Σιωπηλές διαδρομές της καρδιάς προς τον Θεό

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Σιωπηλές διαδρομές της καρδιάς προς τον Θεό

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου ο άνθρωπος νιώθει πως η καθημερινότητα δεν αρκεί. Κάτι μέσα του τον καλεί σε μεγαλύτερο βάθος, σε περισσότερη αλήθεια, σε έναν τρόπο ύπαρξης που δεν εξαντλείται στους θορύβους και στους ρυθμούς της εποχής. Αυτή η εσωτερική κίνηση δεν είναι τυχαία. Είναι η διακριτική πρόσκληση του Θεού, που αγγίζει την καρδιά χωρίς θόρυβο, αλλά με μια γαλήνη που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια μυστική προσδοκία: να ακουμπήσει σε κάτι αληθινό, να βρει έναν λόγο ύπαρξης που να αντέχει στον χρόνο και στη φθορά. Κάποιες φορές αυτή η προσδοκία εκφράζεται ως δίψα για νόημα, άλλες ως λαχτάρα για ειρήνη, άλλες ως αναζήτηση αγάπης που να μη ματαιώνεται

Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, πίσω από τον ανθρώπινο πόθο κρύβεται ένας άλλος πόθος· ο θείος. Δεν αναζητούμε μόνον τον Θεό· ο Θεός μας αναζητά πρώτος.

Τα κείμενα που ακολουθούν δεν επιχειρούν να περιγράφουν το άρρητο, ούτε να ορίσουν τον Θεό με λόγια. Προσπαθούν όμως να φωτίσουν την εσωτερική πορεία της ψυχής προς Εκείνον: την κλήση που ακούγεται αθόρυβα, τη συνάντηση που γεννιέται στη σιωπή, την τρυφερότητα που αποκαλύπτεται μέσα στην καθημερινότητα.

Δεν γράφονται για να αναλύσουν, αλλά για να συνοδεύσουν· όχι για να εξηγήσουν τον Θεό, αλλά για να βοηθήσουν να γίνει αισθητός. Γιατί η σχέση με Εκείνον δεν είναι ιδέα ή θεωρία· είναι δρόμος, ζωή και καρδιακή μεταμόρφωση.

Κι όταν η καρδιά αρχίζει να αναγνωρίζει τη φωνή Του, τότε όλα αποκτούν νέο νόημα: Ο φόβος υποχωρεί, οι πληγές μαλακώνουν, και ο άνθρωπος συναντά μια αγάπη που υπήρχε πάντοτε· απλώς περίμενε να γίνει δεκτή.

Η σιωπηλή κλήση, η εσωτερική συνάντηση, η τρυφερότητα της θεϊκής παρουσίας, η μεταμόρφωση της καρδιάς και η βαθιά ελευθερία που γεννά η εμπιστοσύνη, αποτελούν τα στάδια ενός μυστικού ταξιδιού που κάθε ψυχή καλείται να περπατήσει.

Αν αυτά τα λόγια κατορθώσουν να απαλύνουν έναν φόβο, να ζεστάνουν μια πληγωμένη καρδιά ή να προσφέρουν έναν μικρό φάρο ελπίδας, τότε ο σκοπός τους έχει εκπληρωθεί. Το σημαντικότερο δεν είναι να γνωρίσουμε τον δρόμο τέλεια, αλλά να κάνουμε το πρώτο βήμα. Γιατί ο Θεός μάς περιμένει πάντα εκεί όπου η καρδιά ανοίγει, έστω και λίγο.

Η ανεξιχνίαστη πρόσκληση

Από την αρχή των αιώνων, πριν ακόμη υπάρξει χρόνος και δημιουργία, η αγάπη του Θεού είχε ήδη στραφεί προς τον άνθρωπο. Μέσα από αυτή την άπειρη αγάπη γεννιέται μια μυστική πρόσκληση, μια εσωτερική κίνηση που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια, γιατί προέρχεται από βάθος που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Δεν είναι κάτι που επιβάλλεται· είναι μια ήρεμη, διακριτική κλήση που σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και τον καλεί σε σχέση, σε εμπιστοσύνη, σε ζωή.

Ο Θεός αγγίζει την καρδιά όχι μέσα από θόρυβο και εντυπωσιασμούς, αλλά μέσα από μια παρουσία απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη. Μέσα σ᾽ αυτήν την παρουσία ανάβει η επιθυμία του ανθρώπου να Τον αναζητήσει. Και όταν ο άνθρωπος στρέφει την προσοχή του προς το εσωτερικό του, ανακαλύπτει ότι ο Θεός δεν έλειψε ποτέ· απλώς ο ίδιος είχε απομακρυνθεί από την καρδιά του.

Η θεϊκή πρόσκληση δεν έρχεται ως κραυγή. Είναι σαν αθόρυβος ψίθυρος που περιμένει την ώρα της καρδιακής ηρεμίας για να ακουστεί. Και όταν η ψυχή αφήσει πίσω της τη σύγχυση και τον εσωτερικό θόρυβο, αρχίζει να νιώθει ότι την καλεί κάτι μεγαλύτερο από την ίδια· μια αγάπη που δεν καταργεί την ελευθερία, αλλά την ολοκληρώνει.

Ο Θεός δεν ζητά τελειότητα, αλλά προθυμία. Δεν περιμένει επιδείξεις ή επιφανειακές πράξεις, αλλά μια διάθεση αληθινή, μια καρδιά που μπορεί να πει «ναι» ακόμη κι αν τρέμει. Η πρόσκλησή Του ριζώνει μέσα στην ψυχή σαν μικρός σπόρος. Κι αν ο άνθρωπος τον ποτίσει με ειλικρίνεια, προσευχή και σιωπή, τότε ο σπόρος αρχίζει να ανθίζει σε ένα φως που μεταμορφώνει ολόκληρη τη ζωή.

Σ᾽ αυτήν τη διαδικασία η καθημερινότητα αλλάζει πρόσωπο. Ό,τι φαινόταν τυχαίο αποκτά νόημα· ό,τι ήταν σκοτεινό φωτίζεται από μέσα. Η ψυχή καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνη, ότι ο Θεός συνοδεύει κάθε της βήμα, ακόμη κι όταν εκείνη δεν το αντιλαμβάνεται.

Και έτσι, μέσα από μια κλήση αθόρυβη αλλά πανίσχυρη, ο άνθρωπος μαθαίνει πως ο Θεός, ήρεμα, σταθερά και τρυφερά, θα είναι πάντοτε ο αληθινός συνοδοιπόρος του ανθρώπου.

Η άφωνη κλήση του Θεού

Πριν από κάθε δημιουργία, πριν ακόμη υπάρξει χρόνος, η αγάπη του Θεού είχε ήδη στραφεί προς τον άνθρωπο που επρόκειτο να υπάρξει. Η θεϊκή αυτή κλήση δεν μπορεί να ερμηνευτεί με ανθρώπινα μέτρα· γεννιέται από μια αγάπη άδολη, ήρεμη και ατελείωτη, που απλώνεται χωρίς να ζητά ανταπόδοση.

Ο Θεός, αν και ακατάληπτος στην ουσία Του, αγγίζει τον άνθρωπο με μια παρουσία λεπτή, σχεδόν ανεπαίσθητη, που ανάβει μέσα μας μια μυστική επιθυμία: να Τον αναζητήσουμε. Και όταν ο άνθρωπος στρέφει πραγματικά την προσοχή του προς το εσωτερικό του, ανακαλύπτει πως ο Θεός δεν έλειψε ποτέ· μόνο εκείνος είχε απομακρυνθεί από την καρδιά του.

Η θεϊκή πρόσκληση δεν είναι κραυγή. Είναι σαν απαλός ψίθυρος που δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται και δεν θορυβεί. Περιμένει τη στιγμή που η ψυχή θα ηρεμήσει από τους συνήθεις θορύβους και θα μπορέσει να την ακούσει. Είναι τότε που ο άνθρωπος νιώθει πως κάτι τον τραβά πέρα από την καθημερινότητα, σε έναν τρόπο ζωής όπου όλα φωτίζονται αλλιώς.

Μόνο μέσα στην ταπεινή σιωπή μπορεί ο άνθρωπος να γευτεί αυτή την πρόσκληση: να καταλάβει ότι ο Θεός δεν αναζητά τελειότητες, αλλά προθυμία· δεν περιμένει επιδείξεις, αλλά αλήθεια. Θέλει μια καρδιά που ανοίγεται, όχι μια καρδιά που απολογείται.

Η άφωνη κλήση του Θεού είναι σαν μικρός σπόρος μέσα μας. Αν την κρατήσουμε ζωντανή, αν τη φροντίσουμε με προσευχή και ειλικρίνεια, τότε μεγαλώνει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς· σε μια σταθερή αίσθηση ότι ο Θεός συνοδοιπορεί αθόρυβα, αλλά σταθερά, σε κάθε βήμα της ζωής μας.

Η σιωπηλή συνάντηση

Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να ανταποκρίνεται στην εσωτερική κλήση του Θεού, ανακαλύπτει πως η συνάντηση μαζί Του δεν γίνεται μέσα σε εντυπωσιακές εμπειρίες, αλλά μέσα σε μια απλότητα που ξαφνιάζει. Η παρουσία του Θεού απλώνεται σαν απαλό φως που δεν τυφλώνει αλλά ζεσταίνει· σαν ήρεμη πνοή που δεν σαρώνει τη ζωή μας, αλλά τη μεταμορφώνει από μέσα.

Πολλές φορές ο άνθρωπος προσπαθεί να Τον συναντήσει με τη σκέψη του, με τις δικές του προσπάθειες, με υπολογισμούς και αναλύσεις. Κι όμως, ο Θεός γίνεται αισθητός όταν η καρδιά αφήσει για λίγο τις άμυνες, όταν η ψυχή παραιτηθεί από το άγχος να εξηγήσει τα πάντα. Είναι τότε που η χάρη βρίσκει χώρο να πλησιάσει, όχι με θόρυβο, αλλά με γλυκιά βεβαιότητα.

Στη σιωπηλή αυτή συνάντηση, ο άνθρωπος δεν ακούει φωνές ούτε βλέπει οράματα. Ακούει όμως κάτι βαθύτερο: τη γαλήνη που γεννιέται όταν η ζωή φωτίζεται εκ των έσω. Νιώθει ότι δεν είναι μόνος, ότι κάποιος τον γνωρίζει σε βάθος, τον καταλαβαίνει πέρα από λόγια, και τον αγαπά χωρίς όρους.

Έτσι η σχέση με τον Θεό παύει να είναι μια θεωρητική ιδέα και γίνεται πραγματικότητα. Γίνεται όπως η αναπνοή: δεν την προσέχεις, αλλά χωρίς αυτήν δεν ζεις. Και τότε ο άνθρωπος αρχίζει να προσεύχεται διαφορετικά· όχι μόνο με λέξεις, αλλά με την ίδια τη στάση της ζωής του. Η προσευχή δεν είναι αίτημα, αλλά συνάντηση. Δεν είναι προσπάθεια, αλλά ανταπόκριση.

Η σιωπηλή συνάντηση με τον Θεό δεν ακυρώνει τις δυσκολίες της ζωής, αλλά τις τοποθετεί σε ένα άλλο φως. Ό,τι ήταν αδιέξοδο γίνεται ευκαιρία για βάθος. Ό,τι ήταν φόβος γίνεται εμπιστοσύνη. Καί ό,τι ήταν πληγή, γίνεται δρόμος από τον οποίο περνά ένα φως που ο άνθρωπος δεν περίμενε ποτέ να δει μέσα του.

Η τρυφερότητα της θεϊκής παρουσίας

Καθώς η ψυχή συνηθίζει στη σιωπηλή συνάντηση με τον Θεό, αρχίζει να διακρίνει κάτι ακόμη πιο λεπτό: την τρυφερότητα της παρουσίας Του. Όχι ως συναίσθημα που έρχεται και φεύγει, αλλά ως μια σταθερή βεβαιότητα πως η ζωή δεν είναι πια ανοίκεια ή τυχαία. Η καθημερινότητα, ακόμη και στις πιο απλές της στιγμές, αποκτά ένα θαυμαστό βάθος, σαν να αγγίζεται από μια αόρατη, στοργική δύναμη.

Ο Θεός δεν επιβάλλει την αγάπη Του· τη φανερώνει με τρόπους που σέβονται την ελευθερία του ανθρώπου. Μερικές φορές την αισθανόμαστε σε μια απροσδόκητη στιγμή ειρήνης, άλλες σε μια φωτεινή σκέψη, άλλες στη συγχώρεση που κατορθώνουμε ενώ πριν αδυνατούσαμε. Σαν να ακουμπά ο Θεός διακριτικά την καρδιά και να της θυμίζει ότι μπορεί να αγαπά, μπορεί να εμπιστεύεται, μπορεί να ελπίζει.

Η θεϊκή τρυφερότητα δεν αναιρεί τον πόνο· τον μεταμορφώνει. Εκεί που η πληγή γινόταν βάρος, τώρα γίνεται άνοιγμα. Εκεί που η ψυχή έκλεινε από φόβο, τώρα μαλακώνει. Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του όχι με αυστηρότητα, αλλά με εκείνο το βλέμμα που πιστεύει στις δυνατότητες της καρδιάς του· το βλέμμα με το οποίο τον κοιτάζει ο Θεός.

Και τότε, χωρίς υπερβολή ή εξαναγκασμό, η προσευχή γίνεται πιο αληθινή. Δεν είναι πια λίστα αιτημάτων, αλλά διάλογος. Δεν είναι καθήκον, αλλά ανάσα. Σαν να μιλά ο άνθρωπος σε έναν οικείο φίλο και, ταυτόχρονα, σ᾽ έναν άπειρο Θεό που τον σέβεται βαθιά.

Στην τρυφερότητα της παρουσίας Του, ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά με τρόπο νέο. Να αγαπά χωρίς να απαιτεί, να προσφέρει χωρίς να λογαριάζει, να συγχωρεί χωρίς όρους. Κι αυτή η αλλαγή δεν προκύπτει από προσπάθεια· προκύπτει από την επαφή με Εκείνον που αγαπά πρώτος, ήρεμα και ακατανίκητα.

Έτσι η ζωή γίνεται ένας δρόμος μαθητείας στην αγάπη. Όχι στην αγάπη ως ιδέα, αλλά στην αγάπη ως πραγματικότητα που αλλάζει τον άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Και η καρδιά, όσο κι αν πληγωθεί, όσο κι αν κουραστεί, βρίσκει πάντοτε τρόπο να ξανασηκωθεί, γιατί στηρίζεται σε Εκείνον που δεν αποσύρει ποτέ την παρουσία Του.

Η μεταμόρφωση της καρδιάς

Καθώς η καρδιά πλησιάζει τον Θεό, ένα λεπτό αλλά βαθύ μυστήριο αρχίζει να ξετυλίγεται: η μεταμόρφωση της ύπαρξης. Δεν είναι αλλαγή απότομη ούτε εντυπωσιακή. Είναι μια διαδικασία ήσυχη, όπως αλλάζει ο ουρανός πριν ξημερώσει· σχεδόν αθόρυβα, κι όμως γεμάτη υπόσχεση.

Αρχικά ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι οι παλιές του βεβαιότητες αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Εκεί που νόμιζε πως ξέρει τι πρέπει να φοβηθεί και τι να κυνηγήσει, μια νέα κατανόηση γεννιέται: ότι η αληθινή ζωή δεν βρίσκεται στην ασφάλεια ούτε στην επιτυχία, αλλά στη σχέση· στη σχέση με τον Θεό που φωτίζει τα πάντα.

Η καρδιά μαθαίνει σιγά σιγά να μην αντιδρά με σκληρότητα. Δεν έγινε αδύναμη· έγινε βαθύτερη. Έμαθε ότι η δύναμη βρίσκεται στη συγχώρεση. Και όταν η συγχώρηση ριζώνει μέσα της, οι παλιές πικρίες λιώνουν σαν χιόνι στον ήλιο.

Η μεταμόρφωση φαίνεται στις μικρές στιγμές: στην υπομονή, στη γαλήνη, στη συμπόνια. Στις επιλογές που πλέον δεν γίνονται για επιβεβαίωση, αλλά για αγάπη.

Τότε η προσευχή αλλάζει. Ζητά φως αντί για λύση, δύναμη αντί για έλεγχο, ειρήνη αντί για βεβαιότητες. Κι ο Θεός απαντά όχι με θεαματικά σημεία, αλλά με τρόπο που αλλάζει την ίδια την καρδιά· την κάνει πιο ελεύθερη, πιο ανοιχτή, πιο ικανή να αγαπά χωρίς φόβο.

Η μεταμορφωμένη καρδιά δεν είναι τέλεια· είναι ζωντανή. Δεν αφήνει τις δυσκολίες να γίνουν σκοτάδι, γιατί αναπνέει μέσα της η ήρεμη βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν αποσύρεται ποτέ.

Και τότε η ζωή αποκτά νέο βάθος, νέα απλότητα, νέα αλήθεια. Η καρδιά γίνεται τόπος όπου η χάρη εργάζεται αθόρυβα, αλλά αδιάκοπα. Και όσο ο άνθρωπος παραμένει ανοιχτός σ᾽ αυτήν τη λεπτή εργασία, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει ότι η παρουσία του Θεού δεν είναι μακριά, αλλά κατοικεί ήδη μέσα του.

Γιατί εκεί, στην καρδιά, αρχίζει και ολοκληρώνεται κάθε αληθινή σχέση με τον Θεό. 

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου δεν είναι μονοπάτι χωρίς δυσκολίες, ούτε δρόμος που περνιέται με βεβαιότητα. Είναι όμως ένα μονοπάτι γεμάτο υποσχέσεις· υποσχέσεις φωτός, αλήθειας και παρουσίας. Στα ήσυχα βήματα, στη σιωπή, στις απλές στιγμές της καθημερινότητας, ο άνθρωπος ανακαλύπτει πως ο Θεός δεν απομακρύνθηκε ποτέ. Ήταν πάντοτε εκεί, διακριτικός, στοργικός, έτοιμος να φωτίσει κάθε σκιά.

Τα κεφάλαια αυτού του έργου δεν αποτελούν ένα τέλος· είναι μια ανοιχτή πρόσκληση. Η διαδρομή της καρδιάς συνεχίζεται καθημερινά· στα βλέμματα που ανταλλάσσουμε, στις αποφάσεις που παίρνουμε, στη συγχώρεση που προσφέρουμε, στην ελπίδα που δεν εγκαταλείπουμε.

Και κάθε φορά που στρέφουμε λίγο τη σκέψη μας, λίγο το βλέμμα μας, λίγο την καρδιά μας προς τον Θεό, Εκείνος ανταποκρίνεται με τρόπο απαλά βαθύ, μεταμορφωτικό και αληθινό.

Αυτό το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, γιατί είναι ταξίδι αγάπης. Και η αγάπη του Θεού δεν εξαντλείται, δεν μικραίνει, δεν κουράζεται. Μόνο περιμένει, ήρεμα και αθόρυβα, μέχρι η καρδιά μας να την αναγνωρίσει.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26η Ιανουαρίου 2026

ΟΤΑΝ Ο «ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ», «ΕΞΑΓΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

(Σχόλιο σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου»)

       Πάγια και διαχρονική τακτική του αιρετικού Παπισμού είναι, μιμούμενος το γνωστό ερπετό, τον χαμαιλέοντα, να αλλάζει συχνά πρόσωπο, να φορεί υποκριτικό προσωπείο ανάλογα με τις περιστάσεις. Κρύβει το αληθινό του πρόσωπο προκειμένου να αποκομίζει οφέλη, χωρίς να μετακινείται ουσιαστικά από τη δική του ταυτότητα και οντότητα.

      Η ιστορία καταγράφει τις κατά καιρούς υποκριτικές του «προσαρμογές» στις πρόσκαιρες συγκυρίες: άλλοτε εμφανίζει το σκληρό και ανελέητο πρόσωπό του και άλλοτε προσποιείται μια γελοία αγαθότητα. Όταν όμως οι περιστάσεις παρέλθουν και τα οφέλη αποκομιστούν, επανέρχεται στην πραγματικότητα· δεν διστάζει να αποκαλύψει τον αληθινό του χαρακτήρα και να φανερώσει τις καταχθόνιες επιδιώξεις του φραγκισμού: την ολοκληρωτική κατάληψη του κόσμου και την παπική παγκόσμια κυριαρχία υπό την εξουσία του δήθεν «θείω δικαίω αντιπροσώπου του Θεού στη γη», του «Πάπα».

     Όποιος αμφιβάλλει για τα παραπάνω, ας ανατρέξει τόσο στη λεγόμενη «θεολογία» του Παπισμού όσο και στο ιστορικό του παρελθόν, για να διαπιστώσει ότι ο Παπισμός δεν είναι παρά ένας παγκόσμιος πολιτικοοικονομικός οργανισμός με χριστιανικό προσωπείο. Η δομή του, άλλωστε, το αποδεικνύει περίτρανα: το Βατικανό υπήρξε και παραμένει από τον 9ο μ.Χ. αιώνα πρωτίστως κράτος. Ένα κράτος με όλες τις δομές ενός μεσαιωνικού απολυταρχικού μορφώματος: ισόβιο και αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα τον «Πάπα», πρωθυπουργό, υπουργεία, υπουργούς, τράπεζες, οργανωμένη διπλωματία, πρεσβείες (νούτσιους), αστυνομία, στρατό κ.λπ. Η διεθνής κοινότητα, αποδεχόμενη τον «Πάπα» ως αρχηγό κράτους, του αποδίδει τιμές και ασυλίες και δέχεται τις πολιτικές του παρεμβάσεις, επιβεβαιώνοντας τον καθαρά κρατικό και κοσμικό χαρακτήρα του Παπισμού.

      Τα τελευταία χρόνια, μέσα στη ραγδαία και δραματική μεταβολή των παγκόσμιων δεδομένων, ο Παπισμός, αδυνατώντας να επιβάλει το σκληρό, άτεγκτο και φιλοπόλεμο πρόσωπό του, «φόρεσε» το προσωπείο της «αγάπης», της «καταλλαγής» και του «ειρηνιστή», επιδιώκοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα σύγχρονα παγκόσμια τεκταινόμενα. Καθώς δεν μπορεί πλέον να διεκδικήσει απροκάλυπτα την παγκόσμια πολιτική και οικονομική κυριαρχία, περιορίζεται στη διεκδίκηση της θρησκευτικής–πνευματικής εξουσίας επί της ανθρωπότητας, φιλοδοξώντας να καταστήσει τον «Πάπα» θρησκευτικό ηγέτη ολόκληρου του κόσμου, ανεξαρτήτως πίστεως.

      Γι’ αυτό εγκατέλειψε, με τη Β΄ Βατικανή «Σύνοδο» (1962–1965), τον στενό παπικό οικουμενισμό και υιοθέτησε τον γενικό Οικουμενισμό, προσδοκώντας την επίτευξη των στόχων του μέσω αυτού. Έτσι προωθεί σήμερα έναν «προτεσταντικού τύπου» Οικουμενισμό, ο οποίος έχει πλέον μεταβληθεί σε πανθρησκευτικό.

      Πρώτος και κύριος στόχος του παραμένει η υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μόνη που ανθίσταται σθεναρά, εδώ και δέκα αιώνες, να υποταχθεί στην παπική εξουσία, παρά τις ιστορικές της περιπέτειες. Επειδή οι βιαιότητες, οι γενοκτονίες, οι δολιότητες, η απάτη δια της δαιμονικής Ουνίας, δεν έφεραν αποτέλεσμα, τελευταία μεταχειρίζεται άλλους τρόπους, εξίσου σκοτεινούς και δόλιους. Τα τελευταία χρόνια της «χορήγησε» ένα είδος «ελλειμματικής εκκλησιαστικότητας», επειδή δεν έχει ενότητα με τον «διάδοχο του αποστόλου Πέτρου», τον «Πάπα», τον οποίο θεωρεί «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας». Φόρεσε, λοιπόν, το προσωπείο της «αγάπης» και «τείνει χείρα καταλλαγής», ενώ επί χίλια χρόνια οι «αλάθητοι» πάπες χαρακτήριζαν την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετική» και «σχισματική», χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε στις κατηγορίες τους. Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: ο νυν «αλάθητος» Λέων συμφωνεί με τους «αλάθητους» προκατόχους του ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αιρετική και σχισματική ή αναιρεί το «αλάθητο» εκείνων;

     Γιατί το ίδιο υποκριτικό προσωπείο φόρεσε ο «Πάπας» Λέων ΙΔ΄ τον περασμένο Νοέμβριο, όταν εμφανίστηκε στην Ανατολή, προσποιούμενος συμμετοχή στον λεγόμενο «κοινό εορτασμό» της 1700ής επετείου από τη σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, χωρίς τη συμμετοχή των δύο ετέρων Πατριαρχών της ιστορικής Πενταρχίας.

      Για το γεγονός αυτό είχαμε ήδη εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με θέμα: μας «ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ 1700ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»[1], στην οποία σχολιάσαμε τα απαράδεκτα και ανίερα τεκταινόμενα αυτού του «εορτασμού». Τονίσαμε επισταμένως το γεγονός ότι ο Παπισμός δεν δικαιούται να εορτάζει το σημαντικό αυτό εκκλησιαστικό γεγονός, διότι βεβήλωσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Filioque. Και ιδιαίτερα με την αίρεση περί «Κτιστής Χάριτος»!

     Με την παρούσα ανακοίνωση σχολιάζουμε και όσα έγραψε για τον εν λόγω «κοινό εορτασμό» ο παπικός πρώην «Αρχιεπίσκοπος Νάξου–Τήνου» κ. Νικόλαος Πρίντεζης, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθολική» (φ. 370, 30/11/2025), με τίτλο: «Ας υπερβούμε το σκάνδαλο των διχασμών και ας καλλιεργήσουμε την ενότητα».

     Στο άρθρο αυτό αποτυπώνεται με απόλυτη σαφήνεια η πάγια παπική αλαζονεία και υποκρισία. Η φράση «ας υπερβούμε», σκόπιμα διατυπωμένη σε πληθυντικό αριθμό, επιχειρεί να συμπεριλάβει και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις αποκλειστικές ευθύνες του Παπισμού για το σχίσμα. Πρόκειται για έναν εύσχημο συμψηφισμό ευθυνών, που αποσκοπεί στη συγκάλυψη της ιστορικής αλήθειας.

       Ο κ. Πρίντεζης προσποιείται άγνοια για τα γεγονότα του Ιουλίου του 1054, όταν η παπική αντιπροσωπεία υπό τον δαιμονικό καρδινάλιο Ουμβέρτο αναθεμάτισε την Ανατολική Εκκλησία ως αιρετική. Καλεί αμφοτέρους σε «υπέρβαση», χωρίς να προσδιορίζει ποια είναι τα δήθεν λάθη της Ορθοδοξίας, ποιες κακοδοξίες οφείλει να απορρίψει ή ποια εγκλήματα διέπραξε σε βάρος του Παπισμού.

       Αντιθέτως, αποσιωπά πλήρως τις τεράστιες και αποκλειστικές ευθύνες της «εκκλησίας» του: τις κακοδοξίες, τις αιρέσεις, τις σταυροφορίες, τον ανθελληνισμό, τους διωγμούς και το φραγκικό μίσος που σημάδεψαν την ιστορία του δυτικού Χριστιανισμού. Αντί της μετάνοιας, προκρίνει τον εύκολο δρόμο της ισοπέδωσης και του συμψηφισμού.

      Ακολούθως, ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» παραθέτει τα γεγονότα του λεγόμενου «κοινού εορτασμού», υπό μορφή απλού δημοσιογραφικού ρεπορτάζ, προκειμένου να εξάρει την «επισημότητα» και τη «λαμπρότητα» που, κατά την άποψή του, προσέδωσε η παρουσία του «Αγίου Πατέρα», δηλαδή του «Πάπα». Για τον ίδιο και για το παπικό περιβάλλον του, ο «Πάπας» δεν αποτελεί απλώς έναν σημαίνοντα πολιτικοθρησκευτικό ηγέτη, αλλά –σύμφωνα με τη δογματική της «εκκλησίας» του– είναι ο «αντιπρόσωπος του Χριστού επί της γης», (αφού εξόρισε το Χριστό στον ουρανό), η «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας», ο «αλάθητος διδάσκαλος», ο «διάδοχος του πρίγκιπα των Αποστόλων Πέτρου», ο «διαχειριστής όλων των εξουσιών του κόσμου», ο «πρώτος άνευ ίσων», ακόμη και ο «υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων»· εν τέλει, δηλαδή, ένας «Χριστός επί γης»! Έχει σημασία να αναφέρουμε παρενθετικά, πως μέχρι το 1978 ο εκάστοτε «Πάπας» δεν καταδέχονταν να πατά στη γη και για τούτο τον μετέφεραν ένθρονο στους ώμους τους οι καρδινάλιοι, μεταφερόταν με την «sedia gestatoria»! Επίσης δεν επιτρέπονταν ο ασπασμός των χεριών του, αλλά των ποδιών του! 

      Σύμφωνα με αυτήν την παπική «εκκλησιολογία», μόνον η παρουσία του «Πάπα» δύναται να προσδώσει «κύρος» σε μια Οικουμενική Σύνοδο, αφού μόνον αυτός, υποτίθεται, έχει το δικαίωμα να συγκαλεί Συνόδους, να εγκρίνει την εγκυρότητά τους και να επικυρώνει τις αποφάσεις τους. Ωστόσο, προς μεγάλη αμηχανία της παπικής αυτής κακόδοξης θεωρίας, η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος δεν συγκλήθηκε από κάποιον πάπα, ούτε υπαγορεύθηκε από αυτόν η θεματολογία της, ούτε εγκρίθηκαν οι αποφάσεις της από παπική αρχή, κάτι που αφήνει ασχολίαστο ο Παπισμός και εν προκειμένω ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» Ν. Πρίντεζης. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ότι η παπική «εκκλησιολογία» πάσχει εκ θεμελίων και εξαιτίας αυτής της «λεπτομέρειας»!

        Ο κ. Πρίντεζης αναφέρει ότι η Σύνοδος συγκλήθηκε «κατόπιν προσκλήσεως του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου», αποφεύγοντας επιδεικτικά να τον αποκαλέσει Μέγα, Ισαπόστολο και Άγιο. Δεν πρόκειται για αβλεψία, αλλά για συνειδητό υποβιβασμό του προσώπου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον οποίο παρουσιάζει ως έναν ακόμη «βυζαντινό» αυτοκράτορα, ως έναν από τους άσημους αυτοκράτορες με το ίδιο όνομα.  

       Βεβαίως ο υποβιβασμός αυτός δεν είναι τυχαίος. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αποτελεί τον θεμελιωτή της Ρωμηοσύνης, η οποία υπήρξε και παραμένει το διαχρονικό αντίπαλο δέος του βαρβαρικού φραγκισμού, του παπισμού και γενικότερα του παποπροτεσταντικού δυτικού κόσμου. Είναι εκείνος που διέγνωσε ότι το μέλλον του κόσμου εδράζεται στην ελληνορθόδοξη πίστη και γι’ αυτό μετέφερε την πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη (330 μ.Χ.), γεγονός που η Δύση δεν συγχώρησε ποτέ!

       Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τα παγανιστικά ρωμαϊκά ήθη και εισήγαγε τις αρχές του Ευαγγελίου ως τρόπο ζωής του κράτους, θεμελιώνοντας τον μεταγενέστερο παγκόσμιο πολιτισμό. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι καθιέρωσε το Συνοδικό Πολίτευμα ως τρόπο διοίκησης της Εκκλησίας, θεμελιώνοντας την ισότητα ψήφου όλων των επισκόπων. Αυτό το συνοδικό και κατ’ ουσίαν δημοκρατικό σύστημα ανέτρεψε αργότερα ο αιρετικός Παπισμός, επιβάλλοντας το απολυταρχικό και φεουδαρχικό σύστημα του φραγκισμού. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Παπισμός διέγραψε τον Άγιο Κωνσταντίνο από το «αγιολόγιό» του!

      Σε ό,τι αφορά τη «γέννηση» του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, αυτό θεσπίστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και συμπληρώθηκε από τη Β΄, με την ισόκυρη και ισότιμη ψήφο και των 318 θεοφόρων Πατέρων, συμπεριλαμβανομένου και του αντιπροσώπου του Πατριαρχείου της Δύσεως. Καμία παπική αυθεντία δεν εισηγήθηκε, δεν ενέκρινε και δεν επικύρωσε το Σύμβολο της Πίστεως· αυτό αποτελεί καρπό της συνοδικής λειτουργίας της Εκκλησίας, την οποία κατάργησε ο αιρετικός Παπισμός και την αντικατέστησε με το δαιμονικό «πρωτείο εξουσίας» του «Πάπα», ως «κληρονομιά» του βαρβαρικού φραγκισμού, ως επιβίωση ως τις μέρες μας του μισάνθρωπου και ανελεύθερου μεσαιωνικού φεουδαρχισμού.

      Στη συνέχεια του άρθρου του, ο κ. Πρίντεζης παραθέτει αποσπάσματα από προσφωνήσεις του «Πάπα» στον «κοινό εορτασμό», παρουσιάζοντάς τα ως έκφραση του «αλάθητου λόγου» του. Ο «Πάπας» μίλησε για το Σύμβολο της Πίστεως «που ενώνει δυόμισι δισεκατομμύρια χριστιανούς». Ποια ενότητα, όμως, υφίσταται σήμερα, όταν ο χριστιανικός κόσμος είναι κατακερματισμένος και διχασμένος, με πρωταρχική ευθύνη του Παπισμού και των αιρέσεων που παρήγαγε, κορυφαία εκ των οποίων ο Προτεσταντισμός; Η παραχάραξη του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, με την προσθήκη της φοβερής αιρέσεως του Φιλιόκβε δεν υπήρξε η κύρια αιτία αποκοπής του δυτικού Χριστιανισμού από τον αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας; Η αίρεση αυτή, αλλά και οι δεκάδες άλλες κακόδοξες πλάνες δεν κρατούν την δυτική χριστιανοσύνη (αποκλειστικά με δική της ευθύνη) σε ακοινωνησία με την Ορθόδοξη Ανατολή; Πού την βλέπει την ενότητα ο Λέων;

      Επίσης αντί να δείξει δείγματα μετάνοιας ο αιρεσιάρχης «Πάπας» Λέων, σεβόμενος στοιχειωδώς το μεγάλο γεγονός της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και να αναλογισθεί τις δεκάδες κακόδοξες εκτροπές της «εκκλησίας» του, τις οποίες συσσώρευσε αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία, να αναγνωρίσει το τρομακτικό λάθος της «εκκλησίας» του να παραχαράξει το Ιερό Σύμβολο, αερολογούσε, κάνοντας εκκλήσεις να «απορριφθεί με δύναμη η χρήση της θρησκείας για τη δικαιολόγηση πολέμων και βίας, θεμελιωτισμού και φανατισμού»! Υποβάθμισε το σωτηριολογικό μήνυμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου σε κοινωνιολογικά ευχολόγια περί πολέμων και φανατισμού, απογυμνώνοντας την επέτειο από το θεολογικό της περιεχόμενο!       

      Ακόμη χειρότερα, διατύπωσε αφελείς και θεολογικά αβάσιμες σκέψεις περί του ποιος είναι ο Χριστός «για τον σύγχρονο άνθρωπο», αγνοώντας ότι ο «Χριστός» του Παπισμού δεν είναι ο Χριστός της Εκκλησίας. Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως με το Filioque αλλοιώνει τη διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος και εισάγει δύο πηγές στη Θεότητα, γεγονός με ανυπολόγιστες σωτηριολογικές συνέπειες.

     Η Α΄ και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, υπό τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διακήρυξαν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου του Πατρός. Η προσθήκη του Filioque δεν αποτελεί απλή δογματική διαφοροποίηση, αλλά χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Vladimir Lossky, «ολόκληρη η τριαδολογία κρέμεται από το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος»[2]!

    Το πλέον όμως τραγικό γεγονός του δήθεν εορτασμού είναι ότι ο προσελθών να τιμήσει τους Θεοφόρους Πατέρες, «Πάπας» Λέων, είναι κατεγνωσμένος από Αυτούς ως αιρετικός, εφόσον αυτός και η «εκκλησία» του πρεσβεύουν την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος». Και τούτο διότι, οι Θεοφόροι Πατέρες κατέγνωσαν και καταδίκασαν την κακοδοξία του αιρεσιάρχη Αρείου, περί κτιστότητας του Θεού Λόγου και δι’ αυτής κατέγνωσαν και καταδίκασαν κάθε σχετική κακοδοξία και επομένως την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος» της σχολαστικής «θεολογίας» του Θωμά Ακινάτη.  

      Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο Παπισμός αμφισβήτησε και αρνήθηκε έμπρακτα την θεοπνευστία των αγίων Πατέρων των ως άνω Αγίων Οικουμενικών Συνόδων (όπως και ολοκλήρου του Συνοδικού Συστήματος της Εκκλησίας). Θεωρούν λανθασμένη, ή τουλάχιστον ανεπαρκή την απόφασή τους, όσον αφορά (και) την προαιώνια εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Θεό Πατέρα, όπως ρητά και ξεκάθαρα βεβαίωσε ο Χριστός: «Όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Ιωάν.15,26). Γι’ αυτό διόρθωσε το «λάθος» τους, αναπλήρωσε την «ανεπάρκειά τους», προσθέτοντας – παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Φιλιόκβε!

       Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως συνιστά πέραν πάσης αμφιβολίας έμπρακτη άρνηση της θεοπνευστίας των Οικουμενικών Συνόδων και ασέβεια προς το Άγιο Πνεύμα το Οποίο ενεργεί, διδάσκει και οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν.16,18), δια του Συνοδικού Συστήματος. Ανακύπτει, έτσι, το αμείλικτο ερώτημα: ποιοι πάπες είναι τελικά «αλάθητοι»: Οι προ του σχίσματος, που ομολογούσαν την ορθόδοξη πίστη και απάγγειλαν το απαραχάρακτο Σύμβολο της Πίστεως, ή οι μεταγενέστεροι φραγκολατίνοι που επέβαλαν την κακοδοξία;

     Ολοκληρώνοντας το άρθρο του, ο κ. Πρίντεζης επισημαίνει ότι ο «Πάπας» απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque. Η πράξη αυτή δεν συνιστά πράξη εντιμότητας, αλλά κορύφωση της παπικής υποκρισίας: απήγγειλε ένα Σύμβολο στο οποίο δεν πιστεύει, με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει τους Ορθοδόξους!

     Η ίδια τακτική ακολουθείται και από τους παπικούς στην Ελλάδα, οι οποίοι αποκρύπτουν τη δογματική πίστη της «εκκλησίας» τους, απαγγέλλοντας το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως για λόγους σκοπιμότητας. Σε καμιά περίπτωση δεν θα απέρριπταν έναν «δογματικό όρο» της «εκκλησίας» τους, διότι θα θεωρούνταν «αφορισμένοι», όπως είχε ορίσει για τους αρνητές του Φιλιόκβε, το 1274, η Β΄ «Σύνοδος» της Λυών!

      Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας με την τραγική διαπίστωση, ότι ο Παπισμός παραμένει, όχι απλά αμετανόητος στις δεκάδες κακόδοξες πλάνες του, αλλά συνεχίζει να κάνει «επιδερμικές» αλλαγές, όπως το ερπετό χαμαιλέων, για να πλανεύει, να παραπλανά, για αποκομίζει οφέλη. Ακολουθεί την πάγια τακτική του, αυτή που έκανε πάντα: χρησιμοποιεί την υποκρισία η οποία είναι θεμελιωμένη στο παπικό «δόγμα»: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Έτσι, εν προκειμένω, οι θεατρινισμοί του «Πάπα» Λέοντα στην κακοστημένη «φιέστα» στην Νίκαια, όχι μόνο απόδοση τιμής δεν απέδωσε για τους εορτασμούς της επετείου για τα 1700 χρόνια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά επέδειξε ξεκάθαρη ασέβεια προς το Συνοδικό Πολίτευμα της Εκκλησίας, το οποίο έχουν εκτοπίσει και ακυρώσει οι δύο κορυφαίες παπικές κακοδοξίες: το δαιμονικό «πρωτείο» και το εωσφορικό «αλάθητο»!

      Και κάτι τελευταίο: Καλούμε φιλικά, τόσο τον υπερφίαλο «αλάθητο» εγκάθετο του Βατικανού Λέοντα, όσο και τον εν Ελλάδι παπικό «αρχιεπίσκοπο» Ν. Πρίντεζη, να αφήσουν τα εύκολα και ανέξοδα ευχολόγια για «υπέρβαση του σκανδάλου των διχασμών», τους φθηνούς συμψηφισμούς ευθυνών και κάθε άλλη αοριστολογία και να κάμουν το μεγάλο άλμα υπέρβασης των κακοδοξιών της «εκκλησίας» τους. Να αναγνωρίσουν τις δεκάδες κακοδοξίες της – κατεγνωσμένες από πλειάδα Συνόδων- τις οποίες πρόσθεσε ο Παπισμός στον πολύπαθο δυτικό Χριστιανισμό, νοθεύοντας την μόνη σώζουσα πίστη της Εκκλησίας, την «άπαξ παραδοθήση τοις αγίοις» (Ιουδ.3). Τους καλούμε να μετανοήσουν ειλικρινά και όχι υποκριτικά, οδηγώντας επίσης σε μετάνοια και τους πολυπληθείς οπαδούς του φραγκολατινισμού. Να επιστρέψουν στην αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία,  την αεί αδιαίρετη, από την οποία αποσκίρτησαν και παραμένουν εκτός αυτής, τα τελευταία χίλια χρόνια!  Όσο θα παραμένουν αμετανόητοι και πεισματικά αγκιστρωμένοι στο πλέγμα των κακοδοξιών τους, αυτοί και μόνον αυτοί, θα είναι, τόσο στον νυν αιώνα, όσο και στον μέλλοντα, υπαίτιοι του σκανδάλου των διχασμών!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Χιλιάδες οικογένειες στα όρια της επιβίωσης στην ΠΑΤΡΑ 2025!

 

Χιλιάδες οικογένειες στα όρια της επιβίωσης

Στην Πάτρα χιλιάδες οικογένειες αγωνίζονται καθημερινά για τα αυτονόητα: για την εξασφάλιση ενός πιάτου φαγητό.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Κοινωνικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων (ΚΟΔΗΠ), περισσότερες από 5.500 οικογένειες έχουν υποβάλει αιτήσεις για ένταξη στο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και για συμμετοχή στο πρόγραμμα διανομής τροφίμων.

Την ίδια στιγμή, πάνω από 1.500 άτομα λαμβάνουν μηνιαία βοήθεια από το Κοινωνικό Παντοπωλείο, ενώ 300 συμπολίτες σιτίζονται καθημερινά από τις δομές συσσιτίων. Συνολικά, τουλάχιστον 12.000 κάτοικοι της Πάτρας ζουν μέσα στο φάσμα της «αθέατης πείνας», όπως καταγράφει επίσημα ο ΚΟΔΗΠ, δηλαδή συμπολίτες μας που δεν απευθύνονται ποτέ σε κάποια κοινωνική δομή, είτε από ντροπή, είτε λόγω γραφειοκρατίας, είτε γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ένταξης στα προγράμματα.

Η ακρίβεια, το υψηλό κόστος ενέργειας, η μείωση της αγοραστικής δύναμης και οι περιορισμένες ευκαιρίες απασχόλησης για χαμηλόμισθους και άνεργους έχουν οδηγήσει χιλιάδες οικογένειες στα όρια της επιβίωσης. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η επισιτιστική φτώχεια δεν αφορά μόνο τις πιο «ευπαθείς» ομάδες, αλλά και νοικοκυριά της μεσαίας τάξης που δυσκολεύονται πλέον να τα βγάλουν πέρα.

Η εικόνα της Πάτρας δεν αποτελεί εξαίρεση. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, περίπου 7 % του πληθυσμού στην Ελλάδα αντιμετωπίζει μέτρια ή σοβαρή ανεπάρκεια τροφής, ενώ το 1,6 % ζει σε συνθήκες σοβαρής επισιτιστικής ανασφάλειας, δηλαδή έχουν περάσει τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα χωρίς φαγητό λόγω οικονομικής αδυναμίας.

Τα ποσοστά αυτά μεταφράζονται σε περισσότερους από 700.000 ανθρώπους πανελλαδικά που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν επαρκές και ποιοτικό φαγητό.

Η ΕΛΣΤΑΤ επισημαίνει ότι η κατάσταση παραμένει σταθερά ανησυχητική τα τελευταία χρόνια, με τα ποσοστά να κινούνται μεταξύ 6 % και 8 % για μέτρια/σοβαρή ανεπάρκεια και γύρω στο 1,5 % για τη σοβαρή ανεπάρκεια.

Σε “ήχο βαρύ” η Μητρόπολη Πάφου

Οι ψάλτες της Πάφου “αδειάζουν” τον Αρχιεπίσκοπο και

τάσσονται υπέρ  του Τυχικού, παρά το κλίμα τρομοκρατίας

που έχει επιβάλει ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος

 

Σε μία πολύ σημαντική κίνηση υπέρ του κανονικού Μητροπολίτη τους, του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, προχώρησε σύσσωμος ο ιεροψαλτικός κόσμος της Πάφου  αποστέλλοντας προ ημερών δύο σημαντικές επιστολές στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και στην Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου με τις οποίες εμμέσως πλην σαφώς τα “ψέλνει” στον Αρχιεπίσκοπο και τάσσεται υπέρ της επανόδου του Τυχικού.

Τις επιστολές υπογράφουν περισσότεροι από 100 ψάλτες, αναγνώστες και σπουδαστές της εκκλησιαστικής Μουσικής της Σχολής της Μητρόπολης, δηλαδή σχεδόν όλος ο ιεροψαλτικός κόσμος της Πάφου.

Η σπουδαιότητα των επιστολών έγκειται όχι μόνο στο περιεχόμενό τους αλλά κυρίως  στο ότι οι ψάλτες με την ενέργειά τους αυτή αψήφισαν το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλει ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος αντικανονικά και παράνομα έχει εγκατασταθεί ως Τοποτηρητής στη Μητρόπολη Πάφου. Είναι πλέον γνωστό ακόμα και στους εκκλησιαστικούς κύκλους της Ελλάδας ότι όποιος κληρικός της Πάφου τολμήσει να εκφραστεί υπέρ του Τυχικού μπαίνει στο στόχαστρο του Τοποτηρητή με δυσμενείς για τον κληρικό συνέπειες. Το ότι οι ψάλτες τόλμησαν να υπογράψουν δύο επιστολές υπέρ του Τυχικού, περιφρονώντας τις συνέπειες που μπορεί να υποστούν, πολλαπλασιάζει τη σπουδαιότητα της ενέργειάς τους, καταδεικνύει το γνήσιο εκκλησιαστικό τους ήθος και φανερώνει τη γνησιότητα και αξιοπιστία της μαρτυρίας τους.

Στην επιστολή τους προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη οι Παφίτες ιεροψάλτες θεωρούν την έκπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού ως «πειρασμό του διαβόλου, ο οποίος επιχειρεί να ενσπείρει στους κόλπους της Εκκλησίας την διχόνοια και τη διαίρεσιν».

Ακολούθως αναφέρονται συνοπτικώς στην προσπάθεια του Μητροπολίτου Τυχικού για την πνευματική ανόρθωση της Μητρόπολης Πάφου και ιδιαιτέρως σε «όσα αφορούν τους ιεροψάλτας και την πατρώαν μουσικήν εν γένει».

Αφού τονίζουν με έμφαση ότι «ο επίσκοπος κ.κ. Τυχικός άμα τη ενθρονίσει του, επέδειξε πρωτοφανή μέριμνα και φροντίδα προς ημάς τους ασχολουμένους μετά της ψαλτικής τέχνης», αναφέρονται σε συγκεκριμένες του ενέργειες με τις οποίες εκδήλωσε το ενδιαφέρον του αυτό: α) ίδρυση, για πρώτη φορά στην Πάφο, ψαλτικής χορωδίας που συμμετείχε σε κάθε λατρευτική και πνευματική εκδήλωση^. β) σύσταση, κατόπιν εισηγήσεως των ιεροψαλτών, για πρώτη φορά στην Πάφο, Σχολής Βυζαντινής Μουσικής στην οποία σπουδάζουν δεκάδες νέα παιδιά την εκκλησιαστική μουσική «παρέχοντες ελπίδας διά την ευδόκιμον πορείαν της ψαλτικής τέχνης εις την Μητρόπολιν ημών ήτις αντιμετωπίζει χρονίως σοβαρόν πρόβλημα επανδρώσεως των ιερών αναλογίων»^. γ) οργάνωση «διά πρώτην φοράν συνάξεις ιεροψαλτών», και δ) κατά τους ιεροψάλτες, ο Μητροπολίτης Τυχικός «απένειμε μεγάλην τιμήν εις την διακονίαν ημών, προτρέπων και ενθαρρύνων».

Οι 100 ιεροψάλτες της Πάφου ιδιαιτέρως τονίζουν το ταπεινό ήθος και φρόνημα του Μητροπολίτου τους, το οποίο, με αφορμή τον πειρασμό της εκπτώσεως, κατέστη εμφανές και πέραν της Κύπρου. Σημειώνουν επί λέξει: «Ὅλως ιδιαιτέρως δε, εθαυμάσαμεν την ταπεινοφροσύνην αυτού, καθότι πολλάκις ανεζήτει παρ’ ημών πληροφορίας περί της τάξεως και του τυπικού των ακολουθιών, δεχόμενος μετά προθυμίας τας ημετέρας υποδείξεις και εισηγήσεις».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν οι Παφίτες ιεροψάλτες στη μέριμνα του Μητροπολίτη Τυχικού για τη νεολαία και καταλήγουν με την παράκληση προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη: «Ούτος ο Αρχιερεύς περιέβαλεν ημάς μετ’ αγάπης πατρικής, ης η ανάμνησις ώθησεν ημάς να επικοινωνήσωμεν μετά της υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος τοιουτοτρόπως. Τούτων συνοπτικώς εκτεθέντων, προσπίπτομεν ευλαβικώς, κατασπαζόμενοι την παναγίαν υμών δεξιάν ευχόμενοι όπως η Μήτηρ Εκκλησία επιδείξη την συνήθη αυτής άκραν φιλανθρωπίαν, συγκατάβασιν και στοργήν εις τον πατέρα ημών, κρίνουσα κατά την σοφίαν αυτής και κατά το θέλημα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».   

Παρομοίου περιεχομένου συμπαράστασης προς τον κανονικό Μητροπολίτης τους, τον Μητροπολίτη Τυχικό, είναι και η επιστολή που απέστειλαν οι 100 και πλέον ψάλτες, αναγνώστες και σπουδαστές της Πάφου προς τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο και σε όλους τους Αρχιερείς της Κύπρου.

Για εμάς που ζούμε εκτός Κύπρου, αλλά έχουμε σκανδαλιστεί και εξοργιστεί από την απρεπέστατη και αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου και ταυτόχρονα έχουμε συγκινηθεί από ήθος του Μητροπολίτη Τυχικού, οι επιστολές αυτές πέραν των άλλων μάς φανερώνουν την αγωνιώδη μέριμνα αλλά και τους πνευματικούς καρπούς της φιλότιμης -μόλις και δίχρονης- διαποίμανσης του Μητροπολίτη Τυχικού στην Πάφο. Παράλληλα καταδεικνύουν ως ψευδείς και συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς του διδύμου Γεωργίου-Φαίδωνα (Αρχιεπισκόπου-Δημάρχου), που αγωνίζεται να παρου-σιάσει ότι επί ημερών του Τυχικού η Μητρόπολη υπολειτουργούσε και δεν παρήγαγε έργο.

Αγαπητοί μου, Μακαριώτατε και Δήμαρχε, οι επιστολές των ιεροψαλτών εσάς σας εκθέτουν διότι  αποδεικνύεστε ψεύτες και συκοφάντες, ενώ ανεβάζουν στη συνείδηση όλων των Ορθοδόξων το πρόσωπο του Τυχικού, ως πραγματικού Επισκόπου του Χριστού  και Ποιμένα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Είμαστε βέβαιοι ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η περί αυτόν Αγία Σύνοδος έχει ήδη αντιληφθεί τι έχει συμβεί στην Κύπρο και θα αποδώσει το δίκαιο κατά την εκκλησιαστική τάξη.

Αθήνα,  31 – 7 – 2025

 

Αναστασίου Γεώργιος

Θεολόγος

 

ΥΓ: συνημμένως κοινοποιούνται οι επιστολές των ιεροψαλτών

Ο Δον Κιχώτης και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ και ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ας σοβαρευτούμε, επιτέλους, Μακαριώτατε…

«Βλέπεις εκεί πέρα, φίλε μου Σάντσο, τριάντα ή περισσότερους τεράστιους γίγαντες με τους οποίους σκοπεύω να αναμετρηθώ

και να αφαιρέσω τις ζωές τους» (Δον Κιχώτης)

 

Με περισσή έκπληξη ακούσαμε τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου στο κήρυγμά του κατά την επίσημη Συνοδική Θ. Λειτουργία στη θρονική εορτή της Εκκλησίας της Κύπρου (Λευκωσία, Ι. Ν. Αγ. Βαρνάβα, 11-6-25) να λέει τα εξής απίθανα:

«Η πίστη μας αυτή δοκιμάστηκε πολλάκις,… από προβατόσχημους λύκους οι οποίοι εισέρχονται λάθρα στην Εκκλησία, έτοιμοι να κατασπαράξουν το ποίμνιο και να διαρρήξουν τον άρραφο χιτώνα του Κυρίου. Ιδιαίτερα στις μέρες μας ανεφάνη ένας ανεπίτρεπτος ζηλωτισμός με ακραίες εκδηλώσεις. Οι εκπρόσωποί του, διακατέχονται από έναν εωσφορικό εγωϊσμό· δεν αναγνωρίζουν ορθόδοξο φρόνημα σε κανένα Πατριάρχη, Αρχιεπίσκοπο ή Επίσκοπο, παρά μόνο στον εαυτό τους, τον οποίο θέτουν εκτός της Εκκλησίας. Η νέα λέξη «αποτείχιση» νομίζω μπήκε καλά στο λεξιλόγιό μας το τελευταίο διάστημα. Η Ιερά Σύνοδος αντελήφθη τον κίνδυνο και έθεσε τέρμα σ’ αυτή την εκτροπή η οποία συνιστά, ως παρέκκλιση από την ορθή πίστη, μια νέα αίρεση».

Αλήθεια, σε τι διαφέρουν τα λόγια του Μακαριωτάτου από αυτά που είπε ο Δον Κιχώτης στο φίλο του Σάντσο όταν είδε τους ανεμόμυλους; Και οι δύο βλέπουν και “πολεμούν” ανύπαρκτους εχθρούς! Τραγικό!

Ας προσγειωθούμε όμως στην πραγματικότητα, από την οποία τόσο απέχουν ο συμπαθής Δον Κιχώτης και ο Μακαριώτατος:

Στην Κύπρο μέχρι τις 22-5-25 ο όρος «αποτείχιση» και η πρακτική της ήταν τελείως άγνωστη. Κανένας δεν μιλούσε και δεν επιχειρηματολογούσε υπέρ ή κατά  της

«αποτείχισης». Κανένας δεν ήξερε ούτε καν την λέξη.

Πώς εμφανίστηκε τόσο έντονα στην κυπριακή καθημερινότητα, ώστε μέσα σε δύο εβδομάδες να είναι θέμα έντονης συζήτησης σε τηλεοπτικά πάνελ και να αναγκαστεί ο Μακαριώτατος να αναφερθεί σε αυτή στην επίσημη ομιλία του, ως τον μέγα και μοναδικό κίνδυνο για τη ζωή και την ύπαρξη της Εκκλησίας;

Να υπενθυμίσουμε, λοιπόν, ότι αυτός που εισήγαγε τη λέξη «αποτείχιση» στο κυπριακό λεξιλόγιο είναι ο ίδιος ο Μακαριώτατος! Και ακριβέστερα: αυτός κατασκεύασε ένα εχθρό για να τον πολεμήσει!

Πιο συγκεκριμένα:

Θέλοντας να ξεμπερδεύει με τους αντιφρονούντες επισκόπους ξεκίνησε από τον μικρότερο, μόλις δύο χρόνια επίσκοπο, τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, ο οποίος είχε το σθένος να εφαρμόζει επακριβώς τους Ιερούς Κανόνες και στις δύο τους μορφές, και κατ’ ακρίβεια και κατ’ οικονομία. Η με βάση τους Ι. Κανόνες ποιμαντική του Μητροπολίτη

Τυχικού αποτελούσε έλεγχο στη συνείδηση του Μακαριωτάτου και όσων χρησιμοποιούν τους Ι. Κανόνες μόνο για να επιβάλουν την εξουσία τους και πουθενά αλλού.

Τι θα μπορούσε όμως να προσάψει στον ακέραιο Μητροπολίτη Τυχικό; Εκτός από τις φαιδρές κατηγορίες ότι δεν τελούσε μεικτούς γάμους (είναι ψέμα, γιατί έχει τελέσει στα δύο χρόνια 38 τέτοιους γάμους!) και ότι εγκαινίασε παρεκκλήσιο σε μη αναγνωρισμένο Άγιο (το ίδιο ακριβώς έχει κάνει και ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά προσπάθησε να εξαπατήσει το λαό λέγοντας δημοσίως ψέματα ότι δεν «έκαμα τέτοιο πράγμα»!) βρήκε τον μεγάλο εχθρό και κίνδυνο στη μαγική λέξη την οποία πλάσαρε στην Κυπριακή εκκλησιαστική ορολογία: ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ!

Βέβαια δεν έφτανε αυτό. Έτσι, χωρίς ενδοιασμό και εντελώς αθεολόγητα προχώρησε στη δαιμονοποίησή της παραβλέποντας ότι ο όρος «αποτειχίζω» υπάρχει στους Ι. Κανόνες (15ος της Πρωτοδευτέρας επί Μ. Φωτίου) και η πρακτική αυτή έχει εφαρμοστεί κατ’ επανάληψη στη ζωή της Εκκλησίας από μεγάλους Αγίους και Πατέρες της Εκκλησίας στον αγώνα κατά των αιρετικών (Μ. Αθανάσιος, Μάξιμος Ομολογητής, Θεοδ. Στουδίτης, Γρηγ. Παλαμάς, Μάρκος Ευγενικός). Μάλιστα πολύ πρόσφατα (1972) ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης, όλο το Άγ. Όρος και τρεις Μητροπολίτες της Ελλάδος (Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, Παραμυθίας Παύλος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος) αποτείχισαν τον τότε Πατριάρχη Αθηναγόρα διακόπτοντας το μνημόσυνό του μέχρι την ημέρα που πέθανε.

Αλλά τι σημασία έχουν αυτά για τον Αρχιεπίσκοπο; Ο σκοπός του ήταν να εξοντώσει τον Τυχικό και το πέτυχε για την ώρα.

Έτσι δημιούργησε ένα δήθεν επικίνδυνο εχθρό και σοβαρότατο κίνδυνο για την Εκκλησία της Κύπρου (την αποτείχιση), τον χρέωσε στον Μητροπολίτη Τυχικό και έτσι τον παρουσίασε ως το πλέον επικίνδυνο πρόσωπο για την Κύπρο. Πολύ εύκολα λοιπόν, τον καρατόμησε, «φιλευσπλάχνως», όπως με θράσος διατυμπανίζει.

Αποκρύπτει όμως ο Αρχιεπίσκοπος τρία καίρια σημεία:

1.    Εκτός από μία περίπτωση κληρικού δεν υπήρξε ποτέ στην Εκκλησία της Κύπρου όχι μόνο πρακτική αποτείχισης αλλά ούτε καν προβληματισμός για αποτείχιση, ούτε καν ήξεραν οι Κύπριοι τη λέξη αυτή. Προκαλούμε τον Αρχιεπίσκοπο να μας παρουσιάσει τυχόν δημοσιεύματα ή κηρύγματα υπέρ της αποτείχισης πριν από την

22.5.25. Πού και πότε και ποιοι μιλούσαν για αποτείχιση στην Κύπρο πριν από τις 22.5.25;  Δεν γνωρίζουμε κανένα.

2.     Η μοναδική περίπτωση κληρικού που προχώρησε σε αποτείχιση: Τον είχε χειροτονήσει ο ίδιος ο Γεώργιος όταν ήταν Μητροπολίτης Πάφου. Ο κληρικός αυτός πριν από ένα χρόνο χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις του 15ου κανόνα διέκοψε το μνημόσυνο του Μητροπολίτου Τυχικού (δηλαδή τον αποτείχισε), ο  Μητροπολίτης Τυχικός καθηκόντως ενήργησε τα δέοντα και ο κληρικός καθαιρέθηκε. Στην Κύπρο δεν υπάρχει κανένας άλλος “αποτειχισμένος”, ούτε κληρικός ούτε λαϊκός. Είναι, τουλάχιστον, αστείο και προκλητικό για τη νοημοσύνη μας ο Αρχιεπίσκοπος να κατηγορεί

κα να τιμωρεί τόσο σκληρά τον Τυχικό ότι τάχα υποθάλπει την αποτείχιση όταν είναι ο μοναδικός Κύπριος Ιεράρχης που ενήργησε ώστε να καθαιρεθεί “αποτειχισμένος”.

3.      Ο Μητροπολίτης Τυχικός πάντοτε στις Θ. Λειτουργίες μνημονεύει του ονόματος του Αρχιεπισκόπου, συνεπώς δεν είναι “αποτειχισμένος”!

4.    Ας έχει υπ’ όψη του ο Μακαριώτατος ότι η προκλητική προς τους πιστούς τακτική που ακολουθεί (πασιφανής εμπάθεια προς τον συνεπίσκοπό του Τυχικό, περιφρόνηση του Καταστατικού Χάρτη, καταπάτηση δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, μεθόδευση άδικης δίκη εναντίον του Τυχικού, αθεολόγητες  και αντιπατερικές προσεγγίσεις των σχέσεων με τους παπικούς, ψέματα από τηλεοράσεως κοκ) κλονίζουν την εμπιστοσύνη του Λαού του Θεού στο πρόσωπό του και στην Ι. Σύνοδο. Το αποτέλεσμα: η ανύπαρκτη στην Εκκλησία της Κύπρου μέχρι χθες πρακτική της αποτείχισης, να φαίνεται ως η μοναδική διέξοδος πλέον, για πολλούς ευαίσθητους περί την πίστη κληρικούς και λαϊκούς. Συνεχίζοντας αυτή την τακτική ο Αρχιεπίσκοπος ο ίδιος σπρώχνει το λαό στην αποτείχιση. Τώρα, μάλιστα, που -με ευθύνη του Αρχιεπισκόπου- ο λαός αντελήφθη ότι η αποτείχιση υπό προϋποθέσεις είναι αγιοπατερική δυνατότητα και πρακτική θα υλοποιηθεί ο προφητικός λόγος «οἱ σπείροντες ἀνέμους θερίζουσι θύελλαν» (Ωσηέ η, 7). Η ευθύνη, τότε, θα είναι αποκλειστικά δική σας, Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Γεώργιε!

Συγκρίνοντας τον Δον Κιχώτη με τον Μακαριώτατο υπάρχει μία τεράστια διαφορά: Ο Δον Κιχώτης είναι μια τραγική φιγούρα που αυτοταλαιπωρείται ζώντας ο ίδιος στον κόσμο της φαντασίας του γιατί αδυνατεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως, γνωρίζει πολύ καλά την πραγματικότητα και επειδή αυτή δεν τον βολεύει στους σχεδιασμούς του συνειδητά την αρνείται και προσπαθεί βίαια να την αλλάξει. Δυστυχώς δεν τον ενδιαφέρει το μεγάλο κόστος που θα καταβάλουν οι άλλοι και η ίδια η Εκκλησία της Κύπρου από τις πρακτικές του αυτές.

Αν ο τύπος του Δον Κιχώτη προκαλεί τη συμπάθειά μας, ο τύπος του Μακαριωτάτου προκαλεί τον αποτροπιασμό μας…

Ο Ζελένσκυ κακοποιεί και τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία!

 

Ἕνα μαῦρο ροῦχο…

 Ἕνα μαῦρο ροῦχο…

«Κ.Π.»

Τὸ ράσο! Μία κατάμαυρη, φαρδιά, ἀέρινη λὲς στολὴ γεμάτη Μυστήριο. Ἐκεῖνο τὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης. Τὸ φοροῦν μὲ δέος οἱ ἱερεῖς μας. Κι ἐμεῖς, ὅταν τοὺς βλέπουμε νὰ περνοῦν, σπεύδουμε μὲ σεβασμὸ νὰ ἀσπαστοῦμε τὰ χέρια τους. Ἐκεῖνα τὰ χέρια ποὺ μᾶς εὐλογοῦν, ποὺ μᾶς διακονοῦν, ποὺ ὑψώνονται σὲ προσευχὴ γιὰ ὅλους. Ἐκεῖνα τὰ χέρια ποὺ πιάνουν τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, ποὺ οἱ πιστοὶ προσφέρουν καὶ, στὸ μέγα καὶ φοβερὸ Μυστήριο τῆς Θείας Λατρείας, μεταβάλλονται ἀπὸ τὸ πανάγιο Πνεῦμα σὲ Τίμια Δῶρα, σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Κυρίου… Ἀσύλληπτο τὸ θαῦμα καὶ ἡ εὐλογία. Εὐλογημένα τὰ χέρια τῶν ἱερέων μας, εὐλογημένο τὸ μαῦρο ράσο ποὺ φοροῦν… εἶναι τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας ἡ Παράδοση!

Ἦταν πολὺ μικρό, τὸ πιὸ μικρὸ παιδὶ ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὀρφανὰ ποὺ πῆραν οἱ Γερμανοὶ στὴ χώρα τους, γιὰ νὰ τὰ προστατεύσουν ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ τὸν ἐμφύλιο. Ὁ καιρὸς περνοῦσε στὸν ξένο τόπο, μὲ τὰ ξένα πρόσωπα, τὴ ξένη γλώσσα, ὅλα ξένα. Σιγὰ – σιγὰ τὰ συνήθιζε καὶ μετὰ βίας ἀνακαλοῦσε στὴν παιδική του μνήμη τὰ πρόσωπα τῶν ἀγαπημένων του, ἀκόμη καὶ τὸ σπίτι τους καὶ τὸ ὀρεινὸ ἠπειρώτικο χωριό του.

 Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ξεγράφτηκε ποτὲ ἀπὸ τὸ νοῦ του, ἦταν ἕνα μεγάλο μαῦρο ροῦχο κρεμασμένο χωριστὰ ἀπὸ τὰ ἄλλα ροῦχα, στὸν τοῖχο, καὶ μάταια παιδευόταν νὰ θυμηθεῖ σὲ τί χρησίμευε. Μέχρι ποὺ μεγάλωσε ἀρκετὰ καὶ συνάντησε τυχαῖα στὸ δρόμο ἕναν ὀρθόδοξο ἱερέα. Συγκλονίστηκε! Γέμισαν δάκρυα τὰ μάτια του, ἔτρεμαν τὰ χέρια του, χτυποῦσε ἡ καρδιά του. Θυμήθηκε ἐπιτέλους: Ἦταν τὸ ράσο τοῦ Ἱερέα πατέρα του. Εἶναι Ἕλληνας! Εἶναι Ὀρθόδοξος! Πρέπει νὰ βρεῖ τὶς ρίζες του. Πόσο δύσκολο ἦταν!

Ὅταν ὅμως πῆγε ἀπὸ τὴ Γερμανία γιὰ σπουδὲς στὴν Ἀμερική, ἐκεῖ ἔμαθε ὅλη τὴν ἱστορία του. Ἔμαθε τὴ γλῶσσα του καὶ ἀργότερα γύρισε στὸ δικό του τόπο. Ἡ εἰκόνα τοῦ ράσου ἐργαζόταν στὴν ψυχή του. Παράτησε τὰ ἀξιώματα καὶ ἔγινε Ἱερέας τοῦ Ὑψίστου σὲ Ναὸ τῆς Πατρίδας!

Κάποιος ἄλλος, ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός, ἦταν πολύ ἐπιτυχημένος μὲ τὴν ἐργασία του καὶ τὴν οἰκογένειά του, ὅταν ὁ μικρός του ἀδελφὸς ἑτοιμαζόταν χαρούμενος νὰ γίνει κληρικός. Μεγάλη ἡ χαρὰ μέσα στὸ σπίτι τους. Ὅλοι καμάρωναν τὸν μικρότερο, ποὺ πρόβαρε τὸ ράσο του. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ μεγαλύτερος πυρπολήθηκε ἀπὸ τὸν πόθο, νὰ γίνει ἱερέας καὶ νὰ φορέσει κι αὐτὸς τὸ τιμημένο ράσο. Δὲν ἄργησε νὰ ὡριμάσει ἡ σκέψη στὴν καρδιά του καὶ στὴν οἰκογένειά του. Ἔφθασε γρήγορα ἡ ὥρα, ποὺ ὁ ἕνας Ἱερέας ἀδελφὸς ὁδηγοῦσε τὸν ἄλλο στὴ χειροτονία του, στὸ Μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης. Παράτησε τὴν καριέρα του καὶ δόθηκε στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ…

  Ὁ κ. Ἀνδρέας ἦταν συνταξιοῦχος, ὅταν τὸ μοναδικὸ παλληκάρι τῆς πολύτεκνης οἰκογένειάς τους χειροτονήθηκε ἱεροδιάκονος. Κι ἐκεῖ στὸ Ναό, πρωὶ – πρωί, καθὼς τό ἀντικρυσε μὲ τὸ ράσο του, ρίγησε, σὰν νὰ ζήλεψε τὴν εὐλογία τοῦ παιδιοῦ τους. Στὴ Θεία Λειτουργία, γονατιστὸς δίπλα – δίπλα μὲ τὴ σύζυγό του, προσεύχονταν μὲ δάκρυα θερμὰ γιὰ τὸ παιδί τους: «Ἡ Θεία Χάρις ἢ τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα προχειρίζεται τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ εἰς διάκονον»! Ἐκείνη, τὴν πιὸ ἱερὴ ὥρα, λαχτάρησε νὰ γίνει καὶ ὁ ἴδιος ὁ πατέρας  ἱερέας καὶ λειτουργός τοῦ Κυρίου του. Μετὰ τὴ γιορτὴ τοῦ παιδιοῦ τους, ποὺ τὸ καμάρωνε συνεχῶς, τὸ συζήτησε μὲ τὴ σύζυγο, ἀργότερα μὲ τὰ παιδιά τους, τὸν Πνευματικό τους, καὶ ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἱεροσύνη του ἄνοιξε εὔκολα, γρήγορα, διάπλατα. Ἕνα ἀκόμα θαῦμα τοῦ Θεοῦ, μία σπουδαία εὐλογία χαίρεται ἡ καλή τους οἰκογένεια.

Τὸ τιμημένο ράσο! Τὸ φοροῦν οἱ Ἱερεῖς μας μὲ συναίσθηση καὶ δέος. Σέβονται τὴν ἱστορία του καὶ τοὺς συμβολισμούς του. Εἶναι φαρδὺ γιὰ νὰ χωράει ἡ πλατιά του ἀγάπη πολλούς, ὅλους. Εἶναι μαῦρο γιὰ νὰ θυμίζει τὸ πένθος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ ἐκείνη στὴν ἀγάπη τοῦ Ὑψίστου, στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι αἱματοβαμμένο ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἱερέων μας στοὺς ἡρωικοὺς ἀγῶνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδας. Προστατεύει τοὺς ἱερεῖς μας καὶ τούς δροσίζει ἀκόμη καὶ τὸ καλοκαίρι. Τόσο τὸ ἀγαποῦν καὶ τὸ σέβονται. Κι ἐκεῖνο τοὺς δείχνει, τοὺς φανερώνει ἀμέσως στὸν κόσμο ὡς «πόλη ἐπάνω ὄρους κειμένη» καὶ ὡς «φῶς ἐπὶ τὴν λυχνίαν» ποὺ φωτίζει. Τὸ τιμημένο ράσο τῶν Ἱερέων μας τὸ νιώθουμε τόσο δικό μας ὅλοι, μᾶς παραπέμπει στῆς Πίστης μας τὰ βιώματα καὶ μεγαλεῖα.