Ποία εἶναι ἡ … ψυχή; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026) 

«Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν» (Μάρκ. Η΄ 35).

 

Ποία εἶναι ἡ … ψυχή;

 

Πολλάκις, ἀδελφοί μου, ἀκούομεν διὰ τὸν «ἀόρατον ἑαυτόν» μας, δηλαδὴ τὴν ἀθάνατον καὶ αἰωνίαν ψυχήν μας! Καὶ ἐκ τῶν Θείων χειλέων Αὐτοῦ Τούτου τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἁπάντων τῶν Ἁγίων τῆς Πίστεως ἡμῶν, εἴτε διὰ τῶν λόγων των, εἴτε ὅμως, καὶ διὰ τῆς ζωῆς καὶ πολιτείας των!

Ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, καὶ εἰς τὴν Παλαιάν, ἀλλὰ περισσότερον καὶ ἐναργέστερον, εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, ἀνεφέρθη εἰς τοῦτον τὸν … ἑαυτόν μας, καὶ διὰ πλειόνων ἀλλὰ καὶ ἐντόνων χαρακτηριστικῶν φράσεων, ὑπεγράμμισεν τὴν ἀξίαν ταύτης τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν προτεραιότητα ταύτης, ἔναντι παντὸς ἐπιγείου καὶ ὑλικοῦ στοιχείου! Εἰδικῶς, εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν, ὁ Θεῖος Λόγος εἶναι κάθετος καὶ σαφέστατος καὶ ἀνατρέπει, θὰ ἐλέγωμεν, ἅπαντα ἐκεῖνα τὰ «θορυβώδη καὶ ὀγκώδη» θεωρήματα, διὰ τῶν ὁποίων, - κατὰ καιρούς, - προσεπάθησαν τινὲς ἵνα δείξωσι τὴν δῆθεν ἀξίαν καὶ σημασίαν τοῦ ὑλικοῦ καὶ φθαρτοῦ σώματος ἡμῶν! «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36-37)!

Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἅγιοί μας, - ὡς προείπωμεν, - δι’ ἔργων καὶ λόγων, ἐπιβεβαιώνουσι τὴν ἀξίαν ἀλλὰ καὶ τὴν προτεραιότητα τῆς ἀθανάτου ψυχῆς, ἔναντι τοῦ φθαρτοῦ καὶ θνητοῦ σώματος! Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ βλέπομεν εἰς τὰς βιογραφίας των, ὅτι ἔζων ἐπὶ τῆς γῆς, … ἔχοντες ὅμως τὴν προσοχήν των εἰς τὸν Οὐρανόν! Παραβλέποντες τὰς ὑλικὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις, προετίμων, οἱ μὲν πατέρες καὶ ὅσιοι τὴν «βιαστικὴν» ζωὴν τῶν στερήσεων καὶ κακουχιῶν, οἱ δὲ μάρτυρες, - προετίμων ἀντιστοίχως, - τὰ μαρτύρια, τοὺς ξυλοδαρμούς, τὰς φυλακίσεις καὶ τὸν ὀδυνηρὸν σωματικὸν θάνατον, προκειμένου ἵνα ἀναπαυθῶσιν αἱ ψυχαί των, «ἐν τοῖς κόλποις Ἁβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ»!

 

Ὁ πόλεμος κατὰ τῆς … ψυχῆς!

 

Ἐκ τῶν ὅσων προείπωμεν, εὐκόλως καὶ ἀβιάστως ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ Κύριος καὶ Θεός, ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπον καὶ ἔθετο τοῦτον εἰς τὸν Παράδεισον, μὲ σκοπὸν ἵνα ζῇ αἰωνίως ἐκεῖ μετὰ τοῦ Δημιουργοῦ του, … ὁ μισάνθρωπος διάβολος, ἔθεσεν ὡς ἀπόλυτον σκοπόν του, ἵνα διαλύσῃ τὴν Ἁγίαν αὐτὴν σχέσιν καὶ καταστρέψῃ τοῦτο τὸ ὑπέροχον δημιούργημα τοῦ Κυρίου! Ἀφοῦ ἐπέτυχεν ἵνα ἐξαπατήσῃ τοὺς δύο πρωτοπλάστους καὶ ὁδηγήσῃ τούτους εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ ἀπομάκρυνσιν ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Παραδείσου, δὲν ἔπαυσεν ἵνα μαίνεται ὅλο καὶ περισσότερον κατὰ τοῦ ἀνθρώπου! Καὶ τότε, εἰς τὴν πρὸ Χριστοῦ ἐποχήν, βλέπομεν τὴν προσπάθειαν καὶ μανίαν του, προκειμένου νὰ καθοδηγῇ τὸν ἄνθρωπον … «ἀπὸ πτώσεως εἰς πτῶσιν», ἀλλά, καὶ ἀφ’ ὅτου ἐξηπατήθη οὗτος ἐκ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, καὶ συνετρίβη τὸ σκοτεινὸν βασίλειόν του, διὰ τοῦ ἐκουσίου Πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεως, δὲν ἔπαυσεν ἵνα ἐκτρέπῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀποστασίαν ἐκ τοῦ νόμου καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ!

Ἐπολλαπλασίασε τὰς «θανατηφόρους» μεθόδους του, εἴτε διὰ τῶν ποικίλων μορφῶν τῆς ἁμαρτίας, εἴτε, ὅμως, καὶ διὰ τῆς … βίας κατὰ τῶν «ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ»! Ηὔξησε τὸ μῖσος καὶ τὴν κακίαν τῶν εἰδωλολατρῶν κατὰ τῆς Ἁγίας ἡμῶν Πίστεως, καὶ ἐδημιούργησε τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν! Οὕτω ὡδήγησεν ἑκατομμύρια Ἁγίους εἰς φρικτοὺς καὶ ὀδυνηροὺς θανάτους, εἰς τὴν προσπάθειάν του ἵνα ὑποτάξῃ τούτους εἰς τὰ βρωμερὰ θελήματά του καὶ καταδικάσῃ τὰς ψυχάς των εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον τῆς κολάσεως!

Ἀλλὰ καὶ μετὰ τοὺς φοβεροὺς διωγμούς, δὲν ἔπαυσεν ἵνα ἀγωνίζεται κατὰ τῶν πιστῶν τοῦ Κυρίου, καὶ «ἐφεῦρε» τρόπους καὶ μεθόδους, προκειμένου ἵνα ἀποπροσανατολίζῃ τούτους (τοὺς ἀγωνιστάς) καὶ «προσφέρει» εἰς τούτους τὴν κάθε μορφὴν ἁμαρτίας … ἐπιθυμητὴν προσιτὴν καὶ εὔκολον!

 

Ἡ ἀντίστασις!

 

Ὅσον, ὅμως, οὗτος ὁ ἀνθρωποκτόνος καὶ κακοποιός, εἰργάζετο καὶ ἔτι ἐργάζεται ἵνα ἀποτρέπῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν, ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς ἀπείρου Αὐτοῦ Ἀγάπης καὶ τοῦ Θείου ἐλέους Του, δὲν ἔπαυσεν ἵνα ἐνισχύῃ καὶ ἐνδυναμώνῃ, … «πάντας τοὺς θέλοντας εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»! Εἰς τὸ μένος τούτου τοῦ δυσώδους καὶ μοχθηροῦ δαίμονος, ὁ Χριστὸς προσθέτει δύναμιν καὶ ὑπομονὴν εἰς τοὺς ἀγωνιστάς! Εἰς τὰ καταχόνια ἐπιτηδεύματα καὶ σχέδιά του, ὁ Χριστιανὸς προστρέχει εἰς τὰ ἱερὰ καὶ ἀθάνατα Μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας˙ καὶ ἄλλοτε μὲν διὰ τῆς Μετανοίας καὶ Ἐξομολογήσεως, «καθαρίζεται» καὶ ἀπενοχοποιεῖται ἀπὸ τὰς οἵασδήποτε πτώσεις καὶ ἁμαρτίας του, ἄλλοτε δὲ διὰ τοῦ Ὑψίστου καὶ φρικτοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Μεταλήψεως, ἀποκαθαίρεται καὶ ἁγιάζεται καὶ ἐπανανέρχεται εἰς τὸ πρῶτον καὶ «Παραδείσιον» κάλλος, καὶ καθίσταται οὗτος … υἱὸς καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν!

Βεβαίως, αὕτη ἡ ἀντίστασις ἔγκειται, ὄχι τόσον εἰς τὰς ἀνθρωπίνους δυνάμεις καὶ ἀντοχάς, ὅσον, κυρίως, εἰς τὴν ἄπειρον καὶ ἀήττητον δύναμιν τοῦ Θεοῦ! «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», μᾶς ἐβεβαίωσεν ὁ Διδάσκαλος, καὶ οὗτος ὁ Θεῖος Λόγος - ὡς καὶ ἅπαντες οἱ Θεῖοι Λόγοι τοῦ Σωτῆρος, - ἰσχύει … κυριολεκτικῶς! Τὸ «οὐδέν», σημαίνει … ἀκριβῶς τοῦτο! Δὲν ἰσχύει ἐν προκειμένῳ ὁ … «τρόπος τοῦ λέγειν»! Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν ἐργασθεῖ τὴν σωτηρία μας, τότε, ματαίως ἀγωνιοῦμεν καὶ κοπιῶμεν δι’ αὐτήν! Παρ’ ὅλον τοῦτο, ὅμως, ἐὰν καὶ ἡμεῖς δὲν συγκαταβῶμεν καὶ θελήσωμεν ταύτην τὴν σωτηρίαν μας, ὁ Κύριος, θεληματικῶς καὶ δυναστικῶς, ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣῌ! Ἀρκεῖ, ἐν προκειμένῳ, ἵνα ἐνθυμηθῶμεν ἐκείνην τὴν περίπτωσιν καθ’ ἣν ὁ Κύριος, ὅτε ἤρχετο εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Ναζαρέτ, καὶ ἠπίστουν εἰς Αὐτὸν οἱ «πατριῶται» Του, «ἔλεγεν … ὅτι οὐκ ἔστι προφήτης ἄτιμος εἰ μὴ ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ καὶ ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ. Καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀρρώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσε. Καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν» (Μάρκ. ΣΤ΄ 4-6)!

 

 «Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ …»!

 

Ἀδελφοί μου, εἰς τὰ ὅσα προείπαμεν, θὰ ἠδυνάμεθα, ἐν προκειμένῳ ἵνα προσθέσωμεν καὶ τοῦτο …! Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»! Τοῦτο τὸ ἐπανέλαβε πολλάκις, προκειμένου νὰ μὴν ὑπάρχῃ οὐδεμία ἀμφιβολία περὶ τούτου!

Συνεπῶς, ἡμεῖς ἀποφασίζομεν καὶ παλαίομεν, ὅσον τὸ δυνατόν, προκειμένου ἵνα … ἐπιτύχωμεν! Ἔχοντες δὲ δεδομένην τήν, μεθ’ ἡμῶν, Δύναμιν καὶ Βοήθειάν Του, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ ἐπιτύχωμεν τὴν Αἰωνίαν ζωὴν καὶ μακαριότητα! Γένοιτο!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ἡ ἀπόδειξις τῆς Θεότητος! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026)

«Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ» (Μάρκ. Β΄ 9)

 

Ἡ ἀπόδειξις τῆς Θεότητος!

 

Ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, εὑρίσκεται καὶ διδάσκει μέσα εἰς οἶκόν τινα εἰς τὴν πόλιν τῆς Καπερναούμ! Ὡς συνέβαινε συνήθως, ἐγνωστοποιήθη ἀμέσως ἡ παρουσία Του εἰς τὸν χῶρον ἐκεῖνον, καὶ εἰς ἐλάχιστον χρόνον … «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν»! Ὁ χῶρος τῆς οἰκίας ἐπληρώθη ἀπὸ τὴν παρουσίαν πολλῶν ἀνθρώπων˙ τόσων ὥστε, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πλησιάσῃ τις ἀκόμη καὶ πρὸς τὴν θύραν!

Τέσσαρες φίλοι, εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, φέρουν ἐπὶ τῶν ὤμων των παραλυτικόν τινα, καὶ ἀναζητοῦσι τρόπον, προκειμένου ἵνα προσεγγίσωσιν ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεται καὶ διδάσκει ὁ Κύριος! Ὁ σκοπός των … προφανής! Προσβλέπουσιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καὶ πιστεύουσιν ὅτι δι’ Αὐτῆς τῆς Θείας δυνάμεως, ὁ φίλος των παραλυτικός, θὰ εὕρη τὴν ὑγείαν του! Ὅμως, ὁ κόσμος εἶναι τόσος, ὥστε καὶ αὐτὴ ἡ προσέγγισις ἦτο ἀδύνατος! Οὐδεὶς προτίθεται ἵνα παρέξῃ τόπον προκειμένου ὁ παραλυτικὸς νὰ φθάσῃ εἰς τὸν … Ἱατρόν!

Ὅμως, ἡ ἀγάπη … «ποιεῖ καὶ ὑπὲρ τὴν δύναμιν»! Οἱ φίλοι οὗτοι ἀποφασίζουσι μίαν τολμηρὰν λύσιν …! Ἀναβαίνουσιν εἰς τὴν στέγην τῆς οἰκίας καὶ ἀναβιβάζουσι καὶ τὸν παράλυτον, καί … «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο»! Διὰ τῆς ὀπῆς ἥντινα ἤνοιξαν ἐπὶ τῆς στέγης, καταβιβάζουσι τὸν ἀσθενῆ πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Διδασκάλου!

Ὁ Κύριος συνεκινήθη ἀλλὰ καὶ εἶδεν ὡς Θεός, τὴν πίστιν τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων καὶ διακόπτων τὴν διδασκαλίαν Του, λέγει πρὸς τὸν παραλυτικόν: «τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»! «Βαρυτάτη καὶ βλάσφημος» φρᾶσις μέσα εἰς ἓν θεοκρατικὸν καθεστώς! Οἱ παριστάμενοι γραμματεῖς, ἤρχισαν καὶ διελογίζοντο λογισμοὺς κατὰ τοῦ Χριστοῦ! «Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;» Δὲν εἶναι εἰς θέσιν ἵνα διακρίνωσι καὶ πιστεύσωσιν ὅτι οὗτος ὁ Ἰησοῦς, εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος! Παρ’ ὅλα τὰ θαύματά Του, δὲν θέλουσιν ἵνα ἀποδεχθῶσιν ὅτι ὁ Θεὸς ἵσταται ἐνώπιόν των! Ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἰσέρχεται εἰς τὴν … λογικήν των καὶ ἀποκαλύπτει τοὺς κατηγορητικοὺς λογισμούς των, ἀκόμη καὶ τότε παραμένουσιν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν ἄρνησίν των!

 

«Τί ἐστιν εὐκοπώτερον …;»

 

Θεωρῶσιν οἱ παριστάμενοι ἐκεῖνοι Γραμματεῖς, ὅτι ὁ Κύριος ἐπέλεξε τὸ … εὐκολώτερον! Ἀντὶ τοῦ δυσκολωτέρου, - δηλαδὴ τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ, τὸ ὁποῖον ἐνόμιζον … ἀπίθανον, - ἐπέλεξεν ὁ Χριστός, τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτημάτων, ἥντινα καὶ δὲν θὰ ἠδύνατο ἵνα ἀποδείξῃ, ὡς ἐνόμιζον! Ὅμως ὁ Κύριος διέψευσεν τὰς ὑποθέσεις τοῦ διεστραμμένου νοός των, καὶ τοὺς ἐρωτᾷ: «Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;» Τοὺς ἐρωτᾶ μέν, ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν τοὺς ἀποκαλύπτει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ μαρτυρεῖ τὴν Θεότητά Του! Γνωρίζει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν των! Ποῖος ἄλλος ἐκτὸς τοῦ Παντογνώστου Θεοῦ, δύναται ἵνα ἔχῃ πρόσβασιν εἰς τὰ ἀπόρρητα τῶν διανοιῶν ἡμῶν, παρὰ Μόνος Αὐτὸς Οὗτος ὁ Δημιουργὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν;

Διὰ νὰ τοὺς δείξῃ δὲ ἐπὶ πλέον, ὅτι διὰ τὸν Θεὸν δὲν ὑπάρχουσιν … εὔκολα καὶ δύσκολα, καὶ ὅτι ὄντως ὁ Χριστὸς δύναται ἵνα συγχωρῇ ἁμαρτίας - ὡς ὁ Μόνος Ἀληθινὸς Θεός, - δίδει ἐντολὴν εἰς τὸν κατάκοιτον … «Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου». Ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Παραλυτικοῦ, μαρτυρεῖται … ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, δηλαδὴ τῆς θεραπείας του! Συνεχωρήθησαν αἱ ἁμαρτίαι του, αἵτινες ἦσαν ἡ αἰτία τῆς ἀσθενείας αὐτοῦ καὶ συνεπῶς ἐθεραπεύθη καὶ ἠγέρθη ἐκ τῆς κλίνης τῆς ἀσθενείας του! Οὐχὶ δὲ μόνον τοῦτο˙ ἀλλὰ καὶ αἴρει τὸν κράβαττόν του καὶ - κατὰ τὸ κέλευσμα, - ὑπάγει εἰς τὸν οἶκόν του!

 

Τὸ κατόρθωμα τῆς … ἀγάπης!

 

Ὅταν, ἀδελφοί μου, «ἐπηρώτησεν εἷς … νομικός», τὸν Κύριο καὶ Διδάσκαλο, «πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ; Ὁ … Ἰησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου. Αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. ΚΒ΄ 35-39)! Ἐν προκειμένῳ, δίδει ἓν μικρὸν «προβάδισμα» εἰς τήν, πρὸς τὸν Θεόν, ἀγάπην, ἔναντι ἐκείνης τῆς, πρὸς τὸν πλησίον! Τοῦτό δε, διότι, ὣς ἠκούσαμεν τὴν προηγουμένην Κυριακὴν τῆς «Μελλούσης κρίσεως», αὕτη ἡ, πρὸς τὸν πλησίον, ἀγάπη, εἶναι ἐκείνη ἥτις καὶ καταδεικνύει ἐν τέλει τὴν ἀγάπην μας πρὸς τὸν Θεόν! «Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»!

Ὁ «μαθητὴς τῆς Ἀγάπης», τοὐτέστιν ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ὁμιλῶν περὶ ταύτης τῆς ὑψίστης καὶ κορυφαίας ἀρετῆς, λέγει: «Ὁ λέγων ἐν τῷ φωτὶ εἶναι, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῶν, ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶν ἕως ἄρτι. Ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει, καὶ σκάνδαλον ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν· ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστὶ καὶ ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καὶ οὐκ οἷδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ σκοτία ἐτύφλωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 9-11)! Τὰ λόγια ταῦτα, εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικά, καὶ καταδεικνύουσι τὴν γνησίαν καὶ οὐσιαστικήν, πρὸς τὸν πλησίον, Ἀγάπην!

Ταύτην, ἀκριβῶς, τὴν ἀγάπην, διακρίνει καὶ ἐπιβραβεύει ὁ Χριστός, εἰς τὸ θαῦμα τὸ ὁποῖον καὶ ἠκούσαμεν! Σκοπὸς τῆς ἱερᾶς ἀφηγήσεως, δὲν εἶναι ἀσφαλῶς, ἵνα ἐπλαγῶμεν ἐκ τοῦ «μεγέθους» αὐτοῦ τούτου τοῦ θαύματος, ἀλλὰ ἵνα ἴδωμεν … ὅτι τοῦτο τὸ Θαῦμα, εἶναι πρωτίστως, ἐπίτευγμα τῆς, πρὸς τὸν Κύριον, πίστεως καὶ τῆς, πρὸς τὸν πλησίον, ἀγάπης!

 

Ὁ ἀγὼν τῆς ἀρετῆς!

 

«Διαπλέοντες» ἤδη, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, «τὸ πέλαγος» τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καὶ προσδοκῶντες ἵνα «καταπλεύσωμεν» ἐπιτυχῶς, εἰς τὸν «εὔδιον λιμένα» τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, ὀφείλομεν ἵνα κατανοήσωμεν, ὅτι … «ἀληθὴς νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις»! Βεβαίως, ἐπιβάλλεται ἡ νηστεία τῶν ἀπηγορευμένων, ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας, τροφῶν, ἀλλὰ αὕτη θὰ πρέπῃ, πρωτίστως καὶ οὐσιαστικῶς, ἵνα «συνοδεύῃται», ὑπὸ τῶν Ἁγίων ἀρετῶν … ὧν πρ΄τη καὶ κορυφαία ἐστὶν ἡ … Ἀγάπη!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

«Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. Η΄ 32)! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (1 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026) 

«Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν» (Ἰωάν. Α΄ 52)!

 

Ἡ Ἀλήθεια!

 

Τὴν ὡς ἄνω φρᾶσιν, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τὴν συναντῶμεν πολλάκις εἰς τὰς σελίδας τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ εἶναι αὕτη ἡ φρᾶσις, ἀποκλειστικῶς λεγομένη ὑπὸ τοῦ Διδασκάλου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Μόνον ὁ Κύριος ἐπισφραγίζει πολλάκις τοὺς Θείους Λόγους Του διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ἔστω καὶ ἄν, ἐκ πρώτης ὄψεως, τοῦτο, φαίνεται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην λογικήν … «περιττόν»! Βεβαίως, ἐκ τῶν προτέρων, ζητῶ συγνώμην ἀπὸ τὸν Κύριον, διότι, ἔστω καὶ ὑποθετικῶς, κρίνω τὸν τρόπον τῆς ὁμιλίας Του! Ὅμως, σπεύδω ἵνα δικαιολογήσω τὴν «ἀσεβῆ παρέμβασίν» μου καὶ εἴπω, ὅτι ὁ Ἀναμάρτητος καὶ Ἀλάθητος Χριστός, ὄντως, πάντοτε ἐλάλησε τὴν Ἀλήθειαν καὶ «οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ» καὶ συνεπῶς, πλεονάζει ἡ ἐπισήμανσις «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν», δηλαδή, «τὴν Ἀλήθειαν σᾶς λέγω»! Ἡ Ἀλήθεια διὰ τὸν Διδάσκαλον εἶναι … Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός! «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 6)! Διὰ τούτων τῶν καταλυτικῶν λόγων … αὐτοσυνεστήθη εἰς τοὺς μαθητάς Του ὅταν ἐκεῖνοι ἐζήτουν ὑποδείξεις καὶ συμβουλάς, ἵνα βαδίσωσι τοῦτον τὸν Ἅγιον δρόμον τῆς Ἀληθείας!

Ὅμως, ἐπειδή, πολλάκις, εἰς τὴν «κατάθεσιν» καὶ διδασκαλίαν τούτων τῶν ὑπερτάτων Ἀληθειῶν, πολλοὶ ἐκ τῶν ἀκροατῶν, - πολλάκις δὲ καὶ … οἱ μαθηταί Του, - ἐδυσπίστουν καὶ ἠμφισβήτουν καὶ ἠρνοῦντο ταύτας, διὰ τοῦτο ὁ Κύριος «ὑπεγράμμιζε» ταύτας διὰ τῆς ἀνωτέρω … «σφραγίδος»! «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν», ἔλεγεν ὁ Θεῖος Διδάσκαλος, ὅτε ὡμίλει περὶ τοῦ Ἁγίου Σώματός Του καὶ τοῦ Πανακηράτου Θείου Αὐτοῦ Αἵματος, καὶ βλέπων τινὰς ἐκ τῶν μαθητῶν Του οἵτινες ἀπεχωρίσθησαν ἀπ’ Αὐτοῦ καὶ «καὶ οὐκέτι μετ’ αὐτοῦ περιεπάτουν» (Ἰωάν. ΣΤ΄ 66)! Διὰ τούτων τῶν ἰδίων λόγων, ἐπιβεβαιώνει τὰ γεγονότα ἅτινα θὰ συμβῶσι κατὰ τὰς ἐσχάτας ἡμέρας, ὡς καὶ τὰ περὶ τῆς αἰωνιότητος τοῦ Θείου Λόγου! «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. Ε΄ 18)! Ἐπιλεκτικῶς καὶ μόνον ἀνεφέραμεν δύο τοιαύτας περιπτώσεις, καθ’ ἃς ὁ Κύριος ὑπογραμμίζει τὸν Λόγον Του διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως˙ πλὴν ὅμως, ὡς εἴπωμεν, πολλάκις ἐπανέλαβε τὴν τοιαύτην ὑπογράμμισιν, κατὰ τὰς διδασκαλίας Του!

 

Ἡ ἀξία τῆς … Ἀληθείας!

 

Ὅτε ὁ Ἰησοῦς ἠρωτᾶτο ὑπὸ τοῦ Πιλάτου ὀλίγον πρὸ τῆς Σταυρώσεώς Του, περὶ τῆς εἰς τὸν κόσμον «πορείας» Του, ὁ Κύριος ἀπήντησεν ὅτι, «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ. Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς»! Ὁ Πιλᾶτος, ὅμως, ἀπήντησεν εἰς τοῦτον τὸν Λόγον, περιφρονητικῶς … «Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· τί ἐστιν ἀλήθεια;» Ἀκούεται ἡ ἀπάντησις αὕτη ὡς ἐρώτημα, ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν, σημαίνει … «Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· Δὲν βαρυέσαι ! Τί εἶναι ἀλήθεια; Καὶ ποῖος μπορεῖ νὰ τὴν εὕρῃ;» (Ἑρμην. Παν. Τρεμπέλα)! Εἶναι ἡ ἀπαξίωσις τῆς ἀληθείας!

Ὅμως, δυστυχῶς, τοιαύτη εἶναι καὶ ἡ διαχρονικὴ «ἀξία» τῆς Ἀληθείας! Ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι, ἀνὰ τοὺς αἰώνας, ἀλλὰ καὶ μέχρι τῆς σήμερον, φαίνονται καὶ παρουσιάζονται ὡς οἱ … λάτρεις καὶ ὁπαδοὶ τῆς Ἀληθείας! Ἅπαντες ἀπαιτοῦσι παρὰ τῶν, ἐγγὺς καὶ μακράν, συνανθρώπων των, νὰ ἀκούωσι τὴν Ἀλήθειαν (πολλάκις βεβαίως καὶ μὲ ἀρκετὸν ψεῦδος! Τὴν δῆθεν «διάκρισιν»!) «Θέλομεν» τὴν Ἀλήθειαν, ἀλλὰ χωρὶς νὰ μᾶς προσβάλλῃ Αὕτη, χωρὶς νὰ μᾶς ἐλέγχῃ, χωρὶς νὰ μᾶς ταπεινώνῃ, χωρὶς νὰ καταδεικνύῃ τὰς ἀπρεπείας καὶ ἐκτροπάς μας! «Θέλομεν» τὴν Ἀλήθειαν, ἀλλὰ μὲ πολὺ «σκοτάδι» καὶ πάντως νὰ μὴν εἶναι … ἡ Ἀλήθεια! Θέλομεν τὴν Ἀλήθειαν, ὅταν αὕτη θὰ ἀποκαλύψῃ εἰς ἡμᾶς τὰ … ὅσα ἐνεργοῦνται ὄπισθεν ἡμῶν, ἀλλὰ δὲν θέλομεν ταύτην, ὅταν ἀποκαλύπτῃ αὕτη τὰς ἀποκρύφους πράξεις καὶ ἐνεργείας ἡμῶν, καὶ πολὺ περισσότερον, ὅταν ἐλέγχῃ αὕτη τὰς αἰσχρὰς κινήσεις, σκέψεις καὶ ἐπιθυμίας ἡμῶν!

Ὁ Κύριος ἦλθεν «ἵνα μαρτυρήσῃ τῇ ἀληθείᾳ», ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἐφόνευσαν καὶ ἐσταύρωσαν Τοῦτον! Ὄχι διότι ἔπραξεν ἢ εἶπε κάτι παράνομον καὶ ἔκνομον, ἀλλὰ διότι ὡμίλει τὴν Ἀλήθειαν˙ διότι οἱ ἄνθρωποι … «ἠγάπησαν … μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα»! Καὶ μετὰ Τοῦτον τὸν Χριστόν, ἅπαντες οἱ Ἅγιοι, οἱ πορευθέντες κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Διδασκάλου, καὶ ὁμολογήσαντες καὶ οὗτοι τὴν Ἀλήθειαν, … «ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον», κατὰ τὸν Παύλειον λόγον, καὶ γενικῶς, ἐπλήρωσαν ὀδυνηρῶς τὸ τίμημα τοῦτο τῆς Ἀληθείας!

 

«Ὀρθοδοξία»!

 

Σήμερον, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἡ πρώτη αὕτη Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καθ’ ἣν ἑορτάζομεν τὴν ἀναστήλωσιν τῶν Ἱερῶν εἰκόνων, ἐπωνομάσθη ὑπὸ τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, … «Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας»! Καὶ τοῦτο, διότι μὲ ἀφορμὴν τοῦτο τὸ γεγονός, ἐδοξάσθη ἡ Ἁγία ἡμῶν πίστις καὶ «ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν» (Εὐχὴ ὲπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν ἱερῶν εἰκόνων)! Ἑορτάζομεν, ἄλλοις λόγοις, τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ἡμῶν! Ἑορτάζομεν τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰς ἀγωνίας καὶ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰς φυλακίσεις ἁπάντων ἐκείνων, οἵτινες ἠγάπησαν τὸν Κύριον καὶ ἀντήλλαξαν τὴν ζωήν των ταύτην, χάριν τῆς Ἀληθείας! Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ … Ἀλήθεια! Ὑπὲρ ταύτης τῆς Ἀληθείας πρέπει νὰ ζῶμεν καὶ νὰ κινούμεθα ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ!

«Οὐκ ἀπαρνησόμεθά σε φίλῃ Ὀρθοδοξία! Οὐ ψευσόμεθά σε πατροπαράδοτον σέβας! Ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα! Εἲ δὲ καὶ καλέσει ἡμᾶς καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ Σοῦ τεθνηξόμεθα» (Ἰωσήφ ὁ Βρυένιος)! Ναί, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου! Αὕτη ἡ Ἀλήθεια, ἐγέννησε καὶ ἀνεγέννησεν ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καὶ ὑπὲρ ταύτης ὀφείλομεν ἵνα θυσιάσωμεν, - ὡς ἐδίδαξεν ἡμᾶς ὁ Χριστός, καὶ ὡς ἔπραξαν καὶ ἠγωνίσθησαν, ἅπαντες οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἡμῶν, - πᾶν ὅ,τι ἀξιώτερον καὶ ὑψηλώτερον … καὶ αὐτὴν τὴν βιολογικήν μας ζωήν!

 

«Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. Η΄ 32)!

 

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ἀγωνιζόμεθα πολλάκις διὰ τὰς ἰδέας μας, καὶ διὰ τὰ δικαιώματά μας, καὶ διὰ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις μας, καὶ διὰ τὰς οἰκογενείας μας καὶ … δι’ ὅ,τιδήποτε ἄλλο ἀγαθὸ ἐπὶ τῆς γῆς, … τότε ὑπὲρ πάντα ταῦτα προέχει ἡ Ἀλήθεια! Καὶ αὕτη, δὲν εἶναι … ὡς εἴδομεν μόνον λόγια καὶ θεωρίαι, ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ πάντα ὅσα Ἐκεῖνος ἐδίδαξε καὶ ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς! Καὶ εἶναι ἡ Ἀλήθεια αὕτη, ἡ οὐσία, καὶ ταύτης τῆς προσκαίρου, ἀλλὰ καὶ τῆς Αἰωνίου ζωῆς!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς ἀκτημοσύνης! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026). 

«θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ» (Ματθ. ΣΤ΄ 20).

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς συγχωρήσεως!!!

 

Εἰς πολλαπλοῦν ἀγῶνα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς καλεῖ σήμερον ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἥτις ἄρχεται ἀπὸ τῆς αὔριον! Ἐν πρώτοις προβάλλει τὸ μέγα «κεφάλαιον» τῆς συγχωρήσεως ὅλων ἐκείνων οἵτινες ποικιλοτρόπως μᾶς ἠδίκησαν καὶ συμπεριεφέρθησαν ἐχθρικῶς πρὸς ἡμᾶς! Μᾶς καλεῖ ἵνα συγχωρήσωμεν τούτους ἀπὸ καρδίας καὶ παρακάμψωμεν καὶ «ξεχάσωμεν» τὴν πικρὰν συμπρεριφοράν των! Ἐκείνην τὴν συμπεριφοράν, … ἥτις, πολλάκις, «ὑπερέβη τὰ ἐσκαμμένα» καὶ ἐδημιούργησεν ἐντὸς ἡμῶν καὶ θλίψιν, «δικαιολογημένην» ἐχθρότητα, ἀλλὰ καὶ διάθεσιν ἐκδικήσεως! Ὁ Διδάσκαλος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, μᾶς καλεῖ ἵνα «κοιτάξωμεν» πρὸς τὸν Κύριον, ὅστις … καθ’ ἡμέραν καὶ ὥραν, μᾶς συγχωρεῖ τὰς ἀπείρους καὶ τεραστίας ἁμαρτίας ἡμῶν! Καὶ ἔχοντες τοῦτο ὑπ’ ὄψιν, νὰ μιμηθῶμεν τὴν Θείαν ταύτην ἀνεξικακίαν καὶ Ἀγάπην! «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος»! Τεραστία ὄντως ἡ ὑπόσχεσις αὕτη τοῦ Κυρίου, ἥτις μᾶς ἐγγυᾶται μίαν … «δωρεὰν Βασιλείαν Οὐρανῶν»!

Ἐὰν δὲ συνεχίσωμεν καὶ εἰς τὸν ἑπόμενον στίχον, θὰ συνειδητοποιήσωμεν, ὅτι ἐὰν δὲν συγχωρήσωμεν καὶ ἐὰν κρατῶμεν εἰς τὴν καρδίαν μας, τὴν … μνησικακίαν, καὶ ἀνταποδίδωμεν κακὸν ἀντὶ κακοῦ, τότε θὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ὁ Κύριος, τὰς τόσας ἁμαρτίας μας καὶ θὰ συμπεριφερθῇ ἀπέναντί μας … ἀντιστοίχως! Συνεπῶς ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας συγχώρησιν πρὸς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐξαρτᾶται καὶ «πηγάζει», καὶ ἡ πρὸς ἡμᾶς ἀντίστοιχος, ὑπὸ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Μέγας, ὄντως, ὁ Θεῖος οὗτος θησαυρός!

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς νηστείας!

 

Κατὰ δεύτερον, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Κύριος, διὰ τὸ … πῶς πρέπει νὰ νηστεύωμεν! Ἤδη ἀπὸ τῆς αὔριον, καλούμεθα ἅπαντες ἵνα περιορίσωμεν τινὰς τροφάς, καὶ διεξέλθωμεν τὸ ὄντως μέγα στάδιον τῆς Ἁγίας ταύτης Τεσσαρακοστῆς, ἐν αὐστηροτάτῃ νηστεία, … ἕως τοῦ Μεγ. Σαββάτου! Ὅμως ὁ Διδάσκαλος δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, - τοῦτο τὸ καθορίζει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, - ἀλλὰ εἰς τὸν τρόπον καὶ τὴν … συμπεριφοράν μας, ἐν ὅσῳ νηστεύομεν! «Μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί»! Αὕτη εἶναι … νηστεία! Νὰ τὴν τηρῶμεν χωρὶς νὰ παρρησιαζώμεθα καὶ νὰ «κομπάζωμεν» δι’ αὐτήν! Οἱ φαρισαῖοι, γνωστοὶ διὰ τὴν ὑποκρισίαν των καὶ τὴν «ἐπιφάνειάν» των, ἐπεδίωκον ἵνα δημοσιεύωσι τὰς «ἀρετάς» των! Τὸ ἠκούσαμεν τοῦτο, ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Φαρισαίου τῆς παραβολῆς! «Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου» (Λουκ. ΙΗ΄ 12), ἔλεγε καὶ διεφήμιζε, καυχώμενος, κατὰ τὴν ὥραν τῆς δῆθεν προσευχῆς του!

«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ»! Ταύτην τὴν ἀληθῆ νηστείαν, τὴν ἐν πένθει καὶ ταπεινώσει βιουμένην, ἐπιθυμεῖ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν! Δὲν ἐνδιαφέρεται Οὗτος τόσον διὰ τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, - ἄλλωστε, νηστεία σημαίνει … ἀποχὴ ἀπὸ τὰς τροφάς, ὡς ὁ Ἴδιος ἔπραξεν ἐπὶ τοῦ Σαρανταρίου, - ὅσον διὰ τό, νὰ τὴν ἐργαζώμεθα ἀφιερουμένην εἰς τὸν Σωτῆρα ἡμῶν! Νηστείαν, ἥτις περιπλέκεται τῇ ταπεινώσει, καὶ ἐν ταὐτῷ, περικόπτει πάθη καὶ ἀδυναμίας! «Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ· ἀληθής νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους, καί ἐπιορκίας· ἡ τούτων ἔνδεια, νηστεία ἐστίν, ἀληθής καί εὐπρόσδεκτος» (Ὕμνος Καθαρᾶς Δευτέρας). Ἐὰν οὕτω πως νηστεύσωμεν καὶ ταπεινώσωμεν ἑαυτούς, … τότε, μέγας καὶ οὗτος ὁ Θησαυρός!

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς ἀκτημοσύνης!

 

Κατὰ τρίτον, τέλος, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ραββί, τὴν ματαιότητα τῶν «θησαυρῶν» τῆς παρούσης ζωῆς! Τῶν «θησαυρῶν» ἐκείνων διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῶν ὁποίων κοπιάζουσι καὶ ἀναλίσκονται οἱ ἄνθρωποι! Τῆς ὑγείας, τῶν χρημάτων, τῆς δόξης, τῶν ποικίλων ἐπιγείων ἀπολαύσεων! Βεβαίως τινὰ ἐκ τούτων τῶν «ἀγαθῶν», ἔχουσιν ἀξίαν ἐφ’ ὅσον προσφέρονται ταῦτα ὑπὸ τοῦ Κυρίου, διὰ τὴν διεκπεραίωσιν τινῶν ἀναγκῶν τῆς παρούσης ζωῆς! Ὅμως, τὸ νὰ ἀνάγωνται ταῦτα, εἰς πρωτεύοντα, καὶ νὰ ἀναλίσκωμεν τὴν ζωήν μας διὰ ταῦτα, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ παραμελῶμεν τὰ … ὄντως πρωτεύοντα, τοῦτο ἀποσυντονίζει καὶ παραχαράσσει τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας ἡμῶν! Ἐὰν διὰ ταῦτα καὶ μάταια ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου ἐκοπιάσαμεν καὶ κοπιάζωμεν ἔτι˙ καὶ ἐὰν ἐδαπανήσαμεν χρήματα πάμπολλα προκειμένου νὰ τὰ ἀποκτήσωμεν, - ὡς ἐκεῖνος ὁ ταλαίπωρος καὶ ἄφρων πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς, - καὶ ἐστερήθημεν καὶ ἐπικράνθημεν καὶ εἴχομεν ἀδιακόπως ἐστραμμένην τὴν προσοχήν μας εἰς ταῦτα, τότε τί ἐπετύχαμεν;

Ὁ Διδάσκαλος, κατ’ ἐπανάληψιν μᾶς ἔδειξε τὴν ματαιότητα τοῦ ὑλικοῦ τούτου πλούτου καὶ ἐν ταὐτῷ τὸ ἄκρως ἐπικίνδυνον διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν, τὸ προερχόμενον ἐκ τούτου τοῦ πλούτου! Καὶ μέσῳ τῆς προαναφερθείσης «παραβολῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου», ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίας» Του, καὶ διὰ τῆς συζητήσεως μετὰ τοῦ πλουσίου ἐκείνου νεανίσκου, οὐδὲν ἕτερον διδάσκει ἡμᾶς, παρὰ τοῦτο ὃ ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τῶν παναχράντων χειλέων Του:  «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»! Διὰ τούτους τούς, ὄντως, θησαυρούς, ἀλήθεια, τί ἐκάναμεν; Πόσον εἰργάσθημεν; Εἰς πόσας καὶ ποίας θυσίας ὑπεβλήθημεν; Πόσα χρήματα ἐδαπανήσαμεν προκειμένου νὰ τοὺς ἀποκτήσωμεν; Διὰ τούτους ὄντως τοὺς οὐρανίους καὶ ἀθανάτους θησαυρούς, ἀξίζουσι καὶ κόποι καὶ ἱδρῶτες καὶ ἔξοδα, προκειμένου νὰ μᾶς ὑποδεχθῶσιν οὗτοι, εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Κυρίου τὴν ἐπουράνιον καὶ αἰωνίαν! Οὗτος, ἐπὶ πλέον εἶναι, ἀκόμη εἷς ἀνεκτίμητος θησαυρός!

 

«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»!

 

Οὗτος ὁ Θεῖος λόγος, ἀρκεῖ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μοι, εἶναι τὸ αὐτονόητον ἐκεῖνο συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον, ὅμως, ἠθελημένως καὶ ἐσκεμμένως παρακάμπτωμεν! Ἐπειδὴ θέλωμεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἀνήκωμεν εἰς τοὺς συνεπεῖς χριστιανούς, καὶ ἐπειδὴ θεωρῶμεν (πλανώμενοι σαφῶς), ὅτι ἀκολουθῶμεν εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου, ἂς σταθῶμεν μετὰ προσοχῆς εἰς τὴν τοιαύτην ἐπισήμανσιν τοῦ Χριστοῦ! Ἐὰν ὁ θησαυρὸς ἡμῶν εἶναι ὁ Κύριος καὶ ἡ αἰώνιος ζωή, τότε καὶ ἡ καρδία ἡμῶν … ζεῖ καὶ ἀγωνίζεται διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ταῦτα! Τοῦτο τὸ ὁποῖον ἠγωνίσθησαν καὶ ἐπέτυχον ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τῆς πίστεως ἡμῶν, οἵτινες ἐθυσίασαν τὰ πάντα, διὰ νὰ κερδίσωσι ταύτην τὴν αἰνίαν ζωήν!

Ἐάν, ὅμως, ἀντιθέτως, ἐνεπιστεύθημεν τούτους τοὺς φθαρτοὺς καὶ ματαίους, ἐπὶ τῆς γῆς, θησαυρούς, τότε θὰ διαπιστώσωμεν καὶ εἰς τὴν παροῦσαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν μέλουσαν ζωήν, ὅτι ματαίως ἐκοπιάσαμε καὶ ματαίως ἠναλώθημεν …!

Ἂς βιασθῶμεν ἵνα ἐργασθῶμεν διὰ τοὺς μετὰ θάνατον, θησαυρούς, τοὺς ὁποίους, «οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Θὰ τιμωρήσῃ, ὁ Κύριος; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ (15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026) 

«Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον

ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ» (Ματθ. ΚΕ΄ 44).

 

Ἡ Μέλουσσα κρίσις!

 

Φίλοι μου ἀναγνῶσται, ὣς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, … ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἀναμέσον τῶν ἀνθρώπων! Ὄχι, ὅμως, μὲ τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον μορφὴν τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐτελοῦς ἀνθρώπου, - ὣς εἴδομεν τοῦτον πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, «ἀνακείμενον ἐν τῇ φάτνῃ», ἢ ὑφιστάμενον τὴν κατὰ νόμον … περιτομήν, ἢ βαπτιζόμενον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὡς εἷς ἐκ τῶν ἁμαρτωλῶν, - ἀλλ’ ὡς «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ὡς τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, καθήμενος «ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ ἵνα κρίνῃ ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοῦ πρώτου ἐκείνου τοῦ Ἀδάμ, ἕως καὶ τοῦ ἐσχάτου …!

Θὰ ἔλθῃ ἵνα δικαιωθῶσιν ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, οἵτινες «ἔφυγον» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου καὶ ἠδικήθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ … «ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 36-40)! Θὰ ἔλθῃ διὰ νὰ διαψεύσῃ ἅπαντας ἐκείνους τοὺς «μεγάλους καὶ τρανοὺς τούτου τοῦ κόσμου», οἵτινες ἐπέβαλον ἀδίκους νόμους ὡς δῆθεν δικαίους, καὶ ἐφήρμοζον τὴν ἀδικίαν, καὶ δείξῃ ποία εἶναι ἐκείνη ἡ δικαιοσύνη, ἥτις θὰ ἔπρεπε ἵνα ἐπικρατῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους! Ἡ κρίσις Αὐτοῦ θὰ εἶναι δικαία, ὡς ὁ Ἴδιος ἐβεβαίωσεν, καὶ ἀκούομεν ταύτην τὴν διαβεβαίωσιν εἰς τὰς ἐπικηδείους ἀκολουθίας, (Ἰωάν. Ε΄ 30)!

 

Ὁ Κύριος … «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ»!

 

Ὣς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, ὁ Κριτὴς θὰ κρίνῃ μὲ κριτήριον τὴν συμπεριφορὰν ἡμῶν … ἀπέναντι εἰς Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Ἴδιον! «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. ΚΕ΄ 35-36)! Καὶ ὅταν οὗτοι οἱ δίκαιοι, ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ … «ἐξ εὐωνύμων», θὰ ἀπορήσωσι καὶ θὰ ἐρωτήσωσι τὸν Κριτήν, «Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;», τότε ὁ Δεσπότης καὶ Κριτής, ὁ Χριστός, θὰ βεβαιώσῃ ἐνώπιον πάντων, ὅτι … πάντοτε ἦτο Οὗτος κεκρυμμένος, ὄπισθεν τῶν θλιβομένων καὶ πασχόντων καὶ ὀδυνομένων συνανθρώπων ἡμῶν! Ὄπισθεν τῶν ἀσθενῶν καὶ ἀναπήρων, καθὼς καὶ τῶν … ἐν ταῖς φυλακαῖς κρατουμένων καὶ καταδυναστευομένων! Ὄπισθεν, τέλος, ἅπάντων ἐκείνων τῶν ἀστέγων καὶ ἐγκαταλελειμμένων καὶ μὴ ἐχόντων ἔστω κάποιο στοιχειῶδες κατάλυμμα! Βεβαίως, ἅπασσαι αὗται αἱ καταστάσεις, ἀσφαλῶς καὶ θὰ πρέπῃ ἵνα θεωρῶνται καὶ … ὑπὸ εὑρυτέραν καὶ μεταφορικὴν ἔννοιαν! Πεινῶν, ἐπὶ παραδείγματι, δὲν εἶναι μόνον ὁ ἄσιτος καὶ μὴ ἔχων τὰ πρὸς τὴν σωματικὴν διατροφὴν ἀπαραίτητα, ἀλλὰ καὶ ὁ στερούμενος πνευματικῆς κατηχήσεως καὶ «τροφῆς»! Ἤ, ἀκόμη, ἀσθενὴς εἶναι καὶ ἐκεῖνος ὁ «ἁμαρτωλός», ὁ, κατὰ τὴν παραβολήν, «ἐμπεσὼν εἰς τοὺς ληστάς», τραυματίας!

Θὰ ἦτο ἀπολύτως φυσικὸν καὶ αὐτονόητον, τὸ νὰ ἐβλέπωμεν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἄπορον καὶ γυμνὸν καὶ ἐπαιτοῦντα καὶ νὰ ἐσπεύδωμεν, - οἱ πλεῖστοι, βεβαίως, ἐκ τῶν «ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων», - ἵνα ἐξυπηρετήσωμεν Τοῦτον, καὶ ἵνα ἐτρέφωμεν, καὶ ἵνα ἐποτίζωμεν, καὶ ἵνα συνηγάγωμεν, καὶ περιεβάλωμεν, καὶ ἐπεσκεπτώμεθα Τοῦτον «ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ»! Ὅμως, καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ Βασιλεὺς συμπεριφέρεται ὡς ταπεινὸς καὶ εὐτελής! Φαίνεται εἰς ἡμᾶς «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ», ὡς καὶ τότε, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, εἰς τοὺς δύο μαθητάς Του, πορευομένους εἰς Ἐμμαούς! (Μαρκ. ΙΣΤ΄ 12)!

Τὴν τοιαύτην ὅμως … «ἀπόκρυψιν» ὄπισθεν τῶν ἀσήμων προειρηθέντων συνανθρώπων ἡμῶν, τὴν πράττει καὶ δι’ ἕνα ἀκόμη λόγον! Καὶ ὁ λόγος οὗτος εἶναι, ὅτι ἔχει ἤδη διακηρύξει … τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπην, δευτέραν μέν, ἀλλὰ ὁμοίαν τῆς πρώτης ἐκείνης τῆς πρὸς τὸν Θεόν! «Ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι» (Μαρκ. ΙΒ΄ 29-31)!

 

Θὰ τιμωρήσῃ, ὁ Κύριος;

 

Εἶναι διάχυτος ἡ αἴσθησις, ὅτι τὸ Παγκόσμιον τοῦτο Δικαστήριον θὰ γίνῃ, προκειμένου ὁ Κύριος, ἀφ’ ἑνὸς ἐπαινέσει καὶ ἐπιβραβεύσει τοὺς ἐκ δεξιῶν δικαίους, ἀντιθέτως δὲ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἐκθέσει δημοσίως καὶ τιμωρήσει ἅπαντας ἐκείνους τοὺς ἐξ εὐωνύμων, οἵτινες προσέβαλον τὸν Θεῖον Νόμον Του καὶ κατεπάτησαν τὰς ἐντολάς Του καὶ γενικῶς ἐπορεύθησαν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, … ἐν ἁμαρτίαις! Μά, … εἰς οὐδὲν σημεῖον, οὐχὶ μόνον τῆς σημερινῆς περικοπῆς, διαφαίνεται, ὅτι δύναται νὰ ὑπάρξῃ μία τοιαύτη «ἐκδικητική» συμπεριφορὰ τοῦ Κριτοῦ! Καὶ ἡ καθόλου διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, παλαιότεροι ἀλλὰ καὶ σύγχρονοι, καταλήγουσι καὶ συμφωνοῦσιν, ὅτι καὶ ὁ Παράδεισος ἀλλὰ καὶ ἡ κόλασις, θὰ εἶναι … ἐπιλογὴ τοῦ καθενός! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐπὶ παραδείγματι, κάποιος ὁ ὁποῖος καθ’ ἅπασαν τὴν ἐπὶ γῆς βιοτήν του, ἔζησεν παραβιάζων τὸν Θεῖον νόμον καὶ ὑβρίζων τὸν … Νομοθέτην, καὶ μὴ θέλων ἵνα «συνδέεται» ἔστω καὶ εἰς τὸ παραμικρόν, μετὰ τοῦ Κυρίου, νὰ γίνῃ, μετὰ θάνατον, αἴφνης πιστὸς καὶ «ἀγαπῶν τὸν Θεόν» καὶ τὸν Παράδεισον; Οὗτος, - δυστυχῶς καὶ μὲ πικρίαν λέγομεν τοῦτο, - ἐπέλεξε τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου πορείαν καὶ ζωήν του!

Ἀντιθέτως δε, ἐκεῖνος ὅστις ἠγάπησε τὸν Κύριον καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἔζησε κατὰ τὰς Ἁγίας ἐντολάς Του, αὐτονοήτως, «εἰργάσθη» διὰ νὰ κληρονομήσῃ τὴν «ἐπηγγελμένην Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν»! Βεβαίως, δὲν προτρέχομεν ἵνα προλάβωμεν τὴν … δικαίαν ἀπόφασιν, ἀλλὰ συμπορευόμεθα μετὰ τῶν ἱερῶν Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Πίστεως ἡμῶν! Ὣς εἶπέ τις ἐκ τῶν συγχρόνων Ἁγίων μας, «στὸν Παράδεισο ἢ στὴν κόλαση, θὰ μποῦμε μὲ τὸ … σπαθί μας»! Ἕτερος δὲ εἶπεν, ὅτι … «ὁ μὲν Κύριος θὰ θέλῃ νὰ σώσῃ τοὺς πάντας, - ἀκόμη καὶ τοὺς δαίμονας, - ἀλλὰ δυστυχῶς, διὰ τοὺς ἐξ εὐωνύμων, θὰ ὑπερισχύσῃ ἡ ἰδική τους ἀρνητικὴ θέλησις»!

Εἴθε, νὰ θέλωμεν ἅπαντες, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ ἀγωνιζώμεθα, διὰ τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰωνίαν ζωὴν καὶ μακαριότητα! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ (8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026).

 

«Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ

ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι» (Λουκ. ΙΕ΄ 16).

 

Τὸ … ἀπάνθισμα τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λόγου!

 

Ἅπαντες, σχεδόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἅπαντες οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καθὼς καὶ ἅπαντες οἱ ἑρμηνευταὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, συμφωνοῦσιν εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχεν ἡ Ἁγία Γραφή, θὰ ἤρκῃ ἡ σήμερον ἀναγνωσθεῖσα παραβολὴ τοῦ «ἀσώτου υἱοῦ», ἵνα καλύπτῃ ἅπασαν τὴν Θείαν διδασκαλίαν ἁπάσσης τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Θὰ ἤρκῃ καὶ μόνον αὕτη ἡ παραβολή, ἵνα παρρηγορῇ καὶ διδάσκῃ καὶ κατευθύνῃ τοὺς ἀγωνιζομένους εἰς τὴν σωτηρίαν! Ὁ Πανάγιος καὶ γλυκύτατος Πατήρ, ἀφ’ ἑνὸς μέν, δίδει καὶ παραχωρεῖ … τόπον καὶ ἐλευθερίαν εἰς πάντας˙ ἀκόμη καὶ ἂν οὗτοι θέλουσιν ἵνα ἀρνηθῶσι τὴν ἀγάπην Του! Ἀφ’ ἑτέρου, κινούμενος ἐκ τῆς ἀπείρου Θείας ταύτης Ἀγάπης Του, ἀναμένει τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ἀποστάτου καὶ «ἀσώτου υἱοῦ», ἀλλὰ καὶ πάλιν … «δεικνύει τὴν ἔξοδον τῆς ἐλευθερίας» εἰς πάντα τὸν «διαφωνοῦντα» καὶ ἀρνούμενον τὴν ἄπειρον συγκατάβασιν καὶ συγχώρησίν Του!

Τοῦ τοιούτου ὑπερόχου Οὐρανίου Πατρὸς ἠξιώθημεν ἵνα λογιζώμεθα … τέκνα, παρὰ τὴν πλήρη ἀναξιότητα ἡμῶν˙ Τούτου τοῦ Παναγάθου Δεσπότου, ἀπολαμβάνομεν ἀνὰ πᾶσαν ὥραν καὶ στιγμήν, οὐχὶ μόνον τὴν ἄπειρον Αὐτοῦ οἰκονομίαν καὶ συγκατάβασιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ Θεῖον ἔλεος, ἅτινα παρέχονται διὰ τῶν σωτηριωδῶν Μυστηρίων τῆς Μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ τέλος˙ χάριν Τούτου τοῦ Παναγάθου Κυρίου, ἡ θύρα τοῦ Παλατίου Αὐτοῦ, θὰ εἶναι πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ θὰ μᾶς … περιμένῃ!

 

Ἡ ἀπαισία εἰκὠν τοῦ ἁμαρτωλοῦ!

 

Εἶναι γνωστή, ἀγαπητοί μου, ἡ θαυμασία αὕτη παραβολὴ τοῦ Κυρίου, σχεδὸν εἰς πάντας! Ὁ Κύριος ἀναπαριστᾷ μὲ ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὸν τρόπον, ἀφ’ ἑνὸς τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὸ θράσος καὶ τὴν ἀναίδειαν τοῦ νεωτέρου υἱοῦ, ὅστις ἀποφασίζει ἵνα ἀποστασιοποιηθῇ ἀπὸ τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀγαθοῦ πατρός του! Ἀναζητεῖ οὗτος ὁ υἱός, τὴν ἐλευθερίαν του καὶ τὴν ἀπεξάρτησίν του ἐκ τῆς ἐποπτείας καὶ τῶν συμβουλῶν τοῦ γέροντος καὶ πεπειραμένου πατρός του καὶ ἐπιλέγει τὴν συμπόρευσιν καὶ «ὑποταγήν» του εἰς τὴν κοσμικὴν καὶ ἁμαρτωλὸν ζωήν!

Πίπτει, ὅμως! Καὶ πίπτει μετὰ πόνου καὶ συντριβῆς! Ἡ κοσμικὴ ζωή του, ἐπιφέρει εἰς τοῦτον τὴν ἄκραν πνευματικὴν πτωχείαν καὶ τὴν κατάρρευσιν τούτου εἰς τὸ θλιβερὸν ἐπίπεδον τῶν κτηνῶν! Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οἵτινες συνεπορεύοντο μετ’ αὐτοῦ ἐν ὅσῳ οὗτος ἦτο ἀκόμη πλούσιος μὲ τὸν πατρικὸν πλοῦτον, οὗτοι πλέον ἐγκατέλειψαν τοῦτον˙ γενομένου δὲ καὶ τοῦ «ἰσχυροῦ λιμοῦ» εἰς ἐκείνην τὴν χώραν τῆς ἀποστασίας του, εὑρέθη γυμνὸς καὶ ἀσκεπὴς καὶ πεινών …! Κατὰ τὴν Θείαν ἐξιστόρησιν, ἀναζητῶν οὗτος τρόπους στοιχειώδους ἐπιβιώσεως καὶ εὑρισκόμενος ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου, «πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους»˙ καὶ ἐνῶ θεωρεῖ ὅτι ἴσως «θεραπεύσει» οὗτος ἐν μέρει ἔστω τὴν ἀθλίαν αὐτοῦ κατάστασιν, διαπιστώνει ὅτι ἡ ἐλαχίστη τροφὴ ἥτις τοῦ ἐδίδετο ἦτο τοσοῦτον ὀλίγη καὶ ἀνεπαρκής, ὥστε … «ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι»! Κύπτει καὶ οὗτος μετὰ τῶν κτηνῶν καὶ συνεσθίει ἀπὸ τῶν κερατίων, προκειμένου ἵνα θεραπεύσῃ τὴν πεῖνάν του!

 

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!!

 

Ταύτην τὴν φρᾶσιν, τὴν τόσον αἰσιόδοξον καὶ πανηγυρικήν, ἀκούομεν κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τῆς Μεγ. Τετάρτης, ἥτις ἀναφέρεται εἰς τὰ δάκρυα καὶ τὴν μετάνοιαν τῆς ἁμαρτωλοῦ γυναικός! Ἐκείνης τῆς γυναικός, ἥτις,  «προσῆλθεν αὐτῷ … ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 7)! Αὕτη ἀκριβῶς, ἡ σωτήριος μετάνοια, κυριαρχεῖ καὶ ἐν προκειμένῳ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀσώτου τούτου υἱοῦ! Ἐκεῖ εἰς τὸν βρωμερὸν καὶ δυσώδη τόπον τῆς ἁμαρτίας (τὴν στάνην τῶν ἀκαθάρτων χοίρων), «ἔρχεται εἰς ἑαυτόν»! Ἀναμιμνήσκεται τὰς εὐτυχεῖς ἐκείνας ἡμέρας, ὅτε εὑρίσκετο μετὰ τοῦ γλυκυτάτου πατρός του! Ὅτε ἤσθιεν ὡς βασιλεύς, καὶ ἐνεδιδύσκετο λαμπρὰ καὶ πολυτελῆ ἐνδύματα, καὶ ὅτε ὑπηρετεῖτο ὑπὸ πλειάδος ὑπηρετῶν καὶ δὲν ὑστερεῖτο τὸ … παραμικρόν! Σὺν τούτοις, βλέπει καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀθλίαν, ἐν προκειμένῳ, κατάστασίν του, καὶ οἰκτίρων καὶ κατηγορῶν τὸν μόνον αἴτιον τόν … ἑαυτόν του, θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται!

Παρὰ τὸν «κατακλυσμόν» τῶν λογισμῶν οἵτινες ἀπελπίζουσι τοῦτον καὶ ὁδηγοῦσι τοῦτον εἰς τὸ κενόν … οὗτος λαμβάνει τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὸν πατρικὸν οἶκον! Εἶναι ἕτοιμος, ἵνα προσπέσῃ εἰς τοὺς πατρικοὺς πόδας καὶ ἐκφράσῃ τὴν ἐκ βάθους καρδίας μετάνοιάν του, ἀλλὰ καὶ δεχθεῖ τὸ οἷονδήποτε ἐπιτίμιον καὶ τὴν οἵανδήποτε ἐπίπληξιν καὶ τιμωρίαν, ὑπὸ τοῦ πατρός του!

Φεύγει ἀπὸ τὴν χώραν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἔχει ἐντός του τὴν βεβαιότητα, ὅτι ὁ εὔσπλαγχνος πατήρ του θὰ τὸν δεχθῇ ἔστω ἀκόμη καὶ ὡς … δοῦλον! Προτιμᾷ ταύτην τὴν «δουλείαν» παρὰ τὴν κοσμικὴν δῆθεν ἐλευθερίαν! Ἐγγίζει πρὸς τὴν πατρικὴν ἐστίαν καὶ ὦ τῆς ἐκπλήξεως!!! Ὁ Πατήρ του τὸν περιμένει … Παρὰ τὴν καταλυτικὴν ἐξωτερικὴν ἀλλοίωσίν του, ἡ πατρικὴ καρδία τὸν ἀναγνωρίζει καὶ τότε … «ἔτι … αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν»! Τρεῖς λέξεις, καταδεικνύουσι τὸν πόθον καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ γηραλέου ἐκείνου πατρός! Οὔτε ἐπιπλήττει, οὔτε ἀπειλεῖ, οὔτε ἐκδικεῖται …! Τοὐναντίον δε, «δραμών, ἐπέπεσεν καὶ κατεφίλησεν»! Αὗται αἱ τρεῖς λέξεις, δίδουσιν ἵνα κατανοήσωμεν, τὴν πατρικὴν ταύτην καρδίαν!

Ὅτε δὲ ὁ υἱὸς οὗτος προσέπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ τοῦ πατρός του, ἵνα, ὥς ὤφειλεν, ἐκζητήσῃ τὴν συγνώμην αὐτοῦ, … «Εἶπεν … ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ΙΕ΄ 22-24)!

 

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α΄ Ἰωάν. Δ΄ 8)!

 

Οὕτω χαρακτηρίζει καὶ ὀνομάζει τὸν Κύριον, ὁ «μαθητὴς τῆς ἀγάπης»! Ναί! Καὶ ὅσοι προσεπάθησαν καὶ ἔτι ἐπιχειροῦσιν ἵνα προσδίδωσιν εἰς τὸν Θεόν, τὴν εἰκόνα τοῦ ἐκδικητοῦ καὶ τιμωροῦ … οὗτοι μαρτυροῦσι τὴν ἑαυτῶν ἐκδίκησιν, ὣς ἐκεῖνος ὁ … πρῶτος υἱὸς τῆς παραβολῆς! Ὄχι, ὅμως! Ὁ Κύριος ἐπιμένει εἰς τὴν ἀγάπην Του καὶ ὑποδεικνύει εἰς τὸν μεγάλον καὶ πρῶτον υἱόν, ἀκόμη καὶ τὴν … ἔξοδον, ἐὰν συνεχίσῃ οὗτος ἵνα ἐπιζητῇ τὴν πειθαρχικὴν τιμωρίαν τοῦ ἀδελφοῦ του!

Φίλοι μου, ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας! Καὶ αὕτη θὰ ἐπέλθῃ διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ Θεοῦ! Οὕτως ἐπέστρεψεν ἡ πόρνη, ὁ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ληστής, ὁ Ζακχαῖος, ἡ Σαμαρεῖτις, καὶ τόσοι ἄλλοι …! Συνεπῶς, ἂς μὴ δυσκολεύομε … τὴν σωτηρίαν μας!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

(1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026)

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. ΙΗ΄ 13).

 

«Εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου» (Ματθ. ΣΤ΄ 6).

 

Περὶ προσευχῆς, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, ὁ λόγος τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὅπερ ἠκούσαμεν σήμερον κατὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν κατανυκτικὴν περίοδον τοῦ Τριωδίου! Διὰ τῆς γνωστῆς παραβολῆς «τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου», ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος μᾶς διδάσκει, τὸ μέγα τοῦτο «ἄθλημα» τῆς προσευχῆς! Μέσῳ τῶν δύο τούτων, ἐκ διαμέτρου ἀντιθέτων, μορφῶν, ἐκφράζει … τὴν εὐαρέκειάν Του, ἀφ’ ἑνός, ἀλλ’ ἐν ταὐτῷ καὶ τὴν δυσαρέσκειάν Του ἀντιστοίχως, πρὸς τὰς προσευχὰς τῶν δύο ὡς ἄνω «πρωταγωνιστῶν» τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς!

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τριετοῦς διδασκαλίας Του ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων, πολλάκις ὡμίλησεν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, περὶ τῆς τοιαύτης … «ἐπικοινωνίας» τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τοῦ Θεοῦ! Πολλάκις ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς καὶ τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ τοὺς λόγους, διὰ τῶν ὁποίων θὰ δυνάμεθα ἵνα προσεγγίζωμεν Τοῦτον τὸν Ἴδιον τὸν Θεόν! Κυρίως ἐκεῖ εἰς τὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» Του, μᾶς ὑπέδειξεν, οὐχὶ τόσον τοὺς προσευχητικοὺς λόγους, ὅσον μᾶλλον, τὸν τρόπον δι’ οὗ αὕτη ἡ προσευχὴ ἡμῶν, γίνεται εὐάρεστος εὐπρόσδεκτος ὑπ’ Αὐτοῦ! «Εἰσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου», μᾶς συνέστησε! Καὶ «ταμιεῖον», ἐν προκειμένω, εἶναι ὁ οἷοσδήποτε χῶρος, ἐσωτερικός τε καὶ ἐξωτερικός, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ δυνάμεθα ἵνα συνομιλῶμεν ἀπερισπάστως μετ’ Αὐτοῦ! Εἶναι κυρίως ἡ καρδία μας, ἀφ’ ἧς θὰ ἐξέρχονται οἱ λόγοι τῆς προσευχῆς μας! Δὲν μᾶς ὑπέδειξεν ἐν προκειμένῳ τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς, - βεβαίως τοῦτο τὸ ἔκανε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, θεσμοθετοῦσα τὰς καθημερινὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, ἵνά μας διευκολύνῃ εἰς τὴν ἐν λόγῳ ἐπικοινωνίαν μας μετὰ τοῦ Κυρίου, - ἀλλὰ κατέδειξεν εἰς ἡμᾶς τὸν τρόπον τοῦ … «προσεύχεσθαι»!

Ὁ Κύριος, κατὰ τὴν ἀπερινόητον Αὐτοῦ καὶ «ἄκραν ταπείνωσιν», ἐκάλεσε καὶ καλεῖ τὸν ἐλάχιστον καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ἵνα συνομιλῇ μετ’ Αὐτοῦ, καταδεικνύων τὴν ἄπειρον Ἀγάπην Του πρὸς τοῦτο τὸ τέλειον καὶ λογικὸν πλᾶσμά Του!

 

Ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ Τελώνης!

 

Κατὰ τὴν Θείαν διδασκαλίαν, «ἀνέβησαν οὗτοι εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι»! Ὁ σκοπός των, ἅγιος καὶ ἱερός, ἐφ’ ὅσον, δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ ἀνώτερον καὶ ἱερώτερον, ἀπὸ ταύτην τὴν ἱερωτάτην ὥραν τῆς προσευχῆς! Εἶναι ἡ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ ἄνθρωπος σπεύδει ἵνα συνομιλήσῃ μετὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός του! Ὁποία τιμή! Ἐὰν αἰσθανώμεθα τιμὴν καὶ ὑπεροχήν, ἐπειδὴ ἐπικοινωνήσαμεν μὲ ἓν πρόσωπον διακεκριμένον, πόσῳ μᾶλλον, ὅταν γινώμεθα ἀκουστοὶ ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ! Ἔτι δὲ περισσότερον καὶ συγκλονιστικώτερον, ὅταν μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς παρακαλεῖ πρὸς τοῦτο, Αὐτὸς Οὗτος ὁ Κύριος!

Τοῦτο τὸ ἱερὸν ἔργον τῆς προσευχῆς, «ἐργάζονται» - κατὰ τὸν παραβολικὸν λόγον, - οἱ δύο οὗτοι προσκυνηταὶ τοῦ Ναοῦ! «Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο»! Ἔχουσιν ἰδιαιτάτην σημασίαν αἱ λέξεις αὗται, διότι ἐπισημαίνουσι τὴν ἀστοχίαν καὶ ἀποτυχίαν τῆς φαρισαϊκῆς προσευχῆς! Κατὰ τὸν ἀείμνηστον καὶ διακεκριμμένον ἑρμηνευτὴν τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παναγ. Τρεμπέλαν, ἡ ἀνωτέρω φρᾶσις σημαίνει˙ «ὁ Φαρισαῖος ἐστάθη ὄρθιος, ὥστε νὰ φαίνεται καλά, καὶ προσηύχετο καθ’ ἑαυτὸν καὶ δι’ ἑαυτὸν ταῦτα»! Ἄλλοις λόγοις, προσεύχεται οὗτος, ὥς συνήθως προσεύχωνται οἱ πλεῖστοι τῶν προσευχομένων, εἰς κοινὴν θέαν! Προσεύχεται, οὐχὶ διὰ νὰ ἀκουσθῇ ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ ἀκουστὴ ἡ προσευχή του ὑπὸ τῶν παρισταμένων εἰς ἐκεῖνον τὸν χῶρον! Ἐπιθυμεῖ, ἵνα ἐντυπωσιάσῃ καὶ προβάλλῃ ἑαυτόν, καὶ ἐν συνεχείᾳ λάβῃ τὰ «συγχαρητήρια» καὶ τὸν ἔπαινον ἀπὸ τοὺς «θαυμαστάς»  του! «Προσεύχεται», ἵνα ἐπιδείξῃ τὴν δῆθεν ἀρετήν του καὶ τὰ δῆθεν καλά του ἔργα! Προσευχή … ἄκυρος!

Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, καὶ τὸν ἕτερον προσευχόμενον! Οὗτος εἶναι, ἐκ τῶν «ὀνομαστῶν» ἁμαρτωλῶν! Εἶναι τελώνης! Ἐπιθυμεῖ καὶ οὗτος, - παρὰ τὰς βαρυτάτας ἁμαρτίας του, - ἵνα ἐπικαλεσθῇ τὸ Θεῖον ἔλεος! Ἐνθυμεῖται τὰ κρίματά του καί … «μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ»! Κατὰ τὸν προαναφερθέντα ἑρμηνευτήν, «ὁ τελώνης … ἔστεκε μακρὰν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, ποὺ ἐκαίοντο αἱ θυσίαι, καὶ δὲν εἶχε τὴν τόλμην ὄχι μόνον τὰς χεῖρας του, ἀλλὰ οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσῃ ἐπάνω πρὸς τὸν οὐρανόν. Ἀλλ’ ἐκτύπα συνεχῶς τὸ στῆθος του, ποὺ περιέκλειε τὴν ἁμαρτωλὴν καὶ ἀκάθαρτον καρδίαν του, καὶ ἔλεγεν· Ὦ Κύριε καὶ Θεέ, σπλαγχνίσου με καὶ συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλόν»!

 

Ἡ δικαίωσις!

 

«Κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος»! Οὗτος ὁ ἁμαρτωλὸς τελώνης, διὰ ταύτης τῆς ἐλαχίστης προσευχῆς, διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας αὐτοῦ, διὰ τῆς αὐτομεμψίας του, … ἐδικαιώθη ἀπὸ τὸν Θεόν!

Ἐκ τῆς λιτῆς ταύτης παραβολικῆς ἀφηγήσεως, κατανοοῦμεν, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ὅτι τὰ στοιχεῖα μιᾶς ἀξίας καὶ εὐπροσδέκτου προσευχῆς, δὲν εἶναι, οὔτε τὸ μέγεθος ταύτης, οὔτε ἡ ὥρα ἥτις θὰ διαρκέσῃ αὕτη, οὔτε τὸ πλῆθος τῶν ἀκολουθιῶν ἅτινας θὰ «διαβάσωμεν», προκειμένου ἵνα εἴμεθα συνεπεῖς εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ὁριζομένων καθ’ ἡμέραν, ἱερῶν εὐχῶν καὶ ἀκολουθιῶν τὰς ὁποίας διατάσσει ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας! Βεβαίως, σπεύδω ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παρανόησιν! Σοφῶς καὶ θεοπρεπῶς ὥρισεν ἡ Ἐκκλησία μας, τὰς προειρηθείσας ἱερᾶς ἀκολουθίας˙ καὶ εὐτυχεῖς ἐκεῖνοι οἵτινες πειθαρχοῦσιν εἰς τὴν τοιαύτην ἐκκλησιαστικὴν διάταξιν …! Ἀκόμη δὲ εὐτυχέστεροι, ἅπαντες ἐκεῖνοι οἵτινες ἐπιτελοῦσι τὰς ὡς ἄνω ἱερὰς ἀκολουθίας, συμμετέχοντες … ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς τὰ ὕψιστα νοήματα τούτων τῶν ἀκολουθιῶν καὶ προσευχῶν!

Ὅμως, ἡ οὐσία τῆς προσευχῆς, εὑρίσκεται εἰς ἐκείνην τὴν Κυριακὴν σύστασιν καὶ ὑπόδειξιν! «Εἰσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ»! Δηλαδή … ἁπλοῖς λόγοις, «ὡμίλησε διὰ τῆς προσευχῆς σου πρὸς Ἐκεῖνον ὅστις ἀκούει … τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας ἡμῶν, καὶ θὰ σοῦ δώσῃ ὅσα ἡ καρδία σου ζητεῖ καὶ ἐπιθυμεῖ»!

Τοιαύτην προσευχὴν ἔκανε ὁ τελώνης καὶ ἐδικαιώθη! Ἀντιθέτως ὁ φαρισαῖος «προσηύχετο πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν ἤκουον», καὶ διὰ τοῦτο ἡ προσευχή του αὕτη, ἠκούσθη μέν, ἀλλὰ δὲν εἰσηκούσθη ἀπὸ τὸν Κύριον!

Ναί, τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας˙ ναί, τὴν εὐχήν, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με»˙ ναί, τὴν προσευχήν σου ἥντινα ἐπιθυμεῖς˙ ἀλλά, προσοχή! Ὣς λέγει τις ἐκ τῶν συγχρόνων Ἁγίων πατέρων, πρόσεξε καὶ νὰ καταλαβαίνῃς, «ποῖος εἶσαι, εἰς ποῖον ἀπευθύνεσαι, καὶ τί τοῦ λέγεις»!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Ἓν … «εὐχαριστῶ»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΔΩΔΕΚΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ (18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026) 

«Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ

εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;» (Λουκ. ΙΖ΄ 18).

 

Ἡ ἀνυπολόγιστος … εὐεργεσία!

 

Δέκα λεπροὶ ἄνδρες, φίλοι μου ἀναγνῶσται, βλέποντες τὸν Κύριον μετὰ τῶν μαθητῶν Του, νὰ διέρχεται ἀπὸ τὸν τόπον, - ὅπου εἶχον ἐκβληθεῖ λόγῳ τῆς ἀσθενείας των, καὶ συνεπῶς, τὸν τόπον τῆς θανατικῆς των καταδίκης, - τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ ἤρχισαν νὰ κράζωσι καὶ νά Τον καλῶσιν εἰς βοήθειαν! Ἔχουσι πληροφορηθεῖ περὶ τῶν ἀπείρων θαυμάτων Του καὶ περὶ τῆς Ἀγάπης Του καὶ ζητοῦσι τὴν βοήθειάν Του!

Ὁ Κύριος ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἐκκλήσεις των καὶ ἀφοῦ ἐστάθη καὶ τοὺς ἐκοίταξε … τοὺς συνέστησεν ἵνα ὑπάγωσι πρὸς τοὺς ἱερεῖς, - οἵτινες ἦσαν οἱ ἀρμόδιοι διὰ νὰ διαπιστώνουν τὴν τοιαύτην ἀσθένειαν, ἢ νὰ βεβαιώνωσι περὶ τῆς θεραπείας τῶν λεπρῶν, - καὶ ὄντως οὗτοι, βέβαιοι ὅτι θὰ θεραπευθῶσιν ὑπακούουσιν εἰς τὴν Θείαν ἐντολήν! Βαδίζοντες, - ὢ τοῦ θαύματος! – διαπιστώνουσιν ὅτι αἱ πληγαὶ καὶ τὰ ἐκ τῆς ἀσθενείας τραύματα, ἤρχισαν νὰ ἐπουλώνωνται καὶ ἕως νὰ φθάσωσιν εἰς τὴν συναγωγήν, εἶχον καθαρισθεῖ ἀπολύτως!

Παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τῶν ἱερέων, οἵτινες καὶ διεπίστωσαν ὅτι, ὄντως ἦσαν ἀπολύτως ὑγιεῖς καὶ ἐφ’ ὅσον ἔλαβον τὰς ἀντιστοίχους διαβεβαιώσεις, … ἀνεχώρησαν! Ἀνεχώρησαν χαρούμενοι, ἀπολαμβάνοντες τὴν ὑγείαν των, ἥτις ἐπέστρεψεν εἰς τούτους, διὰ τοῦ θαυμαστοῦ τρόπου ὅντινα περιεγράψαμεν!

 

Οἱ ἐννέα καὶ ὁ … Σαμαρείτης!

 

Ἐκ τῶν ὡς ἄνω δέκα τούτων λεπρῶν, - τονίζει τὸ ἱερὸν κείμενον, - ὅτι οἱ ἐννέα ἐπέστρεψαν εἰς τοὺς οἴκους καὶ τὰς οἰκογενείας των διὰ νὰ ἀπολαύσωσι τὴν ἐπανακτηθεῖσαν ὑγείαν των καὶ συγχαρῶσι μετὰ τῶν οἰκείων των, οἵτινες τοὺς ἐθεώρουν ἤδη τεθανατωμένους!  

Ὁ ἕνας, ὅμως, ἐξ αὐτῶν, «ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν»! Ἀναλογίζεται τὸ «δῶρον» καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, πρὶν ἀπέλθει πρὸς τοὺς οἰκείους του, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐκεῖ εἰς τὸν τόπον τῆς … καταδίκης του, ὅπου ἀκόμη στέκει ὁ Εὐεργέτης του! Ἐπιστρέφει διὰ νὰ πράξῃ τὸ … αὐτονόητον˙ δηλαδή, νὰ εἴπῃ ἓν «εὐχαριστῶ» εἰς τὸν Κύριον! Πίπτει «ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ˙ καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης».

Ὁ Κύριος, ἀφ’ ἑνός, ἐκφράζει τὴν λύπην Του, διότι ἤθελεν ἵνα ὑποστρέψωσιν ἅπαντες! Ζητεῖ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δι’ ἅπαντας θεωρεῖται αὐτονόητον! Ζητεῖ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ ἡμεῖς «ἀπαιτοῦμεν», ὅταν προσφέρωμεν ἀκόμη καὶ ἓν δῶρον εὐτελεστάτης ἀξίας! Πόσῳ μᾶλλον, ὅταν τὸ δῶρον μας εἶναι πανάκριβον καὶ ἀνεκτίμητον! Πικραίνεται ὁ Χριστός, διότι βλέπει τὴν ἀχαριστία τῶν ἐννέα θεραπευθέντων λεπρῶν καὶ ὅτι οὗτοι, δὲν ἔχουσι τὴν παραμικρὰν δικαιολογίαν!

Ἀντιθέτως, συγκινεῖται ὁ Κύριος καὶ τονίζει ἰδιαιτέρως, τὴν εὐχαριστίαν τοῦ … ἑνός! Συγκινεῖται ἔτι περισσότερον, διότι οὗτος – παρ’ ὅτι θὰ ἠδύνατο λόγῳ τῆς καταγωγῆς του, καθ’ ὅτι Σαμαρείτης, ἵνα «πειθαρχήσῃ» εἰς τὴν ἀπαίτησιν ταύτης (τῆς καταγωγῆς), δηλαδή, ἵνα διατηρήσῃ τὸ διαχρονικὸν μίσος καὶ τῆς ὡσαύτως διαχρονικὴν ἀποστροφήν, καὶ ἀνεχώρει σιωπηρῶς, - μόνος οὗτος ἐπέστρεψεν ἵνα ἐκφράσῃ τὴν εὐχαριστίαν καὶ εὐγνωμοσύνην του πρὸς τὸν Εὐεργέτην του! Ὁ Κύριος παρρηγορεῖται μὲ τὴν τοιαύτην εὐγνώμονα συμπεριφοράν του καὶ τοῦ προσφέρει τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε»! Ναί! Διότι ἡ εὐχαριστία εἰς τὸν Θεόν, εἶναι ἡ κορυφαία ἔνδειξις Πίστεως καὶ ἀγάπης εἰς Αὐτόν!

 

Ἓν … «εὐχαριστῶ»!

 

Τόσον ἐλαχίστη εἶναι ἡ ἀπαίτησις τοῦ Κυρίου μας εἰς τὰς ἀπείρους εὐεργεσίας Του πρὸς ἡμᾶς! Δὲν ζητεῖ οὐδεμίαν ἄλλην ὑλικὴν ἀνταπόδοσιν! Ἓν «εὐχαριστῶ», διὰ νὰ δείξωμεν εἰς Αὐτόν, ὅτι ἐκτιμοῦμεν τὰς εὐεργεσίας Του! Ἓν «εὐχαριστῶ» διὰ τὰ πανύψιστα δῶρα Του, τὴν Ἐκκλησίαν Του, τὰ Ἅγιά Του Μυστήρια, τὴν Ἐξομολόγησιν καὶ τὴν Θείαν Κοινωνίαν …! Ἀκόμη ἓν διὰ τὴν ὑγείαν μας, ἀλλὰ καὶ διὰ πάντα τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα νομίζομεν πολλάκις, ὅτι τὰ κατακτῶμεν διὰ τῶν ἰδίων δυνάμεών μας!

Ἡμεῖς, ὡς προεῖπον, ἀκόμη καὶ δι’ ἓν ἐλάχιστον δῶρον τὸ ὁποῖον θὰ προσφέρωμεν, καὶ τὸ «εὐχαριστῶ» ζητοῦμεν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνταπόδοσιν! Εἰς ἀντίστοιχον εὐκαιρίαν τοῦ ἄλλου, περιμένομεν ἰσάξιον ἢ καὶ ἀκριβώτερον δῶρον! Ὁ Δεσπότης Κύριος, παρέχει τὰς δωρεάς Του εἰς πάντας καὶ ζητεῖ τὴν τόσον ἐλαχίστην εὐχαριστίαν μας! Βεβαίως, δι’ ἐκείνους οἵτινες συμπεριφέρονται μὲ ἀχαριστίαν καὶ ἀδιαφορίαν, δὲν ἐκδικεῖται οὔτε καὶ ἀπαιτεῖ! Ἀντιθέτως ὣς λέγει ἐκεῖ εἰς τὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» Του, «τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. Ε΄ 45)!

Ἀληθῶς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἐσκέφθημεν ποτέ, καὶ ἀπηριθμήσαμεν ταύτας τὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ; Βεβαίως ἀνεφέραμεν ἤδη τινὰς ἐξ αὐτῶν˙ ὅμως, ἀξίζει ὄντως ἵνα ἀνατρέχωμεν εἰς ταύτας, εὐκαίρως τε καὶ ἀκαίρως, μὴ τυχὸν καὶ γίνομεν ἔστω, ὀλίγον καὶ στοιχειωδῶς εὐγενεῖς, πρὸς τὸν Θεόν! Κάποτε εὑρέθην μὲ τὸν ἀείμνηστον γέροντα π. Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον, καὶ κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμήν, ἐδέχθη ἓν τηλεφώνημα καθ’ ὃ ἐπληροφορήθη τὴν κοίμησιν μιᾶς ἀναπήρου γυναικός, ἥτις ἀπέθανεν ἔξωθεν τῆς οἰκίας της ἐπὶ τοῦ ἀναπηρικοῦ ἀμαξιδίου, ἐπειδὴ δὲν εὑρέθη τις (κατὰ σύμπτωσιν, βεβαίως), ἵνα τὴν βοηθήσῃ νὰ ἔμβη εἰς τὸν οἶκον της! Κλείων τὴν τηλεφωνικὴν συνομιλίαν, μᾶς εἶπε τὰ ἑξῆς: «Παιδιά μου, εὐχαριστήσαμε ποτὲ τὸν Κύριο διὰ τὰ πόδια μας; Ἐὰν αὕτη ἡ γυναίκα … τὰ εἶχε, ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἀποδημοῦσεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου διὰ τοῦ τοιούτου φρικτοῦ θανάτου! Εὐχαριστήσαμε τὸν Κύριον διὰ τὰ χέρια μας, τὰ μάτια μας, τὴν ἀκοήν μας; Δυστυχῶς, ταῦτα ἀρχίζομεν νὰ τὰ ἐκτιμῶμεν, ὅταν ἐπιτρέψῃ ὁ Κύριος νὰ τὰ … χάσωμεν»!

Εἷς ἕτερος ἐκ τῶν συγχρόνων ἁγίων, ἀπήντα εἰς ἐκείνους οἵτινες ἐπροφασίζοντο ποικίλας δικαιολογίας, διὰ τὸ ὅτι δὲν προσηύχοντο, καὶ ἔλεγεν: «Ἀκόμη καὶ ἐὰν δὲν γνωρίζῃς νὰ διαβάζῃς, μπορεῖς ὅμως, νὰ σκέπτεσαι τὰς ἀπείρους εὐλογίας τοῦ Κυρίου, καὶ δι’ ἑκάστην ἐξ αὐτῶν νὰ λέγῃς ἓν «εὐχαριστῶ»! Σὲ βεβαιῶ, ὅτι θὰ παρέλθωσι πολλαὶ ὧραι καὶ ἀκόμη θὰ … ἀπαριθμῇς! Αὕτη ἡ προσευχή σου, θὰ εἶναι καὶ ἡ πλέον εὐπρόσδεκτος ἀπὸ τὸν Χριστόν»!

 

«Εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι

τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί»!

 

Ἀδελφοί μου, … ἐὰν διὰ τοὺς συνανθρώπους μας ἐπιθυμῶμεν ἵνα φαινώμεθα εὐγενεῖς καὶ «ἀξιοπρεπεῖς», δὲν εἶναι «σπουδαῖον» καὶ κοπιῶδες ἵνα φερώμεθα τοιουτοτρόπως καὶ πρὸς τὸν Θεόν! Ὣς εἴδωμεν, … ὁ Χριστός μας, καὶ χαίρεται ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν ἰδικήν μας εὐγνωμοσύνην! Βεβαίως δὲν μᾶς ὑποχρεώνει πρὸς τοῦτο! Ὅμως, ἡ ἐκτίμησις τῶν Θείων δώρων καὶ εὐεργεσιῶν, μᾶς φέρει «ὅλο καὶ περισσότερον» πλησίον τοῦ Κυρίου, καὶ τότε θὰ ἔχωμεν πολλοὺς λόγους ἵνα ἐπιθυμῶμεν τὴν πρὸς Τοῦτον ἀγάπην καὶ οἰκειότητα!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

Ἀρχὴ μιᾶς νέας πορείας! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026)

«ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» (Μάρκ. Α΄ 3).

 

Τὸ Νέον (οἰκονομικόν) ἔτος!

 

Ἤδη, ἀδελφοί μου καὶ φίλοι μου ἀναγνῶσται, εἰσήλθομεν κατὰ τὴν εὐδοκίαν τῆς Θείας Χάριτος, εἰς τὸ Νέον ἔτος 2026! Ἤδη ἠκούσαμεν τὰς πεζὰς καὶ συνήθεις εὐχὰς ἐπὶ τῇ ἀνατολῇ τοῦ νέου ἔτους, ἐκ πολιτικῶν καὶ πολιτειακῶν ἐξουσιῶν, ἀλλὰ καὶ ἄλλας οὐσιώδεις καὶ πνευματικάς, ἀντιστοίχως, ἐκ τῶν πνευματικῶν ἡγητόρων καὶ ποιμένων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας! Βεβαίως, - καὶ τοῦτο εἶναι γνωστόν, - θὰ πρέπῃ ἵνα τονίσωμεν, ὅτι ἡ ἀρχὴ ἑκάστου ἔτους, κατὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν, ἑορτάζεται κατὰ τὴν 1^ην Σεπτεμβρίου, ὁπότε καὶ ψάλλεται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀντίστοιχος ἀκολουθία ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ Νέου ἐνιαυτοῦ! Ἀντιστοίχως, κατὰ τὴν 1^ην Ἰανουαρίου, ἑορτάζεται ἡ ὀκταήμερος Περιτομὴ τοῦ σαρκωθέντος Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐπὶ πλέον … ἡ μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν καὶ οὐρανοφάντορος Βασιλείου τοῦ μεγάλου!

Ἐπειδὴ ὅμως, ὑπὸ ἁπάντων (σχεδόν) τῶν ἀνθρώπων, ἑορτάζεται τὸ νέον οἰκονομικὸν ἔτος, καὶ λαμβάνουσι χώραν θορυβώδεις καὶ «φολκλορικαί» καὶ φαντασμαγορικαὶ ἐκδηλώσεις, … κατ’ οἰκονομίαν, ἀσφαλῶς, συνεορτάζει καὶ ἡ Ἐκκλησία μας καὶ συμμετέχει δι’ ἐπισήμων «δοξολογιῶν» καὶ ἄλλων θρησκευτικῶν ἐκδηλώσεων εἰς τὴν πάγκοινον ταύτην «ἑορτήν»! Σαφῶς καὶ δὲν στιγματίζει ἡ τοιαύτη συμμετοχή, τὸ κῦρος καὶ τὴν δογματικὴν ὀρθότητα, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ἴσως, - θὰ ἐλέγωμεν, - ἡ τοιαύτη συμμετοχή, δίδει τὴν εὐκαιρίαν, ἵνα, ἐξ ἀφορμῆς τῶν τοιούτων ἐκδηλώσεων, εὔχεται καὶ καλεῖ τοὺς χριστιανούς, εἰς μίαν ἀκόμη ἔναρξιν πνευματικοῦ ἀγῶνος!

 

Ἡ … «ὁδὸς τοῦ Κυρίου»!

 

Τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται εἰς τὴν προφητείαν τοῦ προφήτου Ἡσαΐου (Μ΄ 3), ὅστις ἐν προκειμένῳ, προφητεύει τὰ περὶ τῆς Σαρκώσεως, ἀλλὰ καὶ τὰ τῆς ἐπὶ τῆς γῆς, πορείας τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Αὕτη εἶναι ἡ «ὁδὸς τοῦ Κυρίου»! Εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς Ἀληθείας, κατὰ τὴν σκοτεινὴν καὶ ἐρεβώδη ἐκείνην ἐποχήν, καθ’ ἣν ἐπεκράτει τὸ ψεῦδος καὶ ὑπερεπλεόναζεν κάθε μορφή, ἀκόμη καὶ τῶν πλέον βδελυκτῶν ἁμαρτημάτων! Εἶναι ἡ ὁδὸς ἐκείνη ἥντινα ἐβάδισεν ὁ μόνος Ἀναμάρτητος Κύριος, μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἵτινες εὑρίσκοντο «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου, καθήμενοι»! Εἶναι ἡ τελειότης τὴν ὁποίαν, ὄχι μόνον ἐπέδειξεν ὁ Χριστός μας ἐν ὅσῳ ἔζησεν ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς, «ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι» (Τίτ. Β΄ 12)!

Ταύτην τὴν τελείαν ὁδόν, ἐβάδισαν, μετὰ τὸν Κύριον, καὶ ἐκεῖνοι ἐκ τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἔταξαν ἑαυτούς, μαθητὰς καὶ ἀκολούθους Αὐτοῦ! Ἐκεῖνοι οἵτινες ἀνταπεκρίθησαν εἰς τὴν πρόσκλησίν Του, - «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. Η΄ 38), - καὶ ἐπηκολούθησαν τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ (Α΄ Πέτ. Β΄ 22)! Ἐκεῖνοι οἵτινες ἐθυσίασαν πᾶσαν κοσμικὴν ἡδονὴν καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ ἠκολούθησαν Τοῦτον θύοντες ἀκόμη, καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν βιολογικὴν ζωήν των! Εἶναι οὗτοι, … οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, οἱ θεορρήμονες πατέρες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, οἱ μάρτυρες καὶ οἱ ὅσιοι καὶ οἱ ἀσκηταί, καὶ σύμπας τῶν Ἁγίων ὁ χορός, οἵτινες ἠγάπησαν τὸν Θεὸν ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ καρδίας καὶ ἰσχύος καὶ διανοίας, καὶ κατέδειξε τούτους ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν ὡς πρότυπα καὶ «ὁδοδείκτας» πρὸς τὴν Οὐράνιον Βασιλείαν καὶ ἀπόλαυσιν!

 

Ἀρχὴ μιᾶς νέας πορείας!

 

Ταύτην, συνεπῶς, τὴν τελείαν καὶ Ἁγίαν πορείαν, καλούμεθα, φίλοι μου ἀναγνῶσται καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, νὰ βαδίσωμεν καὶ ἡμεῖς! Μίαν πορείαν … ὄπισθεν τοῦ Κυρίου καὶ Λυτρωτοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ! Μίαν πορείαν, μακρὰν τῶν κοσμικῶν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν! Μίαν πορείαν ἐνάρετον καὶ Ἁγίαν, καὶ χωρὶς τὰς ἠθελημένας καὶ ἐσκεμμένας ἁμαρτίας! Συνωμίλουν κάποτε, μετά τινος ἀειμνήστου καὶ ἐναρέτου Ἁγίου κληρικοῦ, περὶ τοῦ … ποῖον κακὸν καὶ ποία ἁμαρτία εἶναι ἐκείνη ἥτις ὑπερβαίνει πᾶσαν ἑτέραν καὶ ἡγεῖται ἁπασσῶν τῶν ἄλλων, καὶ ἔλαβον τὴν καταπληκτικὴν ἀπάντησιν: «Κάθε ἠθελημένη ἁμαρτία! Διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτάνῃ ἠθελημένως καὶ σκοπίμως, τότε ὑβρίζει τὸν Νομοθέτην! Πᾶσα ἁμαρτία ἥτις διαπράττεται ἀκουσίως καὶ ἐνστικτωδῶς, ἢ ἀκόμη καὶ ἐκ κακῆς συνηθείας, εἶναι πολὺ μικροτέρα, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἕνα ψέμα ἢ μίαν ἀργολογίαν καὶ κατάκρισιν, ἅτινα διαπράττονται σκοπίμως καὶ αὐθαδῶς»!

Σήμερον, εἰσερχόμενοι εἰς τὸν νέον ἐνιαυτὸν τῆς χρηστότητος καὶ Ἀγάπης τοῦ Κυρίου, ἔχομεν … «πρώτης τάξεως» εὐκαιρίαν, ἵνα ἀρχίσωμεν νέον πνευματικὸν στάδιον, καὶ νὰ «στοχεύσωμεν» εἰς τὰ πάθη ἐκεῖνα, ἅτινα ἔχουσι «ριζῶσι» εἰς τὰς καρδίας μας, καὶ μᾶς ἀναστέλλουν καὶ μᾶς ἐμποδίζουν εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀρετῆς! Ἂς κάνωμεν στόχον καὶ σκοπὸν εἰς τὴν νέαν αὐτὴν «χρονιά», ἵνα ἀποστῶμεν ἐκ τῆς νωθρότητος ἥτις κρατεῖ ἡμᾶς ἀργοὺς ἀπὸ τῆς ἁγίας Προσευχῆς καὶ τῆς μελέτης τῶν Θείων Γραφῶν! Ἂς «τρέξωμεν» εἰς ἐλεημοσύνας καὶ ἄλλα ἔργα ἀγάπης καὶ στηρίξεως τῶν «ἀδυνάμων» ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ ἂς σπεύσωμεν εἰς τοὺς ἱεροὺς Ναούς μας καὶ μετὰ τῶν πνευματικῶν μας «ποιμένων», ἐπικαλεσθῶμεν εἰς βοήθειαν τὸν Παντοδύναμον Κύριον, ὅπως ἐν τῶ ἐλέει καὶ τοῖς Θείοις Αὐτοῦ οἰκτιρμοῖς, παρέμβη εἰς τὰς δυκόλους ταύτας ἐποχάς, ἅτινας διερχόμεθα! Ἂς σταθῶμεν ἐνώπιόν Του, καὶ ἂς τὸν κοιτάξωμεν «στὰ μάτια», καὶ μὲ στοιχειώδη εἰλικρίνειαν νὰ ὁμολογήσωμεν, ἐκεῖνο τὸ τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου τοῦ Μεγάλου κανόνος, τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, «ἡμάρτηκα, ἐπλημμέλησα, καὶ ἠθέτησα τὰς ἐντολάς σου, ὅτι ἐν ἁμαρτίαις προήχθην, καὶ προσέθηκα τοῖς μώλωψι τραῦμα ἐμοί, ἀλλ’ αὐτός με ἐλέησον ὡς εὔσπλαγχνος, ὁ τῶν Πατέρων Θεός»! Ἂς Τοῦ δώσωμεν δὲ ἐπὶ πλέον καὶ τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι δὲν θὰ ἀποσκιρτήσωμεν ποτὲ ἀπὸ τὴν πατρικὴν ἀγκάλην Του!

Τότε θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα εὐχώμεθα τά … «καλὴ χρονιά» καὶ «εὐλογημένος ὁ νέος χρόνος» καὶ ἁπάσσας τὰς συνήθεις καὶ «ψυχράς» εὐχάς, ἅτινας ἐκ συνηθείας λέγομεν καὶ … δὲν ἐννοοῦμεν! Ὑπὸ τὰς ἀνωτέρω προϋποθέσεις τὸ ἀνατέλλον ἔτος 2026, θὰ ἀποβῇ ἔτος ἅγιον καὶ εὐλογημένον καὶ λήγοντος τούτου, θὰ αἰσθανώμεθα τὴν χαρὰν καὶ ἱκανοποίησιν, ὅτι … κάτι ἐπετύχαμεν, ἀγωνιζόμενοι ὣς ἀνωτέρω εἴπωμεν! Εἰδ’ ἄλλως, ἡ ροὴ τοῦ χρόνου θὰ ἐνεργήσῃ «ἀδυσώπητος» ὣς καὶ ἕως σήμερον ἐνεργεῖ, διὰ τοὺς πλείστους τῶν ἀνθρώπων, καὶ θὰ ἐπαναλαμβάνωμεν ἁπλῶς τὰς τυπικὰς καὶ ἀνουσίους προειρημμένας εὐχάς, γνωρίζοντες ὅτι καὶ εἰς τοῦτον τὸν χρόνον … τίποτε δὲν θὰ ἀλλάξῃ!

 

ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 2026

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν