Όταν η Κοινωνία αρχίζει να θεωρεί την πίστη "ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ".

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία.

Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση. Όλο αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση. Να μικρύνει το μάθημα, είτε να γίνει το δίωρο μονόωρο για να «τακτοποιηθεί» το πρόγραμμα και να μην «χάνουν τα παιδιά μάθημα».

Μα ποιο μάθημα ακριβώς θεωρούμε ότι δεν πρέπει να χάσουν;; και κυρίως..

Ποιος αποφάσισε ότι το μάθημα που μιλά στον άνθρωπο για τον Θεό, την ψυχή, την ευθύνη, την ελευθερία, την αγάπη, τη συγχώρεση, τον θάνατο και την ελπίδα είναι αυτό που περισσεύει;

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του προβλήματος. Δεν συζητούμε πλέον μόνο για τις ώρες των Θρησκευτικών αλλά για το τι άνθρωπο θέλουμε να δημιουργεί το σχολείο.

Γιατί το σχολείο μπορεί να διδάξει στο παιδί μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, τεχνολογία, ξένες γλώσσες και δεκάδες χρήσιμες δεξιότητες.

Όλα αυτά σίγουρα είναι απαραίτητα.

Αλλά υπάρχει ένα υπαρξιακό ερώτημα που καμία τεχνολογία και κανένα σχολικό εγχειρίδιο δε μπορεί να αποφύγει.

Τι νόημα έχει η ζωή του ανθρώπου;

Τι ακριβώς κερδίζουν τα παιδιά όταν τους στερούμε τον χρόνο για να μιλήσουν για τον Θεό, τον άνθρωπο, την ελευθερία, την ευθύνη, την αγάπη, τη συνείδηση, τον θάνατο και την ελπίδα;

Τι ακριβώς κερδίζουν όταν τους μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το πώς, αλλά όλο και λιγότερα για το γιατί; Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα σχολείο που θέλει να διδάξει στα παιδιά πώς να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, αλλά κινδυνεύει να ξεχάσει να τους διδάξει πώς να σταθούν όρθια μέσα σε αυτόν. Την ίδια στιγμή βλέπουμε διαρκώς να αυξάνεται η συζήτηση για την ψυχική δυσφορία των νέων, τις εξαρτήσεις, τα ναρκωτικά, την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά αυτοκτονικότητας.

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι για όλα αυτά ευθύνεται η απουσία και η απαξιά των Θρησκευτικών από το σχολείο.

Ωστόσο αρνούμαι να δεχθώ ότι δεν αξίζει ούτε καν να θέσουμε το ερώτημα αν η κρίση νοήματος που βιώνει ένα μέρος της νεολαίας συνδέεται και με το γεγονός ότι τους προσφέρουμε άφθονη πληροφορία, αλλά ελάχιστες απαντήσεις στα βαθύτερα υπαρξιακά τους ερωτήματα.

Γιατί ένα παιδί μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να γνωρίζει τα πάντα για τον κόσμο και να μην ξέρει γιατί αξίζει να ζει μέσα σε αυτόν.

Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τα Θρησκευτικά γιατί δεν είναι ένα μάθημα που υπάρχει για να γεμίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε μια περιττή ώρα που περιμένει κάποιος να αφαιρέσει.

Είναι η ώρα που ο άνθρωπος μπορεί να συναντήσει όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούν..

Ποιος είμαι;

Από πού έρχομαι;

Πού πηγαίνω;

Τι είναι καλό;

Τι είναι κακό;

Τι σημαίνει ελευθερία;

Τι σημαίνει αγάπη;

Γιατί υπάρχει ο πόνος;

Τι είναι ο θάνατος;

Υπάρχει ελπίδα πέρα από αυτόν;

Αν όλα αυτά θεωρούνται «χαμένος χρόνος», τότε συγχωρέστε με, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με τα Θρησκευτικά αλλά με την ίδια την έννοια της Παιδείας. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά την ώρα που το μάθημα της θεολογίας συρρικνώνεται, βλέπουμε να εισέρχονται στο σχολείο ολοένα περισσότερες νέες κοινωνικές θεματικές.

Από φέτος ενημερώθηκα ότι από την ΣΤ΄ Δημοτικού παρακαλώ, στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, τα παιδιά θα γνωρίζουν και "διαφορετικά οικογενειακά σχήματα", μεταξύ άλλων οικογένειες στις οποίες δύο άνδρες ή δύο γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά.

Η ενημέρωση για τη σύγχρονη κοινωνία ασφαλώς έχει θέση στο σχολείο ωστόσο υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην ιδεολογική κατεύθυνση και εδώ ακριβώς πρέπει να γίνει η συζήτηση. Γιατί όταν για κάθε νέα κοινωνική αντίληψη βρίσκουμε χρόνο, χώρο και διδακτική θέση, ενώ για τον Θεό, την Ορθοδοξία, την παράδοση και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα ξαφνικά δεν περισσεύει χρόνος, τότε δεν έχουμε απλώς αλλαγή ύλης αλλά αλλαγή προτεραιοτήτων. Γι'αυτό ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, δεν είναι πρόοδος να αδειάζεις το σχολείο από την πνευματική του διάσταση και μετά να πανηγυρίζεις ότι το έκανες «σύγχρονο» ούτε εκσυγχρονισμός να μαθαίνεις στο παιδί όλες τις νέες κοινωνικές κατηγορίες, αλλά να το αφήνεις να ανακαλύψει μόνο του τι σημαίνει ευθύνη, θυσία, μετάνοια, συγχώρεση και νόημα.

Ακόμη χειρότερα δεν είναι πρόοδος να αποδομείς κάθε σταθερό σημείο αναφοράς και ύστερα να απορείς γιατί τόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην ανασφάλεια, τη μοναξιά και την υπαρξιακή σύγχυση. Η ελευθερία χωρίς αλήθεια γίνεται περιπλάνηση και η στείρα γνώση χωρίς σοφία γίνεται πληροφοριακός θόρυβος. Η εκπαίδευση χωρίς χριστιανική ανθρωπολογία γίνεται τεχνική κατάρτιση και ο άνθρωπος χωρίς νόημα κινδυνεύει να γίνει απλώς καταναλωτής της ίδιας του της ζωής.Γι’ αυτό τα Θρησκευτικά δεν χρειάζονται μαχαίρι και περαιτέρω απαξίωση αλλά αναβάθμιση.

Χρειάζονται θεολόγους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους, με σοβαρότητα και χρόνο.

Χρειάζονται εκπαιδευτικούς που δεν θα φοβούνται ούτε την πίστη ούτε τις ερωτήσεις των παιδιών και κυρίως χρειάζονται ένα σχολείο που θα θυμάται κάτι που φαίνεται πως ξεχνάμε.

Το παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγής βαθμών ούτε ένας ακόμη μελλοντικός εργαζόμενος και καταναλωτής. Είναι πρόσωπο, με ψυχή, φόβους, αγωνίες το οποίο έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Έχει ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο, αλλά ακόμη περισσότερο έχει ανάγκη να καταλάβει τον εαυτό του.

Καταλήγοντας λοιπόν θεωρώ βαθιά επικίνδυνη την αντίληψη ότι το μάθημα των Θρησκευτικών είναι χαμένος χρόνος. Γιατί στο τέλος ο πραγματικά χαμένος χρόνος είναι εκείνος που ξοδεύουμε γεμίζοντας το μυαλό του παιδιού με πληροφορίες, ενώ αφήνουμε την ψυχή του πεινασμένη. Όταν ένας λαός που ντρέπεται να διδάξει στα παιδιά του ποιος υπήρξε, τι πίστεψε και τι κληρονόμησε, δεν γίνεται αυτομάτως πιο προοδευτικός όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν αλλά αποκόβεται από τις ρίζες του και οδηγείται στην ιστορική, πολιτιστική και πνευματική ορφάνια. Καταντήσαμε να έχουμε ένα σχολείο που έχει χρόνο για τα πάντα, αλλά όχι για τα μεγάλα ερωτήματα της υπάρξεως, μπορεί να παράγει άριστους μαθητές, εξαιρετικούς τεχνικούς και ικανότατους επαγγελματίες αλλά δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα παράγει ανθρώπους.

Γι’ αυτό, πριν ξαναπούμε ότι τα Θρησκευτικά «τρώνε πολύτιμο χρόνο» από τα παιδιά μας, ας κάνουμε πρώτα μια πιο δύσκολη ερώτηση.

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΡΩΤΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ;

Με μια λαμπρή εκδήλωση έληξε η «Αυγουστιάτικη Δημιουργία 2026» στον Αθλητικό Όμιλο Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ»

 

Με μια πολύ όμορφη, λαμπρή και συγκινητική εκδήλωση ολοκληρώθηκε η φετινή «Αυγουστιάτικη Δημιουργία 2026» στον Αθλητικό Όμιλο Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» , επισφραγίζοντας έναν ολόκληρο μήνα γεμάτο δημιουργία, παιχνίδι, γνώση, πολιτισμό, αθλητισμό και όμορφες εμπειρίες για τα παιδιά.

Η φετινή «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχαγωγία. Αποτέλεσε ένα πολύπλευρο ταξίδι για τα παιδιά, ένα ταξίδι στον αθλητισμό και τη δημιουργία, στην τέχνη και τον πολιτισμό, στην ιστορία και την Πατριδογνωσία, αλλά πάνω απ' όλα στις ανθρώπινες αξίες. Μέσα από τις δράσεις του Αυγούστου, τα παιδιά δεν έμαθαν μόνο να πάνε και να συνεργάζονται, αλλά και να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους, τον συνάνθρωπό τους και τον τόπο στον οποίο μεγαλώνουν.

Με ιδιαίτερη έμφαση στην Πατριδογνωσία , τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον τόπο τους, την ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και τις αξίες που συνθέτουν την ελληνική μας ταυτότητα. Μέσα από βιωματικές δράσεις, αφηγήσεις, δημιουργικές εργασίες και δραστηριότητες, ήρθαν πιο κοντά στην ιστορία και την πολιτιστική μας κληρονομιά, μαθαίνοντας να γνωρίζουν, να αγαπούν και να σέβονται την πατρίδα και τον τόπο που τους περιβάλλει.

Η Πατριδογνωσία έδειξε έτσι έναν σημαντικό άξονα της φετινής δράσης, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και μεταφέροντας στα παιδιά μηνύματα και παρακαταθήκες από την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας. Γιατί η γνώση της πατρίδας δεν είναι απλώς γνώση γεγονότων και ημερομηνιών. Είναι γνωριμία με τις ρίζες μας, με τους ανθρώπους, τις αξίες, τα ήθη και τα έθιμα που διαμόρφωσαν την κοινωνία μας.

Η μεγάλη γιορτή λήξης είχε ως τίτλο «Στης Παναγιάς το βλέμμα… ανθίζει η Γυναίκα» και είχε ως αποτέλεσμα μια ξεχωριστή αφιέρωση στην Παναγία, στη γυναίκα και στη μητέρα. Μέσα από μια ιδιαίτερη διαδρομή, αναδείχθηκαν οι αρέτες της Μητέρας του Θεού, αλλά και οι προκλήσεις, οι αγωνίες και ο πολυδιάστατος ρόλος της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.

Το πρόγραμμα της μεγάλης γιορτής λήξης ήταν πλούσιο και εντυπωσιακό. Οι ομάδες παρουσίασαν τα δικά τους μεγαλυνάρια , ενώ δεν έλειψαν τα τραγούδια, οι χοροί και οι ξεχωριστές δημιουργίες των παιδιών , που απέδειξαν για μία φορά πως η «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» αποτελεί έναν χώρο όπου η φαντασία, η συνεργασία και η δημιουργικότητα βρίσκουν τον δικό τους ξεχωριστό δρόμο έκφρασης.

Ιδιαίτερη θέση στη βραδιά είχε το θεατρικό δρώμενο «Ο Περίπλους της Καρδιάς» , το οποίο δημιούργησε η Στίγκα Μάρθα (Δασκάλα) και η Μαριάμ Ρουμελιώτη (Παιδαγωγός). Μέσα από τη θεατρική έκφραση, τα παιδιά ταξίδεψαν το κοινό σε ένα συμβολικό «περίπλου» γεμάτο συναισθήματα, μηνύματα και εικόνες, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης, της μητρότητας και της γυναικείας παρουσίας.

Και, φυσικά, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της βραδιάς ήταν τα παιδιά. Τα παιδιά που για ολόκληρο τον Αύγουστο πλημμύρισαν τις συσκευές της «ΓΑΛΗΝΗΣ» με φωνές, χαμόγελα, ενέργεια και ζωή, ήταν εκείνα που χάρισαν τις πιο δυνατές συγκινήσεις.

Μαζί τους, οι υπεύθυνες των τμημάτων, οι συνεργάτες και οι προσκεκλημένοι επιστήμονες, που πλαισίωσαν καθ' όλη τη διάρκεια του Αυγούστου τη μεγάλη αυτή δράση, έγινε μέρος μιας προσπάθειας που ξεπέρασε τα όρια μιας απλής καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης. Μιας προσπάθειας που είχε στόχο να προσφέρει στα παιδιά εμπειρίες, γνώσεις, αξίες, χαρά και όμορφες αναμνήσεις, καλλιεργώντας παράλληλα την αγάπη για τον πολιτισμό, την ιστορία και την πατρίδα.

Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε ήταν σημαντική και για έναν ακόμη λόγο. Φέτος ο Αθλητικός Όμιλος Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» συμπληρώνει 30 χρόνια ενεργής παρουσίας και προσφορά στον αθλητικό χώρο!

Με το τέλος της βραδιάς, μικροί και μεγάλοι αποχαιρέτησαν την «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» με συγκίνηση, αλλά και με μία κοινή ευχή:

Να είμαστε όλοι ξανά μαζί και του χρόνου!

Γιατί στη «ΓΑΛΗΝΗ», κάθε καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι ένα ταξίδι δημιουργίας, γνώσης, αθλητισμού, πολιτισμού και Πατριδογνωσίας. Ένα ταξίδι που δίνει στα παιδιά ρίζες για να γνωρίζουν από πού έρχονται και φτερά για να ονειρεύονται πού μπορούν να φτάσουν.

Και αυτό το ταξίδι, όπως κάθε όμορφο ταξίδι, δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζεται…

Οι βραβεύσεις

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, εκ μέρους του Δ.Σ., ο Πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» κος Πολύκαρπος Ευθυμάκης απηύθυνε έναν σύντομο αλλά θερμό ευχαριστήριο λόγο, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχία της. φετινής διοργάνωσης. Στη συνέχεια, κάλεσε τον Ιδρυτή και Επίτιμο Πρόεδρο της ΓΑΛΗΝΗΣ, π. Αντώνιο Ρουμελιώτη (Πρωτοπρεσβύτερο) , να προχωρήσει σε μια σειρά σημαντικών βραβεύσεων.

Πρώτα τιμήθηκε το γυναικείο τμήμα Πινγκ-Πονγκ της «ΓΑΛΗΝΗΣ» για τη μεγάλη επιτυχία της κατάκτησης της 1ης θέσης στο Διασυλλογικό Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής Γυναικών 2026, μια σημαντική διάκριση που αποτελεί τον καρπό της συστηματικής προσπάθειας, της επιμονής και της αγωνιστικής ικανότητας. αθλητριών, αλλά και της διαχρονικής δουλειάς των ανθρώπων που στηρίζουν το τμήμα.

Στη συνέχεια, ο π. Ο Αντώνιος Ρουμελιώτης κάλεσε τον Πρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Δαραμούσκα , προκειμένου να τιμήσει και να βραβεύσει τους βετεράνους αθλητές Πινγκ-Πονγκ της «ΓΑΛΗΝΗΣ», αναγνωρίζοντας τη μακρόχρονη προσφορά και την παρουσία τους στην ιστορία του Ομίλου και του αθλήματος.

Η βραδιά συνεχίστηκε με μία ακόμη ιδιαίτερα συγκινητική βράβευση. Ο Πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» τίμησε τον κ. Σωτήριο Ζήκο (Ομοσπονδιακό Προπονητή), ο οποίος επί 25 ολόκληρα χρόνια υπηρετεί ως προπονητής του τμήματος Πινγκ-Πονγκ του Ομίλου. Η προσφορά του όλα αυτά τα χρόνια ήταν πολύτιμη και ουσιαστική, καθώς ο ίδιος έχει αφήσει το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην πορεία της «ΓΑΛΗΝΗΣ» και κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του Ομίλου.

Η «ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ , ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΙΨΩ» ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΑΧΑΙΑΣ «Η ΓΑΛΗΝΗ» , ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ “ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ” (Όθωνος Αμαλίας 97, Πάτρα)

«ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός· καί τοῦ Υἱοῦ· καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εὔκολο λοιπόν ἦταν νά ἀπευθυνθεῖ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ μή ἐνδεδυμένος ἄνθρωπος τό ἔνδυμα τοῦ γάμου, ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά τοῦ προμηθεύσει τοιοῦτον. «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Εἶπεν ὁ Κύριος: «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται· ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται»[1]. «...καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδού ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι; εἶπε δέ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. Ἀποκριθείς δέ εἶπε· πιστεύω τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ εἶναι, τόν Ἰησοῦν Χριστόν»[2].

Ὀρθόδοξος πίστις, ὁμολογία, τήρησις τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν καταδεικνύουν καί ἀποδεικνύουν τήν Εὐαγγελικήν Ἀλήθεια γιά τούς ἔχοντας ἔνδυμα γάμου καί προσκεκλημένους στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ,Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐνημέρωσε καί ἅρπασε στόν ἀέρα τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Φίλιππον, ὁ ὁποῖος, Χάριτι Θεοῦ, κατήχησε καί ἐβάπτισε τόν Εὐνοῦχον. Ὁ βίος τῆς Ἐκκλησίας, ἁγία γερόντισσα, εἶναι βίος ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ· βίος στό πλαίσιο ὅλων τῶν εὐαγγγελικῶν δογμάτων, μέ πρῶτο ἀπ’ ὅλα, αὐτό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ χριστιανός, εἶναι χριστιανός, βιώνοντας πλήρως τό δόγμα τοῦ θείου Βαπτίσματος, τοῦ θείου Χρίσματος, τό δόγμα τῆς Ἀναστάσεως, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τόν ζῆλο του πρός τίς ἀρετές. Ὁ Ὀρθόδοξος Εὐαγγελικός βίος, ὁ Ἀποστολικός βίος, ὁ ἅγιος βίος, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἐμπειρική ἐφαρμογή, ἀπό τήν βίωση τῶν ἁγίων δογμάτων, τῶν ἁγίων ἀληθειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Παραδόσεως.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»

Ἡ Ἐκκλησία, χριστιανοί μου, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐν αὐτῇ ὁλόκληρη θεανθρωπίνη Οἰκονομία τῆς σωτηρίας, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πραγματοποιεῖ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ κόσμου μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· τό Ὁποῖον κατῆλθε καί παρέμεινε παντοτινά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Ψυχή της.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτή πού, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι,  ἁγιάζει ὅλα τά μέλη της, τά ἐνδύει μέ τό ἔνδυμα τῆς Βασιλείας καί ἔτσι τά σώζει ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο καί τόν διάβολο. Καί μέ τόν τρόπο αὐτό τί μαρτυρεῖ; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία-Θεάνθρωπος Χριστός, εἶναι ὁ μόνος Σωτῆρας τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν συνεχίζει καί, πολυπλεύρως πραγματώνει τή σωτηρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Ὁλοκληρώνοντας τήν θεανθρώπινη Οἰκονομία μέ τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή Του, καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο οἰκοδομῶντας τήν Ἐκκλησία, ἐφ’ Ἑαυτῷ καί ἐν Ἑαυτῷ, ὁ θαυμαστός Σωτῆρας Ἰησοῦς, ἔδωσε ἰσχυρή μαρτυρία καί τά ἐπετέλεσε ὅλα αὐτά ἀποστέλλοντας στήν Ἐκκλησία, τό Πνεῦμα Του τό Ἅγιον, «τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον».Ἔτσι, «κατά πνεῦμα ἁγιωσύνης», ὁ Θεός Πατήρ προσεμαρτύρησε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ[3].

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «κατά τήν Ἀνάσταση καί τήν εἰς οὐρανούς, Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μετά ἀπό ποικίλα θαύματα, τῇ ἐπικλήσει τοῦ Παντίμου ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι οἱ πιστοί γνώρισαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»

Ἐσύ, ἑταῖρε-φίλε, πῶς ὑβρίζεις καί διώκεις τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ; Πῶς γίνεσαι ἀρνητής πολεμῶντας τήν θείαν μετάνοιαν, τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν, τούς ἀπεσταλμένους Του καί εἰσέρχεσαι ξεδιάντροπα στήν ἁγία Τράπεζα τῆς Βασιλείας, χωρίς βασιλικό ἔνδυμα;

Ξεχνᾶς τήν προφητεία; Tήν τιμωρία, αὐτήν, πού ἔλαβαν οἱ Ἰουδαῖοι καί τά Ἱεροσόλυμα, ἡ ἁγία Πόλη;

Μέσα στό Θεανθρώπινο σῶμα, ἤτοι τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, ὁ ἄνθρωπος Πνεύματι Ἁγίῳ χριστοποιεῖται, Πνεύματι Ἁγίῳ ζεῖ μέ τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ. Ὅ,τι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ὅ,τι εἶναι θεανθρώπινο στό σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθίσταται, Πνεύματι Ἁγίῳ, δικό μας. Χωρίς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, δέν μποροῦμε νά ἀνήκουμε στόν Χριστόν, στήν Ἐκκλησία Του. Ὀφείλουμε νά ἔχουμε ἔνδυμα γάμου· νά κρατᾶμε τό ἔνδυμα καθαρό, νά Τόν ἔχουμε μέσα μας, νά τρῶμε καί νά πίνουμε τό πανάχραντο Σῶμά Του καί τό Πανάγιον Αἷμά Του. Καί τοῦτο σημαίνει, νά νεκρώσουμε τήν σάρκα, νά ζήσουμε δηλαδή τήν αἰώνιον ζωή, τήν αἰώνιον Βασιλεία.

Ἡ ἄφατος φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ κορυφώνεται στό γεγονός, ὅτι Ἐκεῖνος ἔδωσε στήν Ἐκκλησία Του τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Ὁποῖον εἶναι ταυτοχρόνως καί «Πνεῦμα υἱοθεσίας»[4]. Εἶναι πολύτιμο πράγμα τό νά εἶσαι πλάσμα-κτῖσμα τοῦ Πλάστου Θεοῦ· εἶναι ὅμως ἀσύγκριτα ἀνώτερο, τό νά εἶσαι υἱός τοῦ Θεοῦ κατά Χάριν. Ὁ Τριαδικός Κύριος, δέν εἶναι μόνον ὁ δημιουργός μας, ἀλλά καί κάτι ἀνείπωτα ἀνώτερο: ὁ Πατέρας μας.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες  ὧδε;»

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδελφοί, εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τά πάντα εἶναι, τά πάντα ὑπάρχουν, τά πάντα συμβαίνουν ἐκ τοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ,  ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι[5]. Ἡ πρόσκληση ἔγκειται στό ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος· ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἀτελεύτητο τέλος: στό ὅτι εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Βασιλέως καί Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί δι’ Αὐτῷ καί ἐν Αὐτῷ, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ Βασιλεία τῆς Παναγίας Τριάδος.

Σ’ Αὐτήν ἡ Δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

[1] (Μάρκ.16, 16)

[2] (Πράξεις.Κεφ.η’ 36-37-38)

[3] (Ρωμ.1, 4-7)

[4] (Ρωμ. 8, 15)

[5] (Ματθ. 28, 18-20)

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Πρόγραμμα Σεπτεμβρίου Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

 

Δώσε αυτό στον Θεό και πήγαινε κοιμήσου...

 

Αθλητικός Όμιλος "ΓΑΛΗΝΗ" - Εορταστική Εκδήλωση "Στης Παναγιάς το βλέμμα... ανθίζει η γυναίκα" 2026

 

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Άγιος Μωυσής ο αιθίοπας (βίντεο η ζωή του αγίου)

 

Καλό παράδεισο γερόντισσα Χρυσοβαλάντη

Δρ Χαραλάμπης Μ.Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας.

---

Μετὰ ἀπὸ μακροχρόνια περιπέτεια ὑγείας ἔφυγε σήμερα γιὰ νὰ συναντήσει τὸν οὐράνιο Νυμφίο της Χριστὸ ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη, ἡ προεστῶσα τοῦ Ἡσυχαστηρίου τῆς Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου τῶν Ροβιῶν Εὐβο.

Μεταδημότευσε γιὰ τὰ πολυπόθητα σκηνώματα τοῦ οὐρανοῦ ἡ Γερόντισσα μὲ τὴν πνευματικὴ γλυκύτητα, τῆς μέγιστης ἀρετῆς τῆς διακρίσεως, τὸ γνήσιο Ὀρθόδοξο φρόνημα, τὴν διδακτικὴ ἐμπειρία ποὺ ἄγγιζε τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν, τὴν αὐστηρότητα τοῦ ἤθους καὶ τὸν ἀγώνα γιὰ ἐπιστροφὴ στὶς ρίζες μας, στὶς πατρικές μας παραδόσεις.

Ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη διακρινόταν γιὰ τὸν Χρυσοστομικό της λόγο, τὸν ἐλεκγτικό, γιὰ τὴν προσευχητικὴ δύναμη τοῦ προφήτη Ἠλία, γιὰ τὸ ἀσκητικὸ βίωμα τῶν παλαιῶν μητέρων τῆς ἐρήμου, γιὰ τὴν ἐντολίωση στὴν. τοῦ Παύλου: «δοῦλον Κυρίου δεῖ διαδακτικὸν εἶναι» (Β΄ Τιμ. β΄ 24), γιὰ τὴν φιλοξενία τοῦ ὁσίου Ἐφραίμ, τοῦ Ξενοδόχου, γιὰ τὶς κρυφὲς ἐλεημοσύνες τοῦ Κορνηλίου καὶ τῆς Ταβιθᾶς.

Πάνω ἀπὸ ἕς αὐτὲς τὶς ἀρετὲς διακρινόταν ἡ Πειραιώτισσα μὲ τὴν Μανιάτκη καταγωγὴ γιὰ τὴν ὁλική της ἀφοσίωση στὸν Νυμφίου Χριστὸ καὶ τὴν ἐξ αὐτῆς ἀπορρέουσαν ἐπιθυμίαν τοῦ Παραδείσου, « τοῦ αἰώνι. Χριστῷ εἶναι» ( Φιλ. α΄ 23).

Αὐτὸς ὁ πόθος, ποὺ τὶς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ἔμπονης ἐπὶ γῆς παρουσίας της ἦταν ἔντονος καὶ τὸν φώναζε σὲ γιατροὺς καὶ νοσηλευτές, ἀποτελοῦσε τὴν κινητήρια δύναμη τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῆς Γερόντισσας, ὁποία μετέτρεπε τὴν καθημερινότητά της σὲ πορείαςπρὸς τὴν αἰώνια ἀγάπη, πρὸς τὴν λύτρωση.

Ἔλεγε διδάσκοντας τὶς ὑποτακτικές της καὶ τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ἡσυχαστηρίου της ὅτι ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου εἶναι ἡ βαθιὰ ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς νὰ ἐπιστρέψει στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιὰ τὴν αἰωνιότητα, καὶ ἡ καρδιά του ἀναζητᾶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ μόνο ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει.

Ὁ Παράδεισος δὲν εἶναι ἁπλὸς τόπος, τόσο ὄμορφος ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν περιγράψει, ἀλλὰ ἡ φωτολαμπὴς παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγε ἡ Γερόντισσα ὅτι καὶ ὅλα τὰ ἀγαθὰ νὰ ἀποκτήσει κάποιος, αὐτὰ δὲν χορταίνουν τὴν ψυχή. Ὁ πόθος τοῦ παραδείσου ἀπαιτεῖ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη, καρδιακὴ προσευχή, ταπείνωση, ὑπακοή, ὑπομονή, ἀγωνιστικὸ φρόνημα.

Εἶναι ἡ νοσταλγία τῆς οὐράνιας πατρίδας μας. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει σὰν ἕνα πουλὶ ποὺ βρέθηκε μακριὰ ἀπὸ τὴν φωλιά του. Ὅσα πλούτη, ὅσες χαρὲς καὶ ἂν τῆς δώσει αὐτὸς ὁ κόσμος, ἐκείνη νιώθει ξένη. Στενοχωριέται, ἀσφυκτιᾶ, ἐπειδὴ πλάσθηκε γιὰ τὰ μεγάλα, γιὰ τὰ αἰώνια. Αὐτὸς ὁ «ἅγιος καημὸς» εἶναι τὸ μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν ὕπαρξή μας. Εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη ποὺ μᾶς ξυπνᾶ τὸ βράδυ γιὰ προσευχὴ καὶ μᾶς κρατᾶ ὄρθιους στὶς θλίψεις, ποὺ μᾶς δίνει δύναμη στὶς στιγμὲς κάθε μας ἀδυναμίας.

Ὁ πόθος τοῦ παραδείσου συνεῖχε καὶ τὴν ψυχὴ τῆς μακαριστῆς Γερόντισσας Χρυσοβαλάντης, ποὺ δὲν ἄφηνε χρονικὴ στιγμὴ τῆς ζωῆς ποὺ νὰ μὴν εἶναι εὐάρεστη στὸν ποθεινό της Νυμφίο. Προσευχή, διδασκαλία, μελέτη, ἄσκηση, φιλανθρωπία, ἦταν τὰ στοιχεῖα ποὺ κοσμοῦσαν τὴν καθημερινότητά της.

Καὶ ὁ πόθος της πραγματοποιήθηκε σήμερα στὶς …. Αὐγούστου, ὅπου «μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Ἰωάν. ε΄ 24), εἰς τὴν κατάπαυσιν τῶν ἁγίων, εἰς τὴν ἀνθοστόλιστη πάμφωτη παστάδα, ὅπου τὴν περίμενε ὁ οὐθεῖς ὑράνιος. «Εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου» Ματθ. κε΄ 21).

Κυριακή 23 Αυγούστου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026)

«Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε

ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 35).

 

Ἡ παραβολή!

 

Αἱ παραβολαί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἦσαν μικραὶ φανταστικαὶ ἱστορίαι – δημιουργήματα τῆς Παναγίας φαντασίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν, αἵτινες ἐν καιρῷ δύνανται ἵνα γίνωσι πραγματικαί! Δὲν εἶναι, δηλαδή, «παραμυθάκια», ἅτινα, ἀσφαλῶς δὲν ἔχουσι τίποτε τὸ ἀξιόπιστον, ἀλλὰ εἶναι αἱ ἁπλοϊκαὶ ἐκεῖναι διηγήσεις διὰ τῶν ὁποίων ὡμίλει ὁ Διδάσκαλος πρὸς τοὺς ἀνωρίμους πνευματικῶς, ἐκ τῶν ἀκροατῶν τοῦ Θείου Λόγου Του, καὶ αὗται αἱ θεῖαι διηγήσεις, εἴς τινα χρονικὴν στιγμήν, δύνανται ἵνα πραγματοποιηθῶσι! Ὅταν, κάποτε, οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν τὸν Χριστόν, «διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;», ὁ Κύριος ἀπήντησεν: «διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ ἀκούωσι μηδὲ συνῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι» (Ματθ. ΙΓ΄ 13-14)! Δηλαδή, «δι’ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐννοοῦν, μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε» (Ἀντιστ. ἑρμην. Ἰ. Κολιτσάρα)! Σκοπός, συνεπῶς τῶν παραβολῶν, ἦτο καὶ εἶναι ἡ προσιτὴ κατανόησις τῶν ὑψίστων καὶ οὐρανίων διδαχῶν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἁπλοϊκοὺς ἀκροατάς!

 

Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης!

 

Εἷς πλούσιος καὶ ἀγαθὸς ἄρχων, παρεῖχε τὰ ἀγαθά του, δανείζων τοὺς πτωχοὺς τῆς ἐπικρατείας του! Ἦλθε, κάποτε καὶ ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἅπαντες οὗτοι οἱ ὀφειλέται, ὤφελον ἵνα ἐπιστρέψωσι τὰ ὀφειλόμενα εἰς τὸ κύριόν των, ἵνα διὰ τῆς ἀξιοπιστίας των δύνανται καὶ εἰς τὸ μέλλον ἵνα αἰτήσωνται ἐκ τοῦ πλουσίου τούτου ἄρχοντος καὶ πάλιν ἀντιστοίχους ἐξυπηρετήσεις! Ἀνὰ μέσον δὲ τούτων τῶν ὀφειλετῶν, - ὡς ἠκούσαμεν, - «προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων»! Τοῦτο τὸ ἀμύθητον ποσόν, παρ’ ὅτι … ἀμύθητον, ἔπρεπε ἵνα ἀποδοθῇ εἰς τὸν δικαιοῦχον! Πῶς, ὅμως; Τὸ τοιοῦτον ποσὸν προκειμένου ἵνα ἐξοφληθῇ, θὰ ἔπρεπε, ἵνα ζήσῃ οὗτος καὶ ἐργάζῃται αἰῶνας ὁλοκλήρους, προκειμένου ἵνα κατορθώσῃ τοιοῦτόν τι! Συνεπῶς, «μὴ ἔχοντος … αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι»! Βλέπων οὗτος τὴν ἀδιέξοδον ταύτην κατάστασιν καὶ ὅτι τὰ πάντα διελύοντο πέριξ τούτου, «πεσών … προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω»! Ὁ ἀγαθὸς ἐκεῖνος βασιλεύς, συνεκινήθη καὶ κατενύγη καὶ «σπλαγχνισθείς … ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ»! Βλέπων οὗτος ὁ βασιλεύς, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τῶν ὀφειλομένων ἦτο ἀδύνατος, ἀλλὰ καὶ συμπονῶν τὸν ταλαίπωρον τοῦτον ὀφειλέτην, κάμνει τὴν γεναιοτάτην κίνησιν, ἵνα «διαγράψῃ» τὴν τοιαύτην τεραστίαν ὀφειλὴν καὶ χαρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὸν ὀφειλέτην ἐκεῖνον!

Ὅμως, ἡ ἐν συνεχείᾳ ἐξέλιξις τοῦ ἐπεισοδίου τούτου, ἦτο ἀπρόσμενος ἀλλὰ καὶ ἀνατρεπτική! Ἂς ἴδωμεν πῶς ὁ Κύριος ἀφηγεῖται … «Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον»! Ἅπαντες θὰ ἀνεμένωμεν μίαν ἀπολύτως διαφορετικὴν στᾶσιν, τοῦ «συγκεχωρημένου» ἐκείνου δούλου πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ἀμέσως, μάλιστα, μετὰ τὴν εὐεργεσίαν τὴν ὁποίαν οὗτος ἀπελάμβανεν! Ὣς ὤφειλεν οὗτος, - ἀντιστοίχως πρὸς τὴν εὐεργεσίαν ἥντινα ἐδέχθη, - θὰ ἔπρεπεν ἵνα δείξῃ οὗτος τὴν ἰδίαν ἀγάπην καὶ εὐσπλαχνίαν πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ὅστις πίπτει εἰς τοὺς πόδας του παρακαλῶν καὶ ἐκλιπαρῶν τοῦτον! Τοὐναντίον, ὅμως, ἔβαλε τοῦτον εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου λάβει τὰ … ἐλάχιστα ἑκατὸν δηνάρια!

 

Ἡ συγχώρησις!

 

Ὡς ἤδη ἔχομεν εἴπει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν τὰς ὁποίας ἐδίδαξεν ὁ Διδάσκαλος ἐν ὅσῳ εὑρίσκετο σωματικῶς, ἀνὰ μέσον ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων! Ἂς ἴδωμεν λοιπὸν τὴν ἑρμηνείαν της, καὶ ποῖοι «κρύπτονται» ὄπισθεν τῶν ἀναφερομένων προσώπων! Ἐν προκειμένῳ, λοιπόν, ὁ ἄρχων δανειστὴς εἶναι ὁ Κύριος˙ καὶ χρεώστης καὶ ὀφειλέτης, εἴμεθα ἡμεῖς. Μύρια τάλαντα, εἶναι αἱ ἄπειροι δωρεαὶ τοῦ Κυρίου εἰς ἡμᾶς, ὑλικαὶ καὶ πνευματικαί, μικραὶ καὶ μεγάλαι, ὁραταὶ εἰς ἡμᾶς ἢ καὶ ἀόρατοι. Πόσα, ἀληθῶς, ὀφείλομεν εἰς τὸν Πανάγαθον Θεόν, ὄχι μόνον διὰ τὰ ὅσα ὑπονοοῦμεν, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως δι’ ἐκεῖνα ἅτινα «ἐμικρύναμεν» ἢ καὶ ᾠκοιοποιήθημεν! Διὰ τὴν ὑπέροχον Αὐτοῦ θυσίαν, χάριν τῆς ὁποίας ἔχομεν καὶ ἀπολαμβάνομεν τὰ Πανάγιά Του Μυστήρια ἀλλὰ καὶ τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας μας!

Ἀληθῶς, «τί ἀνταποδώσομεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν άνταπέδωκεν ἡμῖν; δι’ ἡμᾶς Θεὸς ἐν ἀνθρώποις! Διὰ τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ελευθερωτής, πρὸς τοὺς ἐν σκότει καθημένους ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ...»! (Στιχηρὸν τῶν αἴνων τοῦ Βαρέως ἤχου). Δι’ ἅπαντα δὲ ταῦτα, ὁ Κύριος οὐδέποτε μᾶς ἐζήτησε νὰ τοῦ τὰ ἐπιστρέψωμεν! Οὐδέποτε, ἀκόμη, ἠθέλησεν ἵνὰ μας ἐκδικηθῇ διὰ τὰς ἀπείρους ἁμαρτίας μας! Ἀντιθέτως δέ, μᾶς δίδει τὸ πλούσιόν Του ἔλεος, ὑποχωρῶν εἰς τὴν ἀδυναμίαν ἡμῶν ἵνα ἐξοφλήσωμεν ἔστω καὶ τὸ ἐλάχιστον. Ἔχει ὅμως, - καὶ τοῦτο εἶναι αὐτονόητον, - ἀπαίτησιν, ἵνα ὑποχωρῷμεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὰς ἀδυναμίας τῶν συνανθρώπων μας. Δὲν δέχεται ἐπ’ οὐδενί, νὰ παρέξῃ τὴν συγχώρησιν εἰς ἐκεῖνον ποὺ δὲν προτίθεται νὰ πράξῃ τὸ ἴδιον εἰς τὸν οἷονδήποτε «ὀφειλέτην» του! «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 12). Αὐτὴ εἶναι ἡ μία καὶ μοναδικὴ προϋπόθεσις διὰ νὰ τύχωμεν τῆς Θείας συγχωρήσεως.

Εἶναι ἐλάχιστα καὶ ἀσήμαντα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἔπταισαν καὶ μᾶς χρεωστοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀπέναντι εἰς ἐκεῖνα τὰ ἄπειρα καὶ ὑπέρογκα ποὺ ὀφείλομεν ἡμεῖς εἰς τὸν Κύριον. Τοῦτο καταδεικνύει ὁ Κύριος, διακρίνων τὰ «μύρια τάλαντα», ἔναντι τῶν εὐτελῶν καὶ πενιχρῶν «ἑκατὸν δηναρίων»! Ταῦτα τὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου … δηνάρια, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μᾶς ὀφείλουσιν οἱ ἄνθρωποι οἵτινες μᾶς ἠδίκησαν! Ἂς μὴν «ἐνσκύπτωμεν» καὶ διαστέλλωμεν  διαρκῶς ταῦτα τὰ εὐτελῆ,  καὶ ἂς ἀναλογιζώμεθα τὴν Θείαν συγχώρησιν καὶ συγκατάβασιν εἰς τὰ ἰδικά μας ἐγκλήματα! Οὕτως ἐνεργοῦντες καὶ συγχωροῦντες ἀπὸ καρδίας τὰς παραλείψεις καὶ λάθη καὶ ἐκτροπὰς τῶν «ἀδελφῶν» μας, καὶ τὴν ἀγάπην μας διατηροῦμεν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς Θείας ὀργῆς φυλασσόμεθα! Ἂς τὸ καταλάβωμεν καὶ ἂς σπεύσωμεν ἵνα … λάβῃ ἀξίαν καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἤδη προειρημμένον Κυριακόν: «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν