Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026)

«Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε

ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 35).

 

Ἡ παραβολή!

 

Αἱ παραβολαί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἦσαν μικραὶ φανταστικαὶ ἱστορίαι – δημιουργήματα τῆς Παναγίας φαντασίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν, αἵτινες ἐν καιρῷ δύνανται ἵνα γίνωσι πραγματικαί! Δὲν εἶναι, δηλαδή, «παραμυθάκια», ἅτινα, ἀσφαλῶς δὲν ἔχουσι τίποτε τὸ ἀξιόπιστον, ἀλλὰ εἶναι αἱ ἁπλοϊκαὶ ἐκεῖναι διηγήσεις διὰ τῶν ὁποίων ὡμίλει ὁ Διδάσκαλος πρὸς τοὺς ἀνωρίμους πνευματικῶς, ἐκ τῶν ἀκροατῶν τοῦ Θείου Λόγου Του, καὶ αὗται αἱ θεῖαι διηγήσεις, εἴς τινα χρονικὴν στιγμήν, δύνανται ἵνα πραγματοποιηθῶσι! Ὅταν, κάποτε, οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν τὸν Χριστόν, «διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;», ὁ Κύριος ἀπήντησεν: «διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ ἀκούωσι μηδὲ συνῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι» (Ματθ. ΙΓ΄ 13-14)! Δηλαδή, «δι’ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐννοοῦν, μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε» (Ἀντιστ. ἑρμην. Ἰ. Κολιτσάρα)! Σκοπός, συνεπῶς τῶν παραβολῶν, ἦτο καὶ εἶναι ἡ προσιτὴ κατανόησις τῶν ὑψίστων καὶ οὐρανίων διδαχῶν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἁπλοϊκοὺς ἀκροατάς!

 

Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης!

 

Εἷς πλούσιος καὶ ἀγαθὸς ἄρχων, παρεῖχε τὰ ἀγαθά του, δανείζων τοὺς πτωχοὺς τῆς ἐπικρατείας του! Ἦλθε, κάποτε καὶ ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἅπαντες οὗτοι οἱ ὀφειλέται, ὤφελον ἵνα ἐπιστρέψωσι τὰ ὀφειλόμενα εἰς τὸ κύριόν των, ἵνα διὰ τῆς ἀξιοπιστίας των δύνανται καὶ εἰς τὸ μέλλον ἵνα αἰτήσωνται ἐκ τοῦ πλουσίου τούτου ἄρχοντος καὶ πάλιν ἀντιστοίχους ἐξυπηρετήσεις! Ἀνὰ μέσον δὲ τούτων τῶν ὀφειλετῶν, - ὡς ἠκούσαμεν, - «προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων»! Τοῦτο τὸ ἀμύθητον ποσόν, παρ’ ὅτι … ἀμύθητον, ἔπρεπε ἵνα ἀποδοθῇ εἰς τὸν δικαιοῦχον! Πῶς, ὅμως; Τὸ τοιοῦτον ποσὸν προκειμένου ἵνα ἐξοφληθῇ, θὰ ἔπρεπε, ἵνα ζήσῃ οὗτος καὶ ἐργάζῃται αἰῶνας ὁλοκλήρους, προκειμένου ἵνα κατορθώσῃ τοιοῦτόν τι! Συνεπῶς, «μὴ ἔχοντος … αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι»! Βλέπων οὗτος τὴν ἀδιέξοδον ταύτην κατάστασιν καὶ ὅτι τὰ πάντα διελύοντο πέριξ τούτου, «πεσών … προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω»! Ὁ ἀγαθὸς ἐκεῖνος βασιλεύς, συνεκινήθη καὶ κατενύγη καὶ «σπλαγχνισθείς … ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ»! Βλέπων οὗτος ὁ βασιλεύς, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τῶν ὀφειλομένων ἦτο ἀδύνατος, ἀλλὰ καὶ συμπονῶν τὸν ταλαίπωρον τοῦτον ὀφειλέτην, κάμνει τὴν γεναιοτάτην κίνησιν, ἵνα «διαγράψῃ» τὴν τοιαύτην τεραστίαν ὀφειλὴν καὶ χαρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὸν ὀφειλέτην ἐκεῖνον!

Ὅμως, ἡ ἐν συνεχείᾳ ἐξέλιξις τοῦ ἐπεισοδίου τούτου, ἦτο ἀπρόσμενος ἀλλὰ καὶ ἀνατρεπτική! Ἂς ἴδωμεν πῶς ὁ Κύριος ἀφηγεῖται … «Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον»! Ἅπαντες θὰ ἀνεμένωμεν μίαν ἀπολύτως διαφορετικὴν στᾶσιν, τοῦ «συγκεχωρημένου» ἐκείνου δούλου πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ἀμέσως, μάλιστα, μετὰ τὴν εὐεργεσίαν τὴν ὁποίαν οὗτος ἀπελάμβανεν! Ὣς ὤφειλεν οὗτος, - ἀντιστοίχως πρὸς τὴν εὐεργεσίαν ἥντινα ἐδέχθη, - θὰ ἔπρεπεν ἵνα δείξῃ οὗτος τὴν ἰδίαν ἀγάπην καὶ εὐσπλαχνίαν πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ὅστις πίπτει εἰς τοὺς πόδας του παρακαλῶν καὶ ἐκλιπαρῶν τοῦτον! Τοὐναντίον, ὅμως, ἔβαλε τοῦτον εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου λάβει τὰ … ἐλάχιστα ἑκατὸν δηνάρια!

 

Ἡ συγχώρησις!

 

Ὡς ἤδη ἔχομεν εἴπει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν τὰς ὁποίας ἐδίδαξεν ὁ Διδάσκαλος ἐν ὅσῳ εὑρίσκετο σωματικῶς, ἀνὰ μέσον ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων! Ἂς ἴδωμεν λοιπὸν τὴν ἑρμηνείαν της, καὶ ποῖοι «κρύπτονται» ὄπισθεν τῶν ἀναφερομένων προσώπων! Ἐν προκειμένῳ, λοιπόν, ὁ ἄρχων δανειστὴς εἶναι ὁ Κύριος˙ καὶ χρεώστης καὶ ὀφειλέτης, εἴμεθα ἡμεῖς. Μύρια τάλαντα, εἶναι αἱ ἄπειροι δωρεαὶ τοῦ Κυρίου εἰς ἡμᾶς, ὑλικαὶ καὶ πνευματικαί, μικραὶ καὶ μεγάλαι, ὁραταὶ εἰς ἡμᾶς ἢ καὶ ἀόρατοι. Πόσα, ἀληθῶς, ὀφείλομεν εἰς τὸν Πανάγαθον Θεόν, ὄχι μόνον διὰ τὰ ὅσα ὑπονοοῦμεν, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως δι’ ἐκεῖνα ἅτινα «ἐμικρύναμεν» ἢ καὶ ᾠκοιοποιήθημεν! Διὰ τὴν ὑπέροχον Αὐτοῦ θυσίαν, χάριν τῆς ὁποίας ἔχομεν καὶ ἀπολαμβάνομεν τὰ Πανάγιά Του Μυστήρια ἀλλὰ καὶ τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας μας!

Ἀληθῶς, «τί ἀνταποδώσομεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν άνταπέδωκεν ἡμῖν; δι’ ἡμᾶς Θεὸς ἐν ἀνθρώποις! Διὰ τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ελευθερωτής, πρὸς τοὺς ἐν σκότει καθημένους ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ...»! (Στιχηρὸν τῶν αἴνων τοῦ Βαρέως ἤχου). Δι’ ἅπαντα δὲ ταῦτα, ὁ Κύριος οὐδέποτε μᾶς ἐζήτησε νὰ τοῦ τὰ ἐπιστρέψωμεν! Οὐδέποτε, ἀκόμη, ἠθέλησεν ἵνὰ μας ἐκδικηθῇ διὰ τὰς ἀπείρους ἁμαρτίας μας! Ἀντιθέτως δέ, μᾶς δίδει τὸ πλούσιόν Του ἔλεος, ὑποχωρῶν εἰς τὴν ἀδυναμίαν ἡμῶν ἵνα ἐξοφλήσωμεν ἔστω καὶ τὸ ἐλάχιστον. Ἔχει ὅμως, - καὶ τοῦτο εἶναι αὐτονόητον, - ἀπαίτησιν, ἵνα ὑποχωρῷμεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὰς ἀδυναμίας τῶν συνανθρώπων μας. Δὲν δέχεται ἐπ’ οὐδενί, νὰ παρέξῃ τὴν συγχώρησιν εἰς ἐκεῖνον ποὺ δὲν προτίθεται νὰ πράξῃ τὸ ἴδιον εἰς τὸν οἷονδήποτε «ὀφειλέτην» του! «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 12). Αὐτὴ εἶναι ἡ μία καὶ μοναδικὴ προϋπόθεσις διὰ νὰ τύχωμεν τῆς Θείας συγχωρήσεως.

Εἶναι ἐλάχιστα καὶ ἀσήμαντα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἔπταισαν καὶ μᾶς χρεωστοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀπέναντι εἰς ἐκεῖνα τὰ ἄπειρα καὶ ὑπέρογκα ποὺ ὀφείλομεν ἡμεῖς εἰς τὸν Κύριον. Τοῦτο καταδεικνύει ὁ Κύριος, διακρίνων τὰ «μύρια τάλαντα», ἔναντι τῶν εὐτελῶν καὶ πενιχρῶν «ἑκατὸν δηναρίων»! Ταῦτα τὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου … δηνάρια, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μᾶς ὀφείλουσιν οἱ ἄνθρωποι οἵτινες μᾶς ἠδίκησαν! Ἂς μὴν «ἐνσκύπτωμεν» καὶ διαστέλλωμεν  διαρκῶς ταῦτα τὰ εὐτελῆ,  καὶ ἂς ἀναλογιζώμεθα τὴν Θείαν συγχώρησιν καὶ συγκατάβασιν εἰς τὰ ἰδικά μας ἐγκλήματα! Οὕτως ἐνεργοῦντες καὶ συγχωροῦντες ἀπὸ καρδίας τὰς παραλείψεις καὶ λάθη καὶ ἐκτροπὰς τῶν «ἀδελφῶν» μας, καὶ τὴν ἀγάπην μας διατηροῦμεν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς Θείας ὀργῆς φυλασσόμεθα! Ἂς τὸ καταλάβωμεν καὶ ἂς σπεύσωμεν ἵνα … λάβῃ ἀξίαν καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἤδη προειρημμένον Κυριακόν: «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ὁ "ὕπουλος" ἐχθρός - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΔΕΚΑΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026) 

«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται

εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Ματθ. ΙΖ΄ 21)

 

Ὁ "ὕπουλος" ἐχθρός.

Πολλοὶ εἶναι οἱ ἐχθροί μας, φίλοι μου ἀναγνῶσται! Τοῦτο εἶναι γνωστὸν καὶ τὸ βιώνομεν ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς εἰσῆλθε τὸ κακὸν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἐμόλυνε τὸ ἀνθρώπινον γένος, οἱ ἄνθρωποι διηρέθησαν καὶ ἐμίσησαν ἀλλήλους καὶ ὁ εἷς ἐνεργοῦσε καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τοῦ ἄλλου, ὄχι μόνον διότι διεξεδίκει κέρδος τι, ἀλλὰ καὶ χάριν προσωπικῶν ἐμπαθειῶν καὶ ἀντιζηλίας. Ἐχθροί, πολλάκις, διὰ τὸ … τίποτα! Διατί ἔχεις τὴν ἄποψίν σου καὶ δὲν συμφωνεῖς μὲ τὴν ἰδικήν μου˙ διατί ἐσὺ κερδίζεις καὶ ἐγὼ χάνω˙ διατί πιστεύεις εἰς τὸν Θεόν σου καὶ ὄχι εἰς τὸν ἰδικόν μου! Διατί γνωρίζεις περισσότερα ἀπὸ ἐμένα καὶ ἐγὼ γνωρίζω ὀλιγώτερα! Οὗτοι καὶ ἕτεροι σοβαρότεροι ἢ καὶ ἀστειότεροι λόγοι, δημιουργοῦσι σήμερον  τὰς διενέξεις καὶ ἔχθρας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων! Εἰς ἐλαχίστους παρέμενεν καὶ παραμένει ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπον καὶ αὕτη ὄχι ὡς μόνιμός τις κατάστασις, ἀλλὰ ὡς παροδικὸν γεγονὸς καὶ πρόσκαιρος παρρηγορία. Πάντοτε ἐνεφώλευεν ἀλλὰ καὶ εἰσέτι ἐμφωλεύει, ἡ ἀντιζηλία καὶ ἡ ἀντιπαράθεσις καὶ τὸ μῖσος καὶ ἡ κακία, ἀλλὰ καὶ ἡ διάθεσις πρὸς ἐπικράτησιν ἔναντι τοῦ ... ἄλλου!

Ἄπειροι καὶ ἀτελείωτοι, συνεπῶς οἱ ἐχθροί μας! Ἐκ τῶν ἀπείρων, ὅμως, τούτων ἐχθρῶν, πλέον ἐπικίνδυνοι καὶ ἀπειλητικότεροι κατὰ τοῦ ἀνθρώπου - συμφώνως πρὸς τὴν διδασκαλίαν τῶν Θείων Πατέρων - εἶναι, πρῶτον μὲν ὁ ... ἑαυτός μας, δεύτερον ὁ ... κόσμος καὶ τρίτον ὁ μισάνθρωπος διάβολος! Τρεῖς ἐχθροὶ θανάσιμοι, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο πρῶτοι δὲν μᾶς δίδουν τὴν τοιαύτην ἐντύπωσιν! Θὰ ἐρωτήσωσί τινες˙ μὰ ὁ ἑαυτός μου ... ἐχθρός μου; ὁ κόσμος καὶ ἡ κοσμικὴ νοοτροπία ... καὶ αὐτοὶ ἐχθροί μου; Περὶ τῶν δύο τούτων, ὅμως, ἐχθρῶν ἡμῶν, ἔχομεν πολλάκις ὁμιλήσει εἰς παρελθόντα ἆρθρα ἡμῶν καὶ ἴσως συμβεῖ νὰ ἐπανέλθωμεν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Σήμερον, θὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὸν τρίτον ἐκ τούτων, τόν, κατὰ σειράν, ... μικρότερον, ἀλλά, κατὰ τὴν πανουργίαν καὶ τὴν «ὑπουλίαν», ἀνώτερον καὶ ... πρῶτον!

Ἀπὸ τὴν πρώτην στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπῆρξεν τὸ Θεῖον πλᾶσμα - ὁ ἄνθρωπος, - ὁ διάβολος ἐστόχευεν κατ’ αὐτοῦ καὶ προσεπάθει διὰ μυρίων τρόπων ἵνα ἀποστρέφῃ τοῦτον ἐκ τῶν Θείων ἐντολῶν. Ἐπειδή δε, δὲν ἦτο καὶ δὲν εἶναι, τοῦτο «εὔκολος ὑπόθεσις», λόγῳ τῆς ἀποκρουστικῆς μορφῆς τῶν δαιμόνων, αἱ ἐπιθέσεις των κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἦσαν πάντοτε ... ὑποκρυπτόμεναι! Ἀπὸ τὴν πρώτην ἐπίθεσιν τοῦ μυσαροῦ, ἐκεῖ εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς, βλέπομεν τοῦτον, «κρυπτόμενον» ὄπισθεν τοῦ ὄφεως, - ὅστις, κατὰ τὴν πατερικὴν ἄποψιν, ἦτο τὸ ὡραιότερον καὶ πλέον καλλικέλαδον πτηνὸν τοῦ Παραδείσου! Ἐν συνεχείᾳ δε, παρατηροῦμεν, ὅτι αἱ ἐπιθέσεις τοῦ καταράτου κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, γίνονται, διὰ τοῦ ἀδυνάμου ἵνα ἀντισταθῇ, λογισμοῦ, ἢ διὰ παρεμβάσεως ποικίλων συνανθρώπων ἡμῶν, ἢ καὶ διά τινων γεγονότων ἅτινα ἐπηρεάζουσιν ἡμᾶς πρὸς τὸ κακόν ... !

 

Ἡ "καταδυνάστευσις"!

Εἰς ἐξαιρέτους, ὅμως, περιπτώσεις, καὶ ἐφ’ ὅσον ἐπιτρέψει τοῦτο ὁ Ἅγιος Θεός, αἱ παρεμβάσεις καὶ οἱ πειρασμοὶ τοῦ δαίμονος εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι πλέον ἅμεσοι καὶ καταδυναστευτικοί. Βλέπομεν ἀνθρώπους, νὰ κυριεύονται ὑπὸ τῶν βδελυρῶν τούτων καὶ μισανθρώπων πνευμάτων καὶ νὰ ἐνεργοῦσιν οὗτοι, κατά τινα χρονικὰ διαστήματα, ἄνευ τῆς προσωπικῆς των βουλήσεως καὶ νὰ καθοδηγοῦνται φερόμενοι ὑπὸ τῶν κακούργων δαιμόνων. Πολλάκις εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, καὶ κυρίως εἰς τὴν Καινήν Διαθήκην, βλέπομεν τοιαῦτα περιστατικὰ ἅτινα ἐπιβεβαιοῦσι τῶν γραφομένων τὴν ἐγκυρότητα. Κατ’ ἐπανάληψιν διαβάζομεν εἰς τὰ Ἱερὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ καὶ οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, ἐθεράπευσαν, μεταξὺ τῶν πληθῶν τῶν ἀσθενούντων, καὶ πολλοὺς δαιμονιζομένους - ὡς καὶ ἐν τῇ σημερινῇ Εὐαγγελικῇ περικοπῇ - καὶ ἐδίωξαν τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἠλευθέρωσαν τὰ «θύματά» των!

Εἷς τοιοῦτος νέος προσάγεται «συρόμενος» ὑπὸ τοῦ πατρός του πρὸς τὸν Κύριον. Ὁ Διδάσκαλος εὑρίσκεται εἰς τὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ μεταμορφοῦται ἐνώπιον τῶν τριῶν μαθητῶν Του, ἐνῶ οἱ λοιποὶ ἑννέα μαθηταί, εὑρίσκονται εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους ὅπου καὶ συναντῶνται μετὰ τοῦ δαιμονιζομένου. Ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος πατήρ, ἀπόντος τοῦ Κυρίου, παρακαλεῖ τοὺς ἑννέα μαθητὰς ἵνα ἐπιτημίσωσι τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ θεραπεύσωσι τὸν δαιμονιῶντα˙ ὅμως ... εἰς μάτην! Οἱ μαθηταὶ «οὐκ ἴσχυσαν», «ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι» (Μάρκ. Θ΄ 18). Ὅταν ὁ Ἰησοῦς κατέβη ἀπὸ τοῦ ὄρους, ὁ ἀπελπισμένος ἐκεῖνος ἄνθρωπος, φέρει τὸν υἱόν του πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Διδασκάλου καί ἀφοῦ περιγράφει τὴν ὀδυνηρὰν κατάστασίν του, Τὸν παρακαλεῖ˙ «διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν» (Μάρκ. Θ΄ 17-18).

Ὁ Κύριος, ἐν πρώτοις, καταφέρεται κατὰ τῆς ἀπίστου καὶ διεφθαρμένης γενεᾶς τῶν ἀνθρώπων ἡ ὁποία, τόσα θαύματα εἶδε, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ ἐπηρεάζεται ὑπὸ τῶν δαιμονικῶν προτροπῶν! Δεικνύει δὲ ὁ Διδάσκαλος, τὴν «κούρασιν καὶ ταλαιπωρίαν» τὴν ὁποίαν ὑφίσταται ἕνεκα τῆς τοιαύτης ἀποστασίας καὶ ἀπιστίας τῶν ἀνθρώπων. Εἰς τὴν συνέχειαν, ὁ Χριστός μας, βλέπων τὸν ταλαίπωρον ἐκεῖνον νέον νὰ ὑποφέρῃ καὶ νὰ ὀδυνᾶται ἐκ τῆς δαιμονικῆς κακουργίας, ζητεῖ τὴν πίστιν τοῦ πατρὸς ὡς ἀπαραίτητον σύμπραξιν εἰς τὴν θεραπείαν τοῦ υἱοῦ του. Καὶ ὅταν δὲ ἐκεῖνος, «μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ ... ὁ Ἰησοῦς ... ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν» (Μάρκ. Θ΄ 24-25).

 

«εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».

Ἠπόρησαν οἱ μαθηταὶ βλέποντες τὸν Διδάσκαλον νὰ ἐκδιώκῃ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, - κάτι τὸ ὁποῖον δὲν ἠδυνήθησαν οὗτοι ἵνα ἐπιτύχωσι - καὶ ἐρωτῶσι τὸν Κύριον, «ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό». Ὁ Κύριος τότε, δίδει εἰς αὐτούς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους ἡμᾶς, τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ καίριον τοῦτο πρόβλημα τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἀοράτου τούτου ἐχθροῦ. «Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Αἱ ἀνθρώπινοι δυνάμεις, εἶναι ἐλάχιστοι καὶ ἀνύπαρκτοι συγκρινόμεναι μὲ αὐτὰς τῶν πονηρῶν δυνάμεων. Πᾶσα σύγκρουσις μεταξύ των εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ ἀποβῇ συντριπτικὴ εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπου ... Ὅταν, ὅμως, ὁ ἀδύναμος καὶ μικρὸς ἄνθρωπος παραμένει ἐξηρτημένος ἐκ τῆς Θείας Χάριτος καί,  διὰ τῆς συνειδητῆς καὶ καρδιακῆς προσευχῆς ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς παθοκτόνου νηστείας ἀφ’ ἑτέρου, διατηρεῖ τοῦτον τὸν σύνδεσμον μετὰ τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ, τότε ... ὁ ἀδύναμος, γίνεται ... παντοδύναμος!

 

                                                                                                                        Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

                                                                                                                  Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

Ἡ «καταναγκαστική» κίνησις τοῦ Χριστοῦ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΝΑΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026) 

«Εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ

ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» (Ματθ. ΙΔ΄ 22).

 

Ἡ «καταναγκαστική» κίνησις τοῦ Χριστοῦ!

 

Τὸ περιστατικὸν τὸ ὁποῖον ἠκούσθη σήμερον ἐκ τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ἀδελφοί μου, συνέβη χρονικῶς, ἀμέσως μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ, ἐκ πέντε ἄρτων καὶ δύο ἰχθύων, χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν, - χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, - εἰς τὴν Καπερναούμ! Ὁ κόσμος εἶναι ἐνθουσιασμένος καὶ σπεύδει πρὸς τὸν Κύριον διὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ βασιλέα καὶ ἄρχοντα, ὡς ὑπογραμμίζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἰς τὴν ἀναφοράν του εἰς τὸ συγκεκριμμένον θαῦμα (Ἰωάν. ΣΤ΄ 14-15)! Ὁ Κύριος, ὅμως, δὲν «ἐνθουσιάζεται» καὶ οὔτε «κολακεύεται» ἐκ τῶν τοιούτων ἐκδηλώσεων! Εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ γνωρίζει ὅτι οἱ τοιοῦτοι «ἐνθουσιασμοί», εἶναι ἐπιπόλαιοι καὶ ὡς τάχιστα … ξεχνοῦνται! «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ’ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε», τοὺς εἶπε ὅταν Τὸν εὗρον «τῇ ἐπαύριον … πέραν τῆς θαλάσσης» (Ἰωάν. ΣΤ΄ 22-26)!

Ὑπάρχει, ὅμως, ὁ κίνδυνος τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, διὰ τούς … μαθητάς! Καὶ ὁ κίνδυνος οὗτος εἶναι τόσον ἄμεσος καὶ ἐπικίνδυνος, ὥστε ὁ Διδάσκαλος σπεύδει ἵνα προλάβῃ τό … κακόν! Ἐνῶ Αὐτὸς ὁ Κύριος, δὲν «παρασύρρεται» ἐκ τῶν κολακειῶν τοῦ πλήθους, οἱ μαθηταί Του, ὅμως, ὡς ἄνθρωποι, καὶ ἐνθουσιάζονται, ἀλλὰ καὶ «γλυκαίνονται» ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὴν συμπεριφορὰν τοῦ κόσμου! Δὲν διαθέτουσιν οὗτοι, οὔτε τὴν Θείαν δύναμιν τοῦ Διδασκάλου των διὰ νὰ ἀντισταθῶσιν εἰς τὸν κίνδυνον τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς δαιμονικῆς ἀπάτης, ἀλλ’ οὔτε ἔχουσι καὶ τὴν πνευματικὴν ἐκείνην πεῖραν, προκειμένου ἵνα διαβλέψωσι τὴν «παγίδα» ἥντινα ἔχει στήσει ὁ διάβολος, προκειμένου ἵνα παγιδεύσῃ τοὺς ἀθώους! «Ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» καὶ ἀναχωρήσωσιν ἐκ τοῦ τόπου τούτου! Γνωρίζει ὁ Θεός, πόσον μεγάλο εἶναι τὸ ἁμάρτημα τοῦ ἐγωισμοῦ, τὸ ὁποῖον, - ἐν ταὐτῷ, - εἶναι καὶ τὸ ἀποτελεσματικώτερον ὅπλον τοῦ ἀρχαικάκου! Διὰ τούτου τοῦ «ὅπλου» ἔρριψεν τοὺς προπάτοράς μας πρωτοπλάστους, ἀλλὰ καὶ διὰ τούτου ἐπεχείρησεν ἵνα ρίψῃ καὶ Αὐτὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκεῖ εἰς τὸ Σαραντάριον ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, πλὴν ὅμως … ἀπέτυχεν!

 

Ἐγωισμός!

 

Εἶναι, ὡς εἴπωμεν, ἡ πρώτη πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων! Καὶ ἡ δευτέρα, ὅμως ἥτις ἐπηκολούθησε, … ἐγωισμὸς ἦτο καὶ αὕτη! Εἰς τὴν πρώτην ἔπεσον ἐκ τῆς φαντασίας ὅτι θὰ ἐγίνοντο Θεοί, κατὰ τὴν διαβολικὴν ἐξαπάτησιν! Εἰς τὴν δευτέραν δέ, ἀρνοῦνται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τὰς εὐθύνας των διὰ τὴν πτῶσιν των, καὶ ἀθωώνουσιν ἑαυτούς, καὶ ἐπιρρίπτωσιν τὴν ἐνοχὴν ὁ εἷς ἐπὶ τοῦ ἄλλου! Βεβαίως, τοῦτο συμβαίνει καὶ εἰς πᾶσαν ἐποχήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πλεῖστον τῶν ἀνθρώπων! Εἶναι ἡ συνήθης συμπεριφορά, ἥτις δὲν ἐλλείπει ἀκόμη καὶ ἀπ’ ἐκείνους οἵτινες κατατάσσουσιν ἑαυτούς, μετὰ τῶν «υἱῶν τῆς Βασιλείας! Σπανιώτατα δὲ βλέπομεν κάποιους εὐλαβεῖς καὶ ὄντως ἁγίους καὶ θαυμασίους, ἐκείνους, οἵτινες εὐκόλως καὶ ἀμέσως καὶ εἰλικρινῶς, ἀναλαμβάνουσι τὰς εὐθύνας, οὐχὶ μόνον τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν καὶ πτώσεων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων! Δὲν εἶναι ἐκεῖνοι οἱ … ταπεινολογοῦντες καὶ κινούμενοι ὑποκριτικῶς, ἀλλὰ οἱ ἔχοντες ἐντὸς αὐτῶν τὴν Θείαν Χάριν!  

Ἅπαντα τὰ ἁμαρτήματα ἐκ ταύτης τῆς κατηραμένης ρίζης (τοῦ ἐγωϊσμοῦ) τροφοδοτοῦνται! Τοῦτο διαπιστοῦμεν ἐντρυφῶντες εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἐπιβεβαιοῦται εἰς τὴν καθημερινότητα ἡμῶν! Ἐκεῖνο δὲ ὅπερ συναντῶμεν εἰς τὴν Καθολικὴν ἐπιστολὴν τοῦ Ἰακώβου, - «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. Δ΄ 6), - εἶναι, θὰ ἐλέγωμεν, τὸ κατ’ οὐσίαν ἀπόσταγμα, τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Δὲν εἶναι δὲ τυχαῖον τὸ γεγονός, ὅτι τὰ τοιαῦτα, κυρίως, ἁμαρτήματα τοῦ ἐγωϊσμοῦ, ἦσαν ἐκεῖνα ἅτινα καὶ παρώργισαν τὸ Θεόν, περισσότερον ὅλων τῶν ἄλλων!

Ἅπαντες ἐνθυμούμεθα τὰς βαρυτάτας πτώσεις τοῦ βασιλέως Δαυΐδ! Δὲν ἦσαν μόνον αἱ δύο ἐκεῖναι, - ἡ μοιχεία καὶ ὁ φόνος, - ἀλλὰ κυρίως καὶ μία τρίτη, καθ’ ἣν ἐκαυχήθη διὰ τὰ στρατεύματά του καὶ τὰς στατιωτικάς του ἐπιτυχίας! Τότε τὸ κόστος ἦτο τρομακτικόν, ἀφοῦ χιλιᾶδες ἐκ τοῦ πλήθους τῶν Ἑβραίων, ἐπλήρωσαν μὲ τὴν ἰδίαν ζωήν των τὸ κρίμα τοῦτο τοῦ Δαυΐδ! Τὸ ἴδιον βλέπομεν καὶ εἰς τὸν εὐλαβέστατον βασιλέα Ἐζεκίαν ὅστις ἐκαυχήθη διὰ τὰ πλούτη του! Καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ Κύριος ὑπεσχέθη καὶ εἰς τοῦτον βαρυτάτην τιμωρίαν! Ἀρκοῦσιν, ὅμως, τὰ δύο ταῦτα ἐκ τῶν πολλῶν ἄλλων, ἅτινα καὶ ἐπιβεβαιώνουσι, τοῦτο ὅπερ καὶ προεγράψαμεν … «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν»!

 

«Ταπεινώθητε οὖν ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ»

 

Δύο λογισμοί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἀρκετοὶ προκειμένου νὰ διατηρῶμεν ἐντὸς ἡμῶν τὴν εὐλογημένην καὶ Ἁγίαν ταπείνωσιν! Ὁ πρῶτος ἐκ τούτων εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις «διαμαρτύρεται» εἰς τὰς ἐγωϊστικάς μας συμπεριφοράς, καὶ μᾶς θυμίζει ἐκεῖνο τὸ τοῦ ψαλμωδοῦ, «τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι μιμνῄσκῃ αὐτοῦ; ἢ υἱὸς ἀνθρώπου, ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;» (Ψαλμ. Η΄ 5)! Δηλαδή, «ποῖον εἶναι τὸ μέγεθος τοῦ ἀνθρώπου τὸν ὁποῖον ἔχεις εἰς τὸν νοῦν Σου Κύριε;»! Ἐλαχιστότερον καὶ τοῦ … ἐλαχίστου! Βεβαίως, εἰς τὴν συνέχειαν ὁ ἴδιος ὁ ψαλμωδός, ἀναλογιζόμενος τὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ εἰς αὐτὸν καὶ τὸ πνευματικὸν ὕψος καὶ μέγεθος διὰ τῶν ὁποίων καὶ ἐμεγάλυνε τοῦτον, προσθέτει καὶ λέγει˙ «ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, καὶ κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου» (αὐτόθι Η΄ 6-7)! Ὁ δεύτερος δὲ λογισμός, εἶναι ἐκεῖνος ὅστις καὶ μᾶς … προσγειώνει εἰς τὴν πραγματικότητα! Καὶ τοῦτος εἶναι … τὸ πόσον, ὁ ἐλάχιστος ἄνθρωπος δύναται ἵνα ἐγγίσῃ τὴν ἀπειρότητα καὶ τὸ μέγεθος τοῦ Ἀπείρου Θεοῦ, ὅσον μέγας καὶ τεράστιος καὶ ἐὰν αἰσθάνεται! Ἐν προκειμένῳ, θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα ἐνθυμηθῶμεν ἐκεῖνον τὸν λόγον τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, ὅστις, νομίζων ὁ ἀνόητος ὅτι ἐκράτει τῆς … οἰκουμένης ἁπάσσης καὶ ἔσπευδεν ἵνα ἐξαφανίσῃ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ἐδέχθη τὴν … ὀργὴν Αὐτοῦ καὶ πνέων τὰ λοίσθια ἠναγκάσθη καὶ ὡμολόγησε: «δίκαιον ὑποτάσσεσθαι τῷ Θεῷ καὶ μὴ θνητὸν ὄντα ἰσόθεα φρονεῖν ὑπερηφάνως» (Β΄ Μακ. Θ΄ 12)!

 Συνεπῶς, «ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τελωνικῶς», κατὰ τὸν ὕμνον τοῦτο τοῦ Τριωδίου, καὶ ἂς ἔχωμεν πάντοτε τὴν αἴσθησιν τῆς μηδαμινότητός μας, ἵνα κατὰ τὴν Αὐτοῦ ὑπόσχεσιν, ὑψωθῶμεν κατὰ τὴν ἔνδοξον Βασιλείαν Αὐτοῦ!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ἐπίστευσαν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν Χριστόν; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΟΓΔΟΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε» (Ματθ. ΙΔ΄ 18).

 

Τὸ «ἀδιέξοδον»!

 

Ὡς ἐγίνετο συνήθως, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τότε ὅτε ὁ Κύριος εὑρίσκετο καὶ ἐκινεῖτο ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων, οὕτω καὶ σήμερον, - ὡς ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, - πλήθη λαοῦ κατακλύζουσι τὸν χῶρον εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται Οὗτος μετὰ τῶν μαθητῶν Του! Ἅπαν τοῦτο τὸ πλῆθος συνεκεντρώθη, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἵνα φέρωσι τοὺς ἀσθενεῖς των ὅπως εὕρωσιν οὗτοι τὴν θεραπείαν των διὰ τῶν παντοδυνάμων χειρῶν Του, ἀλλὰ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἵνα ἀκούσωσι τὰς οὐρανίους διδασκαλίας ἐκ τοῦ Μόνου Διδασκάλου˙ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Κατὰ τὴν ἀφήγησιν τοῦ ἱεροῦ κειμένου, κατὰ πρῶτον, «ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν»! Ἐκτιμᾷ ὁ Κύριος καὶ τὸν πόνον ἀλλὰ καὶ τὸν κόπον ἁπάντων ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἔσπευσαν ἵνα μείνωσι μετ’ Αὐτοῦ, ἔστω καὶ ὀλίγας στιγμάς! Ἀφοῦ, ἐν πρώτοις, ἐθεράπευσε τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ ἔφερον μετ’ αὐτῶν, ἐσυνέχιζον οὗτοι οἱ εὐλογημένοι ἄνθρωποι, νὰ παραμένουσι πλησίον τοῦ Διδασκάλου! Ξεχνοῦν οὗτοι ἀκόμη καὶ τὰς βασικὰς ἀνάγκας των, καὶ τὰς οἰκογενείας των, καὶ τὴν σωματικήν των ξεκούρασιν, ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν τροφήν των, καὶ «ἀντικαθιστῶσι» ταῦτα πάντα μὲ τὴν ἀνέκφραστον γλυκύτητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεανθρώπου!

Οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, βλέποντες τὰ συναχθέντα πλήθη καὶ ἀναλογιζόμενοι, καὶ τὸ γεγονὸς τῆς προκεχωρημένης ὥρας, ἀλλὰ καὶ τὴν δυσκολίαν ἁπάντων τούτων ἵνα προμηθευθῶσι τὴν ἀπαραίτητον διατροφήν των, «προσῆλθον αὐτῷ … λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα»! Ἀντιλαμβάνονται οὗτοι, ὡς ἄνθρωποι, τὸ «ἀδιέξοδον» τὸ ὁποῖον ἤρχισε νὰ δημιουργῇται καὶ νὰ … ἀπειλῇ!

Ὅμως, ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἐκπλήσσει κατὰ κυριολεξίαν, δίδων ἐντολὴν εἰς τούτους, ὅπως δώσωσιν οὗτοι τροφὴν εἰς τὸ τεράστιον ἐκεῖνο πλῆθος τοῦ λαοῦ! Τί νὰ προσφέρωσιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ποίους καὶ πόσους; Πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας εἶχον εἰς τὰς ἀποσκευάς των, ἀλλὰ τί ἀρκοῦσαν ταῦτα εἰς τοσοῦτον πλῆθος; Πέντε χιλιᾶδες ἄνδρες, … χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων! Ἓν πλῆθος τὸ ὁποῖον, - κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν Ἁγίων Πατέρων, - ὑπερέβαινεν ἀκόμη καὶ τὰς εἴκοσι χιλιάδας!

 

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε»!

 

Ὅμως, ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ δὲν ὑποχωρεῖ εἰς τοὺς ἀνθρωπίνους ὑπολογισμούς˙ καὶ ἐὰν διὰ τὴν κοινὴν λογικὴν τό … 1 + 1 = 2, διὰ τήν … ἀριθμητικὴν τοῦ Κυρίου τὸ ἀντίστοιχον ἰσοῦται μὲ τὸ … ἄπειρον! Ἐὰν οἱ πέντε ἄρτοι καὶ οἱ δύο ἰχθῦες θὰ ἐπήρκουν ὁριακῶς διὰ τὴν συνοδείαν τῶν μαθητῶν, … ταῦτα ὅμως τὰ ὀλίγα στοιχεῖα, ἐπήρκεσαν τελικῶς, οὐχὶ μόνον ἵνα φάγωσιν οὗτοι οἱ εἴκοσι χιλιᾶδες, ἀλλά, «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν» καὶ οὐχὶ μόνον, ἀλλά «καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»! Βεβαίως, δὲν μᾶς ἐκπλήσσει τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κύριος ἐποίησε τοιοῦτόν τι, ἀσύλληπτον εἰς τὸν ἀνθρώπινον νοῦν! Ἀντιθέτως˙ αὐτονόητον εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα … δύναται, καὶ ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα οὔτε κἂν νὰ φαντασθῶμεν! Ἐκεῖνα ἅτινα ὑπερβαίνουσιν, οὐχὶ μόνον τὴν ἀνθρωπίνην δύναμιν, ἀλλὰ καὶ ὡς προείπωμεν καὶ αὐτήν τὴν … φαντασίαν! Ἐκεῖνα διὰ τὰ ὁποῖα, Τὸν ἱκετεύομεν καὶ Τὸν παρακαλοῦμεν, καθόσον ἡμεῖς ἀδυνατοῦμεν! Ἐκεῖνα ἅτινα ἔδωκεν ἀφθόνως, ἐν ὅσῳ ἔζη μεθ’ ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ δίδει κατὰ τὴν πίστιν ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἰδίαν Αὐτοῦ κρίσιν! Διὰ τοῦτο βλέπομεν, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή, δὲν ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς ἐντυπωσιάσῃ διὰ τῶν τοιούτων θαυμάτων, ἀλλὰ «ὑπογραμμίζει» κυρίως ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ἅτινα ἀφορῶσιν εἰς τὴν σωτηρίαν μας!

«Φέρετε τοὺς ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθύας ἐδῶ ἐνώπιόν Μου»! Τόσον ἁπλῶς …! Τὰ στοιχεῖα ταῦτα τὰ ἄψυχα, ἐδῶ ἐνώπιον τοῦ Δημιουργοῦ των, «ζωηρεύουσι καὶ λογικεύονται»! Ὅπως ἡ θάλασσα καὶ οἱ ἄνεμοι … «ἤκουσαν τὴν ἐπίπληξίν Του καὶ ὑπετάγησαν» εἰς ἐκεῖνο τό … «πεφίμωσο», καὶ ὅπως ἡ παραλυσία τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου ὑπετάγη εἰς τήν, ἐκ τοῦ μακρόθεν, ἐντολὴν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καὶ ὡς ἡ συκῆ ἐξηράνθη, ὑποταγεῖσα καὶ αὕτη εἰς τὴν κατάραν τοῦ Δημιουργοῦ της, … οὕτω καὶ οἱ ἀνεπαρκεῖς οὗτοι ἄρτοι καὶ οἱ ἰχθῦες, ἐν προκειμένῳ …! Κατὰ τὴν Θείαν εὐλογίαν παρέμενον … ἀδαπάνητοι! Ὅσον ἔκοπτεν ἐκ τούτων ὁ Κύριος καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς, καὶ διένεμον οὗτοι (οἱ μαθηταί) καὶ ἔτρωγον οἱ ἄνθρωποι, παρέμενον οὗτοι ἀρκετοὶ διὰ νὰ τρέφωσι ὅσους ἐπείνων καὶ χορτάζωσι τούτους καὶ περισσεύωσιν ἕως καί «κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»!

 

Ἐπίστευσαν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν Χριστόν;

 

Ὄχι! Δυστυχῶς, ὄχι! Βεβαίως ἐνθουσιάσθησαν καὶ ἐξεπλάγησαν ἐκ τοῦ θαύματος καὶ ἔσπευσαν, - ὡς ἐπισημαίνωσι καὶ οἱ ἕτεροι Εὐαγγελισταί, - ἵνα «συλλάβωσι» τὸν Διδάσκαλον καὶ «ποιήσωσιν Αὐτὸν βασιλέα»! Δὲν ἐπίστευσαν, ὅμως, εἰς Αὐτόν, καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἔσυρραν τοῦτον ἀργότερον, καὶ εἰς τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον! Δὲν ἐπίστευσαν, διότι τὸ θαῦμα δὲν ὁδηγεῖ εἰς τὴν πίστιν ἀλλὰ εἰς τὸν ἐπιπόλαιον ἐνθουσιασμόν! Διὰ τῶν θαυμάτων, καὶ τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν Ἁγίων, ἁπλῶς ὁ Θεὸς ἀποδεικνύει τὴν παρουσίαν Του καὶ τὴν ἀγάπην Του εἰς τοὺς ἀνθρώπους! Ὅμως, ὡς ἐνθυμούμεθα, εἰς τὴν «παραβολὴν τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου», ὅταν ἐκεῖνος ὁ δυστυχὴς πλούσιος προσεπάθει ἵνα πείσῃ τὸν Ἀβραάμ, ἵνα … ἀναστήσῃ οὗτος τὸν πτωχόν, εἰς τὸν κόσμον, προκειμένου ἵνα διδάξῃ οὗτος, καὶ πείσῃ τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν πραγματικότητα τῶν, «μετὰ θάνατον», ὁ Ἀβραὰμ ἀπήντησεν ὅτι … «ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν» (Λουκ. ΙΣΤ΄ 29)!

Καὶ ὅταν οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, λησταί, καὶ οἱ παραπορευόμενοι «ἐβλασφήμουν αὐτὸν … Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· … εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ», ὁ Κύριος δὲν ἔσπευσεν νὰ τοὺς ἐκπλήξῃ διὰ τοιούτων ἐνεργειῶν! Ἐθαυματούργησε, βεβαίως διὰ φοβερῶν ἄλλων θαυμάτων, κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην, ἀλλ’ ἐκεῖνοι «οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι»!  

 

Ἂς φέρωμεν τὰ πάντα, πρὸ τῶν ποδῶν Του!

 

Ἂς κάνωμεν ὀλίγον στὴν ἄκρη, φίλοι μου ἀναγνῶσται, καὶ ἂς ἀφήσωμεν χῶρον εἰς τὸν Χριστόν! Οὗτος τὰ πάντα δύναται! Ἐπιτάσσει τοὺς ἄρτους καὶ αὐξάνονται, καὶ τοὺς ἀνέμους καὶ σιωπῶσι, καὶ τὰς ἀσθενείας καὶ ἀποδιδράσκουσιν ἐκ τῶν ἀσθενῶν! Συνεπῶς, δύναται Οὗτος ἵνα ἐπιτιμήσῃ καὶ τὰ ἰδικά μας θέματα καὶ προβλήματα! «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ «σκότος» τοῦ κόσμου. - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ, 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. Ε΄ 14). 

Φαινώμεθα!

 

Φαινώμεθα, σημαίνει ὅτι εἴμεθα ὁρατοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους! Σημαίνει, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ παραμένωμεν εἰς τὸ σκότος καὶ τὴν ἀφάνειαν! Σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ὑπὸ διαρκῆ κρίσιν καὶ ἔλεγχον! Σημαίνει, τέλος, ὅτι πρέπει νὰ προσέχωμεν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, διότι ἐπηρεάζομεν διὰ τοῦ τρόπου τῆς πορείας μας εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες μᾶς παρακολουθοῦσι! Ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, ὅστις καὶ μᾶς ἐπέστησε τὴν προσοχὴν διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, δὲν θεωρεῖ ταύτην τὴν «παρακολούθησιν» ὡς ἀρνητικήν, ἀλλὰ ἀντιθέτως μᾶς συνιστᾷ ἵνα τὴν ἐκμεταλευώμεθα καὶ διδάσκωμεν δι’ αὐτῆς καί … μέσῳ τοῦ παραδείγματος ἡμῶν, φέρομεν ἀνθρώπους πρὸς τὴν Ἀλήθειαν καὶ τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ!

Δυστυχῶς ἡ κοσμικὴ νοοτροπία θεωρεῖ τὴν «παρακολούθησιν» ταύτην ὥς τι τὸ ἀρνητικόν, καὶ ὑπεραμύνεται τῶν «προσωπικῶν δεδομένων», ἅτινα δικαιοῦται νὰ προστατεύῃ καθείς, καὶ ζητᾷ πρὸς τοῦτο καὶ τὴν προστασίαν τοῦ … νόμου! Ὁ κόσμος, ὅστις ἀρέσκεται εἰς τὴν ἔκνομον ζωήν, ἐπιθυμεῖ ἵνα κινῇται ἐν τῷ σκότει καὶ ὡς εἶπεν ὁ Κύριος, «ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ἰωάν. Γ΄ 19-21)! Ἐάν, συνεπῶς, εἴμεθα εἰς τὴν Ἀλήθειαν καὶ ἐργαζώμεθα, καὶ ὁμιλῶμεν, καὶ κηρύττωμεν ταύτην, δὲν ἀνησυχῶμεν ἐὰν ὁ κόσμος μᾶς βλέπει καὶ μᾶς παρακολουθῇ! Τοῦτο, μάλιστα, εἶναι τὸ προτιμώτερον εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν μας!

 

«Καθώς Ἐκεῖνος περιεπάτησε» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 6)!

 

Τοιουτοτρόπως «περιεπάτησε» καὶ ὁ Κύριος, ἐν ὅσῳ εὑρίσκετο ἀνά μέσον τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὰ τρία ἔτη τῆς δημοσίας ζωῆς Του! Τοῦτο δὲ ἦτο καὶ τὸ ἐπιχείρημά Του, ὅτε ἀνεκρίνετο εἰς τὸ συνέδριον τῶν παρανόμων! «Ἐγὼ παρρησίᾳ ἐλάλησα τῷ κόσμῳ· ἐγὼ πάντοτε ἐδίδαξα ἐν συναγωγῇ καὶ ἐν τῷ ἱερῷ, ὅπου πάντοτε οἱ Ἰουδαῖοι συνέρχονται, καὶ ἐν κρυπτῷ ἐλάλησα οὐδέν. Τί με ἐπερωτᾷς; ἐπερώτησον τοὺς ἀκηκοότας τί ἐλάλησα αὐτοῖς· ἴδε οὗτοι οἴδασιν ἃ εἶπον ἐγώ» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 20-21)! Κατὰ τοῦτον δὲ τὸν τρόπον, «ἐβάδισαν» καὶ οἱ Ἅγιοι μαθηταί Του καὶ Ἀπόστολοι! Καὶ κατὰ τὴν συμβίωσίν των μετὰ τοῦ Διδασκάλου των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀποστολικήν των πορείαν εἰς τὰ ἔθνη!

Τοῦτο ἀκριβῶς μαρτυρεῖ ὁ «ἠγαπημένος» μαθητής Του, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, - ὡς βλέπομεν, οὗτος, νὰ συνιστᾷ τὴν τοιαύτην πορείαν εἰς τοὺς χριστιανούς, - γράφων αὐτοῖς ἐκ τῆς Ἐφέσσου! «Ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν ὀφείλει, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 6)! Εἰς τὸ αὐτὸ «μῆκος κύμματος», κινούμενος καὶ ὁ Θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅστις ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου καυχᾶται λέγων: «θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις» (Α΄ Κορ. Δ΄ 9)!

 

Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ «σκότος» τοῦ κόσμου.

 

Διατί, ὅμως, ὁ Κύριος ἀπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητάς Του, ἵνα «φαίνωνται», ἀλλὰ καί … ἵνα φωτίζωσι; Ὀλίγον πρὶν εἴπει ὁ Κύριος τὴν φρᾶσιν ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐκτείνομεν τὸν λόγον, διευκρίνησεν εἰς τοὺς Ἀποστόλους ὅτι  εἶναι οὗτοι τὸ φῶς τοῦ κόσμου! Ἐν προκειμένῳ διαφαίνεται, ἢ μᾶλλον … καταφαίνεται μία πραγματικότης˙ καὶ ἡ πραγματικότης αὕτη εἶναι, … τὸ σκότος εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται καὶ κινεῖται ὁ, μακρὰν τοῦ Θεοῦ, εὑρισκόμενος κόσμος! Ὅταν ὁ Διδάσκαλος λέγει εἰς τοὺς μαθητάς Του ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου», γίνεται σαφές, ὅτι οἱ τοιοῦτοι μαθηταί Του, φωτιζόμενοι ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τὸ … «φῶς τὸ ἀληθινόν», ἔχουσιν ὡς ἀποστολήν των, διὰ τῆς ἰδίας των βιοτῆς καὶ τοῦ παραδείγματός των, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ Ραββί, νὰ φωτίζωσι τοὺς «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένους», καὶ νὰ καθοδηγῶσι τούτους πρὸς τὴν Ἀλήθειαν!

Ἑπομένως, πέραν τοῦ ὑλικοῦ φωτὸς καὶ τοῦ ὑλικοῦ καὶ αἰσθητοῦ σκότους, ὑπάρχουσιν ἀντιστοίχως, τὸ πνευματικὸν καὶ ψυχικὸν φῶς ὡς καὶ τὸ τοιοῦτον σκότος! Ὁ Κύριος, διὰ τοῦτον ἀκριβῶς τὸν λόγον, ἦλθεν ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, «ἵνα φωτίσῃς τοὺς ἐν σκότει καθημένους˙ Φιλάνθρωπε δόξα σοι» (Ὕμνος ἑσπερινοῦ τῶν Φώτων)! Τοῦτο δὲ τὸ σκότος τὸ πνευματικόν, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἀπομάκρυνσις καὶ ἀποστροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὸν Θεόν. Εἶναι ἡ κάθε ἁμαρτωλὸς κατάστασις τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει ὡς … «τρόπον ζωῆς»! Εἰς τὸ τοιοῦτον πνευματικὸν σκότος, εὑρίσκονται ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπιλέγουσι τὴν ἀπομάκρυνσιν καὶ ἀποστροφὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συμβίωσίν των μετὰ τῆς οἵασδήποτε μορφῆς ἁμαρτίας!

Τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας εἶναι, ἀντιστοίχως … ἴσον, μὲ τὸ φυσικὸν καὶ αἰσθητὸν σκότος! Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ φυσικὸν σκότος, δὲν γνωρίζει ποῦ εὑρίσκεται καὶ ποῦ πρέπει νὰ ὑπάγῃ καὶ χρειάζεται χειραγωγοὺς ἵνα τὸν κατευθύνωσι, τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ μὲ ἐκείνους οἵτινες ζῶσι καὶ κινοῦνται εἰς τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας! Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ὀλίγον πρὸ τοῦ ἑκουσίου πάθους Του, καὶ θέλων νὰ δείξῃ εἰς τούτους ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ … φεύγωσιν ἀπὸ τὸ τοιοῦτον σκότος καὶ νὰ βαδίζωσι πρὸς τὸ φῶς τῆς Ἀληθείας, τοὺς λέγει, … «ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ' ὑμῶν ἐστι· περιπατεῖτε ἕως τὸ φῶς ἔχετε, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 35)!

 

Οἱ  ὁδηγοὶ καὶ «χειραγωγοί» τοῦ κόσμου!

 

Ὡς πρώτους φωτιστὰς τῆς οἰκουμένης, ὁ Κύριος ἐπέλεξεν τοὺς Ἁγίους μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους Του. Ὡς καὶ ἐν τῷ παρόντι βλέπομεν, νὰ καθιστᾷ τούτους … «φῶς τοῦ κόσμου»! Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι … πρῶτοι φωταγωγήθηκαν ἀπὸ τὸν Χριστόν, καὶ ὁ Κύριος τοὺς καλεῖ νὰ φωτίσωσι τὰ ἔθνη πάντα! «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. ΚΗ΄ 19-20)! Αὐτοὶ θὰ φέρωσι τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας εἰς ὅλον τὸν κόσμον! Αὐτοὶ θὰ φωτίσωσι τοὺς … «ἐσκοτισμένους τῇ διανοίᾳ», καὶ αὐτοὶ θὰ χειροθετήσωσι καὶ θὰ δημιουργήσωσι τοὺς διαδόχους των, οἵτινες καὶ θὰ συνεχίζωσιν εἰς τοὺς αἰώνας τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων! Πρῶτον, διὰ τῆς ἰδίας βιοτῆς καὶ τοῦ παραδείγματός των, καὶ ἀκολούθως διὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ … Θείου Λόγου! Αὕτη εἶναι ἡ ἀποστολή των˙ νὰ φωτίζωσι τὰ ἔθνη διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ! Τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνο τὸ στοιχεῖον ὅπερ χαρακτηρίζει τοὺς πρώτους τούτους … φωτιστὰς τοῦ κόσμου˙ τὸ ὅτι κηρύττουσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι … ἰδικάς των θεωρίας! Τοῦτο, ἀκριβῶς, τὸ στοιχεῖον θὰ φέρῃ τὰ σωτήρια ἀποτελέσματα καὶ θὰ ἀνακαινίσῃ τὸν κόσμον! Διὰ τοῦτον τὸν λόγον, ὁ Κύριος, δὲν ἐπέλεξεν … συνεργάτας, ἀλλὰ … μαθητὰς καὶ ἀποστόλους!

Ἔχομεν, ἀδελφοί μου, τὴν ὑψίστην τιμήν, ἀλλὰ καὶ ὑποχρέωσιν ἵνα φέρωμεν τὸν Θεῖον Λόγον εἰς τοὺς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ καθεύδοντας! Οὐδεὶς ἐξαιρεῖται τῆς τοιαύτης ἀποστολῆς! «Ἂς ἔχομεν, ὅμως, τὸν νοῦν μας», διότι  ὁ Διδάσκαλος καὶ … Ραββί, οὗτος εἶναι ὁ Μόνος Κύριος καὶ Διδάσκαλος!  Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ φορεῖς καὶ ἀγωγοὶ τοῦ Λόγου Του! Δὲν διδάσκομεν ἡμεῖς ἀλλ’ ὁ Κύριος! Μαθηταί Του εἴμεθα καὶ τοῦτο ὀφείλομεν νὰ τὸ κατανοήσωμεν! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Πατρῶν

Ὁ παραλυτικὸς τῆς Καπερναούμ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΚΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου» (Ματθ. Θ΄ 6)!

 

Εἶναι γνωστόν, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τὸ θαῦμα τοῦτο ὅπερ ἠκούσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν! Γνωστὸν ἐκ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, ὅτε τοῦτο ἐδιδάσκετο ἐκ τῶν σχολικῶν βιβλίων, καὶ ὅτε, πέραν τῆς κάθε ἄλλης γνώσεως, προηγεῖτο διὰ τοὺς μαθητὰς ἐκείνων τῶν εὐλογημένων ἐποχῶν, ἡ κατὰ Χριστὸν παιδεία καὶ μόρφωσις τῆς … παιδικῆς ἀθωότητος!

Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἀδελφοί μου, ἦσαν καὶ εἶναι … ἄπειρα! Δὲν εἶναι μόνον ὅσα ἀναγράφονται εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα καὶ πολὺ … μεγαλύτερα καὶ θαυμαστώτερα ἀπὸ αὐτά! Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἔγιναν καὶ γίνονται εἰς κάθε ἐποχήν, ἀλλὰ καὶ εἰς κάθε τόπον, καὶ διὰ τούτων, θέλει ὁ Θεὸς νὰ δείξῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τὴν παρουσίαν Του καὶ τὴν ἀγάπην Του …! Πολλάκις δὲ εἴπομεν, ὅτι τὰ Θαύματα τοῦ Κυρίου, δὲν γίνονται καὶ δὲν ἀναγράφονται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, διὰ νὰ ἐντυπωσιαζώμεθα καὶ νὰ ἐκπληττώμεθα, … ἀλλὰ διὰ νὰ διδασκώμεθα καὶ πιστεύωμεν εἰς τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ!

Ὁ, ἐν προκειμένῳ, παραλυτικὸς οὗτος τοῦ περιγραφομένου θαύματος, εὑρίσκεται «καθηλωμένος» εἰς τὴν κλίνην τῆς ἀσθενείας του καί … ἐπ’ αὐτῆς φέρεται ὑπὸ τῶν φίλων του πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ! Σκοπός, ἀσφαλῶς, τῆς μεταφορᾶς αὐτοῦ πρὸ τοῦ Διδασκάλου εἶναι ἡ θεραπεία του! Εἶδεν ὁ Κύριος, - λέγει τὸ ἱερὸν κείμενον – τὴν πίστιν τῶν εὐλογημένων ἐκείνων φίλων …! Ὄχι τόσον τὴν πίστιν τοῦ παραλύτου, τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς καὶ οὗτος διέθετε, ὅσον κυρίως, ἐκείνων … οἵτινες ὑποβάλλονται εἰς τὸν κόπον καὶ τὸν μεταφέρουσιν ἐπὶ τοῦ κραββάτου καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουσι τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Παντοδύναμος Θεός, θὰ θεραπεύσῃ τὸν βασανιζόμενον ὑπὸ τῆς ἀνιάτου ταύτης ἀσθενείας, φίλον των! Ναί! Ἡ θεραπεία τούτου τοῦ παραλυτικοῦ, πέραν τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ὑγείας ποὺ θὰ προσφέρῃ εἰς τὸν ἀσθενῆ, ἐπιβραβεύει καὶ τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην τῶν φίλων του!

 

Ὁ τρόπος τῆς θεραπείας!

«Ἰδών», λοιπόν, «ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»! Ἀσφαλῶς, καὶ δὲν ἀνέμενον, - οὔτε οἱ παριστάμενοι Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, οὔτε οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ λοιπὸς ὄχλος, - τοῦτον τὸν λόγον τοῦ Διδασκάλου! Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἅπαντες ἀνέμενον τὴν ἄμεσον θεραπείαν τοῦ ἀσθενοῦντος! Πρὸς τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ προσέτρεχον οἱ περισσότεροι – κυρίως δὲ οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, - πλησίον τοῦ Ραββί …! Οὐχί, διὰ νὰ ἀκούσωσι τὴν ὑπέροχον καὶ μοναδικὴν διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ … θεωρῶσι τὰ ἄπειρα καὶ μέγιστα θαύματά Του, καὶ ἱκανοποιῶσιν, οὕτω, τὴν περιέργειάν των!

Ὁ Κύριος καὶ Θεός, σπεύδει πρωτίστως ἵνα συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλυτικοῦ! Ἁπάσσας τὰς ἁμαρτίας του, καὶ κυρίως καὶ πρωτευόντως, ἐκείνας αἵτινες ὑπῆρχον … ἡ αἰτία τῆς βαρυτάτης ταύτης ἀσθενείας του! Ὄχι, βεβαίως, διότι δὲν θὰ ἠδύνατο ἵνά τον θεραπεύσῃ καὶ ἄνευ ταύτης τῆς συγχωρήσεως, … ἀλλὰ διὰ νὰ δείξῃ εἰς πάντας, ἐκεῖνο ὅπερ ψάλλομεν εἰς τὸν Παρακλητικὸν κανόνα τῆς Θεοτόκου, «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»! Ὅμως, ἡ «κίνησις» αὕτη τοῦ Διδασκάλου, - ἥτις καὶ ὑποδηλοῖ τὴν Θεότητά Του, - ἠκούσθῃ ὡς βλασφημία εἰς τοὺς παρισταμένους γραμματεῖς, καὶ ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται … κατηγοροῦντες τὸν Χριστόν, ὅτι … «οὗτος βλασφημεῖ»! Τότε ὁ Κύριος, δεικνύων διὰ δευτέραν φορὰν (ἐν προκειμένῳ), τὴν Θεότητά Του, «καὶ ἰδὼν … τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

Ἀμέσως δὲ ἐν συνεχείᾳ, τοὺς ἐρωτᾷ: «Τί νομίζετε ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπω εἰς τὸν παράλυτον˙ σοῦ συγχωρῶ τὰς ἁμαρτίας σου, ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω ὀρθὸς καὶ περιπάτησε;» Βεβαίως, ἐκεῖνοι ἐθεώρουν εὐκολώτερο, … τὸ λόγο ἀπὸ τὸ Θαῦμα! Ἐθεώρουν, ὡς ἄνθρωποι, ὅτι … «εὔκολο εἶναι νὰ λές, παρὰ νὰ κάνῃς …»! Ὁ Διδάσκαλος ὅμως, … κάνει καὶ τὰ δύο! Ἀφοῦ συγχωρεῖ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλύτου, - αἵτινες ἦσαν καὶ ἡ αἰτία τῆς παραλυσίας του, - ἀποδεικνύει τὴν … συγχώρησιν, διὰ τῆς θεραπείας˙ καὶ οὕτω διὰ τρίτην φοράν, καταδεικνύει τὴν Θεότητά Του δι’ αὐτῆς ταύτης τῆς συγχωρήσεως!  

 

«Ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν» (Ἰακ. Δ΄ 8)!

Θέλομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν, συνήθως, ἡμεῖς οἱ … ἐπιπόλαιοι χριστιανοί, οὐχὶ μίαν καὶ οὐσιαστικὴν σχέσιν μὲ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, ἀλλά, ἀντιθέτως μίαν τοιαύτην … εἰκονικὴν καὶ ἐπιδερμικήν! Νὰ δείχνωμεν εἰς τοὺς ἄλλους τὴν δῆθεν ἐπαφήν μας μὲ τὸν Θεόν, καὶ οὐχὶ ἵνα τὴν ἐκφράζωμεν, εἰς τὸν Ἴδιον τὸν Χριστόν! Ἂς ἴδωμεν … καὶ θὰ ἐννοήσωμεν!

Διατί πλησιάζομεν πρὸς τὸν Κύριον; Τί ζητοῦμεν ἀπ’ Αὐτόν; Θαύματα; Εἶναι τόσα τὰ θαύματά Του ὥστε δὲ δύναται κάποιος, οὔτε κἂν νὰ τὰ ἀπαριθμήσῃ…! Μεγάλα καὶ τεράστια καὶ πολλάκις συγκλονιστικά! Εἶναι τόσα τὰ Θαύματά Του, ἀκόμη καὶ σήμερον, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν, νὰ αἰσθάνωνται τὴν παρουσίαν Του … πλησίον των! Δὲν εἶναι Θαῦμα, ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως; Δὲν εἶναι Θαῦμα τρισμέγιστον, … τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Δεσποτικὸν Αἷμα, κατὰ τὴν Θείαν Κοινωνίαν; Δὲν εἶναι, ἐπίσης, Θαῦμα, ἡ μυστικὴ σύζευξις ἀνδρὸς καὶ γυναικός, κατὰ τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου; … Δὲν αἰσθανώμεθα … θαῦμα, αὐτὴν ταύτην τὴν ἰδίαν τὴν ζωήν μας; Βεβαίως, ὑπάρχουσιν οἱ διαρκῶς αὐξανόμενοι … ἄπιστοι˙ ἀλλὰ τί πρὸς τοῦτο; Ἐὰν … οἱ τυφλοὶ δὲν βλέπουσι, δὲν σημαίνει τοῦτο ὅτι … δὲ ὑπάρχει τὸ φῶς! Ποῖον, ἆραγε, πιστεύομεν˙ τὸν Χριστὸν ἢ τούτους;

Εἶναι τόσαι αἱ ἀποδείξεις διὰ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ἡμῶν, - διὰ τοὺς βλέποντας, βεβαίως! - … ὅσοι καὶ … οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου τῆς θαλάσσης! Τοῦτο καὶ μόνον, μᾶς ἀρκεῖ! Δὲν εἶναι ὅμως τοῦτο τὸ … ζητούμενον! Ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτησεν ὁ Κύριος καὶ ἐπεβράβευσεν εἰς τὸ προαναφερθὲν θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ, εἶναι ἡ Πίστις ἐκείνη τὴν ὁποίαν διέκρινεν ὁ Παντογνώστης Κύριος! Δὲν εἴμεθα οἱ καλοὶ χριστιανοί, ἐπειδὴ ἐκκλησιαζώμεθα ἢ ἐπειδὴ νηστεύομεν ἢ ἐπειδὴ κάμνομεν μίαν προσευχὴν καὶ μάλιστα πολλάκις σύντομον καὶ … ἀφηρημένην! «Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 15), εἶπεν ὁ Κύριος! Συνεπῶς, … καλὸς καὶ ὁ ἐκκλησιασμός, καλὴ καὶ ἡ νηστεία, καλὰ … ὅλα, ἀλλὰ κυρίως … νὰ ζῶμεν διὰ τὸν Κύριον! Ὁ σύγχρονος ἅγιος, ὁ γέρων Πορφύριος, ἔλεγε καὶ ἐπανελάμβανεν ἀλλὰ καὶ συνιστοῦσε, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν ἀντέχω»! Τί λόγος, ἀλήθεια, … ἀλλὰ καὶ πόσον μεγάλας ἀληθείας κρύπτει, ἢ μᾶλλον ἀποκαλύπτει!

Ἑπομένως, φίλοι μου, ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἐξαρτᾶται, ὄχι τόσον ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ … κατὰ πόσον ἡμεῖς ἠθέλομεν καὶ ἀγαπῶμεν Αὐτόν! Ὅσον Τὸν προσεγγίζωμεν, τόσον καὶ θὰ αἰσθανώμεθα τὴν ἀγάπην Του καὶ τὴν παρουσίαν Του πλησίον ἡμῶν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

Εἶναι, ἆραγε, δυνατὸς ὁ δαίμων; - π.Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026) 

«Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες» (Ματθ. Η΄ 31).

 

Εἶναι, ἆραγε, δυνατὸς ὁ δαίμων;

Εἴς τινα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν καὶ μᾶς δίδεται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι τὸ πονηρὸν πνεῦμα, δὲν εἶναι ἁπλῶς … πειρασμός, ὅστις ἐργάζεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως διὰ τὴν ὁλικὴν καταστροφὴν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ ἄρχων τοῦ κακοῦ˙ τὸ «ἀντίπαλον δέος» ἔναντι τοῦ Θεοῦ˙ ὁ «θεός» τοῦ κακοῦ, καὶ ὅ,τιδήποτε ἄλλο δύναται νὰ δημιουργήσῃ ἡ ἀνθρωπίνη φαντασία! Εἰδικῶς, εἰς τὸ Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, διαπιστοῦμεν ὅτι, ναὶ μὲν οὗτος ὁ μυσαρὸς ὑποτάττεται εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ πρὶν ἐπιτεθεῖ ἐναντίον τοῦ δικαίου, ζητεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸν τήν … ἄδειαν προκειμένου ἵνα συντρίψῃ κυριολεκτικῶς τὸν ἀθῶον καὶ δίκαιον Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ ὅταν λαμβάνῃ ταύτην «κινεῖ τὸ σύμπαν», - κατὰ κυριολεξίαν, - προκειμένου ἵνα φέρῃ τὴν καταστροφήν! Ἐδημιούργησε πυρίνην βροχὴν κατακαίων τὴν ὑλικὴν περιουσίαν τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ τυφῶνα καὶ σεισμόν, κατεδαφίζων τὸ οἴκημα εἰς τὸ ὁποῖον ηὐφραίνοντο τὰ τέκνα του˙ ἐπιστρατεύει δὲ ἐν συνεχείᾳ λησταρχικὰς ὁμάδας καὶ κλέπτουσι τὰ κτήνη αὐτοῦ καὶ ἐπιφέρουσι κατ’ οὐσίαν … τὴν ὁλικὴν ὑλικήν του καταστροφήν!

Βλέπομεν ἐπίσης εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην καὶ ἐν ὅσῳ ὁ Κύριος εὑρίσκεται εἰς τὸ σαραντάριον ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, νηστεύων καὶ ἀγωνιζόμενος ὡς ἄνθρωπος, νὰ δέχεται τὴν τριττὴν ἐπίθεσιν τοῦ πειρασμοῦ, ὅστις ἐπαίρεται ὅτι εἶναι ὁ … κυρίαρχος τῶν βασιλειῶν καὶ τῶν δοξῶν τοῦ κόσμου, καὶ τὰς ὁποίας ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὰς δώσῃ εἰς τὸν Χριστόν, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι Οὗτος θὰ «πέσῃ ἵνα προσκυνήσῃ τοὺς πόδας τοῦ μυσαροῦ»! Φαίνεται, ἐν προκειμένῳ, βέβαιος, ὅτι ὁ Κύριος θὰ πλανηθῇ ἀπὸ τὰ «δῶρα» του, ἀλλὰ κάμνει λάθος ἐκτίμησιν!

Ἐκ τούτων τῶν δύο Ἁγιογραφικῶν ἀναφορῶν, ἀντιλαμβανόμεθα εὐκόλως, ὅτι ὄντως ὁ διάβολος εἶναι ἓν πανοῦργον ἀλλὰ καὶ ἰσχυρότατον πνεῦμα, τοῦ ὁποίου, ὅμως, τὴν δύναμιν ἐλέγχει καὶ διαχειρίζεται ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος!

 

Οἱ δαιμονιζόμενοι!

Εἶναι οἱ ταλαίπωροι καὶ δυστυχεῖς ἐκεῖνοι ἄνθρωποι οἵτινες κατελήφθησαν καὶ κυριαρχοῦνται, σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ὑπὸ τῶν δαιμόνων! Εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες δὲν δύνανται ἵνα ἐλέγχωσιν ἑαυτούς, οὔτε εἰς τοὺς λόγους των, οὔτε δὲ καὶ εἰς τὰς κινήσεις των! Ἐνθυμούμεθα ἐν προκειμένῳ τὴν κραυγὴν τοῦ δυστύχου ἐκείνου πατρός, ὅστις ἐκθέτων τὴν τραγικὴν κατάστασιν τοῦ δαιμονιῶντος υἱοῦ του, εἶπεν εἰς τὸν Κύριον: «πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ» (Ματθ. ΙΖ΄ 15)!

Σήμερον, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν καὶ ἐκεῖ τὸν συναντῶσι δύο δαιμονιζόμενοι! «Χαλεποὶ λίαν»˙ οὕτω τοὺς χαρακτηρίζει τὸ ἱερὸν κείμενον, καὶ προσθέτει, «ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης»! Δηλαδή, ἁπλῷ τῷ λόγῳ, … λίαν ἐπικίνδυνοι δι’ ἐκεῖνον ὅστις καὶ θὰ ἀπεπειρᾶτο ἵνα διέλθῃ δι’ ἐκείνης τῆς ὁδοῦ …! Ἅπαντες, ἢ ἴσως οἱ πλείονες ἐξ ἡμῶν, θὰ ἔχωμεν ἴδῃ εἰς τὴν ζωήν μας, τοιούτους ἀνθρώπους, βασανίζομένους ὑπὸ ἀκαθάρτων πνευμάτων! Ἁπάντων τούτων, κοινὸν χαρακτηριστικόν, θὰ ἐλέγωμεν, εἶναι, τὰ ἠλλοιωμένα χαρακτηριστικὰ τῶν προσώπων των, ἅτινα καὶ προσδίδουσιν εἰς τούτους τοὺς ταλαιπώρους, ὄψεις καὶ ἐκφράσεις, κυριολεκτικῶς, … δαιμονικὰς καὶ ἀποκρουστικάς! Ὅμως ὁ Κύριος, «τολμᾷ» ἵνα ἔμβῃ εἰς τὴν ἐπικίνδυνον ταύτην ὁδόν, διὰ νὰ ἀποκαλύψῃ, ἀφ’ ἑνός, τὰς μεθοδείας τοῦ πονηροῦ, ἀλλὰ καί, ἀφ’ ἑτέρου, διὰ νὰ σώσῃ καὶ βοηθήσῃ τοὺς δύο τούτους βασανιζομένους ἀνθρώπους!

Ἔρχεται ὁ Παντοδύναμος Θεός, διὰ νὰ κατατροπώσῃ τὸν δῆθεν δυνατόν! Ἔρχεται ὁ Κύριος, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἅπαντας ἡμᾶς, ὅτι ἡ δύναμις τοῦ … κακοῦ «τροφοδοτεῖται» κυρίως ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους, ὅταν ἡμεῖς θέλομεν καὶ συμφωνῶμεν καὶ ἐργαζώμεθα τὸ κακόν! Ἐκεῖνοι οἵτινες ὑπῆρξαν συνειδητοὶ … λάτραι καὶ ἐπίστευσαν καὶ ἠγάπησαν τὸν Κύριον, πάντοτε «ἀδιαφοροῦσαν» διὰ τὸν διάβολον, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ βρωμερά του τεχνάσματα! Οἱ δαίμονες τρέμουσι πρὸ τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου! Ἐνῶ τοὺς πάντας ἠπείλουν μέσῳ τῶν δύο τούτων δυστύχων, … καὶ εἰς πάντας ἐπετίθεντο καὶ ἐκακοποίουν ἅπαντας ἀδιακρίτως, βλέποντες τὸν Κύριον ἐρχόμενον, … ἔμφοβοι καὶ τρέμοντες, πίπτουσι πρὸς τοὺς πόδας Του, ἐκλιπαροῦντες, … «ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων»!

 

Ἡ Δύναμις τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου! 

Δὲν μᾶς ἀνησυχεῖ, φίλοι μου ἀγαπητοί, τὸ ἐὰν ὁ δαίμων εἶναι ἰσχυρὸς καὶ πόσην δύναμιν ἔχει! Ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου δὲν δύναται ἵνά μᾶς ἀπειλήσῃ … οὐδεὶς καὶ οὐδέν! Ὅταν "ὑπέστρεψαν ... οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου", ὁ Κύριος, ἐνισχύει τοὺς μαθητάς Του καὶ τοὺς ἰσχυροποιεῖ ἀπέναντι τῶν δαιμονίων, μὲ λόγους ... μοναδικούς! "Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ" (Λουκ. Ι΄ 17-20). Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ζητεῖ καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεόν, τὸ κακὸν δὲν δύναται νὰ τὸν ἐνοχλήσῃ.

Τοῦτο, βλέπομεν, κατ᾿ ἐπανάληψιν καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων - μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστήν,  - συνεχίζεται ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ μὲ τὴν Δύναμιν καὶ ὑπὸ τὸ Παντοδύναμον Ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ!  Ὅταν δέ, τοῦτο ἐγένετο κάποτε ἐπιπολαίως καὶ  χωρὶς τὴν δέουσαν σοβαρότητα καὶ ὑπὸ ἀναρμοδίων προσώπων, τότε ὁ δαίμων προέβη εἰς βαρείας βιαιοπραγίας. Ὅταν «ἐπεχείρησαν ... τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ», οἵτινες ἐθεώρησαν ... ἁπλῆν τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐξορκισμοῦ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων,  τότε, «ἀποκριθὲν ... τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπε· τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; Καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ κατακυριεύσας αὐτῶν ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου» (Πράξ. ΙΘ΄ 13-16).

Συνεπῶς, ὁ δαίμων δὲν εἶναι ἀνίσχυρος, ὥστε νὰ δύναταί τις νὰ ... ἀστειεύεται μετ’ αὐτοῦ, ἀλλά, τοὐναντίον, εἶναι ἐπικίνδυνον καὶ «μυσαρὸν καὶ ἐβδελυγμένον καὶ ἀλλότριον καὶ μισάνθρωπον πνεῦμα» (Εὐχὴ κατηχήσεως), τὸ ὁποῖον … εἴτε ἐὰν λάβῃ ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Κυρίου, εἴτε δώσομεν ἡμεῖς εἰς τοῦτο … δικαιώματα, δύναται νὰ καταστρέψῃ τὰ ... πάντα!

 

Ἂς ἐπιλέξωμεν … !

Ἐκ τῶν ὅσων προείπομεν, ἀγαπητοί μου, εὐκόλως συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἐχρίσθημεν εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου μας. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπετάχθημεν «τὸν σατανᾶν καὶ πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ» (Ἀπόταξις κατηχουμένου) καὶ συνετάχθημεν τῷ Χριστῷ, ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τὴν δύναμιν - ἐν τῷ Ὀνόματι Αὐτοῦ - νὰ εἴμεθα ἰσχυρότεροι τοῦ ... πονηροῦ καὶ οὗτος νὰ ... τρέμῃ ἡμᾶς καὶ ὄχι ἡμεῖς αὐτόν! Ἀλλὰ προσοχή ...! Αὕτη ἡ ὑπερίσχυσις ἡμῶν ἰσχύει ἐν ὅσῳ εὑρισκόμεθα ἀγωνιζόμενοι πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ὑπὸ τὴν προστασίαν Του!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

Ὁ ἑκατόνταρχος! - π.Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. Η΄ 10).

 

Ἡ Πίστις!

 

Πολλάκις, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἠσχολήθημεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, μὲ τοῦτο τὸ κορυφαῖον θέμα τῆς πίστεως! Ἠσχολήθημεν καὶ ὅσον μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Κύριος θὰ ἀσχολούμεθα καὶ εἰς τὸ μέλλον, διότι τὸ μέγιστον τοῦτο θέμα, ἔχει συρρικνωθεῖ ὑπὸ τῶν ἐπιπολαίων ἀνθρώπων, καὶ δὴ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, οἵτινες … λέγοντες πίστιν, θεωροῦσιν ὅτι πρόκειται περί τινων ἐκδηλώσεων καὶ κινήσεων εἴτε προσευχῆς, εἴτε νηστείας, εἴτε ἐκκλησιασμοῦ, εἴτε, ἀκόμη καὶ ἑνὸς … «σταυροκοπήματος»! Ἀκούομεν ὑπὸ τῶν περισσοτέρων συνειδητῶν ἢ καὶ μή … ὀρθοδόξων, ἀλλὰ καὶ ὁμιλοῦμεν ἀκόμη καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, περὶ τῆς πίστεως, ὡς νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ ἁπλοῦ τινος καὶ ἀσημάντου στοιχείου τῆς πνευματικῆς μας ὑποστάσεως! Εὐκόλως καὶ «ἀνεξόδως» λέγομεν ὅτι πιστεύομεν, ἐνισχύοντες μάλιστα τοῦτον τὸν ἰσχυρισμόν μας μὲ τὰ «ἀδιάσειστα» ἐκεῖνα ἐπιχειρήματα, ὅπως … «πηγαίνω συχνὰ στὴν Ἐκκλησία», ἢ «νηστεύω», ἢ «προσεύχομαι» καθὼς καὶ ἄλλα παρόμοια! Ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ λεγόμενοι «ἄθεοι» καὶ «ἄπιστοι» καὶ «ἀρνηταί», οἵτινες πεισμόνως ἐμμένουσιν εἰς τὴν «λογικωτάτην» λογικήν, ὅτι τὰ πάντα ἐδημιουργήθησαν τυχαίως καὶ ἀποτόμως, καὶ ἄνευ οὐδενὸς περαιτέρω σκοποῦ!

 

«Ὡς κόκκον σινάπεως»!

 

Ἂς ἐνθυμηθῶμεν τὸν σχετικὸν Θεῖον λόγον: «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν» (Ματθ. ΙΖ΄ 20)! Εἰς τοῦτον τὸν Λόγον, φίλοι μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν ὅτι καταρρίπτονται ἅπασαι αἱ προαναφερθεῖσαι θεωρίαι περὶ τούτου τοῦ κορυφαίου θέματος! Πολλάκις, ὁ Κύριος, ὡμίλησε περὶ τοῦ θέματος τῆς Πίστεως καὶ φυσικῶς, … δὲν «συνήρτησε», καὶ οὔτε, βεβαίως «ἐξήρτησε» τὴν κορυφαίαν ταύτην κατάστασιν τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὰς ποικίλας ἐκδηλώσεις τὰς ὁποίας προανεφέραμεν! Ἡ Πίστις εἰς τὸν Θεόν, εἶναι ἡ ἀπόλυτος ἐμπιστοσύνη εἰς Αὐτόν! Εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ προελέγομεν εἰς προηγούμενο κείμενον ἀπὸ τούτου τοῦ «βήματος», ὅτι δηλαδή, ἡ Πίστις εἶναι ἕν … «ἀντίγραφον» τῆς σχέσεως τοῦ νηπίου μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ! Ὣς τὸ κάθε νήπιον, δὲν ἀποχωρίζεται τὴν μητέρα του, ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, καὶ οὔτε ἐμπιστεύεται οἷονδήποτε ἄλλον πλὴν ταύτης, οὕτω καὶ εἰς τὴν Πίστιν ὁ Κύριος, ταύτην τὴν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ ἀγάπην ἐπιζητεῖ, παρ’ ἐκείνων οἵτινες πιστεύουσιν εἰς Αὐτόν! «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 3).

Εἶναι ἀπαραίτητον δὲ ἐν προκειμένῳ, ἵνα ἐπισημάνωμεν, ὅτι οὔτε εἰς ἐκεῖνον τὸν «πλούσιον νεανίσκον», οὔτε εἰς τοὺς δύο ἐκείνους «τυφλοὺς τῆς Ἰεριχοῦς», οὔτε, ἐν προκειμένῳ, εἰς τὸν ἑκατόνταρχον, ἀλλ’ οὔτε καὶ εἰς τὴν ἐθνικὴν ἐκείνην Χαναναίαν, ἐπήνεσεν ὁ Διδάσκαλος τάς … προσευχὰς καὶ τὰς νηστείας των, ἀλλὰ ἐπέβλεψεν εἰς τὴν ὅλην ἀφοσίωσιν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς Αὐτόν!

Ἐπειδὴ ὅμως, πολλάκις, ἀναζητῶμεν τὴν πίστιν εἰς τὴν … ποσότητα, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ποσότης αὐτῆς εἶναι τόσον ἀσήμαντος καὶ μικρά, ὥστε νὰ μὴν ξεπερνᾷ ἀκόμη καὶ τὸ ἀνύπαρκτον βάρος ἑνὸς κόκκου σινάπεως, ἀκόμη καὶ τότε ἀρκεῖ αὕτη ἵνα ποιήσῃ θαύματα τεράστια καὶ ἀνήκουστα! Δύναται ἵνα μετακινήσῃ αὕτη, ἀκόμη και αὐτὰ τὰ … ἀμετακίνητα ὄρη! Ἀντιλαμβανώμεθα δέ, ἐν προκειμένῳ, ὅτι ὁ Κύριος καὶ κυριολεκτεῖ, ἀλλὰ καὶ διδάσκει ἐν ταυτῷ, ὅτι ἡ Πίστις δὲν εἶναι, οὐδὲν ἕτερον … παρὰ αὐτὴ αὕτη ἡ Παντοδύναμος δύναμις τοῦ Θεοῦ!

 

Ὁ ἑκατόνταρχος!

 

Σπανίως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, - ὡς ἀναγινώσκομεν εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, - ἐπαινεῖ τόσον ἐντόνως τὴν Πίστιν κάποιων ἀνθρώπων! Τοῦτο βλέπομεν κυρίως, εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν δύο … «ἐθνικῶν», δηλαδή, τοῦ ἑκατοντάρχου, ἀλλὰ καὶ τῆς Χαναναίας! Εἰς πολὺ δὲ περισσοτέρας περιπτώσεις, γίνεται Οὗτος, ἰδιαιτέρως ἐπικριτικὸς καὶ καυστικός, εἰς τὴν ὀλιγοπιστίαν καὶ ἀπιστίαν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τούτων τῶν μαθητῶν Του! «Ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;», λέγει πρὸς τὸν Πέτρον, ὅτε τὸν προσεκάλεσεν ἵνα περιπατήσῃ ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῆς Τιβεριάδος˙ «βλέπων» δέ, οὗτος, «τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. ΙΔ΄ 30)! Καὶ ὅτε, ἐπίσης, ἐφάνησαν «ἀδύνατοι» οἱ μαθηταί, ὅπως ἐκβάλωσι τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐκ τοῦ «σεληνιαζομένου» νέου, ἐπιπλήττει ὁ Κύριος τούτους καὶ ἐστιάζεται εἰς τὴν ἀπιστίαν των λέγων, τὸν Λόγον τὸν ὁποῖον προείπομεν˙ «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν»!

 

Ἡμεῖς, ἆραγε, πιστεύομεν;

 

 Πολλάκις ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ Ἱερὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐγράφησαν, ὄχι διὰ νὰ μᾶς ... ἐντυπωσιάζουν, εἴτε μὲ τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ Κυρίου καὶ μοναδικοῦ Διδασκάλου, εἴτε μὲ τὰ τεράστια ... θαύματά Του, οὔτε διὰ νὰ μᾶς συγκλονίζουν καὶ μᾶς συγκινοῦν μὲ τὰ Ἅγια Πάθη Του! Ὁ σκοπὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶναι ... ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν! Διὰ ταύτην τὴν σωτηρίαν, ἐνηνθρώπισεν ὁ Θεός, καὶ διὰ ταύτην ... ὡμίλησεν καὶ ἐθαυματούργησεν, καὶ διὰ ταύτην ... ἔπαθεν καὶ ἐτάφη καὶ ἀνέστη καὶ ἀνελήφθη! Συνεπῶς, καὶ τὸ σημερινὸν θαῦμα τὸ ὁποῖον μᾶς ἀφηγήθη τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, δὲν ἀνεγνώσθη διὰ νὰ ... ἐκπλαγῶμεν ἀπὸ τὴν Θείαν Δύναμιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀναρωτηθῶμεν ... «ἆραγε πίστεύομεν;»

Ὁ Κύριος, διδάσκων τοὺς μαθητάς Του, ὀλίγας ὧρας πρὸ τοῦ πάθους Του, ὑπόσχεται εἰς αὐτούς, "Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει" (Ἰωάν. ΙΔ΄ 12). Ὁ Θεῖος οὗτος Λόγος, θὰ ἐτόλμων νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ... μοναδικός, ἀφοῦ ὁ Κύριος βεβαιώνει ὅτι μὲ τὴν Πίστιν εἰς Αὐτόν, ὁ ἄνθρωπος θὰ κάμῃ ἔργα καὶ θαύματα, ἀνώτερα καὶ ἐκπληκτικότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἴδιος !!! Καὶ τοιαῦτα ... ὄντως ἐπέτυχον καὶ ἐθαυματούργησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ! Ἂν μελετήσωμεν τὰ ἱερὰ Συναξάρια καὶ τὰς βιογραφίας τῶν Ἁγίων, παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων, θὰ ἴδωμεν τὴν πραγμάτωσιν τῆς τοιαύτης ὑποσχέσεως! Ἡ πίστις των καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸ Θεόν, ἐπέτυχεν ὅλα τὰ πνευματικά των ... κατορθώματα!

Ἐάν, ἀδελφοί μου, σταθῶμεν εἰλικρινεῖς πρὸς ἑαυτούς, καὶ ἐρευνήσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας καθίζησις ἥτις καὶ μᾶς χαρακτηρίζει, δὲν ὀφείλεται, οὔτε εἰς τὸν Θεὸν Ὅστις, - ὥς τινες ἰσχυρίζονται βλασφήμως, - μᾶς ἐγκατέλειψεν, οὔτε καὶ εἰς τὴν ἁμαρτωλότητα τῆς … ἐποχῆς μας! Ὄχι! Ὑπαίτιοι ταύτης, εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, οἵτινες «ἐψυχράνθημεν» ἀπέναντι εἰς τὸν Θεόν! 

Εὐχόμεθα, συνεπῶς, δι’ ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὑμᾶς, ἵνα ζωηρεύσωμεν ταύτην τὴν ἀσθενοῦσαν Πίστιν ἡμῶν καὶ κράξωμεν πρὸς Κύριον ἐκείνην τὴν σπαρακτικὴν κραυγήν τοῦ δυστύχου πατρὸς τοῦ σεληνιῶντος, … «πιστεύομεν κύριε· βοήθει τῇ ἀπιστίᾳ ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Τὰ Θεῖα «ἐπιχειρήματα»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026) 

«Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, … ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν,

οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. ΣΤ΄ 30).

 

Ἡ Θεία μέριμνα καὶ Ἀγάπη!

 

Εἰς τὴν ἀνωτέρω φρᾶσιν, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἥντινα ἐθέσαμεν ὡς θέμα τοῦ παρόντος, ὁ Κύριος θέλει ἵνά μας πείσῃ καὶ βεβαιώσῃ διὰ τὴν ἀγάπην Του καὶ τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον Του δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους! Οὐχὶ μόνον δὲ εἰς τὸν ἀνωτέρω στίχον τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πλεῖστον τοῦ σημερινοῦ ἱεροῦ ἀναγνώσματος, ἀναφέρεται εἰς τὴν μέριμναν καὶ ἀσχολίαν Του μὲ τὸν ἄνθρωπον! Καί, παρ’ ὅτι οἱ συγκεκριμμένοι οὗτοι λόγοι Του ἀκούονται ἀπολύτως φανταστικοὶ καὶ ἀπίθανοι διὰ τὴν ἀνθρωπίνην λογικήν, ἐν τούτοις, ἐὰν συνειδητοποιήσωμεν ὅτι μᾶς ὁμιλεῖ ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας μας, θὰ πεισθῶμεν ὅτι … ταῦτα πάντα εἶναι, οὐχὶ μόνον ἀληθῆ καὶ πραγματικά, ἀλλὰ καὶ ὑποσχέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ πραγματοποιηθῶσιν ὅπωσδήποτε!

Διατί, ὅμως, ὅλον τοῦτο τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον; Δὲν εἶναι τόσον δύσκολον ἵνα ἀπαντήσωμεν εἰς τοῦτο τὸ τόσον ἁπλοῦν ἐρώτημα! Ἐὰν σκεφθῶμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν Θείαν Ἀγάπην τὴν ὁποίαν ἐπέδειξεν καὶ ἔτι ἐπιδεικνύει εἰς ἡμᾶς ὁ Πανάγαθος Κύριος, τότε θὰ δυνηθῶμεν ἵνα ἀπαντήσωμεν ἀμέσως εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν! Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐδημιούργησεν ἡμᾶς ὁ Θεῖος Δημιουργός, καὶ  «ἔθετο τὸν ἄνθρωπον ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως», δὲν ἔπαψεν οὐδ’ ἐπὶ στιγμήν, νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ συντηρῇ, οὐχὶ μόνον τοῦτον, ἀλλὰ καὶ σύμπασαν τὴν κτιστὴν καὶ ἄκτιστον κτίσιν! Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ ἱερὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, καὶ δὴ εἰς τὰ τελευταῖα κεφάλαια, ὅπου ὁ Ἅγιος Θεός, «ἀπολογεῖται», θὰ ἐλέγωμεν, εἰς τὸν δίκαιον διὰ τὰ δεινὰ ἅτινα εὗρον τοῦτον, … ἐκθέτει εἰς αὐτόν, τὴν ἀνύστακτον μέριμνάν Του, διὰ τὰ ἄψυχα δημιουργήματά Του! Μὲ ἄκρας καὶ ἀσυλλήπτους λεπτομερείας καὶ ἐνεργείας, δίδει εἰς τὸν Ἰὼβ ἵνα κατανοήσῃ ὅτι … «μὴ ἀποποιοῦ μου τὸ κρίμα. οἴει δέ με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος;» (Ἰὼβ Μ΄ 8)! 

 

Τὰ Θεῖα «ἐπιχειρήματα»!

 

Ὡς ἀναγινώσκομεν, … ὁ Θεῖος Διδάσκαλος, εἶναι «κάθετος» ἀκόμη καὶ εἰς ἐκεῖνα τὰ καθημερινά, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυριολεκτικῶς «συνυφασμένος» καὶ θεωρεῖ ταῦτα ὡς ἀπολύτως «δικά του»! Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, - ὡς οὗτος νομίζει, - ἐὰν δὲν τὰ διαχειρισθῇ μὲ τὴν ἰδικήν του σκέψιν καὶ νοοτροπίαν, αἰσθάνεται ὅτι παραιτεῖται ἀκόμη καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς βιολογικῆς του ζωῆς! Νομίζει ὅτι γνωρίζει ἀπολύτως πῶς πρέπει νὰ ἐνδυθῇ, ἀλλὰ καὶ ποῖα ἐνδύματα νὰ περιβληθῇ˙ τί τροφὴ τοῦ χρειάζεται, ἀλλὰ καὶ πῶς πρέπει ἵνά την προμηθευθῇ! Ἐργάζεται «πυρετωδῶς», «ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός», - ὡς λέγει ὁ ψαλμωδός, - προκειμένου ἵνα καλύψῃ τὰς τοιαύτας ἀνάγκας του, καὶ πολλάκις «ὑποχρεοῦται» ἀκόμη καὶ νὰ παρανομῇ ποικολοτρόπως διὰ νὰ τὰ … «καταφέρνῃ»!

Λεπτομερῶς ἕως ἀδιανοήτου σημείου, ἐπιδιώκει ἵνά μας «καθησυχάσῃ» ὅτι … δὲν εἶναι δυνατόν, ἵνα μεριμνᾷ Οὗτος ὁ Θεός, διὰ τὰ «πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ διὰ τὰ «κρῖνα καὶ τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ», καὶ νὰ ἀδιαφορῇ ἢ καὶ νὰ ἀδυνατῇ νὰ ἐξυπηρετήσῃ καὶ διευκολύνῃ τὸν «ἀδύναμον» ἄνθρωπον! Καὶ εἰς τὸ προαναφερθὲν Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἄλλων σημείων τῆς Παλαιᾶς τε καὶ Καινῆς Διαθήκης, βλέπομεν τὸν Κύριον νὰ μᾶς βεβαιοῖ ὅτι «ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί»! Καὶ ἐνῶ γνωρίζομεν ἀλλὰ καὶ βιώνομεν τοῦτο τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀπέραντον Πατρικὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου μας, ἐπιμένομεν νὰ ἐπιχειρῶμεν εἰς τὰ ἰδικά μας θελήματα! Διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν διὰ παραδείγματος, … εἴμεθα ὡς τὰ νήπια ἐκεῖνα ἅτινα ἐπιμένουσιν εἰς τὸ θέλημά των καὶ νομίζουσιν ὅτι δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην τῆς χειραγωγήσεώς των ὑπὸ τῶν γονέων των! Ποῖος, ἆραγε, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐνήλικας θὰ ἐνεπιστεύετο τὴν ὁδήγησιν ἑνὸς αὐτοκινήτου, εἰς τὰς χείρας ἑνὸς νηπίου τὸ ὁποῖον ἐπιμένει ὅτι δύναται νὰ προβῇ εἰς τὸ τοιοῦτον ἐγχείρημα!

Καὶ ἐνῶ συμφωνοῦμεν ἅπαντες εἰς τὴν λογικὴν ταύτην, ἐπιμένομεν, ὅμως, ὅτι γνωρίζομεν περισσότερον καὶ καλύτερον ἀπὸ τὸν Πάνσοφον καὶ Παντοδύναμον Θεόν! Καὶ ἐνῶ, αἱ ἕως σήμερον «πρακτικαί» μας, μᾶς διαψεύδουσι διὰ τοῦ ἀποτελέσματος ὅτι εἴμεθα, πλέον ἀδύναμοι καὶ αὐτῶν τῶν νηπίων, συγκριτικῶς, ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, οὐδόλως θεωρῶμεν ὅτι ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῆς καθοδηγήσεως ἀπὸ τὸν Παντογνώστην Κύριον! Καὶ ἐνῶ, ἐπίσης, ζητῶμεν διὰ τῶν προσευχῶν ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεὸς «ὁδηγῇ ἡμᾶς εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν», καὶ τὸν παρακαλοῦμεν, «γνώρισόν μοι Κύριε ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι», δείχνομεν ὅτι δὲν ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῶν ὑποδείξεων καὶ συμβουλῶν Του!

 

Τὸ γνώρισμα τοῦ … Ἁγίου!

 

Ὅταν, συνήθως, ὁμιλοῦμεν περὶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, προσπαθοῦμε νὰ παρουσιάσωμεν τὰ ποικίλα κατορθώματά των ὡς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνέδειξαν ὡς … Ἁγίους! Εἴτε τὸ προορατικόν τους χάρισμα, εἴτε τὰ θαύματά των, εἴτε τὰ ἀσκητικά των ἀγωνίσματα, εἴτε τὰς προσευχὰς καὶ νηστείας των, εἴτε τὰ μαρτύριά των! Ὅμως, - καὶ ἂς μὴ ἐκπλαγῶσι τινὲς ἐκ τούτου, - ταῦτα πάντα ἦσαν δῶρα τοῦ Κυρίου πρὸς τούτους!

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ εἶναι τὸ καθ’ αὐτὸ γνώρισμα τοῦ Ἁγίου, ἦτο … ἡ ἀπόλυτος ἀγάπη των, ἀλλὰ καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸν Κύριον! Ἦτο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔλεγεν ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ὁ Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν μπορῶ καὶ δὲν ἀντέχω»! Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὀποῖον βλέπομεν εἰς ἅπαντας τοὺς Ἁγίους, δηλαδή, τὴν ἀπόλυτον προσκόλησίν των εἰς τὸν Θεὸν ὥστε νὰ μὴν δύναται οὐδεὶς καὶ τίποτε, νὰ χωρίσῃ τούτους ἀπὸ τὸ Θεόν! «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ρωμ. Η΄ 35)! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς συνέστησεν ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὅταν εἶπεν, «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. Η΄ 4)! Ὅπως τὰ νήπια δὲν χωρίζονται ἐκ τῆς μητρός των ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, οὕτω καὶ ὁ Ἅγιος, δὲν διανοεῖται ἵνα ζήσῃ ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, ἀποκεκομμένος ἐκ τοῦ Θεοῦ!

Τοῦτο διδάσκει καὶ συνιστᾷ σήμερον ὁ Θεῖος Λόγος, φίλοι μου ἀναγνῶσται! Τοῦτο ἀς θέλωμεν καὶ ἀς ἐπιδιώκωμεν˙ καὶ τοῦτο ἀρκεῖ ἵνα ἐπιτύχωμεν τῆς «ἐπηγγελμένης Βασιλείας»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν