Όταν η Κοινωνία αρχίζει να θεωρεί την πίστη "ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ".

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία.

Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση. Όλο αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση. Να μικρύνει το μάθημα, είτε να γίνει το δίωρο μονόωρο για να «τακτοποιηθεί» το πρόγραμμα και να μην «χάνουν τα παιδιά μάθημα».

Μα ποιο μάθημα ακριβώς θεωρούμε ότι δεν πρέπει να χάσουν;; και κυρίως..

Ποιος αποφάσισε ότι το μάθημα που μιλά στον άνθρωπο για τον Θεό, την ψυχή, την ευθύνη, την ελευθερία, την αγάπη, τη συγχώρεση, τον θάνατο και την ελπίδα είναι αυτό που περισσεύει;

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του προβλήματος. Δεν συζητούμε πλέον μόνο για τις ώρες των Θρησκευτικών αλλά για το τι άνθρωπο θέλουμε να δημιουργεί το σχολείο.

Γιατί το σχολείο μπορεί να διδάξει στο παιδί μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, τεχνολογία, ξένες γλώσσες και δεκάδες χρήσιμες δεξιότητες.

Όλα αυτά σίγουρα είναι απαραίτητα.

Αλλά υπάρχει ένα υπαρξιακό ερώτημα που καμία τεχνολογία και κανένα σχολικό εγχειρίδιο δε μπορεί να αποφύγει.

Τι νόημα έχει η ζωή του ανθρώπου;

Τι ακριβώς κερδίζουν τα παιδιά όταν τους στερούμε τον χρόνο για να μιλήσουν για τον Θεό, τον άνθρωπο, την ελευθερία, την ευθύνη, την αγάπη, τη συνείδηση, τον θάνατο και την ελπίδα;

Τι ακριβώς κερδίζουν όταν τους μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το πώς, αλλά όλο και λιγότερα για το γιατί; Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα σχολείο που θέλει να διδάξει στα παιδιά πώς να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, αλλά κινδυνεύει να ξεχάσει να τους διδάξει πώς να σταθούν όρθια μέσα σε αυτόν. Την ίδια στιγμή βλέπουμε διαρκώς να αυξάνεται η συζήτηση για την ψυχική δυσφορία των νέων, τις εξαρτήσεις, τα ναρκωτικά, την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά αυτοκτονικότητας.

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι για όλα αυτά ευθύνεται η απουσία και η απαξιά των Θρησκευτικών από το σχολείο.

Ωστόσο αρνούμαι να δεχθώ ότι δεν αξίζει ούτε καν να θέσουμε το ερώτημα αν η κρίση νοήματος που βιώνει ένα μέρος της νεολαίας συνδέεται και με το γεγονός ότι τους προσφέρουμε άφθονη πληροφορία, αλλά ελάχιστες απαντήσεις στα βαθύτερα υπαρξιακά τους ερωτήματα.

Γιατί ένα παιδί μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να γνωρίζει τα πάντα για τον κόσμο και να μην ξέρει γιατί αξίζει να ζει μέσα σε αυτόν.

Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τα Θρησκευτικά γιατί δεν είναι ένα μάθημα που υπάρχει για να γεμίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε μια περιττή ώρα που περιμένει κάποιος να αφαιρέσει.

Είναι η ώρα που ο άνθρωπος μπορεί να συναντήσει όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούν..

Ποιος είμαι;

Από πού έρχομαι;

Πού πηγαίνω;

Τι είναι καλό;

Τι είναι κακό;

Τι σημαίνει ελευθερία;

Τι σημαίνει αγάπη;

Γιατί υπάρχει ο πόνος;

Τι είναι ο θάνατος;

Υπάρχει ελπίδα πέρα από αυτόν;

Αν όλα αυτά θεωρούνται «χαμένος χρόνος», τότε συγχωρέστε με, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με τα Θρησκευτικά αλλά με την ίδια την έννοια της Παιδείας. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά την ώρα που το μάθημα της θεολογίας συρρικνώνεται, βλέπουμε να εισέρχονται στο σχολείο ολοένα περισσότερες νέες κοινωνικές θεματικές.

Από φέτος ενημερώθηκα ότι από την ΣΤ΄ Δημοτικού παρακαλώ, στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, τα παιδιά θα γνωρίζουν και "διαφορετικά οικογενειακά σχήματα", μεταξύ άλλων οικογένειες στις οποίες δύο άνδρες ή δύο γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά.

Η ενημέρωση για τη σύγχρονη κοινωνία ασφαλώς έχει θέση στο σχολείο ωστόσο υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην ιδεολογική κατεύθυνση και εδώ ακριβώς πρέπει να γίνει η συζήτηση. Γιατί όταν για κάθε νέα κοινωνική αντίληψη βρίσκουμε χρόνο, χώρο και διδακτική θέση, ενώ για τον Θεό, την Ορθοδοξία, την παράδοση και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα ξαφνικά δεν περισσεύει χρόνος, τότε δεν έχουμε απλώς αλλαγή ύλης αλλά αλλαγή προτεραιοτήτων. Γι'αυτό ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, δεν είναι πρόοδος να αδειάζεις το σχολείο από την πνευματική του διάσταση και μετά να πανηγυρίζεις ότι το έκανες «σύγχρονο» ούτε εκσυγχρονισμός να μαθαίνεις στο παιδί όλες τις νέες κοινωνικές κατηγορίες, αλλά να το αφήνεις να ανακαλύψει μόνο του τι σημαίνει ευθύνη, θυσία, μετάνοια, συγχώρεση και νόημα.

Ακόμη χειρότερα δεν είναι πρόοδος να αποδομείς κάθε σταθερό σημείο αναφοράς και ύστερα να απορείς γιατί τόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην ανασφάλεια, τη μοναξιά και την υπαρξιακή σύγχυση. Η ελευθερία χωρίς αλήθεια γίνεται περιπλάνηση και η στείρα γνώση χωρίς σοφία γίνεται πληροφοριακός θόρυβος. Η εκπαίδευση χωρίς χριστιανική ανθρωπολογία γίνεται τεχνική κατάρτιση και ο άνθρωπος χωρίς νόημα κινδυνεύει να γίνει απλώς καταναλωτής της ίδιας του της ζωής.Γι’ αυτό τα Θρησκευτικά δεν χρειάζονται μαχαίρι και περαιτέρω απαξίωση αλλά αναβάθμιση.

Χρειάζονται θεολόγους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους, με σοβαρότητα και χρόνο.

Χρειάζονται εκπαιδευτικούς που δεν θα φοβούνται ούτε την πίστη ούτε τις ερωτήσεις των παιδιών και κυρίως χρειάζονται ένα σχολείο που θα θυμάται κάτι που φαίνεται πως ξεχνάμε.

Το παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγής βαθμών ούτε ένας ακόμη μελλοντικός εργαζόμενος και καταναλωτής. Είναι πρόσωπο, με ψυχή, φόβους, αγωνίες το οποίο έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Έχει ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο, αλλά ακόμη περισσότερο έχει ανάγκη να καταλάβει τον εαυτό του.

Καταλήγοντας λοιπόν θεωρώ βαθιά επικίνδυνη την αντίληψη ότι το μάθημα των Θρησκευτικών είναι χαμένος χρόνος. Γιατί στο τέλος ο πραγματικά χαμένος χρόνος είναι εκείνος που ξοδεύουμε γεμίζοντας το μυαλό του παιδιού με πληροφορίες, ενώ αφήνουμε την ψυχή του πεινασμένη. Όταν ένας λαός που ντρέπεται να διδάξει στα παιδιά του ποιος υπήρξε, τι πίστεψε και τι κληρονόμησε, δεν γίνεται αυτομάτως πιο προοδευτικός όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν αλλά αποκόβεται από τις ρίζες του και οδηγείται στην ιστορική, πολιτιστική και πνευματική ορφάνια. Καταντήσαμε να έχουμε ένα σχολείο που έχει χρόνο για τα πάντα, αλλά όχι για τα μεγάλα ερωτήματα της υπάρξεως, μπορεί να παράγει άριστους μαθητές, εξαιρετικούς τεχνικούς και ικανότατους επαγγελματίες αλλά δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα παράγει ανθρώπους.

Γι’ αυτό, πριν ξαναπούμε ότι τα Θρησκευτικά «τρώνε πολύτιμο χρόνο» από τα παιδιά μας, ας κάνουμε πρώτα μια πιο δύσκολη ερώτηση.

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΡΩΤΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ;

Ποιοι είναι φίλοι μας;

 

Τι έχουν οι άνθρωποι που δεν έχουν τα πουλιά;

 

Αυτούς που προσπαθούμε να ρίξουμε κάτω μήπως είναι...

 

Όταν δεν χρειάζεται να εξηγώ.

 

Τι χαλάει τα λουλούδια; Τι χαλάει τους ανθρώπους;

 

Πόσα πρέπει να δίνεις στους άλλους;

 

Γι΄ αυτούς που πληρώνουν άλλους ανθρώπους για να πουν τα "σώψυχά" τους.

 

ένα μικρό απόσπασμα

...Αυτοί που γράφουν με επιμονή, ή ζωγραφίζουν με επιμονή, ή γράφουν μουσική με επιμονή είναι με τους σημερινούς όρους βαθύτατα προβληματισμένοι και μοναχικοί άνθρωποι που συνήθως ψάχνουν να γεννήσουν και να βρουν αγάπη μέσα από αυτά που γράφουν και δημιουργούν, κραυγές αγωνίας και έκκλησης για αγάπη είναι τα γραπτά, αλλά τουλάχιστον έχουν την εξυπνάδα ή το ένστικτο να μην περιφέρουν το τραύμα τους στους ψυχολόγους επί πληρωμή.

Πόσο χυδαίο, όπως λέει ένας φιλόσοφος, να πληρώνεις κάποιον άλλον άνθρωπο, για να του πεις τα σώψυχά σου.

Υπάρχει η σημερινή κατηγορία ανθρώπων που κατηγορούν τους γονείς τους για όσα συνέβησαν στη ζωή τους και φτάνουν στα 70 να είναι πάνω από τους τάφους των γονιών τους και να λένε ακόμα «Γιατί μου το έκανες αυτό;»...

απόσπασμα συμπερασμάτων

Αυτοί που κατηγορούν τους γονείς τους για τις αποτυχίες τους και την κακή πορεία της ζωής του ψάχνουν άλλοθι για τις κακές προσωπικές τους επιλογές.

Στην Ορθοδοξία μας, δεν χρειάζεται να πληρώνεις κάποιον να πεις τα "σώψυχά" σου. Έχουμε το λυτρωτικό ΜΥΣΤΗΡΙΟ και ξαναγράφω ΜΥΣΤΗΡΙΟ!!! της προσωπικής μας συνάντησης με τον Δημιουργό και Πατέρα μας.

Εάν μπορούσαμε να εμπιστευτούμε όλη μας την ψυχοσωματική ύπαρξη σε έναν ταπεινό λειτουργό του Κυρίου μας θα βρίσκαμε το προσωπικό μας μονοπάτι για τον Ουρανό.

Όμως ο ΕΓΩΙΣΤΗΣ άνθρωπος της εποχής μας αδυνατεί να ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ και βολοδέρνει με πίκρα και πόνο τις έσχατες στιγμές του πάνω στο τσόφλι της γης.

Το Μέγα Κηποταφείον της Ελλάδας είναι οι επίσκοποι - Μακαριστός Καθηγούμενος Γρηγόριος Δοχειαρίου

Το Μέγα Κηποταφείον.

Μακαριστού Καθηγουμένου Γέροντα Γρηγορίου †

Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους 

«Λαλήστε. Μιλήστε. Φωνάξτε!… Αναμένουμε ομολογία και λόγο αφυπνιστικό!»

Διάβασα στὸ Γεροντικό, ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαῖα βιβλία τοῦ μοναχικοῦ θεσμοῦ, ὅτι ὁ ἀββᾶς Μακάριος περπάτησε μέρες καὶ μέρες μέσα στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ βρῆ τὸ κηποταφεῖο τοῦ Ἰαννῆ καὶ τοῦ Ἰαμβρῆ. 

Κι ἐγὼ χρόνια τώρα ψάχνω μὲ τὸν νοῦ μου νὰ βρῶ τὸ μεγαλύτερο νεκροταφεῖο τοῦ κόσμου. Εἶναι στὴν πολυάνθρωπη Ρωσσία; Εἶναι στοὺς ἀρχαίους λαοὺς τῆς Ἀνατολῆς; Εἶναι στὴν εὐδαίμονα Ἀμερική; Καὶ μετὰ ἀπὸ πολλοὺς συλλογισμούς, καλοὺς καὶ κακούς, κατέληξα σὲ ἕνα πολὺ πικρὸ συμπέρασμα… 

Εἶναι, μὴ τρομάξετε, οἱ ἐπίσκοποί μας στὴν Ἑλλάδα!

Χαλάει ὁ κόσμος, γκρεμίζονται τὰ πάντα (ἀκόμη καὶ εὐκτήριοι οἶκοι Ἰεχωβάδων καὶ δαιμονολατρῶν γίνονται μὲ τὶς εὐλογίες τῶν κρατούντων!)· οὔτε μιλιὰ οὔτε λαλιά. 

Κατήντησαν σὰν τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν· μήτε βλέπουσι μήτε ἀκούουσι μήτε λαλοῦσι! Οἱ τάφοι τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ὁσίων πάντα λαλοῦν, θαυματουργοῦν, πληροφοροῦν, εὐωδιάζουν. Ἔχουμε σήμερα, δυστυχῶς, στὴν Ἐκκλησία ἕνα ζωντανὸ κοιμητήριο, ὅπου οὐκ εἰσὶ λαλιαὶ οὐδὲ λόγοι.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὑπερδύναμη στὸν κόσμο. 

Τὰ πολιτεύματα ὅλα θὰ καταστραφοῦν, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία ποτέ.

Λαλῆστε. Μιλῆστε. Φωνάξτε! Κουραστήκαμε νὰ περιμένουμε. Χαθήκαμε μέσα στὴν σιωπή σας. 

Σαχάρα ἡ Ἐκκλησία; Οὔτε βότανο φυτρώνει οὔτε ὀσμὴ εὐωδιᾶς ὑπάρχει. Ἀναμένουμε ὁμολογία καὶ λόγο ἀφυπνιστικό. Ζητοῦμε τὰ θεϊκὰ σημεῖα τοῦ ὄρους Σινᾶ. 

Θεοφανία ζητοῦμε. Μόνον ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν δώση. Ὁ Μωυσῆς, ποὺ καθωδηγοῦσε τὸν λαὸ τὸν ἐκλεκτό, δὲν ἦταν μόνον πολιτικός, ἀλλὰ καὶ θρησκευτικὸς ὁδηγός. Αὐτὴν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία βγάλτε την πρὸς τὰ ἔξω μὲ διάθεση μαρτυρική, γιὰ ἀνάψυξη τῶν κουρασμένων καὶ πεφορτισμένων Χριστιανῶν καὶ ὀρθοδόξων Ἑλλήνων.

Ἐὰν δὲν σμίξη καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία τὸ αἷμα της μὲ τὸ αἷμα τῶν ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων τῆς Εἰκονομαχίας καὶ τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων, δὲν θὰ φέξη σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο.

Ἔλεγε ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Ἀττικῆς Ἰάκωβος: «Προσέχετε, αὐτοὶ θὰ σᾶς βγάλουν τὰ ράσα καὶ θὰ σᾶς βάλουν νὰ περπατᾶτε στοὺς δρόμους μὲ παντελόνια».

Στὸν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ὅταν οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ ἐγκατέλειψαν τὴν Ἑλλάδα, ὁ δεσπότης καὶ ὁ παπᾶς κράτησαν τὸν λαὸ αὐτόν. Ἀπὸ τὴν βρακοζώνη τοῦ πολιτικοῦ μόνον οἱ ὀπαδοί του μποροῦν νὰ κρατηθοῦν καὶ ἂν μποροῦν κι αὐτοί. 

Τὸ φλάμπουρο ὅμως τοῦ ράσου ζωοποιεῖ τὸν λαό, τὸν ἡρωοποιεῖ, τὸν σώζει μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἐσταυρωμένου καὶ ἀναστημένου Χριστοῦ. Βίρα τὶς ἄγκυρες, Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ βάλε πλώρη. Χαθήκαμε. Κυριολεκτικὰ ἀπωλεσθήκαμε.

Ἱερὲ κλῆρε τοῦ Θεοῦ, ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, συνειδητοποιῆστε ὅτι ἡ πασχαλιάτικη λαμπάδα, μὲ τὴν ὁποία προσκαλεῖτε τὸν λαὸ στὸ ἀνέσπερο φῶς, τρεμοσβήνει. Ὄχι μόνον τὸ φῶς θὰ σβήσουν, ἀλλὰ καὶ τὴν λαμπάδα θὰ σᾶς πάρουν μέσα ἀπὸ τὰ χέρια σας. 

Κρατῆστε την σφικτὰ καὶ ἀναμμένη καὶ βροντοφωνῆστε: «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς καὶ δοξάσατε Χριστὸν τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης †

Ποιοι λόγοι κάνουν έναν άνθρωπο να αλλάζει;

 

Αποκεφαλισμένα παιδιά...!!!

 

Πρώτη φορά... Χρόνης Μίσσιος

 

Κάποιος ζωγραφίζει αυτό... που βλέπει!

 

"Γάλα" βρώμης, σόγιας, αμυγδάλου κλπ; Ευχαριστώ δεν θα ΞΑΝΑΠΑΡΩ!!! - Τα υποκατάστατα γάλακτος ΔΕΝ είναι υγιεινές εναλλακτικές λύσεις

Όσοι πίνετε αυτά τα υποκατάστατα "γάλακτος" παρακαλώ διαβάστε πολύ καλά το παρακάτω άρθρο!

 Ξεχάστε τους γελοίους ισχυρισμούς για την υγεία και την σωτηρία του πλανήτη, τα υποκατάστατα γάλακτος δεν είναι οι μαγικές υγιεινές εναλλακτικές λύσεις όπως θέλει να μας πείσει το μάρκετινγκ.

 Αν υπάρχει κάτι πιο διασκεδαστικό από τον υπέροχο γρίφο του φυτικού γάλακτος, «θα ήθελα πραγματικά να μάθω τι είναι», γράφει στην Telegraph η Σίλια Γουόλντεν κάνοντας  μια ευθεία επίθεση στο γάλα βρώμης και όλων των σχετικών "γεύσεων". Η μακράν πιο δημοφιλής μορφή μη γαλακτοκομικού γάλακτος στο Ηνωμένο Βασίλειο, λέει, επαναπροσδιορίζεται τελικά ως μάλλον λιγότερο «αγγελική» από ό,τι θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι παραγωγοί, οι μάρκες της μόδας και τα σούπερ μάρκετ. (Να σημειωθεί ότι τo γάλα βρώμης και όλων των λοιπών γεύσεων είναι πολύ δημοφιλή και στο Instagram) Σύμφωνα με τον δρ Κρις Βαν Τάλεκεν, κορυφαίο βρετανό γιατρό μολυσματικών νόσων, ο οποίος στο βιβλίο του «Ultra-Processed People» εξετάζει τα πιο ένοχα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα της διατροφής μας, τα "γάλατα" αυτά ΔΕΝ είναι η μαγική υγιεινή εναλλακτική όπως διαφημίζεται ότι είναι. 

«Υγρές θερμίδες», «όχι πολύ χορταστικές», ικανές να προκαλέσουν αύξηση σακχάρου στο αίμα: αυτές είναι μερικές, μόνο, από τις αρνητικές επιπτώσεις του, λέει ο Βαν Τάλεκεν. 

Και όλοι αυτοί οι Βρετανοί που ξοδεύουν περίπου 146 εκατ. λίρες (170 εκατ. ευρώ) ετησίως για ρόφημα με βάση τη βρώμη επειδή «ωφελεί την υγεία» τους; Ευκολόπιστοι… είναι η απάντηση. 

Η Σίλια Γουόλντεν γράφει στην Telegraph ότι μεγάλωσε –όπως πολλοί από εμάς- σε μια εποχή που το γάλα ήταν γάλα· το αγελαδινό γάλα δεν είχε δαιμονοποιηθεί ακόμα· οι baristas δεν «απήγγειλαν» με μια ανάσα 16 διαφορετικά είδη υποκατάστατων γάλακτος που μπορεί να θέλατε να έχετε με τον καφέ σας· και σίγουρα οι «απατεώνες τροφίμων» δεν είχαν αρχίσει ακόμα να στοχεύουν διάφορους ξηρούς καρπούς, δημητριακά και φυτά με τη σκέψη: «Γιατί δεν φτιάχνουμε γάλα από αυτό για να το διακινήσουμε ως το κλειδί για την αιώνια ζωή;» 

Τα τελευταία 20 χρόνια, ωστόσο, είναι σαν να έχουμε κάνει όλοι μαζί ένα «γαλατένιο» ταξίδι. Υπάρχουν, μάλιστα, ορισμένες περίοδοι κατά τις οποίες το γάλα ήταν πιο πολύ «στη μόδα». 

Οταν η 48χρονη βρετανίδα δημοσιογράφος πήγαινε το πανεπιστήμιο, για παράδειγμα, ήταν της μόδας το γάλα σόγιας, το οποίο, όμως, εγκατέλειψαν όλοι ξαφνικά όταν αποκαλύφθηκε ότι μεγαλώνει το στήθος των ανδρών και παχαίνει τις γυναίκες (κάτι για φυτοοιστρογόνα, είχαν πει). 

Μετά ήρθε το γάλα αμυγδάλου, το οποίο διαφημιζόταν ως σωτήρας της ανθρωπότητας, μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι οι περισσότερες μάρκες στην αγορά είχαν έως και πέντε κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη ανά φλιτζάνι!!! και ότι στην Καλιφόρνια, με το 80% της παγκόσμιας παραγωγής αμυγδάλου, οι καλλιέργειες απομυζούν το μεγαλύτερο μέρος της ήδη ελάχιστης παροχής νερού. Θέλετε κι άλλα στοιχεία για το πόσο καταστροφικό είναι το γάλα αμυγδάλου για το περιβάλλον; 

Για να πειστείτε αρκεί ίσως το γεγονός ότι η παραγωγή ενός ποτηριού απαιτεί την κατανάλωση 74 λίτρων νερού. Στο διαδίκτυο υπάρχουν και συνταγές για σπιτικό γάλα βρώμης Ακολούθησαν τα υποκατάστατα γάλακτος από  ξηρούς καρπούς, καρύδια, κάσιους, φιστίκια, από καρύδες, από ρύζι, ακόμα και γάλα κάνναβης κυκλοφόρησε (μην το δοκιμάσετε). 

Η Γουόλντεν νόμισε ότι αυτές οι μανίες θα έμεναν στην Καλιφόρνια, και ότι οι βρετανοί συμπατριώτες της, θα έμεναν απρόσβλητοι στη νέα μόδα· έκανε λάθος. Ο Βαν Τάλεκεν παραδέχεται ότι υπάρχουν βάσιμοι ηθικοί λόγοι για την αποφυγή των γαλακτοκομικών, αλλά όποιος ξοδεύει ένα σωρό λεφτά για την αγορά αυτού, που αποκαλεί «πολτό από υδατάνθρακες βρώμης, κραμβέλαιο και νερό» πρέπει να καταλάβει «ότι είναι απίθανο να δει οποιαδήποτε οφέλη στην υγεία του». Ποια είναι λοιπόν η υγιεινή επιλογή γάλακτος με ένα μείγμα βιταμινών και μετάλλων, το οποίο δεν χρειάζεται να υποστεί επιβλαβή επεξεργασία; Ο Βαν Τάλεκεν απαντάει ευθέως και ξεκάθαρα: «Το αγελαδινό γάλα»… Κι εγώ σας ρωτάω τώρα εξίσου ευθέως: Θα ξαναπιείτε γάλα βρώμης, αμυγδάλου, σόγιας κλπ κλπ; Μην απαντήσετε, σκεφτείτε. 

πηγή PROTAGON.GR

Η κάρτα του πολίτη (ταινία) ... πριν από 7 χρόνια! αλλά επίκαιρη...

 

Να προσέξετε σε αυτήν την ταινία υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που ισχύουν σήμερα και όμως θέλει "πάγωμα" στην ροή του έργου για να τις δείτε... Είναι εντυπωσιακό.

Τι σημαίνει "Φασίστας";

 

Κι όμως έτσι γίναμε!

 

Τι σημαίνει ΠΑΤΡΙΔΑ; Γιατί έχει διαστρεβλωθεί τόσο πολύ η έννοια της λέξης αυτής;

Τι ειναι η Πατρίδα ; 

Πατρίδα είναι το σπίτι μου, οι γονείς, τα αδέλφια μου, οι φίλοι μου, η γειτονιά που μεγάλωσα, το σχολείο που έμαθα γράμματα, το χωριό μου, η πόλις μου. Πατρίδα είναι ο κάμπος που με έθρεψε, το βουνό που πήγαινα εκδρομές, οι παραλίες που κολύμπησα, η εκκλησία που βαπτίστηκα και παντρεύτηκα, η γλώσσα που μιλάω, τα φαγητά που μαγειρεύει η μάννα μου, το νοσοκομείο που με γιάτρεψε όταν αρρώστησα. Πατρίδα είναι οι παππούδες μου που πολέμησαν τους Τούρκους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, τους Βούλγαρους, όλους αυτούς που θέλησαν να μας κατακτήσουν και να μας στερήσουν την ελευθερία μας…

Πατρίδα είναι όλοι αυτοί από το παρελθόν που κινδύνεψαν, κουράστηκαν, τραυματίστηκαν, σκοτώθηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι… Πατρίδα είναι τα αδέλφια μου που πάνε σήμερα στο στρατό για να μας προστατέψουν από τους εξωτερικούς εχθρούς…

Η πατρίδα είναι μία μεγάλη μάννα που σκεπάζει κάτω από τα φτερά της όλους τους Έλληνες για να ζούνε με ασφάλεια, χωρίς να φοβούνται ότι κάποιος θα πάρει τα παιδιά του για γενίτσαρους, ή θα ατιμάσει την κόρη, την αδελφή ή την μάννα. Πατρίδα είναι το μέρος εκείνο όπου μπορούμε να ζούμε ελεύθεροι, να μιλάμε την γλώσσα μας, να λατρεύουμε τον Χριστό χωρίς να μας σκοτώνουν (π.χ. Συρία).

Όταν λοιπόν κάποιος δεν αγαπά την πατρίδα του δεν αγαπά όλα τα παραπάνω. Είναι ψυχικά ισορροπημένος ένας άνθρωπος που μισεί την πατρίδα του; Που μισεί τον εαυτό του τελικά; Ποια ύπουλη διαστρεβλωτική προπαγάνδα μπορεί να θολώσει την σκέψη τόσο πολύ;

Ποια ιδεολογία μπορεί να μας μπερδέψει τόσο πολύ ώστε να χάσουμε τον εαυτό μας; Όλοι οι λαοί έχουν μία πατρίδα και κάποιοι χύνουν σήμερα το αίμα τους για να την αποκτήσουν (π.χ. οι Κούρδοι μέσα στην Τουρκία).

Αλίμονο σε αυτούς που φτώχυνε ή καταστράφηκε η πατρίδα τους. Χάσανε το σπίτι τους, την δουλειά τους, την πόλη τους, τους φίλους τους και αναγκάστηκαν να πάνε σε ξένες χώρες να ξεκινήσουν από το μηδέν, από τον πάτο της εκεί κοινωνίας. Δυστύχησαν. Από μηχανικοί κατάντησαν εργάτες και από γιατρίνες έγιναν καθαρίστριες στα ξένα σπίτια. Αυτή είναι η τύχη αυτών που χάνουν την πατρίδα τους.

Γι’ αυτό όχι μόνον οι μεγάλοι σοφοί αλλά και κάθε λογικός άνθρωπος αγαπά την πατρίδα του. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, οι μεγάλοι σοφοί της Αρχαίας Ελλάδας που θαυμάζονται από όλον τον κόσμο, που δεν υπάρχει πανεπιστήμιο πάνω στην Γη που να μην μελετά τα έργα τους, λέγανε ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο για τον άνθρωπο από την πατρίδα του». Γι’ αυτό υπερήφανα θυσιάστηκαν οι 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.

Γι’ αυτό ηρωικά πολέμησαν και νίκησαν - τους πολύ περισσότερους Πέρσες- οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα. Γι’αυτήν την πατρίδα προτίμησε να θυσιαστεί ο τελευταίος Έλληνας αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πάνω στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, παρά να την παραδώσει στον Τούρκο.

Για να αποκτήσουμε ελεύθερη πατρίδα θυσιάστηκε ο «ιερός λόχος»– ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, το 1821 στο Δραγατσάνι. «Εμείς σηκώσαμε τα όπλα για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία» μας λένε με το στόμα του Κολοκοτρώνη όλοι οι αγωνιστές του 1821.

Με κίνδυνο της ζωής του ο Μανώλης Γλέζος κατέβασε το 1940 από την Ακρόπολη την Ναζιστική σβάστικα, το σύμβολο του Γερμανού κατακτητή, που θέλησε να πάρει την θέση της ελληνικής σημαίας.

Ας μη γινόμαστε ανόητοι και αχάριστοι απέναντι στην πατρίδα μας, υποχωρητικοί απέναντι σε αυτούς που ευτελίζουν το εθνικό μας σύμβολό και μαζί με αυτό όλους τους Έλληνες. Ας δείχνουμε την δυσαρέσκειά μας απέναντι σε αυτούς τους ελληνόφωνους, τους δήθεν «υπερπροοδευτικούς» και στην πραγματικότητα καλυμμένους εχθρούς που χαίρονται με την καταστροφή της Ελλάδος.

Αγαπώ την πατρίδα μου και τιμώ το σύμβολό της, την ελληνική σημαία, γιατί με αυτό τον τρόπο δείχνω το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μου σε όλους αυτούς που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία της Ελλάδας, για την δική μου ελευθερία και ευημερία σε τελική ανάλυση. Πατρίδα είμαι και εγώ ο ίδιος τελικά!

Αθανάσιος Ρακοβαλής

Έφηβος τιμωρήθηκε στο σχολείο του γιατί φορούσε μπλουζάκι που έγραφε «υπάρχουν μόνο δύο φύλα»! Κατά την απολογία του συνέτριψε τους δικαιωματιστές!

«Τhere are only two genders» (υπάρχουν μόνο δύο φύλα). Αυτές οι πέντε λέξεις στο Τ-shirt ενός 12χρονου σε Γυμνάσιο της Μασαχουσέτης στάθηκαν αφορμή για να αποβληθεί από το μάθημα Γυμναστικής.

Όπως αναφέρουν τα αμερικανικά ΜΜΕ Fox News και Νew York Post, οι γονείς του μαθητή Λίαμ Μόρισον έγιναν πυρ και μανία όταν οι καθηγητές του σχολείου έκριναν ότι το μακό μπλουζάκι που έγραφε ότι υπάρχουν «μόνο δύο φύλα», έκανε τους συμμαθητές τους να αισθάνονται «ανασφάλεια» – όσους δηλαδή ανήκουν και στηρίζουν την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+.

Ο 12χρονος Λίαμ Μόρισον, μαθητής του γυμνασίου «John T. Nichols Jr.» στο Middleborough, είχε το θάρρος να μιλήσει για την περιπέτειά του, στη διάρκεια συνεδρίασης της επιτροπής του σχολείου του.

Ο έφηβος υποστήριξε ότι οι καθηγητές του τον απέβαλαν από το μάθημα της Γυμναστικής στις 21 Μαρτίου. Η διεύθυνση του σχολείου του είπε ότι πολλοί ήταν αυτοί που εξέφρασαν παράπονα για το μήνυμα στο μπλουζάκι του, καθώς τους έκανε να νιώθουν «άβολα».

«Μου είπαν ότι θα έπρεπε να βγάλω τη μπλούζα μου προτού επιστρέψω στην τάξη. Όταν τους είπα με ωραίο τρόπο ότι δεν ήθελα να το κάνω αυτό, τηλεφώνησαν στον πατέρα μου». Ο Μόρισον είπε ότι ο πατέρας του ήταν υποστηρικτικός όταν έφθασε στο σχολείο για να τον παραλάβει.

Ο μικρός εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι οι «πέντε λέξεις» στο t-shirt που φορούσε, δεν έδειχναν «τίποτα το κακό, τίποτα το απειλητικό».  «Ξέρω ότι έχω το δικαίωμα να φοράω ένα μπλουζάκι με αυτές τις πέντε λέξεις», είπε ο Μόρισον. «Πρόκειται απλά για μια δήλωση που πιστεύω ότι είναι γεγονός», πρόσθεσε στην ομιλία του αντικρούοντας αυτούς τους ισχυρισμούς στη σχολική επιτροπή.

Σε ότι αφορά της σχόλια ότι ήθελε να περάσει το μήνυμα της προστασίας των δύο φύλων, ο Μόρισον τόνισε: «Δεν παραπονιέμαι όταν βλέπω παντού σημαίες και αφίσες για διεμφυλικούς στο σχολείο. Ξέρετε γιατί; Γιατί οι άλλοι έχουν δικαίωμα στα πιστεύω τους, όπως και εγώ».  «Ακόμη και στην ηλικία των 12, έχω τις δικές μου πολιτικές απόψεις και το δικαίωμα να τις εκφράσω. Ακόμα και στο σχολείο. Αυτό το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου αναφέρεται στην “Πρώτη Τροποποίηση του Συντάγματος”».

Τέλος, ο 12χρονος μαθητής υποστήριξε προτού αποχωρήσει από το σχολείο, ότι «ούτε ένα άτομο» δεν του παραπονέθηκε για το μήνυμα στο μπλουζάκι του κι ότι ορισμένοι μαθητές του εξέφρασαν ακόμη και την υποστήριξή τους προς αυτόν. «Κανείς δεν σηκώθηκε και κανείς δεν βγήκε από την τάξη. Κανείς δεν ξέσπασε σε κλάματα», είπε ο Μόρισον. Είμαι σίγουρος ότι θα το είχα προσέξει αν το είχαν κάνει», πρόσθεσε.

Αφίσα υπέρ των εκτρώσεων: δεκτή! Αφίσα υπέρ του αγέννητου παιδιού: ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ!

Ιανουάριος 2020: Με κυβερνητική εντολή ΛΟΓΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΑ αφίσες στο μετρό της Αθήνας υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού (δες κι ΕΔΩ) και ξεκινά ένα συντονισμένο επικοινωνιακό πογκρόμ κατά των φορέων που συμμετείχαν στο εγχείρημα (μεταξύ των οποίων και η Ενωμένη Ρωμηοσύνη)!

Μάρτιος 2023: Στο μετρό φιγουράρουν αφίσες ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ και της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος από φορέα στον οποίο ηγείται υποψήφια βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κυβερνώντος κόμματος…