Ἡ ἀποδοχή ... ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026) 

«Δεῦτε ὀπίσω μου» 

Ἡ τιμητικὴ πρόσκλησις!

«Δεῦτε ὀπίσω μου», σημαίνει, «ἀκολουθεῖστε με». Σημαίνει - κατ’ ἐπέκτασιν – «ἐγὼ θὰ προηγοῦμαι καὶ ἐσεῖς θὰ μὲ ἀκολουθῆτε»! Σημαίνει δέ, τέλος, σὲ ἐκτεταμένη παράφραση, «θὰ κάνετε ὅ,τι σᾶς λέγω καὶ θὰ κινῆσθε ὅπως σᾶς ὑποδεικνύω, διότι ... ἐγὼ γνωρίζω ἐνῶ ἐσεῖς ... ὄχι»! Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τοὺς τέσσαρες ἐκείνους ἐκ τῶν μαθητῶν Του (τὸν Πέτρο, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη) νὰ τὸν ἀκολουθήσουν καὶ νὰ γίνουν συνοδοιπόροι Του εἰς τὴν τριετῆ ἐπίσημον παρουσίαν Του ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ κλῆσις (πρόσκλησις), εἶναι, ἀσφαλῶς, τιμητική ... Ὅμως, οἱ ὅροι καὶ οἱ περιορισμοὶ τοὺς ὁποίους θέτει ὁ Ραββί, εἶναι δύσκολοι καὶ ἴσως διὰ κάποιους ἀκατόρθωτοι! Ἐὰν ἀναλογισθῶμεν τὴν αὐτοπεποίθησιν καὶ ὑπερηφάνειαν τοῦ ἀνθρώπου, - ὄχι μόνον τοῦ πλουσίου καὶ δυνατοῦ, ἀλλά, ἀκόμη καὶ ἐκείνου τοῦ εὐτελοῦς καὶ πτωχοῦ καὶ ἀδυνάτου, - τότε θὰ καταλάβωμεν τὴν σημασίαν τοῦ Θείου τούτου λόγου.

Βεβαίως, ἴσως κάποιοι σκεφθοῦν, ὅτι εἶναι αὐτονόητον, ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅση σοφίαν καὶ ἂν διαθέτῃ καὶ ὅση δύναμιν καὶ ἄν ἐλέγχῃ, νὰ μὴ δύναται νὰ ἀντιπαρατεθῇ εἰς τὴν Παντοδυναμίαν καὶ Πανγνωσίαν τοῦ Θεοῦ! Θεωρητικῶς καὶ λογικῶς σκεπτόμενος, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ σκεφθῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ... Ὅμως, ὁ ἐγωϊσμός του, σχεδὸν πάντοτε, δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ πράξῃ τὰ ... αὐτονόητα καὶ δυστυχῶς ἐκτρέπεται! Θέλει τὸν Θεὸν εἰς τὴν ζωήν του, ἀλλὰ μὲ τοὺς περιορισμοὺς ποὺ θὰ θέσῃ ὁ ἴδιος ... Συμφωνεῖ καὶ δέχεται τὴν Θείαν βοήθειαν, ἀλλά, ὄχι πάντοτε ...! Ζητεῖ καί, πολλάκις μάλιστα, ἐναγωνίως τὸ «χέρι τοῦ Θεοῦ», ἀλλὰ ... ὅσον συμφωνεῖ καὶ ὁ ἴδιος ...! Μὲ ἄλλα λόγια, ... θέλουμε τὸν Θεόν, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν αὐστηρὰν ... ἐπιτήρησίν μας !!!

Ὁ Κύριος, ὅμως, δὲν ἐδέχθη ποτὲ συμβουλὰς καὶ ὑποδείξεις! Μαθητὰς εἶχεν καὶ ὄχι ... συμβούλους! Ἀκόμη καὶ εἰς τὰς ὧρας τοῦ Τιμίου Πάθους Του, δέχεται προσβολὰς καὶ βλασφημίας καὶ χυδαιότητας καὶ βαναύσους χειροδικίας καὶ ἐξευτελισμούς ... ἀλλὰ ὄχι διδασκαλίας καὶ μαθήματα καὶ ὑποδείξεις ...! Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος Ραββὶ καὶ Διδάσκαλος, ὡς ὁ Ἴδιος εἶχεν εἴπει εἰς τοὺς μαθητάς Του: «Ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε. ... Μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός» (Ματθ. ΚΓ΄ 8-10).

 

Ἡ ἀποδοχή ... !

Θὰ ἠδύναντο οἱ τέσσαρες ἐκεῖνοι μαθηταί, καθὼς καὶ οἱ ὑπόλοιποι, νὰ ἀρνηθοῦν τὴν προσχώρησίν των εἰς τὴν εὐλογημένην ἐκείνην ὁμάδα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἦσαν ἐλεύθεροι νὰ ἐπιλέξουν τὰς ἐργασίας των καὶ τὴν διαβίωσίν των μετὰ τῶν οἰκογενειῶν των καὶ νὰ στραφοῦν εἰς ἄλλα κοσμικὰ ἐνδιαφέροντα ... Ὅμως ἐπιλέγουν τὴν μάθησιν καὶ συμβίωσιν μετὰ τοῦ Διδασκάλου! Ὡς ἤδη ἀνεφέραμεν, ... ἐπιλέγουν τὸ δύσκολον καὶ κατὰ τὴν κοινὴν λογικήν, ἀκατόρθωτον καὶ ἀκολουθοῦν τὸν Κύριο, ἐπιλέγοντες ἕναν ἀνώτερο τρόπο ζωῆς ... Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν αἱ κοσμικαὶ ἀνέσεις καὶ ἡδοναί, ἀλλὰ ἀναπαύονται εἰς τὴν αὐθεντίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ γλυκύτης τὴν ὁποίαν βιώνουν, τοὺς κάνουν νὰ ξεχνοῦν ἀκόμη καὶ τὴν θαλπωρὴν τῶν ἰδίων οἰκογενῶν των! Εἶναι χαρακτηριστικὸς ἐκεῖνος ὁ λόγος τὸν ὁποῖον ἀπήντησεν ὁ Πέτρος, ὅταν ὁ Κύριος ἐκάλεσε δημοσίως τοὺς μαθητάς Του, ἐὰν θέλουν ... νὰ φύγουν ἀπὸ κοντά Του. «Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις· καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ἰωάν. ΣΤ΄ 68-69).

Αὕτη ἡ ἀλήθεια, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θέλγει καὶ σαγηνεύει τοὺς Ἀποστόλους νὰ χαίρονται καὶ νὰ παραμένουν πλησίον τοῦ Διδασκάλου των. Καὶ δὲν εἶναι μόνον ... ἡ Ἀλήθεια! Εἶναι τὸ ἀκόμη σπουδαιότερον, κατὰ πόσον ... θέλουσι τὴν Ἀλήθειαν! Λέγομεν δὲ καὶ διευκρινίζομεν τοῦτο, διότι, ἅπαντες σχεδόν, ὁμιλοῦσι καὶ ... ὀμνύουσιν ὑπὲρ τῆς Ἀληθείας, ἀλλὰ ἐλάχιστοι τὴν ἐπιθυμοῦσιν ὡς τρόπον ζωῆς! Ἂς ἐνθυμηθῶμεν τὴν ἀπάντησιν  ἐκείνην τοῦ Πιλάτου εἰς τὸν Χριστὸν ὅταν Ἐκεῖνος τοῦ εἶπεν, «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ ... Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· τί ἐστιν ἀλήθεια;» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 37-38). Δὲν ἐρωτᾷ διὰ νὰ μάθῃ, ἀλλὰ ... εἰρωνεύεται καὶ περιφρονεῖ τὴν Ἀλήθεια! Θὰ τὸ ἑρμηνεύομεν, «δὲν βαρυέσαι! Μὲ τὴν ἀλήθεια θὰ ἀσχολούμεθα τώρα; Δὲν κοιτᾶς νὰ γλυτώσῃς τὸ θάνατο;»

Τοῦτο, θὰ ἐλέγομεν, ὅτι ἦτο ἓν ἐκ τῶν κατορθωμάτων τῶν Μαθητῶν ..., ὅτι προετίμησαν τὴν Ἀλήθειαν ἔναντι οἵουδήποτε ἄλλου ἀνταλλάγματος. Ἀπεδέχθησαν τὴν κλῆσιν ... διὰ νὰ εὑρίσκονται πλησίον τῆς ... Ἀληθείας! Καὶ τὸ νὰ εὑρίσκεται κανεὶς συνεχῶς πλησίον τῆς ... Ἀληθείας, εἶναι ἀκατόρθωτον διὰ τὰς ἀνθρωπίνας δυνατότητας! Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀκολουθοῦν τὸν Κύριο μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνησιν καὶ ὡς ἄνθρωποι καὶ αὐτοί, στεροῦνται ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, ὁ κόσμος καὶ αἱ ἀνάγκαι τῆς ζωῆς αὐτῆς τῆς προσκαίρου, ἀπαιτοῦν! Ὅμως αὐτὴ ἡ ἐπιλογή τους καὶ ἡ προσαρμογή τους στὶς Θεῖες ἀπαιτήσεις, ... ἀνέδειξαν τούτους ... Ἁγίους Ἀποστόλους! Ἀξίζει, ἐν προκειμένῳ, νὰ θυμηθοῦμε μία ἐρωταπόκριση, μεταξὺ τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Χριστοῦ μας: "Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ γονεῖς ἢ ἀδελφοὺς ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὃς οὐ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον" (Λουκ. ΙΗ΄ 28-30).

 

"Δεῦτε ὀπίσω μου" .

Ἡ τιμητικὴ ἐκείνη πρόσκλησις τοῦ Χριστοῦ μας πρὸς τοὺς μαθητάς Του, δὲν ἔπαυσε νὰ ἰσχύῃ, καὶ νὰ ἀπευθύνεται πλέον πρὸς κάθε ἄνθρωπον! Τὴν ἐπανέλαβε, ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος καὶ δύο καὶ τρεῖς φοράς, διὰ νὰ μᾶς βεβαιώσῃ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν Του, ... δὲν εἶναι πλέον περιορισμένος! «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. Η΄ 34). Ὅποιος ἐπιθυμεῖ καὶ νοσταλγεῖ τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν, εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ βαδίσῃ εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Διδασκάλου! Ἡ προϋπόθεσις, ὅμως, ... πάντοτε θὰ ἰσχύῃ! Θὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε καὶ δὲν θὰ Τὸν ... προσπερνοῦμε!

 

                                                                                    Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

                                                                              Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Τεραστία ἡ ἀπόστασις. - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

«οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. Ι΄ 37, 38)

 

Ἄξιοι καὶ «ἄξιοι»!

Εἶναι γνωστὴ ἡ λέξις, καθὼς καὶ ἡ ἔννοια αὐτῆς. Ὁ καθεὶς ἀντιλαμβάνεται, - ἀκόμη καὶ τὰ μικρὰ παιδιά, - τί σημαίνει «ἄξιος» καὶ ... ἡ τιμὴ ἡ ὁποία ὀφείλεται καὶ πρέπει νὰ προσδίδεται εἰς αὐτόν. Ἐκεῖ, ὅμως, ὅπου διχάζονται αἱ ἀπόψεις καὶ γνῶμαι, εἶναι ... τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα καθιστοῦν κάποιον «ἄξιο», καθὼς καὶ ... ποῖος ἀναδεικνύει τὸν «ἄξιο»! «Ἀξίους», πολλοὺς ἔχει νὰ μᾶς παρουσιάσῃ ἡ κρίσις τοῦ κόσμου! Ἐπειδὴ οὗτοι ὑπῆρξαν, μεγάλοι ἐπιστήμονες καὶ ἐρευνηταί, ἢ ἐπειδὴ διεκρίθησαν εἰς τὴν ἀπόκτησιν γνώσεων καὶ εἶχον σπανίαν εὐφυΐαν, ἢ διότι ἐπεκράτησαν ... οἰκονομικῶς καὶ ἀνεδείχθησαν «μεγιστᾶνες τοῦ πλούτου», ἢ ἀκόμη, ἐπειδὴ διεκρίθησαν ὡς «τεχνῖται» εἰς τὰ διάφορα ἀθλήματα καὶ διεκρίθησαν καὶ ἐπρώτευσαν, εἴτε, ὅμως, ἀκόμη, ἐπεδόθησαν εἰς ἀπάτας καὶ ἄλλας ραδιουργίας καὶ ἡ ἁμαρτωλὸς καὶ διεστραμμένη κοσμικὴ ἐκτίμησις, τοὺς ἀνέδειξεν εἰς περίοπτον θέσιν!

Ὅμως, ἐὰν παρακάμψωμεν δι᾿ ὀλίγον τὰς κοσμικὰς καὶ ἐπιπολαίας ταύτας κρίσεις καὶ γνώμας καὶ ἀναζητήσωμεν τὴν μόνην καὶ ἀληθινὴν Θείαν ἄποψιν καὶ κρίσιν, θὰ ἴδωμεν καὶ θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι, «ἄξιος» κατὰ τὴν Θείαν καὶ ἀναμφισβήτητον γνώμην, εἶναι ἐκεῖνος, ὁ «ἐπώνυμος» ἢ «ἀνώνυμος», ὁ ἐγγράμματος καὶ ἐπιστήμων ἢ ὁ ἀγράμματος, ὁ πλούσιος ἢ ὁ πτωχός, ὁ βασιλεὺς ἢ ὁ δοῦλος, οἱ ὁποῖοι ἠκολούθησαν τὸν δρόμον τὸν ὁποῖον ἐχάραξε καὶ μᾶς ὑπέδειξεν ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Πίστεώς μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς κρίνει καὶ Αὐτὸς ἀναδεικνύει τοὺς «ἀξίους» καὶ τοῦτο θὰ τὸ διαπιστώσωμεν – «ἑκόντες ἄκοντες» - ὅταν θὰ εὑρεθῶμεν ἐνώπιον Αὐτοῦ καὶ κριθῶμεν καὶ ἀποφασίσει Οὗτος τὰ ... καθ’ ἡμᾶς!

Τότε θὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι αἱ κρίσεις καὶ ἀποφάνσεις τῶν ἀνθρώπων ἦσαν ... ψευδεῖς καὶ ἀπατηλαί, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τὰς ἐνεπιστεύθησαν, ἠστόχησαν καὶ «παρεδρόμησαν» καὶ ἠκολούθησαν δρόμους καὶ πορείας ἀσυμβιβάστους πρὸς τὸ Θεῖον Θέλημα!

 

Ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρωπίνη ἐκτίμησις.

Συνεπῶς, ὁ κάθε ἄνθρωπος, καταξιοῦται καὶ ἀναδεικνύεται, ... ὅταν οὗτος ἀκολουθῇ καὶ προσαρμόζεται εἰς τὴν Θείαν Ἐπιθυμίαν! Τὰ κριτήρια καὶ τὰς ἀπόψεις τοῦ Διδασκάλου, καὶ τὰς γνωρίζομεν, ἀλλὰ καὶ δυνάμεθα νὰ τὰς ἀναζητήσωμεν εἰς τὰς σελίδας τοῦ αἰωνίου Βιβλίου, τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐκεῖ, ἐν πρώτοις, εὑρίσκομεν τοὺς ἀξίους τοῦ Θεοῦ˙ μάλιστα δέ, διαπιστώνομεν ὅτι οὗτοι εὑρίσκονται εἰς τὸ περιθώριον κατὰ τὴν κοσμικὴν κρίσιν. Εἰδικῶς, ἐὰν κοιτάξωμεν, ἐκεῖ εἰς τὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» (Ματθ. Ε΄ 1 - Ζ΄ 29), θὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ κρίσις τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἀνθρώπων εἶναι, οὐσιαστικῶς, ἀντίθετοι καὶ ἐνάντιοι εἰς τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς προθέσεις τοῦ Θεοῦ! Βλέπομεν, ἐπὶ παραδείγματι, ὅτι, «μακάριοι» διὰ τὸν Θεὸν εἶναι, «οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ... οἱ πενθοῦντες, ... οἱ πραεῖς, ... οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ... οἱ ἐλεήμονες, ... οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ... οἱ εἰρηνοποιοί, ... οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης ...» (Ματθ. Ε΄ 3-11). Μακάριοι καὶ εὐλογημένοι, εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ζοῦν εἰς τὸ ... περιθώριον τοῦ κόσμου, ἀγωνιζόμενοι κατὰ τὰς Θείας ὑποδείξεις καὶ ἐντολάς, καὶ παραμένουσιν ἄγνωστοι καὶ ἀφανεῖς διὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἔτσι τοὺς θέλει ὁ Κύριος ...! Καὶ αὐτοὶ προσπαθοῦν νὰ ... ἀρέσουν μόνον εἰς Αὐτόν, καὶ ἀδιαφοροῦν διὰ τὴν κρίσιν τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τὸ ... «τί θὰ ’πεῖ ὁ κόσμος»! Καὶ ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς τελικῆς Κρίσεως τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ «Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου», εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ ὑπάρξουν μεγάλαι ἐκπλήξεις, ὡς ὁ Ἴδιος μᾶς διεβεβαίωσεν. Τότε θὰ ἴδωμεν ... ἀξίους, κάποιους τοὺς ὁποίους ἐθεωρούσαμεν ... ἁμαρτωλούς, καὶ ἐνομίζαμεν ὅτι ... προηγούμεθα τούτων! Κάποιους, οἱ ὁποῖοι ἔκρυπτον τὸν ἀγῶνα των καὶ τὴν ἀρετήν των καὶ ἡμεῖς ἐκρίνομεν τούτους διὰ ποικίλων ταπεινωτικῶν χαρακτηρισμῶν καὶ ἐρρίπτομεν τούτους εἰς τὰ ... πνευματικὰ ἀπορρίμματα! Κάποιους, «τελώνας καὶ πόρνας» - ὡς εἶπεν ὁ Διδάσκαλος - νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, καὶ «ὑμᾶς δὲ ἐκβαλλομένους ἔξω, ... Καὶ ἰδοὺ εἰσὶν ἔσχατοι οἳ ἔσονται πρῶτοι, καὶ εἰσὶ πρῶτοι οἳ ἔσονται ἔσχατοι» (Λουκ. ΙΓ΄ 25-30).

 

Τεραστία ἡ ἀπόστασις.

Κάποιοι, ἴσως, νὰ ἀποροῦν μὲ τὰς τοιαύτας ... προτιμήσεις τοῦ Χριστοῦ μας! Εἶναι, δυστυχῶς, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὴν κρίσιν των ... αὐθεντικὴν καὶ τολμοῦν, πολλάκις, νὰ ἔρχωνται καὶ εἰς ἀντιπαράθεσιν μὲ τὴν ... Θείαν Κρίσιν! Ὅμως, ἂς μὴν ἀπατῶνται καὶ ἂς μὴν ἀπατώμεθα! Δὲν θὰ κρίνωμεν ἡμεῖς καί, οὔτε κἂν θὰ ζητηθῇ ἡ ... γνώμη μας! Κρίνει ὁ Νομοδότης καὶ Νομοθέτης καὶ - ὡς εἶπεν ὁ Ἴδιος, - «ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν» (Ἰωάν. Ε΄ 30)! Κρίνει Ἐκεῖνος ὅστις δὲν βλέπει εἰς πρόσωπον τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ ὁ ὀφθαλμὸς Αὐτοῦ εἰσέρχεται εἰς τὰ ἄδυτα τῆς ψυχῆς! Ἐκεῖνος ὅστις ἐδίδαξε, «μὴ κρίνετε κατ' ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ἰωάν. Ζ΄ 24). Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευσεν εἰς ἡμᾶς τὴν κρίσιν καὶ κατάκρισιν διὰ ... πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ὁπωσδήποτε θὰ κρίνωμεν ἐμπαθῶς καὶ ... ἀδίκως (εἴτε ... ὑπέρ, εἴτε ... κατὰ) καὶ μᾶς ἐβεβαίωσεν ὅτι κατὰ τὴν αὐστηρότητά μας εἰς τὰς κρίσεις μας, θὰ κριθῶμεν ἀντιστοίχως ...! «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. Ζ΄ 1-2)!

Συνεπῶς, καὶ τὸν "ἄξιο", θὰ τὸν κρίνῃ Ἐκεῖνος! Καὶ ἄξιος, ἐν προκειμένῳ, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ...  «λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω» Αὐτοῦ! Ἐκεῖνος ὅστις ἐπιθυμεῖ, ὄχι μόνον τὸν ... σταυρὸν (τὴν κακοπάθειαν καὶ τὸν ὀνειδισμὸν καὶ τὴν θλῖψιν τῆς ζωῆς αὐτῆς,) ἀλλὰ καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Κύριον μὲ συνέπειαν καὶ ἀκρίβειαν! Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ... δὲν ἔχει «ἄποψιν» οὔτε «θέλημα», ἀλλά, ἀποψή του καὶ θέλημά του εἶναι ὁ Νόμος καὶ αἱ Ἐντολαὶ τοῦ Διδασκάλου! Τέλος, ἄξιος, εἶναι ἐκεῖνος τοῦ ὁποίου, «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καὶ σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν» (Φιλιπ. Γ΄ 20).

Αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ ἀγῶνας ἡμῶν, φίλοι μου ἀναγνῶσται˙ νὰ ἀξιωθῶμεν, δηλαδή, νὰ ἀκούσωμεν ἀπὸ τὰ χείλη Ἐκείνου τό, «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ... εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Ματθ. ΚΕ΄ 21). Ἀμήν.

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Λόγος μοναδικὸς καὶ ἀνεπανάληπτος! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (31 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, 

ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰωάν. Η΄ 12).

 

Λόγος μοναδικὸς καὶ ἀνεπανάληπτος!

 

Ἡ φρᾶσις αὕτη ἥντινα ἐξεθέσαμεν ὡς θέμα τοῦ παρόντος, εἶναι, … ἢ φρᾶσις παράφρονος καὶ παρανοϊκοῦ ἀνθρώπου, ἤ, ἀντιστοίχως, φρᾶσις τὴν ὁποίαν μόνος ὁ Ἀληθινὸς Θεός, δύναται ἵνα ἐκφράσῃ! Εἰδικῶς δέ, ὅταν αὕτη ἐκφράζεται μέσα εἰς ἓν θεοκρατικὸν καθεστώς, ὡς ἦτο καὶ εἶναι ἕως τῆς σήμερον, τὸ καθεστὼς τοῦ Ἑβραϊκοῦ ἔθνους, τότε ἡ φρᾶσις αὕτη σημαίνει … θάνατον! Καὶ ὄντως …! Ἀνατρέχοντες τὴν ἱστορίαν τούτου τοῦ ἔθνους, εὐκόλως θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς τῆς ἱδρύσεως τούτου ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου, ὑπῆρχεν ἡ σαφεστάτη ἐντολὴ καὶ ἀπαγόρευσις, καὶ ἡ μὴ παρέκκλισις ἐκ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἕνα καὶ Μόνον Ἀληθινὸν Θεόν! Ἰδίως δὲ ὅταν ὁ Θεῖος Νόμος παρεδόθη γραπτῶς εἰς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ, εἰς τὸν Μωϋσῆν, ἐκεῖ εἰς τὸ ὄρος τοῦ Σινᾶ, - ὅτε ὁ λαὸς οὗτος ᾥδευεν ποδηγετούμενος ὑπὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, - ἡ πρώτη ἐκ τῶν δέκα ἐντολῶν, αἵτινες συναπετέλουν τὸν … Νόμον, ἦτο: «Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου ὁ ἐξαγαγών σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. Οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πρὸ προσώπου μου» (Δευτερον. Ε΄ 6-7)!

Καὶ πράγματι˙ ἐν ὅσῳ ὁ Ἰουδαϊκὸς λαὸς ἐπορεύετο ἐν τῇ τοιαύτῃ πίστει, εὐημεροῦσε καὶ ἐδοξάζετο ὑπὸ τοῦ Θεοῦ! Ὅτε, ὅμως, συνέβαινε τὸ ἀντίθετον, δηλαδὴ ὑπῆρχεν ἀποστασία, καὶ ἐστρέφετο ὁ λαὸς εἰς ἑτέρους θεοὺς καὶ εἴδωλα, - καὶ τοῦτο συνέβη πλειστάκις, - τότε αἱ τιμωρίαι καὶ οἱ θάνατοι ἦσαν … φοβεροὶ καὶ ἀτελείωτοι! Ὁ περιορισμένος χῶρος καὶ χρόνος, ἐν προκειμένῳ, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει ἵνα ἀναφέρωμεν συγκεκριμμένα παραδείγματα! Ὅμως, μία ἁπλῆ μελέτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, θὰ δείξῃ καὶ ἀποδείξῃ διὰ ἀναριθμήτων παραδειγμάτων, «τοῦ λόγου τὸ ἀληθές»!

Εἰς τοῦτο, λοιπόν, τὸ θεοκρατικὸν καθεστὼς ἔρχεται ὁ Κύριος, ἐν ἀνθρωπείᾳ μορφῇ, καὶ συνιστᾷ τὸν ἑαυτόν Του ὅτι εἶναι ὁ Ἀληθινὸς Θεός! Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι εἷς ἐκ τῶν λόγων οἵτινες ὡδήγησαν … εἰς τὸν Σταυρικόν Του θάνατον, ἦτο καὶ τὸ γεγονός, ὅτι «ἑαυτὸν Υἱὸν Θεοῦ ἐποίησεν» (Ἰωάν. ΙΘ΄ 7)! Βεβαίως, αἱ ἀποδείξεις διὰ τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου ἦσαν καὶ εἶναι τοσαῦται καὶ τοιαῦται, ὥστε τὸ ἔγκλημα τοῦτο τῶν Ἑβραίων νὰ μὴ δύναται ἵνα δικαιολογηθῇ! Καὶ διὰ τῶν ἀπείρων θαυμάτων Του, ὁ Κύριος, καὶ διὰ τῆς ὑπερόχου καὶ μοναδικῆς διδασκαλίας Του, ἀλλὰ καὶ δι’ ἑκάστης κινήσεως Αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, … ἀπεδείκνυε τὴν Θεότητά Του! Καὶ εἰς τὴν Βηθλεέμ, ὡς βρέφος «κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ», καὶ εἰς τὸν Ναόν, ὅτε ἦλθεν δωδεκαετής, συνωδευόμενος ὑπὸ τῆς μητρός Του καὶ τοῦ Ἰωσήφ, καὶ εἰς τὸν Ἰορδάνην, κατὰ τὴν βάπτισίν Του, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸ φρικτὸν Γολγοθᾶ, προέβαλεν καὶ ἐμαρτύρει ἡ Θεότης Αὐτοῦ! Πολλῷ δὲ μᾶλλον, κατὰ τὴν Ζωηφόρον Αὐτοῦ Ἀνάστασιν καὶ Ἀνάληψιν …!

 

Ἡ διαχρονικὴ ... ἐπαλήθευσις!

 

Ὁ δίκαιος Συμεών, ὑποδεχόμενος τὸ Κύριον τεσσαρακονθήμερον ἐν τῷ Ναῷ, εἶχε προείπει εἰς τὴν Παναγίαν Μητέρα Του ὅτι, «ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. Β΄ 34)! Δηλαδή, Τοῦτον θὰ τὸν λατρέψουν ἀλλὰ καὶ θὰ τὸν ἀποστραφοῦν αἱ γεννεαὶ τῶν ἀνθρώπων!  Τὴν πρόρρησιν ταύτην τοῦ Συμεών, τὴν εἴδομεν, ἀλλὰ καὶ τὴν βλέπομεν εἰς ἑκάστην ἐποχὴν νὰ ἐπαληθεύεται καὶ νὰ ἰσχύῃ. Εἰς τά, δύο χιλιάδες ἔτη ποὺ ἔχουν παρέλθει ἀπὸ τότε ... δὲν ἔπαυσαν νὰ ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες τὸν ἠγάπησαν καὶ τὸν ἐλάτρευσαν καὶ ὑπερησπίσθησαν τὸ Πανάγιον Ὄνομά Του καὶ τὸν ὡμολόγησαν καὶ ... αὐτὴ τὴν ἀγάπη τους τὴν "ἐπλήρωσαν" μὲ φρικτὰ μαρτύρια καὶ μὲ ὀδυνηροὺς θανάτους, τὰ ὁποῖα ὑπέστησαν μὲ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν!

Ὑπῆρξαν, ὅμως, καὶ μάλιστα πολλαπλάσιοι τῶν ἀνωτέρω, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι Τὸν ἠρνήθησαν, προετίμησαν ἀντ᾿ Αὐτοῦ, κοσμικὰς ἀπολαβὰς καὶ ἡδονὰς τοῦ κόσμου καὶ - κατὰ τὸ Εἀγγελικὸν – «ἠγάπησαν ... τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἤπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 43). Ἀκόμη δὲ χειρότερον, ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι προεχώρησαν ἀκόμη περισσότερον εἰς τὴν ἄρνησίν των καὶ κατεφέρθησαν καὶ καταφέρονται κατ᾿ Αὐτοῦ, καὶ Τὸν ἐμίσησαν καὶ - ὡς προανεφέραμεν - δὲν ἔπαυσαν καὶ δὲν παύουν νὰ πολεμοῦν τὸ Πανάγιον Αὐτοῦ Πρόσωπον, διώκοντες καὶ κακοποιοῦντες ἐκείνους ... τοὺς πιστεύοντας εἰς Αὐτόν!

Ἀπὸ τὴν ἐποχήν Του, ἀκόμη, βλέπομεν ... τοὺς μαθητάς Του, οἱ ὁποῖοι ... παραμένουσι κεκλεισμένοι εἰς τὸ ὑπερῶον, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰωάν. Κ΄ 19), ἀλλὰ καὶ ... πρὸ τοῦ πάθους καὶ τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, νὰ Τὸν ἐπιβουλεύωνται οἱ ... ἐχθροί Του, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἔστω καὶ ἂν ἔβλεπον τὰ θαύματά Του καὶ ἐγνώριζον τὸν ἄψογον τρόπον τῆς ... συμπεριφορᾶς Αὐτοῦ! Ἀργότερον δέ, ὅταν πλέον ἀνελήφθη εἰς τὸν Οὐρανόν, τὸ μῖσος ἐναντίον Του ηὐξήθη καὶ οἱ ... ἐχθροί Του ἐπληθύνθησαν! Ἐπί τρεῖς αἰῶνας - πρῶτον ἕως καὶ τρίτον μετὰ Χριστόν - ἐχύθησαν ποταμοὶ αἱμάτων καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀριθμεῖ - μόνον κατ᾿ αὐτὴν τὴν περίοδον - περισσοτέρους τῶν ἕνδεκα ἑκατομμυρίων (11.000.000) ἐπωνύμων ἁγίων μαρτύρων˙ πέραν δὲ τούτων καὶ ἄλλους πολλοὺς οἱ ὁποῖοι ἡγίασαν εἴτε ὡς ἀσκηταὶ καὶ μονάζοντες, εἴτε ὡς ἱεράρχαι καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ὡς ... καθ᾿ οἷονδήποτε ἄλλον τρόπον!

 

Ὁ Κύριος ... σήμερον!

 

Ἅπας, σχεδόν, σήμερον ὁ κόσμος, ὁμιλεῖ διὰ τὸν Χριστόν. Ὡς ἐγίνετο καθ᾿ ὅλον τὸ διάστημα τῶν, ἕως σήμερον, εἴκοσι αἰώνων, συνεχίζει νὰ γίνεται καὶ σήμερον ... ! Ἅπαντες ἔχουσι ἀλλὰ καὶ ἐκφέρουσι γνώμην περὶ Αὐτοῦ, καὶ ὅπως τότε ... οὕτω καὶ τώρα, διχάζονται αἱ ἀπόψεις περὶ Αὐτοῦ! Ὑπάρχουσιν - ἐλάχιστοι μέν, ἀλλὰ ... εὐτυχῶς - οἱ ἀγαπῶντες καὶ λατρεύοντες καὶ φοβούμενοι Αὐτόν. Δυστυχῶς, ὅμως, ὑπάρχουσι καὶ εἶναι ἀπείρως περισσότεροι, ὡς προείπωμεν, καὶ οἱ ἀγνοοῦντες, καὶ οἱ μισοῦντες, καὶ οἱ ἀρνούμενοι, καὶ οἱ πολεμοῦντες Αὐτόν! Ὑπάρχουσιν, οἱ ἀγωνιζόμενοι κατὰ τὰς ἐντολὰς Αὐτοῦ καὶ τὸν νόμον Του, ἀλλὰ ὑπάρχουσι καὶ ἐκεῖνοι οἱ, μὴ θέλοντες, ὄχι μόνον τὸν νόμον Του, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ τὸ Πανάγιον Αὐτοῦ Ὄνομα, νὰ ἀκούωσι! Διὰ νὰ γίνωμεν δὲ ἀκόμη σαφέστεροι, ἡ ἀποστασία ἀπ᾿ Αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ μῖσος κατ᾿ Αὐτοῦ καὶ τῶν ἀγαπώντων Αὐτόν, ... κινεῖται μὲ τὴν ταχύτητα καὶ τὸν ρυθμὸν ... "χιονοστιβάδος", συνεχῶς γιγαντούμενα καὶ ἐξαπλούμενα, ὡς ὁ Ἴδιος εἶχεν προείπει˙ «ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Ματθ. Ι΄ 22).

Ὁ Κύριος, ὅμως, - παρὰ ταῦτα τὰ γινόμενα ... ἐναντίον Του -  δὲν ἔπαυσε νὰ εὑρίσκεται ... ἐδῶ καὶ ὡς εἶχεν εἴπει ὀλίγον πρὸ τῆς Ἀναλήψεώς Του εἰς τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Μαθητάς Του, «ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. ΚΗ΄ 20). Εἶναι ἐδῶ, καὶ ὅσοι τὸν θέλουν καὶ τὸν ἀναζητοῦν διὰ τῆς προσευχῆς των, Τὸν εὑρίσκουν καὶ τὸν ἔχουν ... ! Ὅσοι, ὅμως, ἀντιθέτως, ἀποστρέφονται Αὐτὸν καὶ μισοῦσι καὶ πολεμοῦσιν Αὐτόν, ἂς ἔχουσιν ὑπ’ ὄψιν των ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἤκουσεν ὁ τότε διώκτης Σαῦλος καὶ μετέπειτα Ἀπόστολος καὶ κῆρυξ τῶν ἐθνῶν, Παῦλος: «Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις; Σκληρόν σοι πρὸς κέντρα λακτίζειν» (Πράξ. ΚΣΤ΄ 14)!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ἦλθε διὰ νὰ τὸν γνωρίσωμεν! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (24 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν»!

 

Ἡ … γνῶσις τοῦ Θεοῦ!

 

Ἠκούσαμεν σήμερον ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, τὴν τελευταίαν προσευχήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς!  Ἐκεῖ εἰς τὸν κῆπον τῆς Γεθσημανῆ, καὶ ὀλίγον πρὸ τοῦ ἐκουσίου πάθους Του, δεικνύει καὶ ἀποκαλύπτει εἰς ἡμᾶς … τὴν Αἰώνιον Ζωήν! Τὴν ἀπερίγραπτον καὶ οὐρανίαν ἐκείνην ζωὴν καὶ κατάστασιν τὴν ὁποίαν μέλλουσιν ἵνα ἀπολαύσωσι καὶ βιώσωσιν, ἅπαντες οἱ ἀγαπήσαντες τὸν Κύριον ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ καρδίας των καὶ ζήσαντες κατὰ τὸ Ἅγιον Αὐτοῦ θέλημα! Τὴν Ζωὴν ἐκείνην, τὴν ἀτελεύτητον εἰς τὴν ὁποίαν, ἡ εὐφροσύνη καὶ χαρὰ τῶν δικαίων θὰ εἶναι τοιαύτη, ὥστε οἱ ἀνθρώπινοι λόγοι εἶναι πολὺ … «πτωχοὶ» διὰ νὰ τὴν περιγράψωσιν!

Ἐντύπωσιν, ὅμως, προκαλεῖ, ὁ Θεῖος οὗτος Λόγος, τὸν ὁποῖον καὶ προετάξαμεν ὡς θέμα τοῦ παρόντος, διότι ὁ Διδάσκαλος, ταυτίζει τὴν Αἰωνίαν ταύτην ζωὴν καὶ μακαριότητα, μὲ τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ! Ἐν προκειμένῳ δὲ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Κατὰ πόσον εἶναι ἐφικτὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, τὸ νὰ γνωρίζῃ τὸν Θεόν; Κατὰ πόσον δύναται ὁ ἐλάχιστος καὶ ἀδύναμος καὶ πεπερασμένος ἄνθρωπος, νὰ δύναται νὰ ἔχῃ … «γνῶσιν τοῦ Θεοῦ»; Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ἐκεῖνος ὅστις, θὰ ἐλέγωμεν, «διείσδυσεν», περισσότερον παντὸς ἄλλου ἀνθρώπου, εἰς τὰ ἄδυτα τῆς Θεότητος καὶ διὰ τοῦτο ἀπεκλήθῃ καὶ Θεολόγος, καὶ εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιόν του, - κεφ. Α΄ 18, - ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πρώτην Καθολικήν του ἐπιστολήν, - κεφ. Δ΄ 12, - ὑπογραμμίζει ὅτι … ὁ Θεὸς εἶναι ἄγνωστος καὶ ἀθέατος κατὰ τὴν ὄψιν, εἰς ἅπαντας … «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε»! Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατὴ αὕτη ἡ «γνῶσις τοῦ Θεοῦ»;

«Ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο» (Ἰωάν. Α΄ 18). Διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἑπομένως, ἐδιδάχθημεν τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ! Ὁ Κύριος, τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Παναγίας καὶ Ὁμοουσίου Τριάδος, ὅστις καὶ ἐνηνθρώπησεν καὶ «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους», Αὐτὸς καὶ μᾶς ὡμίλησεν καὶ μᾶς ἐδίδαξεν περὶ τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς μᾶς ἔδειξε τὰ τρία πρόσωπα τῆς Θεότητος, καὶ κατὰ τὴν Βάπτισίν Του ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν Θείαν Αὐτοῦ Μεταμόρφωσιν ἐν τῷ ὄρει τῷ Θαβώρ! Αὐτός, ἐπίσης, μᾶς ὡμίλησε διὰ τὴν ἰσότητα τῶν τριῶν τούτων προσώπων ἀλλὰ καὶ διὰ τάς, ἑκάστου, ἰδιότητας! Αὐτὸς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐδίδαξεν τοὺς Ἁγίους μαθητάς Του … «Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» (Ἰωάν. ΙΕ΄ 26).

 

Ἦλθε διὰ νὰ τὸν γνωρίσωμεν!

 

«Τοσοῦτον χρόνον μεθ' ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με, Φίλιππε;» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 9)! Ὅταν ὁ μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ Φίλιππος, ζητεῖ ἀπὸ τὸν Διδάσκαλον: «Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν», ὁ Κύριος τὸν ἐπιτιμᾷ μὲ τὸν λόγον τὸν ὁποῖον προείπωμεν! Θεωρεῖ ὁ Χριστὸς αὐτονόητον, ὅτι τὰ τρία ἔτη ποὺ εὑρίσκεται μετὰ τῶν μαθητῶν Του, εἶναι ἀρκετὰ διὰ νὰ ἔχωσι γνωρίσει τὴν Θείαν προέλευσίν Του! Συνεπῶς, ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ, δὲν ἀφορᾷ εἰς τὴν ἰδίαν αἰσθητικὴν ἐμπειρίαν, - ποὺ ὡς εἴπωμεν … εἶναι ἀδύνατος εἰς τὰς ἀνθρωπίνας δυνάμεις καὶ ἀντοχάς, - ἀλλὰ εἰς τὴν ἀπόλυτον πίστιν καὶ ἀποδοχήν, ὅσων ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ἐδίδαξεν ἐνόσῳ εὑρίσκετο σωματικῶς ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ! Ἄλλωστε, τοῦτο τὸ διευκρίνησεν ἡ … Πατρικὴ φωνή, κατὰ τὴν Θείαν Μεταμόρφωσιν εἰς τὸ Θαβώριον ὄρος! «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ΙΖ΄ 5)! 

Τοιουτοτρόπως … ἐγνώρισαν τὸν Θεόν, ἅπαντες οἱ Ἅγιοι τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ γνωρίζουσιν Αὐτόν, ὅσοι θέλουσι νὰ πειθαρχοῦσιν εἰς τὸν Θεῖον Αὐτοῦ νόμον καὶ νὰ … ἀκολουθοῦσιν Αὐτόν! Ἅπαντες ἐκεῖνοι, οἵτινες ἠγωνίσθησαν ἕως θανάτου καὶ … «κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, … ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 33-38)! Ἅπαντες, ἐπίσης, ὅσοι ἠσκήτευσαν καὶ ἐμόνασαν διὰ τὴν Ἀγάπην Αὐτοῦ, καὶ ἐθυσίασαν πᾶσαν κοσμικὴν ἀπόλαυσιν, καὶ … «ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», διδάξαντες διὰ τῶν τοιούτων θυσιῶν, ὅτι ὄντως … «ἐγνώρισαν» τὸν Θεὸν καὶ ἐποίησαν καὶ ἐφήρμοσαν τὸν Θεῖον Νόμον Του, καὶ ἠγάπησαν Αὐτόν, «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας … καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς … καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας … καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος …» (Μάρκ. ΙΒ΄ 30)!

 

«Διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. ΚΗ΄ 20).

 

Ὅταν, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος εὑρίσκεται μετὰ τῶν Μαθητῶν Του, εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, ὀλίγον πρὸ τῆς Ἀναλήψεως Αὐτοῦ εἰς τὸν Οὐρανόν, καὶ δίδει εἰς αὐτοὺς τὰς τελευταίας συμβουλὰς καὶ ὑποθήκας Του, … τοὺς ἀποστέλλει εἰς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, μὲ μίαν βασικὴν ἐντολήν: Νὰ φέρουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν εἰδωλολατρείαν, τὴν Διδασκαλίαν Του καὶ ὅσα, γενικῶς, εἶδον καὶ ἤκουσαν παρὰ τοῦ Διδασκάλου των! Ἔχοντες δε ἐπὶ πλέον, πλουσίαν τὴν χάριν τῆς θαυματουργίας, θὰ … «ἐγνώριζον» εἰς αὐτοὺς τὸν Ἀληθινὸν Θεόν …! Οὕτω, βλέπομεν εἰς τοὺς βίους τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅτι, ἐνῶ ἀρχικῶς ἡ … ὑποδοχὴ ποὺ τοὺς ἐγίνετο ἦτο … διὰ ὕβρεων καὶ ἀπειλῶν καὶ ξυλοδαρμῶν καὶ ἄλλων σωματικῶν ταλαιπωριῶν, ἐν συνεχείᾳ καὶ ὅταν ἐποίουν οὗτοι κάποια θαυμαστὰ γεγονότα, πολλοὶ ἐκ τούτων τῶν εἰδωλολατρῶν … ἠρνοῦντο τὴν πλάνην των καὶ ἠσπάζοντο τὴν Ἁγίαν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐμαρτύρουν πολλάκις διὰ τοῦ ἰδίου αἵματός των!

Ἐγνώρισεν, ὁ Κύριος, τὸν … Ἑαυτόν Του εἰς ἡμᾶς, καὶ ἀφῆκεν ἐπὶ πλέον ὡς … ἀποκορύφωσιν τῆς Ἀγάπης Αὐτοῦ, τὰ Ἅγια Μυστήρια … διὰ νὰ διατηρῶμεν ταύτην τὴν γνῶσιν καὶ ἐπαφὴν μετ’ Αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἔχομεν ἐλπίδας διὰ τὴν … Αἰώνιον Ζωήν! Διότι, … «Αὕτη … ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» (Ἰωάν. ΙΖ΄ 3)! Ἡ Αἰώνιος ζωή, δὲν εἶναι τόπος καὶ ὑλικὴ αἴσθησις, ἀλλὰ γνῶσις καὶ βίωμα καὶ ἀγάπη εἰς τὸν Χριστόν! Εἴθε νὰ γνωρίσωμεν τοιουτοτρόπως τὸν Κύριον καὶ νὰ ἀγαπήσωμεν Τοῦτον «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος», ὡς προείπωμεν, ὥστε καὶ νὰ ζήσωμεν αἰωνίως τὴν Ἀγάπην Αὐτοῦ! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

«Ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (17 ΜΑΪΟΥ 2026)

«ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω» (Ἰωάν. Θ΄ 25).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ὁ … ἀόμματος!

 

Ὁ Κύριος, ἀκολουθούμενος ὑπὸ τῶν μαθητῶν Του, διέρχεται τὰς ὁδοὺς τῶν Ἱεροσολύμων …! Δὲν κινεῖται τυχαίως καὶ ἄνευ σκοποῦ, ἀλλὰ ἔρχεται ἵνα συναντήσῃ ἕναν ἀόμματον! Ὄντως˙ εἴς τινα ἄκρην ἑνὸς δρόμου, βλέπει τοῦτον τὸν «ἐκ γενετῆς» τυφλόν,  νὰ ἐπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς διερχομένους … Φαίνεται ὅτι εἶναι … «ἐκ γενετῆς», διότι ἡ ἀπουσία τῶν ὀφθαλμῶν εἶναι ἐμφανής! Κατὰ τοὺς ἑρμηνευτάς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἰς τοῦτον τὸν τυφλόν, δὲν ὑπάρχουσιν οὐδὲ κἂν αὗται αἱ κόγχαι τῶν ὀφθαλμῶν! Ἡ ἀπουσία τῶν αἰσθητηρίων τῆς ὁράσεως εἶναι παντελής! Οἱ μαθηταὶ ἐρωτοῦν τὸν Διδάσκαλον, «ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;» Θεωροῦσιν, ὅτι … τοιαῦται θλιβεραὶ καταστάσεις ἔχουσιν ὡς αἰτίαν κάποιας ἁμαρτίας. Ὅμως ὁ Θεάνθρωπος Κύριος τοὺς ἀπαντᾷ, ὅτι … «οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ' ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ»! 

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Θεάνθρωπος, «ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ», καὶ τοιουτοτρόπως ἐνεργεῖ τὴν θεραπείαν τοῦ «ἐκ γενετῆς», τούτου, τυφλοῦ! Δὲν προτιθέμεθα, ἵνα παρακολουθήσωμεν ἐν προκειμένω, τὰς ἀτέρμονας συζητήσεις καὶ ἐμπαθεῖς καὶ ἀνοήτους ἐνστάσεις τῶν Φαρισαίων, αἵτινες ἐπηκολούθησαν τοῦ θαύματος, ἀλλὰ θὰ περιορισθῶμεν ἐν προκειμένῳ εἰς τὸν τρόπον διὰ τοῦ ὁποίου θαυματουργεῖ ὁ Χριστός εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην!

 

«Ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος»!

 

Τοῦτον τὸν πρωτότυπον τρόπον ἐπέλεξεν ὁ Θεάνθρωπος, - καὶ οὐχὶ «τυχαίως», - προκειμένου ἵνα ἐνεργήσῃ τὴν θεραπείαν τοῦ, ἐκ γενετῆς, τούτου τυφλοῦ! Εἰς ἄλλας θαυματουργικὰς ἐνεργείας Του, εἴτε ἐνήργει διὰ μόνου τοῦ λόγου Του, εἴτε ἤγγιζεν διὰ τῶν πανακηράτων χειρῶν Του τὸν νοσοῦντα, εἴτε ἐνεργοῦσε τὴν θεραπείαν σταδιακῶς, - ὡς εἰς τοὺς δέκα λεπρούς, - εἴτε ἄλλως, ὡς Οὗτος ἤθελεν! Ἐν προκειμένῳ, ὅμως, ἐνεργεῖ διὰ τοῦ ὡς ἄνω τρόπου, καὶ ὑπενθυμίζει εἰς ἡμᾶς ἐκεῖνον τὸν τρόπον διὰ τοῦ ὁποίου, Οὗτος ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἐδημιούργησεν ἐν τῷ Παραδείσῳ, τὸν πρωτόπλαστον Ἀδάμ!

Ὡς τότε, ὅτε … «ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς», οὕτω καὶ τώρα, εἰς τὸν ἐκ γενετῆς τυφλόν, ὁ Κύριος καὶ Δημιουργὸς Θεός, ποιεῖ πηλὸν διὰ τοῦ ἱεροῦ πτυέλού Του καὶ τοῦ χοός, καὶ … δημιουργεῖ τὰ ἐλλείποντα ὄμματα τοῦ τυφλοῦ! Δημιουργίαν ἔχομεν ἐν προκειμένῳ, συνεπῶς, καὶ οὐχὶ θεραπείαν!

 

«καὶ ἑώρακας Αὐτόν»!

 

«Τὸν ἔχεις ἰδεῖ»! Δὲν εἶναι τυχαία ἢ λανθασμένη ἡ φρᾶσις αὐτὴ μὲ τὴν ὁποία ἀπήντησε ὁ Κύριος εἰς τὴν ἐρώτηση τοῦ ἤδη θεραπευμένου, ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Ὅταν ὁ Κύριος τὸν συνήντησε, μετὰ ἀπὸ ὅλον ἐκεῖνον τὸ ἀπολογητικὸν ἀγῶνα ποὺ ἔδωσε κατὰ τῶν Φαρισαίων, ὑπερασπιζόμενος τὸ Θαῦμα ποὺ ἔγινεν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ καὶ τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ρώτησε: «σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ;» (Ἰωάν. Θ΄ 35). Ὅταν δὲ ἐκεῖνος γεμᾶτος ἀπορίαν ἐρωτᾷ καὶ πάλιν τὸν Κύριο, «καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;» (Ἰωάν. Θ΄ 36), ὁ Κύριος τὸν βεβαιώνει, «καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν» (Ἰωάν. Θ΄ 37). Δηλαδή, «καὶ τὸν ἔχεις ἰδεῖ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ὁμιλεῖ τώρα μαζί σου ἐκεῖνος εἶναι». Δημιουργεῖται, συνεπῶς, ἡ ἀπορία: πότε ὁ πρώην τυφλὸς ἔχει ἰδεῖ τὸν Χριστόν, ἀφοῦ, ἕως τὴν στιγμὴ ποὺ ἄνοιξαν τὰ μάτια του, δὲν εἶχε ἰδεῖ, φυσικά, τίποτα καὶ κανέναν; Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐνίφθη εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ καὶ ἤρχισε νὰ βλέπῃ, διὰ πρώτην φοράν, τώρα, βλέπει τὸν Χριστόν! Πότε, λοιπόν, τὸν εἶδε;

Φυσικά, φίλε ἀναγνώστη, ὁ Κύριος δὲν κάνει λάθος! Γνωρίζει πολὺ καλά, ὅτι ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός, δὲν εἶχε τὴν δυνατότητα τῆς ὁράσεως τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων καὶ προσώπων. Δὲν εἶναι, συνεπῶς, τυχαῖον ἢ ἀκόμη περισσότερον … λανθασμένον, τὸ ὅτι ὁ Κύριος τὸν βεβαιώνει (τὸν πρώην τυφλόν), ὅτι «τὸν ἔχεις ἰδεῖ»! Εἶναι φανερὸν ὅτι στὴν προκειμένη περίπτωσιν, ὁ Χριστός μας ἀναφέρεται εἰς μίαν ἄλλην «ὅρασιν» ἡ ὁποία – ὡς φαίνεται – ἔχει λειτουργήσει ἀποκαλυπτικὰ εἰς τὸν ἐκ γενετῆς τυφλὸν καὶ ἔχει ἰδεῖ, συνεπῶς, τὸν «Υἱὸν τοῦ Θεοῦ»! Ἡ ὅρασις δὲ αὐτὴ εἶναι ἐκείνη διὰ τῆς ὁποίας ὁ τυφλός ἔχει ἤδη ἰδεῖ τὸν Ἰησοῦν. Εἶναι, ἡ ὅρασις, διὰ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς! Εἶναι ἐκείνη περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησεν στὴ συνέχεια ὁ Κύριος πρὸς τοὺς μαθητάς Του καὶ τὸν λαόν, λέγων, «εἰς κρῖμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται» (Ἰωάν. Θ΄ 39). Εἶναι ἐκείνη περὶ τῆς ὁποίας, ἐρωτοῦν οἱ Φαρισαῖοι, ἐν συνεχείᾳ καὶ ὁ Κύριος τοὺς δίδει χαρακτηριστικὴν ἀπάντησιν: «Καὶ ἤκουσαν ἐκ τῶν Φαρισαίων ταῦτα οἱ ὄντες μετ' αὐτοῦ, καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ ἡμεῖς τυφλοί ἐσμεν; Εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει» (Ἰωάν. Θ΄ 40-41).

Οἱ «ἰδόντες τὸν Κύριον»!

 

Πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ ἴδουν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, κατ’ ὄψιν. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πρώτη, ἀλλὰ καὶ στὴν συνέχεια, ὁ μνήστωρ Ἰωσὴφ ὁ δίκαιος, οἱ ἄκακοι ποιμένες, οἱ σοφοὶ μάγοι, πολὺς λαὸς εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ κυρίως εἰς τὴν Ναζαρέτ, ὅπου ὁ Κύριος ἐπέρασε τὰ τριάκοντα πρῶτα ἔτη τῆς ζωῆς Του. Καὶ ἀπὸ τὴν Βάπτισίν Του ὅμως καὶ ἐν συνεχείᾳ, τὸν «βλέπουν», ὁ τίμιος Πρόδρομος καὶ οἱ δώδεκα μαθηταί Του, λαὸς πολὺς καὶ Φαρισαῖοι καὶ Γραμματεῖς. Τὸν «βλέπουν», καὶ ἄλλοι τὸν ἀγαποῦν καὶ τὸν προσκυνοῦν, καὶ ἄλλοι τὸν μισοῦν καὶ τὸν ἐχθρεύονται. Οἱ περισσότεροι τὸν βλέπουν, ὅπως συνήθως βλέπουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι˙ Τὸν βλέπουν ὡς ἄνθρωπον μὲ τὰ συνήθη χαρακτηριστικὰ ἑνὸς ἀνθρώπου, μὲ ἕναν ὡραῖο λόγο, μὲ σπάνια ἁπλότητα ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς, μὲ λιτὴ ἀμφίεση καὶ ἀσκητικὰ χαρακτηριστικά. Τὰ ἀνθρώπινα ὅμως μάτια, δὲν μποροῦν νὰ «προχωρήσουν» πιὸ βαθειά˙ δὲν μποροῦν νὰ ἰδοῦν καὶ νὰ καταλάβουν τὶς ἐπιθυμίες καὶ διαθέσεις καὶ τὰ ὁράματα τῆς ψυχῆς. Δὲν μποροῦν νὰ ἰδοῦν καὶ νὰ ξέρουν, τί σκέπτεται ὁ ἄνθρωπος καὶ πότε ἁμαρτάνει ἢ πράττει τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Τέτοια μάτια, μόνον ὁ Κύριος διαθέτει καὶ διὰ τοῦτο ὡς «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν», δύναται νὰ γνωρίζῃ τὰ πάντα˙ καὶ τὰ ἐξωτερικὰ καὶ τὰ ἐσωτερικά˙ καὶ ἐκεῖνα ποὺ φαίνονται ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ δὲν ἔχουν ὑλικὴν ὀντότητα. Καὶ ἐκεῖνα τὰ εὐάρεστα καὶ τέλεια ἀπέναντι στὸν Θεόν, τὰ ὁποῖα διαλογίζεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ τὰ βλάσφημα καὶ ὑβριστικὰ καὶ παράνομα πρὸς τὸν Θεῖον νόμον τὰ ὁποῖα πολλάκις μολύνουν τὴν ψυχὴν τοῦ ἁμαρτωλοῦ.

Αὐτὴν τὴν ὅρασιν διαθέτει ὁ «ἐκ γενετῆς τυφλός» καὶ διὰ τοῦτο ἔχει ἀπόλυτον συνείδησιν τοῦ τί ἀκριβῶς τοῦ ἔχει συμβεῖ. Ὅσον καὶ ἂν οἱ Φαρισαῖοι προσπαθοῦν νὰ τὸν ἀποπροσανατολίσουν ἀλλὰ καὶ ἐμμέσως νὰ τὸν ἀπειλήσουν, αὐτὸς ἔχει ἰδεῖ μὲ τὰ «μάτια τῆς ψυχῆς» του, ποιὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ τοῦ δημιούργησε τὰ μάτια του. Σπεύδει καὶ τὸν ὑπερασπίζεται καὶ τὸν ὁμολογεῖ ὡς προφήτην, ἔστω καὶ ἂν οἱ δῆθεν νομοδιδάσκαλοι, ἐπιμένουν ὅτι «ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν» (Ἰωάν. Θ΄ 24). Τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του λειτουργοῦν ἄπταιστα καὶ διὰ τοῦτο, ἀφ’ ἑνὸς μέν, ὁ Κύριος, ὡς εἴδομεν, τὸν διεβεβαίωσεν ὡς Θεός, ὅτι «ἑώρακας αὐτὸν», ἀλλὰ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἀναγνωρίζει καὶ ὁ ἴδιος τὸν Κύριον καὶ πίπτει καὶ τὸν προσκυνεῖ.

Εἴθε, αὐτὴν τὴν ὅρασιν νὰ ἔχωμεν, ἀγαπητοί μου, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ βλέπωμεν τὸν Κύριον καὶ τὰς Θείας ἐνεργείας Του, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι … ἵνα ζήσωμεν μετ’ Αὐτοῦ εἰς τὴν Ζωὴν τὴν Αἰώνιον!

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

«Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (10 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου» (Ἰωάν. Δ΄ 16).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἡ Σαμαρεῖτις καὶ Ὁ … «Ἰουδαῖος»!

 

Ὁ Κύριος διέρχεται μετὰ τῶν μαθητῶν Του ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Σαμαρείας! Μίαν πόλιν, «ἀκατάλληλον» διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἔστω καὶ ἐὰν οὗτοι εἶναι … διερχόμενοι! Τὸ μῖσος ὅπερ ἐπικρατεῖ ἀναμέσον τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Σαμαρειτῶν, κρατεῖ τοὺς δύο τούτους λαούς, - θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα εἴπωμεν, - εἰς ἀπόστασιν … ἀσφαλείας! Ἕν μῖσος, ὅπερ ἰσχύει ἀπὸ ἑκατοντάδων χρόνων, εἰς τοιοῦτον, μάλιστα, «βαθμόν», ὥστε τὰ ἐπεισόδια καὶ αἱ ἀψιμαχίαι καὶ αἱ ἐντάσεις, νὰ εἶναι … καθημερινὰ φαινόμενα!

Αἱ συγκρούσεις αὗται καὶ τὸ κυριαρχοῦν μῖσος, δὲν εἶναι ἄγνωστα εἰς τὸν Παντογνώστην Κύριον! Ἐν τούτοις, ὅμως, ὁ Ἰουδαῖος … Ραββὶ «ἐπιλέγει» ἵνα διέλθῃ διὰ τοῦ … «ἐχθρικοῦ» τούτου ἐδάφους τῆς Σαμαρείας! Ἔρχεται, μάλιστα, εἰς ἓν … «ἐπικίνδυνον» μέρος, ἐκεῖ ὅπου ἕως τῆς σήμερον, ὑπάρχει, τὸ ἱστορικὸν φρέαρ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ! Ἔρχεται ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὴν … «ἕκτην ὥραν», δηλαδὴ τὴν μεσημβρίαν, καὶ κάθηται ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ φρέατος, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» …! Μετ’ ὀλίγον, … «ἔρχεται (καὶ μία) γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ».

Ἡ γυνὴ βλέπει τὸν ἄγνωστον Κύριον, καὶ διακρίνει ἐκ τῶν ἐξωτερικῶν χαρακτηριστικῶν, ὅτι οὗτος εἶναι Ἰουδαῖος, καὶ διὰ τοῦτο, - ἀδιαφοροῦσα διὰ τοῦτον, - ἑτοιμάζεται ἵνα ρίψῃ τὴν στάμναν της εἰς τὸ φρέαρ …! Ὅμως, τὴν ἐπικρατοῦσαν σιγὴν διακόπτει ἡ γλυκυτάτη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ! «Δός μοι πιεῖν»! Ἡ γυνὴ ἐκπλήσσεται μὲ τὸ αἴτημα τοῦτο, καὶ σπεύδει ἵνα ἐπιπλήξῃ τὸν ἄγνωστον Ἰουδαῖον διὰ τὸ … θρᾶσος του ἵνα παραβιάσῃ τὰ «στεγανὰ» τοῦ μίσους καὶ τῆς κακίας …! «Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις»!

Ὁ Κύριος δὲν «προσβάλλεται» ἀπὸ τὴν ἐπιθετικὴν διάθεσιν τῆς Σαμαρείτιδος, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἐπιδιώκει ἵνα συζητήσῃ μετ’ αὐτῆς! «Ἐὰν ἐγνώριζες τί δῶρον σοῦ κάμνει ὁ Θεὸς καὶ μὲ ποῖον ὁμιλεῖς, … σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν»! Ἀπορεῖ ἡ γυνὴ διότι βλέπει ὅτι ὁ Ἰησοῦς, οὔτε νερὸ ἔχει, ἀλλ’ οὔτε καὶ δοχεῖον, διὰ νὰ δύναται ἵνα ἀντλήσῃ ἐκ τοῦ φρέατος. Δὲν δύναται ἵνα διακρίνῃ, περὶ τίνος «ζῶντος ὕδατος» ὁμιλεῖ ὁ Διδάσκαλος! Ὅταν, μάλιστα, εἰς τὴν συνέχειαν, ὁ Χριστὸς τῆς διευκρινίζει ὅτι, … «ὃς δ' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», ἐκείνη ζητεῖ ἀπὸ τὸν περίεργον τοῦτον Ἰουδαῖον, τοῦτο τὸ λυτρωτικὸν ὕδωρ, ὅπερ θὰ τὴν «ξεδιψοῦσε» εἰς τὸ μέλλον καὶ θὰ τὴν ἀπήλλασσεν ἐκ τοῦ κόπου τῆς μεταφορᾶς τοῦ ὕδατος ἐκ τοῦ φρέατος!

 

Ἡ ἀνταπόκρισις εἰς τὸ αἴτημα.

 

«Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου»! Εἶναι ἡ πρώτη … «γουλιά», θὰ ἐλέγωμεν, ἥτις ἔρχεται ὡς ἀπάντησις εἰς τὸ αἴτημά της! Ὁ Σωτὴρ Κύριος, ἤδη ἤρχισεν ἵνα «ποτίζῃ» καὶ ξεδιψᾷ τὴν γυναίκα ἐκείνην! Βεβαίως, ἡ προτροπὴ αὕτη τὴν φέρει εἰς δύσκολον θέσιν, ἐφ’ ὅσον ἡ προσωπική της ζωή, ἦτο … ἔκνομος καὶ παραβατική! Ὁ Παντογνώστης Ἰησοῦς τὴν καλεῖ ἵνα … ὁμολογήσῃ μίαν ἀλήθειαν ἥτις, ὅμως, θὰ τὴν ὠθοῦσε ἵνα «ἀποδράσῃ» ἀπὸ τὸ ἔνοχον παρελθόν της! Ἀπαντᾷ μὲν εἰς τὸν Κύριον, ἀλλὰ … ὑπεκφεύγουσα! «Οὐκ ἔχω ἄνδρα»! Ὅμως, τὸ νὰ ὑπεκφεύγῃ τις ὅταν ἐνοχλῇται ἀπὸ ποικίλας παρεμβάσεις καὶ ἀδιακρίτους ἐρωτήσεις, μπορεῖ νὰ εἶναι εὐπρεπὲς καὶ ἀξιοπρεπές! Ἐν προκειμένῳ ὅμως, τοιαύτη ὑπεκφυγή, εἶναι ἀδύνατος! Τίς δύναται κρυβῆναι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ;

«Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας»! Τοῦτος ὁ Θεῖος λόγος τοῦ Σωτῆρος, εἶναι, θὰ ἐλέγωμεν, ἡ Δευτέρα ἐκείνη «γουλιά», ἥτις καὶ συντρίβει εἰς τὴν ψυχήν της, κάθε τι τὸ ἀρνητικόν, ἀλλὰ και κάθε ἐπιφύλαξιν! Ἀντιλαμβάνεται, ὅτι εὑρίσκεται ἐνώπιον κάποιου προφήτου, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς «μαρτυρεῖ» ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπάλαιεν ἵνα κρύπτῃ μετὰ πάσης ἐπιμελείας! Ὡς, ὅμως, ἐννοοῦμεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ κειμένου, ἡ τοιαύτη ἀποκάλυψις, ἀντὶ νὰ τὴν κάνῃ ἵνα ἐντραπῇ, τὴν ὠθεῖ ἵνα θέλῃ νὰ διδαχθῇ ἐκ τούτου τοῦ θαυμαστοῦ ἀνθρώπου! Ἐρωτᾷ διὰ τὴν προσευχήν της καὶ τὴν οὐσιαστικὴν ἐπικοινωνίαν της μὲ τὸν Θεόν! Μέσῳ τῶν ἐρωτήσεων καὶ ἀποριῶν της, δεικνύεται ἡ … πνευματικότητά της! Δράττεται τῆς εὐκαιρίας, καὶ ζητεῖ ἵνα μάθῃ καὶ πληροφορηθῇ ἐκεῖνα ποὺ μόνον εἷς τοιοῦτος … Διδάσκαλος θὰ ἠδύνατο ἵνά την διδάξῃ!

 

«Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός»!

 

Μπορεῖ νὰ βαρύνεται μὲ βαρύτατα ἁμαρτήματα, ἀλλὰ περιμένει … τὸν Μεσσίαν! Εἶναι τοῦτο, ὄντως, ἐκπληκτικὸν καὶ συγκινητικόν! Διὰ τῆς τοιαύτης φράσεως, δεικνύει τὴν ἐλπίδα καὶ ἀναφορὰν καὶ ἀφοσίωσίν της, εἰς τὸν προφητευόμενον ὑπὸ τῶν προφητῶν, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτήν! Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον λέγει τὴν ἀνωτέρω φρᾶσιν δηλοῖ τὴν … ἐξάρτησίν της ἐκ τοῦ ἀναμενομένου Μεσσίου! Ἔχει εἰς Τοῦτον ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ δείχνει ἀποφασισμένη, ἵνα … ὑποταγῇ εἰς τὸ Πανάγιον θέλημά Του! Ταῦτα, ἀκριβῶς, τὰ σωτηριώδη «στοιχεῖα», διακρίνει ὁ ψυχογνώστης Κύριος καὶ διὰ τοῦτο κάμνει εἰς ταύτην τὴν Ὕψιστον τιμήν!

Διὰ πρώτην, ἀλλὰ καὶ μοναδικὴν φοράν, ὁ Διδάσκαλος ὁμιλεῖ διαυγέστατα διὰ τὸν Ἑαυτόν Του! Ἀποκαλύπτεται, θὰ ἐλέγωμεν, ὄχι ἐνώπιον τῶν Φαρισαίων καὶ Γραμματέων, ὄχι ἐνώπιον τῶν κυβερνώντων τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, οὔτε κἂν ἐνώπιον τῶν δώδεκα μαθητῶν Του! Ἀποκαλύπτει Ἑαυτόν, ἐνώπιον τῆς ἁμαρτωλῆς καὶ ἐκνόμου Σαμαρείτιδος! Διὰ πρώτην φοράν, μὲ τόσον χαρακτηριστικὸν τρόπον καὶ χωρὶς περιστροφάς, δηλοῖ ὅτι Αὐτὸς ἐστὶν ἐκεῖνος, «ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται», ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας! «Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι»!

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις, συγκλονίζεται ἐκ τούτων τῶν ἀποκαλυπτικῶν λόγων, καὶ σπεύδει ἵνα «φέρῃ», ταύτην τὴν χαρμόσυνον ἀγγελίαν εἰς τοὺς πατριώτας της! «Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;» Εἶναι τόσον ἔντονος ὁ τρόπος ποὺ πληροφορεῖ τοὺς Σαμαρείτας, ὥστε, - παρὰ τὴν δύσκολον ἐκείνην μεσημβρινὴν ὥραν, - «ἐξῆλθον … ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν»! Τόσον δραστικὸς ὑπῆρξεν ὁ τρόπος της, ὥστε … «ὑπεχρέωσε» τὰ πλήθη τῶν … «ἐχθραινομένων» ἵνα σπεύσωσιν, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἐκ τούτων ἵνα πιστεύσωσιν εἰς τὸν Ἰουδαῖον … Χριστόν!

Φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, θεωρῶ ὅτι ἡ προσωπικότης τῆς Σαμαρείτιδος, εἶναι ἴσως τὸ καταλυτικότερον παράδειγμα, δι’ ὅλους ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ δι’ ἅπαντας ὅσους ἐπιθυμῶσιν ἵνα ἀκολουθήσωσι τὸν Χριστόν! Τὸ νὰ ὑπάρξωμεν δύσπιστοι ἢ ἀκόμη καὶ «ἐπιθετικοί» πρὸς τὸν Θεόν, τοῦτο δὲν παραξηγεῖται ὑπὸ τοῦ Φιλανθρώπου Κυρίου! Ἀρνητικοὶ καὶ ἀλαζόνες νὰ μὴν ὑπάρξωμεν, διότι ὁ Κύριος δὲν δίνει πάντοτε … εὐκαιρίες!

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

      Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

 

Κατὰ πόσον ἐπιθυμοῦμε τὴν «θεραπείαν» μας;;; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (3 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰωάν. Ε΄ 14).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ὁ παράλυτος καὶ ἡ … Βηθεσδά!

 

Ἕως τῆς σήμερον, ἀγαπητοί μου, ὑπάρχουσι τὰ ἐρείπια τῆς «κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδά», περὶ τῆς ὁποίας ἠκούσαμεν εἰς τὸ σημερινὸν ἱερὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα! Μέχρι τῆς σήμερον, οἱ προσκυνηταὶ τῶν Παναγίων τόπων τῶν Ἱεροσολύμων, ὑπάγουσι καὶ προσκυνοῦσιν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ὅπου ἐσυνάζοντο τότε οἱ παντοῖοι ἀσθενεῖς καὶ ἀνάπηροι καὶ ἔμενον ἐκεῖ στεγαζόμενοι εἰς τὰς πέντε στοάς, ἀναμένοντες τὴν σωτήριον ἐκείνην στιγμήν, καθ’ ἣν … «Ἄγγελος … κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ˙ ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι»! Ἕως τῆς σήμερον, ὁ τόπος οὗτος τῆς Βηθεσδά, μαρτυρεῖ τὰ ὅσα θαυμαστὰ συνέβαινον τότε, ὅτε τυφλοὶ ἀνέβλεπον καὶ χωλοὶ περιεπάτουν καὶ παραλυτικοὶ ἀνωρθοῦντο, καὶ ἅπαντες οἱ … ὑπὸ παντοίων νόσων παιδευόμενοι, οἵτινες ἐθεραπεύοντο, εἰς τὰ ὕδατα ἐκεῖνα, ἅτινα ἡγιάζοντο, μετὰ τὴν κάθοδον εἰς αὐτά, τοῦ Ἀγγέλου!

Ἐκεῖ, εἰς τὸν θαυμαστὸν τοῦτον τόπον, ἔρχεται ὁ Διδάσκαλος! Ἔρχεται, οὐχὶ τυχαίως καὶ συγκυριακῶς, - ἄλλωστε, τοῦτο δὲν συνέβη ποτὲ εἰς τὸν Κύριον, ἐφ’ ὅσον Οὗτος ὡς ὁ Ἀληθινὸς Θεός, ἐγνώριζεν … πέραν τῶν παρελθόντων καὶ παρόντων, καὶ τὰ μέλλοντα - ἀλλὰ μὲ συγκεκριμμένον σκοπόν! Ἔρχεται καὶ πλησιάζει ἕναν ἄνθρωπον, ὅστις «ἦν .. ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ»! Εὑρίσκεται οὗτος «κατακείμενος» μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενούντων, ἀναμένων τὴν εὐλογημένην ἐκείνην στιγμήν, καθ’ ἣν θὰ προελάμβανεν ἅπαντας τοὺς ὑπολοίπους, καὶ θὰ ἔπιπτεν πρῶτος εἰς τὴν «κολυμβήθραν, μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος»! Τοῦτο, ὅμως, παρέμενεν ἐν τῇ … φαντασίᾳ του, καθ’ ὅσον … ἀφ’ ἑνὸς εἶναι παντελῶς ἀκίνητος καὶ ἀφ’ ἑτέρου, εἶναι ἀπολύτως … μόνος, μὴ ἔχων τὸν βοηθὸν ἐκεῖνον ὅστις καὶ θὰ ἔσυρρεν αὐτὸν ἕως τῆς «κολυμβήθρας»!

 

«Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;»

 

Εἰς τὸν τόπον τοῦτον τὸν μαρτυρικόν, ἔρχεται ὁ Κύριος, ὅστις, - ὡς ἤδη εἴπωμεν, - ἔρχεται οὐχὶ συγκυριακῶς, ἀλλὰ … προσκεκλημένος! Ἔρχεται, διότι ἀκούει τὰς ἐγκαρδίους ἐπικλήσεις τοῦ ἐγκαταλελειμμένου παραλυτικοῦ! Ἔρχεται ὁ Χριστός μας, καὶ εἰσερχόμενος εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον τὸν κατακλυζόμενον ἀπὸ «πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων», κάμνει κάτι τὸ ἀσύνηθες! Παρακάμπτει ἅπαντας τοὺς λοιποὺς ἀσθενεῖς καὶ πλησιάζει μόνον τοῦτον τὸν παράλυτον! Θὰ ἦτο, ἆραγε, «δύσκολον» εἰς τὸν Παντοδύναμον Θεόν, ἵνα … μὲ ἕνα καὶ μόνον λόγον Του, θεραπεύσῃ ἅπαντας τοὺς ἐκεῖσε κατακειμένους ἀσθενεῖς; Οὐδείς, ὅμως, ἀπορεῖ, μὲ τὴν τοιαύτην «συμπεριφορὰν» τοῦ Διδασκάλου! Ἀκόμη δὲ ἐκπληκτικώτερον εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι καὶ μετὰ τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν τοῦ παραλύτου, οὐδεὶς ἐκ τούτων τῶν ἀσθενῶν, ἢ καὶ ἐκ τῶν συνοδῶν των, παρακαλεῖ τὸν Κύριον ὅπως θεραπεύσει καὶ … ἄλλους˙ καὶ διατί ὄχι; καὶ ὅλους! Ἴσως εἰς τὴν συνέχειαν, λάβομεν τὰς ἀπαντήσεις ἐπὶ τούτων τῶν ἐρωτημάτων!

Περίεργον, ὅμως, ἐρώτημα, θέτει, ἐπίσης, καὶ εἰς τὸν παράλυτον! «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;» Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρωτᾷ κάποιος ἕναν ἀσθενῆ … «ἐὰν θέλῃ νὰ εὕρῃ τὴν ὑγείαν του»! Ἢ μᾶλλον, θὰ ἠδύνατο, ἀσθενής τις ἵνα ἀπαντήσῃ εἰς τοῦτο τὸ ἐρώτημα … ἀρνητικῶς; Ὁ Κύριος, ὅμως ἐρωτᾷ! Καὶ ἡ ἐρώτησίς Του, ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶναι ἀνόητος ἢ ἐσφαλμένη! Ἴσως μάλιστα αὕτη μᾶς διευκολύνει, ἵνα κατανοήσωμεν καὶ τὴν διακριτικὴν στᾶσίν Του ἀπέναντι εἰς τοὺς λοιποὺς ἀσθενεῖς! Ναί, ἐρωτᾷ ὁ Κύριος, διότι σέβεται τὴν ἐλευθερίαν μας, ἀκόμη καὶ … εἰς τὰ πλέον αὐτονόητα! Ἐρωτᾷ, διότι, παρ’ ὅτι ἡ ἀπάντησις θεωρεῖται αὐτονόητος καὶ καταφατική, ὁ Κύριος θέλει τὴν ὁλόθυμον ἀποδοχὴν καὶ … κατάφασιν τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως!

Ὁ παραλυτικὸς θέλει τὴν θεραπείαν του! Ἄλλωστε, διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, εὑρίσκεται κατάκοιτος ἐκεῖ, ἀναμέσον τόσων ἄλλων ἀσθενούντων! Τὴν θεραπείαν του ἐπιζητεῖ! Παρακαλεῖ δι’ ἕναν εὐλογημένον ἄνθρωπον, ὅστις θὰ τὸν συμπονέσῃ καὶ θὰ τὸν βοηθήσῃ, ἵνα προτρέξῃ τῶν ἄλλων, καὶ ἔμβῃ πρῶτος εἰς τὴν «θαυματουργὸν κολυμβήθραν», μετὰ τὴν … εἴσοδον τοῦ Ἀγγέλου! Τοῦτο, ἀκριβῶς, εἶναι καὶ τὸ «παράπονον», τὸ ὁποῖον διατυπώνει εἰς τὸν Κύριον, ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸ ἀνωτέρω ἐρώτημά Του! «Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν»!

 

«Μηκέτι ἁμάρτανε»!

 

Ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου, ἀλλὰ καὶ ἅπαντα τὰ θαύματα ἅτινα ἔπραξεν ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος, ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, ἦσαν διὰ τὸν Παντοδύναμον Θεόν, … ἁπλουστάτη ὑπόθεσις! Τοῦτο ἀκριβῶς βλέπομεν καὶ εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν! Προστρέχει πρὸς τὸν παραλυτικόν, κατανοεῖ τὴν θλῖψιν του καὶ συμπονεῖ εἰς τὴν ἀδυναμίαν του καὶ τὸν θεραπεύει! Συμμερίζεται τὴν "μοναξιά" του καὶ τὸν ἐγείρει ἐκ τῆς θλιβερᾶς στρωμνῆς του. Συγχωρεῖ ἀκόμη καὶ τὰς ἁμαρτίας του, - ὡς τοῦτο εὐκόλως διαπιστοῦται - ἐφ’ ὅσον αὗται ἦσαν αἱ αἰτίαι τῆς παραλυσίας του! Δίδει, ὅμως, ὁ Χριστός μας εἰς τοῦτον καὶ μίαν χαρακτηριστικὴν συμβουλήν. "Μηκέτι ἁμάρτανε"! "Μὴν ἁμαρτήσεις πλέον"! Δὲν ἔχει ἀξίαν ἡ θεραπεία, ... ὅταν διὰ τῆς ἁμαρτίας, σκοπεύομεν ἵνα ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν ἀσθένειαν! Δὲν ἀξίζει ἡ ὑγεία, ὅταν ἐπιθυμοῦμε τὴν "κλίνην τῆς ἀσθενείας μας"! Δὲν ἀξίζει, οὔτε κἄν, καὶ αὐτὴ ἡ συγχώρησις, ὅταν σκεπτώμεθα καὶ νοσταλγοῦμεν τὴν ἐπιστροφήν μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν!

Ὡς ἤδη προείπωμεν, ὁ Κύριος συγχωρεῖ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας του, ... συμβουλεύει ὅμως καὶ διδάσκει, τὴν παντελῆ ἀποστασιοποίησίν μας ἐκ τούτων ...! Τοῦτο σημαίνει τὸ ... "μηκέτι ἁμάρτανε"! Μὴν θελήσεις νὰ ἐπιστρέψῃς εἰς τὴν ... δυσωδίαν τῶν ἁμαρτημάτων σου! Μὴν ἐπιθυμεῖς τὴν ... πτῶσιν σου! Μὴν νοσταλγεῖς τὴν ... ἀποστασίαν σου ἀπὸ τὸν Θεόν!!! Ἀγάπησε τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας σου καὶ κατανόησον "... τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου" (Β΄ Πέτρ. Β΄ 22).

 

Κατὰ πόσον ἐπιθυμοῦμε τὴν «θεραπείαν» μας;;;

 

Πολλάκις συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀναζητοῦν Ἐκεῖνον ὅστις νὰ δύναται νὰ τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰς ἐνοχάς των. Πολλάκις ἡμεῖς οἱ Πνευματικοί, συνηντήσαμεν ἁμαρτωλούς, οἵτινες ἀνεζήτων τὴν ἀπαλλαγήν των ἀπὸ τὰ χρόνια βάρη τῶν ἁμαρτιῶν των! Πολλάκις εἴδομεν ψυχὰς καταβεβλημένας αἱ ὁποῖαι μετὰ τὴν συγχώρησίν των, νὰ ἀποχωροῦσιν ἐκ τοῦ ἐξομολογητηρίου, ἀνακουφισμένοι, καὶ ... κλαίοντες, νὰ εὐχαριστῶσι τὸν Ἐλεήμονα Κύριον διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν πολλῶν ἀλλὰ καὶ βαρυτάτων ἁμαρτιῶν των! Καὶ ... ὄντως! Ἡ λύτρωσις αὕτη, δὲν συγκρίνεται μὲ οἵανδήποτε ἄλλην τοιαύτην, οὔτε καὶ ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ... ἐκ τοῦ σωματικοῦ θανάτου!

Ὅμως ... διὰ τὸν Θεόν, ἡ συγχώρησις καὶ ἡ ... λύτρωσις τοῦ πλάσματός Του, εἶναι κάτι τὸ αὐτονόητον καὶ ... εὔκολον! Ὡς, εὐστόχως, ἐλέχθη, ... αἱ ἁμαρτίαι, διὰ τὸν ἄνθρωπον μέν, εἶναι βάρος δυσβάστακτον, ... καὶ πῦρ ἀτελείωτον καὶ αἰώνιον, τὸ Θεῖον, ὅμως, ἔλεος εἶναι ὁ ... ὠκεανὸς ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ὁποίου ὠχριᾷ ἡ δύναμις τῆς οἷασδήποτε ... φλογός! Ἀς μὴν ἀμφιβάλλωμεν, ἀδελφοί μου καὶ ἀδελφαί μου, περὶ τοῦ Ἐλέους καὶ τῆς Φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου μας ... Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ μᾶς προβληματίζῃ εἶναι, μᾶλλον ἐκείνη ἡ ... ἐρώτησις τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν παραλυτικόν: "θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;" Θέλομεν, ἆραγε, τὴν συγχώρησιν; Ὁ μὲν Κύριος, ὡς Φιλάνθρωπος, καὶ μᾶς συγχωρεῖ, καὶ μᾶς θέλει ... , καὶ μᾶς ἀγαπᾷ! "Θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν"! Ἡμεῖς, ὅμως, ... θέλομεν;

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

«Ὦ τῆς καλῆς ἀπιστίας τοῦ Θωμᾶ»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026)

«ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ» (Ἰωάν. Κ΄ 20).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ὁ «ἄπιστος» … Θωμᾶς!

 

Δυστυχῶς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ὁ μέγας Ἀπόστολος Θωμᾶς, ὅστις, σήμερον, προβάλλεται ὑπὸ τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἔχει … «στιγματισθεῖ» μὲ τὸν ὡς ἄνω προσβλητικὸν χαρακτηρισμόν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανούς! Πολλάκις θὰ ἔχωμεν ἀκούσει, νὰ χρησιμοποιῇται ὁ τοιοῦτος χαρακτηρισμός, ὅταν κάποιοι προσπαθοῦν νὰ χαρακτηρίσουν καὶ προσβάλουν, κάποιους ἄλλους οἵτινες εἶναι δύσπιστοι εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀκούουν …! Εἰς ἐκείνους οἵτινες, δέχονται ἐπιλεκτικῶς καὶ κατόπιν σκέψεως, τὰ τόσα καὶ τόσα ἅτινα διαρρέουσι καὶ κινοῦνται ὡς ἐνδιαφέρουσαι πληροφορίαι! Βεβαίως, καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος, δὲν πρόκειται ἵνα ἀσχοληθῶμεν μὲ τὴν τοιαύτην, εὐπιστίαν ἢ δυσπιστίαν, τῶν συνανθρώπων μας!

Ἐν προκειμένῳ, τὸ θέμα ἡμῶν ἐπὶ τοῦ παρόντος, εἶναι ἡ, ὄντως, ἀπιστία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ! Εἶναι, βεβαίως, γεγονός, ὅτι ὅταν ὁ Κύριος ἐπαρουσιάσθη ἐνώπιον τῶν ἕνδεκα μαθητῶν του, - παρόντος καὶ τοῦ Θωμᾶ, καὶ ἀπόντος ἀσφαλῶς τοῦ προδότου Ἰούδα, - ἡ δευτέρα αὕτη ἐμφάνισις, ἔγινε κατόπιν τῆς ἀπιστίας τοῦ Θωμᾶ, ὅστις εἰς τὴν πρώτην ἐκείνην, ἥτις συνέβη κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως, ἀπουσίαζεν! Ὥς δὲ εἶναι γνωστόν, ὅταν συνηντήθη μὲ τοὺς λοιποὺς Ἀποστόλους καὶ ἐκεῖνοι περιχαρεῖς τὸν πληροφοροῦσαν ὅτι τοὺς ἐπεσκέφθη ὁ Διδάσκαλος, … οὗτος ἠρνεῖτο πεισμωδῶς ἵνα πεισθῇ εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις, καὶ ἀντιθέτως ἐτόνιζεν ὅτι … «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω» (Ἰωάν. Κ΄ 25)!

Πρέπει δέ, ἐν προκειμένῳ νὰ ἐπισημάνωμεν τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, εἰς τὴν δευτέραν ταύτην ἐμφάνισίν Του, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν ἀπιστήσαντα τοῦτον μαθητήν Του, τὸν ἐπέπληξε διὰ τὴν ἀπιστίαν του καὶ τοῦ συνέστησε … «φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός»!

 

«Ὦ τῆς καλῆς ἀπιστίας τοῦ Θωμᾶ»!

 

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, παρ’ ὅτι συνηγορεῖ εἰς τὴν ἀναμφισβήτητον ὄντως ἀπιστίαν τοῦ ὡς ἄνω Ἀποστόλου, διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ἥντινα ἠκούσαμεν κατ’ ἐπανάληψιν σήμερον εἰς τὴν ἐωθινὴν ἀκολουθίαν τῆς ἑορτῆς, «συγχαίρει», θὰ ἐλέγωμεν τὸν ἀπιστήσαντα τοῦτον μαθητήν, καὶ ἀξιολογεῖ τὴν ἀπιστίαν του ταύτην ὡς «καλήν», διότι αὕτη ἐνισχύει τὴν πίστιν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, εἰς τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου μας! Ἀς ἴδωμεν …! Ὁ «ἄπιστος» Θωμᾶς, θλίβεται καὶ πικραίνεται διότι δὲν ηὐτύχησε νὰ εἶναι καὶ οὗτος παρών, εἰς τὴν ἐμφάνισιν τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου! Ἀντιδρᾷ μὲ τὸ πεῖσμα ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ, καὶ «πλαγίως», ἀπαιτεῖ ἵνα ἴδῃ καὶ οὗτος τὸν ἠγαπημένον Διδάσκαλόν του! Ἡ ἀπερίγραπτος ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας, δὲν ὑποφέρει νὰ βλέπῃ τὸν μαθητήν Του βυθισμένον εἰς τὴν θλίψιν του. Καὶ νὰ τὸν ἱκανοποιήσῃ θέλει, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν τάξιν! Διὰ τοῦτο, ἀκριβῶς, καὶ λέγει εἰς τοῦτον … «μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός»!

Ὁ Κύριός μας ὅμως, θέλει ἀκόμη περισσότερον, νὰ μᾶς δώσῃ ἕνα ἐπὶ πλέον ἀκλόνητον στοιχεῖον, μίαν περαιτέρω ἀπόδειξιν, διὰ τὴν Ἀνάστασίν Του. Διὰ τῆς ἀπιστίας τοῦ μαθητοῦ Του, - τὴν ὁποίαν, μάλιστα, ὁ ἱερὸς ὑμνωδός, χαρακτηρίζει ὡς … «καλὴν ἀπιστίαν»! - ἀνατρέπει ὅλην ἐκείνην τὴν σκευωρίαν καὶ ἀθλιότητα καὶ συκοφαντίαν, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεχείρησαν οἱ Ἐβραῖοι ἵνα πλήξωσιν τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ! Διότι, διατὶ νὰ ἀντιδράσῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ Θωμᾶς, ἐὰν εἶχεν συμβεῖ τὸ θρυλούμενον ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, ὅτι δηλαδή, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐκλάπη ὑπὸ τῶν μαθητῶν, τῶν φυλάκων ὑπνούντων; Ἐάν, ὄντως, εἶχεν συμβεῖ ἡ κλοπὴ τοῦ Ἀχράντου Σώματος, φυσικὸν δὲν θὰ ἦτο, οὔτε οἱ Μαθηταὶ νὰ ἴδουν ἀναστάντα τὸν Κύριον, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ Θωμᾶς νὰ «πικρανθῇ», ἀφοῦ ἐγνώριζεν ὅτι μόνον ὡς ἀστεῖον θὰ τοῦ ἔλεγον οἱ μαθηταὶ κάτι τέτοιο; Διὰ τοῦτο, ἀκριβῶς, ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος νὰ συμβῇ ἡ  τοιαύτη  … ἀπιστία, διὰ νὰ ἔχωμεν ἡμεῖς, ἓν ἐπὶ πλέον πειστήριον, διὰ τὸ ἀναμφισβήτητον τῆς Ἀναστάσεως!

Κακῶς μὲν ἠπίστησεν ὁ μαθητής, ἀλλὰ … καλῶς συνέβη ἡ τοιαύτη ἀπιστία, ἥτις, ἐνδεχομένως, καὶ ἐνισχύει καὶ τὴν ἰδικήν μας … ὀλιγοπιστίαν!

 

Ἡ ἰδική μας στᾶσις ἔναντι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ!

 

Ἄπειροι, εἶναι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, αἱ ἀποδείξεις αἵτινες μᾶς ἀποδεικνύουσι τὴν πραγματικότητα τοῦ μοναδικοῦ τούτου ὑπερμεγίστου Θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου! Εἰς παλαιότερον ἆρθρον μας ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ὡμιλήσαμεν καὶ κατεθέσαμεν ἐκτενῶς, πολλὰς ἐκ τῶν τοιούτων ἀποδείξεων! Τὸν κενὸν τάφον, τὰ ἐντάφια σπάργανα, τὰ ἐπανειλημμένας ἐμφανίσεις τοῦ Ἰησοῦ … ὅστις «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς (τοῖς Ἀποστόλοις) καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. Α΄ 3), τὸ Πανάγιον Φῶς τὸ ὁποῖον κατ’ ἔτος ἐξέρχεται θαυμαστῶς ἐκ τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ παρρηγορεῖ τὰ πλήθη τῶν χριστιανῶν, καὶ τόσα ἄλλα ἅτινα παρακάμπτωμεν ἐν προκειμένῳ διὰ τὸ περιορισμένον … χώρου τε καὶ χρόνου!

Καὶ διὰ τοῦ θέματος ὅπερ ἐπελέξαμεν, ὁ Κύριος δίδει τὴν πλέον χαρακτηριστικὴν ἀπόδειξιν, οὐχὶ μόνον εἰς τὸν Θωμᾶν, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας ὅσους δειλιῶσι καὶ ἐπιφυλάττονται (καλῇ τῇ πίστει καὶ τῇ καρδίᾳ), πρὸ τῆς Ἀναστάσεως! Ναί, ὁ Θωμᾶς ἠπίστησεν ἀλλὰ δὲν εἶναι … ἄπιστος! Ἠπίστησεν, (ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος), ἵνα ἡμεῖς πιστεύωμεν εἰς τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ! Ναί, εἴμεθα οἱ υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως˙ καὶ θάνατος δὲν ὑπάρχει˙ καὶ ὁ ἅδης συνετρίβη καὶ ὀδύρεται˙ καὶ «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος»!

Ὅμως, ὅλον τοῦτο τὸ χαρμόσυνον καὶ κορυφαῖον γεγονός, παύει νὰ εἶναι κορυφαῖον καὶ χαρμόσυνον, ὅταν ὁ κάθε ἄνθρωπος, παύει νὰ ζῇ καὶ νὰ βιώνῃ τὴν Ἀνάστασιν! Τοῦτό δε, διότι ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἓν … στατικὸν γεγονός, ὅπερ συνέβη εἴς τινα χρονικὴν περίοδον καὶ στιγμήν, … ἀλλὰ εἶναι συνεχὲς καὶ διαχρονικόν! Ὁ Κύριος Ἀνέστη καὶ ἀνίσταται πάντοτε ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καὶ μετὰ τούτους …! Ἀνέστη καὶ ἀνίσταται ἵνα συνειδητοποιῶμεν πιστεύωμεν ὅτι εἴμεθα «υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως»!

  

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Ο Λόγος - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026)

«Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν. Α΄ 11).

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

  

Ὁ Λόγος.

 

Σήμερον, ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ ταύτην τὴν … «ἑορτὴν τῶν ἑορτῶν καὶ πανήγυριν τῶν πανηγύρεων», ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει, ὁ λόγος τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν. Τὸν Μονογενῆ Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ. Αὐτόν, ποὺ κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Μεγάλην Ἑβδομάδα, τὸν εἴδομεν, «σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα» (δ΄ ἆρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως). Μᾶς παρουσιάζει δὲ τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὡς τέλειον καὶ Ἀληθινὸν Θεόν, τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Παναγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, τὸν Μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Πατρὸς καὶ συνδημιουργὸν μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θὰ ἐλέγομεν ἀνεπιφύλακτα, ὅτι κατὰ τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα, ἡ συγκεκριμμένη Εὐαγγελικὴ περικοπή, μᾶς προβάλλει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, - τὸν ὁποῖον γνωρίσαμε καὶ ὡς τέλειον ἄνθρωπον - ὡς τὸν Ἀληθινὸν Θεόν, «ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο».

Σκοπὸς δὲ αὐτῆς τῆς ἀναφορᾶς εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἶναι, ἀφ’ ἑνὸς μέν, νὰ ἴδωμεν τὴν Θεανθρωπίνην ὄψιν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «ἧν ἰδὼν ὁ Ἅδης κάτωθεν ἐπικράνθη» (Ἀναστάσιμος κατηχητικὸς λόγος ἱεροῦ Χρυσοστόμου), ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἵνα διαφωτισθῶμεν καὶ προφυλασσώμεθα ἀπὸ τὴν πλάνην τῆς αἱρέσεως. Νὰ μὴν νομίσωμεν, δηλαδή, ὅτι ὁ Κύριος («ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ὅπως κατ’ ἐπανάληψιν προέβαλεν ὁ Ἴδιος τὸν ἑαυτόν Του) ἦτο ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος. Νὰ μὴν παρασυρθῶμεν ἀπὸ τὸ ἑκούσιον πάθος Του, - ὅπου τὸν ἴδομεν, ἔμφοβον πρὸ τοῦ πάθους Του, ζητοῦντα τὴν ἀνθρωπίνην συμπαράστασιν τῶν μαθητῶν Του, ὁδυνόμενον καὶ ἐξουθενημένον ἀλλὰ καὶ ἀδυνατοῦντα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν μετὰ τοῦ Σταυροῦ, ἀνάβασιν τοῦ Γολγοθᾶ. Νὰ μὴν ἐξαπατηθῶμεν ἀπὸ τοὺς πόνους ποὺ ὑπέφερεν, ἀπὸ τὸ φοβερώτατον μαστίγιον, τοὺς ὀδυνηροτάτους ἥλους, τὸν σκληρότατον ἀκάνθινον στέφανον. Νὰ μὴν θεωρήσωμεν καὶ φαντασθῶμεν Τοῦτον ὡς ἁπλοῦν καὶ κοινὸν θνητόν, ἐπηρεαζόμενοι ἀπὸ τὴν ἀπερίγραπτον ψυχικὴν ὀδύνην, τῶν ἀκατονομάστων ὕβρεων, τῶν χυδαιοτάτων βλασφημιῶν, τῶν ἀμετρήτων καὶ ἀδίκων κατηγοριῶν, ἀλλὰ καὶ τέλος αὐτοῦ τοῦ ἰδίου σωματικοῦ Αὐτοῦ θανάτου.

Εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Πατρός. Εἶναι ὁ τέλειος Θεὸς ἀλλὰ καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Εἶναι τὸ δεύτερον Πρόσωπον τῆς Παναγίας καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Εἶναι τὸ «Φῶς ἐκ φωτός. Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθεὶς οὐ ποιηθείς, ὁμούσιος τῷ Πατρὶ δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο» (β΄ ἆρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως). Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἐπιπλήττει καὶ ἐλέγχει τὸν μαθητήν του Φίλιππον ὅταν ἐκεῖνος τὸν ἐρωτᾷ: «Λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τοσοῦτον χρόνον μεθ' ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με, Φίλιππε; Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα· καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα; Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ' ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 8-10). Εἶναι ὁ, κατὰ τὴν σημερινὴν ρῆσιν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τῆς ἀγάπης καὶ ὄντως Θεολόγου, Θεολογούμενος διὰ τῶν θεοπνεύστων λόγων, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν (Ἰωάν. Α΄ 1-2).

 

«ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω»

 

Διὰ τούτου τοῦ λόγου, ἐκφράζεται μία δυσαρέσκεια καὶ μία πικρία ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου. Σκοπὸς τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου εἰς τοῦτον τὸν κόσμον, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑκουσίου Αὐτοῦ πάθους, ἦταν, οἱ ἄνθρωποι νὰ γνωρίσουν καὶ πιστεύσουν εἰς Αὐτόν. Ἦταν, νὰ μάθῃ ὁ κόσμος τὴν Ἀλήθεια, ὅπως ὁ Ἴδιος ἐπιβεβαίωσε ἐκεῖ στὸ βῆμα τοῦ Πιλάτου, «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ. Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 37). Ὅμως οἱ ἄνθρωποι ἀδιαφόρησαν! Ἔκλεισαν τὰ μάτια τους καὶ ἔκαναν πὼς δὲν τὸν εἶδαν! Ἡ ἁμαρτωλή τους κατάσταση, δημιούργησε μία παγερότητα ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ σ’ αὐτοὺς καὶ τὸν ἀντιμετώπισαν σὰν ὕποπτο καὶ ἐπικίνδυνο!

Δὲν τὸν γνώρισαν, ἀκόμη καὶ ὅταν τοὺς ἔδωσε ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἤθελαν, προκειμένου νὰ τοὺς πείσῃ, ὅτι Αὐτὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Κατὰ τὸν Προφήτην Ἠσαΐαν, «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν» (Ἠσ. Α΄ 3). Ἐκεῖ μέσα στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ὅπου ἐγεννήθη ὁ Κύριός μας, ἀναγνωρίστηκε ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὰ ἄλογα κτήνη, ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ὅμως, ὁ ὁποῖος ὤφειλε νὰ τὸν γνωρίζῃ, δυστυχῶς δὲν τὸν κατάλαβε! Τριαντατρία χρόνια διέμεινε ὁ Ἰησοῦς, ἀνάμεσα στὸ λαὸ ἐκεῖνο καὶ ... ὄχι ἀδρανὴς καὶ κρυμμένος. Τὰ θαύματά Του ἄπειρα˙ ἡ Διδασκαλία Του μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη˙ οἱ κινήσεις Του – πάντοτε διακριτικὲς καὶ κόσμιες – πάμπολλες, ὥστε κατὰ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἐποχῆς, νὰ μὴν ὑπάρχῃ ἄνθρωπος τῆς εὑρυτέρας περιοχῆς τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος νὰ μὴν τὸν εἶδε ἔστω καὶ μίαν φοράν.

Τὸν εἶδον, Τὸν ἀμφισβήτησαν, Τὸν παρεδέχθησαν, Τὸν ἠκολούθησαν, Τὸν ὕβρισαν, Τὸν συκοφάντησαν, Τὸν προπηλάκισαν, Τὸν δόξασαν, Τὸν συνέλαβον, Τὸν κακοποίησαν, Τὸν ὑπέβαλαν εἰς τὸν πλέον ἀτιμωτικὸν θάνατον, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν τὸν ... γνώρισαν!!! «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν. Α΄ 11), θὰ μᾶς εἴπῃ ὁ Εὐαγγελιστὴς σήμερον! Δηλαδή, ἦλθε στοὺς δικούς Του ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖνοι (ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ τοῦ δείξουν μίαν ἔστω στοιχειώδη ἀγάπη), Τὸν ἀντιμετώπισαν μὲ ψυχρότητα καὶ ἀποστροφήν!

 

Τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ.

 

Ὑπῆρξαν, ὅμως καὶ ὑπάρχουν, οἱ λίγοι ἐκεῖνοι, ἢ ἀκόμη καὶ ἐλάχιστοι, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπίστευσαν καὶ τὸν πιστεύουν. Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἠγάπησαν καὶ τὸν ἀγαποῦν. Ἐκεῖνοι ποὺ τὸν θέλουν καὶ εἶναι γι’ αὐτοὺς ὁ ΜΟΝΟΣ, ὁ ΕΝΑΣ, ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ! Εἶναι ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπεν τὸ Εὐαγγέλιον σήμερον, «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰωάν. Α΄ 12). Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν ἔπαυσαν νὰ πιστεύουν μὲ ἀφοσίωσιν καὶ ἀγάπην εἰς Αὐτὸν καὶ ἀναμένουν ἐναγωνίως τὴν μετ’ Αὐτοῦ αἰωνίαν συγκατοίκησιν ἐν τῇ Οὐρανίῳ Βασιλείᾳ Αὐτοῦ. Εἴθε εἰς τὴν ἐκλεκτὴν ταύτην μερίδα νὰ ἀνήκωμεν καὶ ἡμεῖς! Ἀμήν!

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

                                                                                                            Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

                                                                                                     Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητρόπόλεως Πατρῶν