθή, καί μάλιστα ὁ υἱός αὐτῶν πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης, διδάκτορας Φιλοσοφίας Νεκτάριος Πέττας, φέρει ἐπαξίως τό τοῦ ἁγίου Πενταπόλεως ὄνομα. Πέραν τούτου τό ὅσιον ζεῦγος εὐλαβεῖτο τόν ἅγιο Νικόλαο τόν Πλανά, τοῦ ὁποίου ἡ εἰκόνα καί πρίν ἀκόμη ἀνακηρυχθεῖ ἐπισήμως ἅγιος, κοσμοῦσε τάς σκήτες τοῦ Σημειοφόρου, ὅταν δέ ἐπικραίνετο ἐκ ἀριβιστῶν ἱερέων καί παρά τούτου  ἡ ταπεινοφροσύνη καί ἡ ἀνεξικακία του ἐβάλλοντο κακοβούλως, ὅταν ὁ ἐγωισμός τῶν συλλειτουργῶν  τόν ταπείνωνε γιά τή φτώχεια καί τήν ἀφιλοχρηματία του, ἔκλαιγε σάν μικρό παιδί,  ἀλλ’ οὐδέποτε εἶπε κακιά λέξη γι’ αὐτούς, ἁπλῶς ἔλεγεν, τό: «Ὑπομένων, ὑπέμεινα τόν Κύριον καί Θεόν μου καί Θεόν ἡμῶν».
Οὐδέποτε οἱ πιστοί τόν εἶδαν νά θυμώνει ἤ νά μαλώνει μέ κανέναν ἤ καί ν’ ἀμύνεται γιά τό δίκιο του, ἡ ψυχή του ἦταν ἕνας παράδεισος ἀγάπης. Ἔτσι μέ τίς ἀνά τήν οἰκουμένη μαρτυρίες τῶν ἀνθρώπων, ἀξιώνεται σέ θαύματα, σέ ἐπικοινωνία μετά τῶν ἁγίων, ὅπως συνέβη καί σ’ ἐμέ τό ἀνάξιο πνευματικό παιδί του μέ τόν νεοφανή ἅγιο Ἐφραίμ, ἐνῶ πολλές φορές μεγάλοι καί παιδιά, ὅταν πιάνουν τήν μικρή εἰκονίτσα του, αἰσθάνονται μία ἄρρητη θέρμη, εὐωδία καί ἀγαλλίαση σ’ ὅλη τήν ὕπαρξή τους.
Ὄντως τά θαύματα τῶν νεοφανῶν πατρινῶν ἁγίων Νικολάου καί Ἀνθῆς εἶναι τόσα πολλά, πού ὁ χῶρος οὗτος τοῦ ἀφιερώματος δέν χωρεῖ. Κάποια στιγμή, ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ θά ὑπάρξει εἰδικόν ἀφιέρωμα στά σημεῖα καί θαύματα αὐτῶν. Ἐξάλλου τό ἰδικό μου ἀνάστημα εἶναι ἀνύπαρκτο, γιά νά δυνηθῆ νά κηρύξει καί νά περιγράψει τό πνευματικό μεγαλεῖο καί θαυματοποϊα τῶν ἁγίων.
Θά μποροῦσε ὅμως ὁ κάθε πιστός ἀναγνώστης ν’ ἀνατρέξει καί στό διαδίκτυο, γιά νά ἴδει πόσο ὁ Χριστός μας ἠγάπησε τούς πιστούς σημερινούς νεοφανεῖς τῶν Πατρῶν ἁγίους π. Νικόλαο Πέττα καί πρεσβυτέρα αὐτοῦ Ἀνθή, πόσον ἡ Αὐτοῦ εὐαρέσκεια ὁρᾶται τοῖς ἀνθρώποις, καί πόσον αἱ αὐτῶν πρεσβεῖαι εὑρίσκουσιν εὐήκοον οὖς τοῦ Θεοῦ.
Κυκλοφορεῖ ἐπίσης εἰς ἐνανέκδοσιν τό πόνημα τοῦ Γέροντος π. Πρωτεπιστάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους πατρός Μάξιμου τοῦ Ἰβηρίτου, τό ὁποῖον διαποτισμένο καί διανθισμένο ἁγιοπνευματικά ἐκ τοῦ μεγάλου πατρός, ἀποτελεῖ ὄαση οὔσης ζωῆς στήν ἄνυδρο ἐποχή, πού ζοῦμε. Ὁ ταπεινός αὐτῶν τάφος βρίσκεται στό Κοιμητήριο τῆς Παναγίας Ἀλεξιωτίσσης Πατρῶν, ἔνθα μετά τῆς πολυαγαπημένης αὐτῶν θυγατρός Σοφίας ἀναμένουν τήν Κοινήν Ἀνάστασιν, δίνοντας χαρά σήμερον στούς πολυάριθμους πιστούς ἀπ’ ὅλον τόν κόσμον, πού συντρέχουν ἐκζητοῦντας τάς αὐτῶν πρός Κύριον πρεσβείας.
Ἅγιοι, ἅγιοι, ἅγιοι καί θαυματουργοί, αὐτῶν ταῖς πρεσβείαις Κύριε, καί ἐμέ τόν ἀνάξιον διαφύλαξον ἐκ πάσης ἀντικειμένης ἐπιβουλῆς.

Ἀναρτήθη 6 Δεκεμβρίου 2016 ἀπό πατέρα Χαράλαμπο Ντελῆ Πανουτσακόπουλο.

Τελευταίος. Ναι! αλλά γιατί;

Όταν βρισκόμαστε σε έναν χώρο, όπου ο καθένας από μας μπορεί να φανταστεί ότι είναι ο πρώτος, κανένας δεν μπορεί να προοδεύσει. Αλλά αν κάποιος είναι ο τελευταίος, βρίσκεται σε μία κατάσταση, όπου η συνάντηση με κάποιον άλλον του επιτρέπει να λάβει πνευματικό όφελος, να μάθει κάτι καινούργιο και, από το γεγονός αυτό και μόνο, να προοδεύσει.

Η καλή στάση είναι να είσαι ο τελευταίος.

Το να είσαι ο πρώτος για μένα είναι καταχθόνια ανία. Αλλά το να είσαι ο τελευταίος είναι συνεχής χαρά, διότι μαθαίνεις κάτι το νέο, το χρήσιμο.

Σας εύχομαι να εκτιμάται τους άλλους, ως πιο σπουδαίους στην ζωή σας.

π. Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μνημόσυνο π. Νικολάου και Ανθής Πέττα

ΙΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΛΕΥΙΤΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ ΠΕΤΤΑ

Τήν Κυριακήν 18ην Δεκεμβρίου 2016, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου Ὅπλων (Στρατηγοῦ Καλλάρη 57 - Κάτω Πατήσια Ἀττικῆς τηλ.: 210- 8315506) τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν θά τελεσθῇ ἱερόν μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς ἑνός συγχρόνου, δικαίου ἱερατικοῦ ζεύγους ἐκ Πατρῶν, τοῦ ἱερέως π. Νικολάου Πέττα καί τῆς πρεσβυτέρας αὐτοῦ Ἀνθῆς.

Τό μνημόσυνον θά τελέσῃ ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κυρηνείας κ.κ. Χρυσόστομος.

Ἐπισημειοῦται ὅτι ἡ Ἱ. Μητρόπολις Κυρηνείας τήν 22αν Νοεμβρίου 2015 διωργάνωσε Ἁγιολογικήν Ἐπιστημονικήν Ἡμερίδα, εἰς τήν ὁποίαν μία ἐκ τῶν εἰσηγήσεων ἀνεφέρετο εἰς τήν θαυμαστήν ζωήν τοῦ ἀοιδίμου λευϊτικοῦ ζεύγους Πέττα (βλ: http://myblogs.gr/article/eisigisi-kathigoymenis-monikas-dia-aoidimo-ieratiko-zeygos-petta ).

Όταν...

Όταν είμαστε αληθινά συντετριμμένοι, ο Θεός εισακούει τις προσευχές μας, όταν είμαστε αναπαυμένοι…, δεν απαντά.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ο σύγχρονος "πολιτισμός" μας γέμισε με...

Όταν είχαν επινοήσει οι άνθρωποι μηχανές για το ταξίδι στις θάλασσες, για το πέταγμα στον αέρα, για τη συνομιλία από μεγάλες αποστάσεις, τότε φάνηκε ό Χριστός στην Ευρώπη ότι είναι τόσο άχρηστος και καθυστερημένος, όσο και οι αιγυπτιακές μούμιες.

Όλες όμως τίς εφευρέσεις τις στο διάστημα των τελευταίων διακοσίων ετών, ή Ευρώπη τίς έχει χρησιμοποιήσει για την αυτοκτονία της στους παγκοσμίους πολέμους, για το έγκλημα, για το μίσος, για το γκρέμισμα, για την απάτη, για τον εκβιασμό, για την βεβήλωση των ιερών και οσίων των λαών, για το ψέμα, τίς ατιμίες, τίς ακολασίες και την αθεΐα σ' ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά στην πραγματικότητα, ή Ευρώπη κανένα άλλο δεν εξαπάτησε, εκτός από τον εαυτό της. Οι μη χριστιανικοί λαοί έχουν καταλάβει τι εστίν Ευρώπη, τι προσφέρει και τι θέλει, για τούτο και την ονόμασαν «Λευκή Δαιμονία».

π. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα.