ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 26η Ιανουαρίου 2026
ΟΤΑΝ Ο «ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ», «ΕΞΑΓΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
(Σχόλιο σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου»)
Πάγια και διαχρονική τακτική του αιρετικού Παπισμού είναι, μιμούμενος το γνωστό ερπετό, τον χαμαιλέοντα, να αλλάζει συχνά πρόσωπο, να φορεί υποκριτικό προσωπείο ανάλογα με τις περιστάσεις. Κρύβει το αληθινό του πρόσωπο προκειμένου να αποκομίζει οφέλη, χωρίς να μετακινείται ουσιαστικά από τη δική του ταυτότητα και οντότητα.
Η ιστορία καταγράφει τις κατά καιρούς υποκριτικές του «προσαρμογές» στις πρόσκαιρες συγκυρίες: άλλοτε εμφανίζει το σκληρό και ανελέητο πρόσωπό του και άλλοτε προσποιείται μια γελοία αγαθότητα. Όταν όμως οι περιστάσεις παρέλθουν και τα οφέλη αποκομιστούν, επανέρχεται στην πραγματικότητα· δεν διστάζει να αποκαλύψει τον αληθινό του χαρακτήρα και να φανερώσει τις καταχθόνιες επιδιώξεις του φραγκισμού: την ολοκληρωτική κατάληψη του κόσμου και την παπική παγκόσμια κυριαρχία υπό την εξουσία του δήθεν «θείω δικαίω αντιπροσώπου του Θεού στη γη», του «Πάπα».
Όποιος αμφιβάλλει για τα παραπάνω, ας ανατρέξει τόσο στη λεγόμενη «θεολογία» του Παπισμού όσο και στο ιστορικό του παρελθόν, για να διαπιστώσει ότι ο Παπισμός δεν είναι παρά ένας παγκόσμιος πολιτικοοικονομικός οργανισμός με χριστιανικό προσωπείο. Η δομή του, άλλωστε, το αποδεικνύει περίτρανα: το Βατικανό υπήρξε και παραμένει από τον 9ο μ.Χ. αιώνα πρωτίστως κράτος. Ένα κράτος με όλες τις δομές ενός μεσαιωνικού απολυταρχικού μορφώματος: ισόβιο και αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα τον «Πάπα», πρωθυπουργό, υπουργεία, υπουργούς, τράπεζες, οργανωμένη διπλωματία, πρεσβείες (νούτσιους), αστυνομία, στρατό κ.λπ. Η διεθνής κοινότητα, αποδεχόμενη τον «Πάπα» ως αρχηγό κράτους, του αποδίδει τιμές και ασυλίες και δέχεται τις πολιτικές του παρεμβάσεις, επιβεβαιώνοντας τον καθαρά κρατικό και κοσμικό χαρακτήρα του Παπισμού.
Τα τελευταία χρόνια, μέσα στη ραγδαία και δραματική μεταβολή των παγκόσμιων δεδομένων, ο Παπισμός, αδυνατώντας να επιβάλει το σκληρό, άτεγκτο και φιλοπόλεμο πρόσωπό του, «φόρεσε» το προσωπείο της «αγάπης», της «καταλλαγής» και του «ειρηνιστή», επιδιώκοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα σύγχρονα παγκόσμια τεκταινόμενα. Καθώς δεν μπορεί πλέον να διεκδικήσει απροκάλυπτα την παγκόσμια πολιτική και οικονομική κυριαρχία, περιορίζεται στη διεκδίκηση της θρησκευτικής–πνευματικής εξουσίας επί της ανθρωπότητας, φιλοδοξώντας να καταστήσει τον «Πάπα» θρησκευτικό ηγέτη ολόκληρου του κόσμου, ανεξαρτήτως πίστεως.
Γι’ αυτό εγκατέλειψε, με τη Β΄ Βατικανή «Σύνοδο» (1962–1965), τον στενό παπικό οικουμενισμό και υιοθέτησε τον γενικό Οικουμενισμό, προσδοκώντας την επίτευξη των στόχων του μέσω αυτού. Έτσι προωθεί σήμερα έναν «προτεσταντικού τύπου» Οικουμενισμό, ο οποίος έχει πλέον μεταβληθεί σε πανθρησκευτικό.
Πρώτος και κύριος στόχος του παραμένει η υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μόνη που ανθίσταται σθεναρά, εδώ και δέκα αιώνες, να υποταχθεί στην παπική εξουσία, παρά τις ιστορικές της περιπέτειες. Επειδή οι βιαιότητες, οι γενοκτονίες, οι δολιότητες, η απάτη δια της δαιμονικής Ουνίας, δεν έφεραν αποτέλεσμα, τελευταία μεταχειρίζεται άλλους τρόπους, εξίσου σκοτεινούς και δόλιους. Τα τελευταία χρόνια της «χορήγησε» ένα είδος «ελλειμματικής εκκλησιαστικότητας», επειδή δεν έχει ενότητα με τον «διάδοχο του αποστόλου Πέτρου», τον «Πάπα», τον οποίο θεωρεί «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας». Φόρεσε, λοιπόν, το προσωπείο της «αγάπης» και «τείνει χείρα καταλλαγής», ενώ επί χίλια χρόνια οι «αλάθητοι» πάπες χαρακτήριζαν την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετική» και «σχισματική», χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε στις κατηγορίες τους. Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: ο νυν «αλάθητος» Λέων συμφωνεί με τους «αλάθητους» προκατόχους του ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αιρετική και σχισματική ή αναιρεί το «αλάθητο» εκείνων;
Γιατί το ίδιο υποκριτικό προσωπείο φόρεσε ο «Πάπας» Λέων ΙΔ΄ τον περασμένο Νοέμβριο, όταν εμφανίστηκε στην Ανατολή, προσποιούμενος συμμετοχή στον λεγόμενο «κοινό εορτασμό» της 1700ής επετείου από τη σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, χωρίς τη συμμετοχή των δύο ετέρων Πατριαρχών της ιστορικής Πενταρχίας.
Για το γεγονός αυτό είχαμε ήδη εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με θέμα: μας «ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ 1700ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»[1], στην οποία σχολιάσαμε τα απαράδεκτα και ανίερα τεκταινόμενα αυτού του «εορτασμού». Τονίσαμε επισταμένως το γεγονός ότι ο Παπισμός δεν δικαιούται να εορτάζει το σημαντικό αυτό εκκλησιαστικό γεγονός, διότι βεβήλωσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Filioque. Και ιδιαίτερα με την αίρεση περί «Κτιστής Χάριτος»!
Με την παρούσα ανακοίνωση σχολιάζουμε και όσα έγραψε για τον εν λόγω «κοινό εορτασμό» ο παπικός πρώην «Αρχιεπίσκοπος Νάξου–Τήνου» κ. Νικόλαος Πρίντεζης, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθολική» (φ. 370, 30/11/2025), με τίτλο: «Ας υπερβούμε το σκάνδαλο των διχασμών και ας καλλιεργήσουμε την ενότητα».
Στο άρθρο αυτό αποτυπώνεται με απόλυτη σαφήνεια η πάγια παπική αλαζονεία και υποκρισία. Η φράση «ας υπερβούμε», σκόπιμα διατυπωμένη σε πληθυντικό αριθμό, επιχειρεί να συμπεριλάβει και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις αποκλειστικές ευθύνες του Παπισμού για το σχίσμα. Πρόκειται για έναν εύσχημο συμψηφισμό ευθυνών, που αποσκοπεί στη συγκάλυψη της ιστορικής αλήθειας.
Ο κ. Πρίντεζης προσποιείται άγνοια για τα γεγονότα του Ιουλίου του 1054, όταν η παπική αντιπροσωπεία υπό τον δαιμονικό καρδινάλιο Ουμβέρτο αναθεμάτισε την Ανατολική Εκκλησία ως αιρετική. Καλεί αμφοτέρους σε «υπέρβαση», χωρίς να προσδιορίζει ποια είναι τα δήθεν λάθη της Ορθοδοξίας, ποιες κακοδοξίες οφείλει να απορρίψει ή ποια εγκλήματα διέπραξε σε βάρος του Παπισμού.
Αντιθέτως, αποσιωπά πλήρως τις τεράστιες και αποκλειστικές ευθύνες της «εκκλησίας» του: τις κακοδοξίες, τις αιρέσεις, τις σταυροφορίες, τον ανθελληνισμό, τους διωγμούς και το φραγκικό μίσος που σημάδεψαν την ιστορία του δυτικού Χριστιανισμού. Αντί της μετάνοιας, προκρίνει τον εύκολο δρόμο της ισοπέδωσης και του συμψηφισμού.
Ακολούθως, ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» παραθέτει τα γεγονότα του λεγόμενου «κοινού εορτασμού», υπό μορφή απλού δημοσιογραφικού ρεπορτάζ, προκειμένου να εξάρει την «επισημότητα» και τη «λαμπρότητα» που, κατά την άποψή του, προσέδωσε η παρουσία του «Αγίου Πατέρα», δηλαδή του «Πάπα». Για τον ίδιο και για το παπικό περιβάλλον του, ο «Πάπας» δεν αποτελεί απλώς έναν σημαίνοντα πολιτικοθρησκευτικό ηγέτη, αλλά –σύμφωνα με τη δογματική της «εκκλησίας» του– είναι ο «αντιπρόσωπος του Χριστού επί της γης», (αφού εξόρισε το Χριστό στον ουρανό), η «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας», ο «αλάθητος διδάσκαλος», ο «διάδοχος του πρίγκιπα των Αποστόλων Πέτρου», ο «διαχειριστής όλων των εξουσιών του κόσμου», ο «πρώτος άνευ ίσων», ακόμη και ο «υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων»· εν τέλει, δηλαδή, ένας «Χριστός επί γης»! Έχει σημασία να αναφέρουμε παρενθετικά, πως μέχρι το 1978 ο εκάστοτε «Πάπας» δεν καταδέχονταν να πατά στη γη και για τούτο τον μετέφεραν ένθρονο στους ώμους τους οι καρδινάλιοι, μεταφερόταν με την «sedia gestatoria»! Επίσης δεν επιτρέπονταν ο ασπασμός των χεριών του, αλλά των ποδιών του!
Σύμφωνα με αυτήν την παπική «εκκλησιολογία», μόνον η παρουσία του «Πάπα» δύναται να προσδώσει «κύρος» σε μια Οικουμενική Σύνοδο, αφού μόνον αυτός, υποτίθεται, έχει το δικαίωμα να συγκαλεί Συνόδους, να εγκρίνει την εγκυρότητά τους και να επικυρώνει τις αποφάσεις τους. Ωστόσο, προς μεγάλη αμηχανία της παπικής αυτής κακόδοξης θεωρίας, η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος δεν συγκλήθηκε από κάποιον πάπα, ούτε υπαγορεύθηκε από αυτόν η θεματολογία της, ούτε εγκρίθηκαν οι αποφάσεις της από παπική αρχή, κάτι που αφήνει ασχολίαστο ο Παπισμός και εν προκειμένω ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» Ν. Πρίντεζης. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ότι η παπική «εκκλησιολογία» πάσχει εκ θεμελίων και εξαιτίας αυτής της «λεπτομέρειας»!
Ο κ. Πρίντεζης αναφέρει ότι η Σύνοδος συγκλήθηκε «κατόπιν προσκλήσεως του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου», αποφεύγοντας επιδεικτικά να τον αποκαλέσει Μέγα, Ισαπόστολο και Άγιο. Δεν πρόκειται για αβλεψία, αλλά για συνειδητό υποβιβασμό του προσώπου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον οποίο παρουσιάζει ως έναν ακόμη «βυζαντινό» αυτοκράτορα, ως έναν από τους άσημους αυτοκράτορες με το ίδιο όνομα.
Βεβαίως ο υποβιβασμός αυτός δεν είναι τυχαίος. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αποτελεί τον θεμελιωτή της Ρωμηοσύνης, η οποία υπήρξε και παραμένει το διαχρονικό αντίπαλο δέος του βαρβαρικού φραγκισμού, του παπισμού και γενικότερα του παποπροτεσταντικού δυτικού κόσμου. Είναι εκείνος που διέγνωσε ότι το μέλλον του κόσμου εδράζεται στην ελληνορθόδοξη πίστη και γι’ αυτό μετέφερε την πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη (330 μ.Χ.), γεγονός που η Δύση δεν συγχώρησε ποτέ!
Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τα παγανιστικά ρωμαϊκά ήθη και εισήγαγε τις αρχές του Ευαγγελίου ως τρόπο ζωής του κράτους, θεμελιώνοντας τον μεταγενέστερο παγκόσμιο πολιτισμό. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι καθιέρωσε το Συνοδικό Πολίτευμα ως τρόπο διοίκησης της Εκκλησίας, θεμελιώνοντας την ισότητα ψήφου όλων των επισκόπων. Αυτό το συνοδικό και κατ’ ουσίαν δημοκρατικό σύστημα ανέτρεψε αργότερα ο αιρετικός Παπισμός, επιβάλλοντας το απολυταρχικό και φεουδαρχικό σύστημα του φραγκισμού. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Παπισμός διέγραψε τον Άγιο Κωνσταντίνο από το «αγιολόγιό» του!
Σε ό,τι αφορά τη «γέννηση» του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, αυτό θεσπίστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και συμπληρώθηκε από τη Β΄, με την ισόκυρη και ισότιμη ψήφο και των 318 θεοφόρων Πατέρων, συμπεριλαμβανομένου και του αντιπροσώπου του Πατριαρχείου της Δύσεως. Καμία παπική αυθεντία δεν εισηγήθηκε, δεν ενέκρινε και δεν επικύρωσε το Σύμβολο της Πίστεως· αυτό αποτελεί καρπό της συνοδικής λειτουργίας της Εκκλησίας, την οποία κατάργησε ο αιρετικός Παπισμός και την αντικατέστησε με το δαιμονικό «πρωτείο εξουσίας» του «Πάπα», ως «κληρονομιά» του βαρβαρικού φραγκισμού, ως επιβίωση ως τις μέρες μας του μισάνθρωπου και ανελεύθερου μεσαιωνικού φεουδαρχισμού.
Στη συνέχεια του άρθρου του, ο κ. Πρίντεζης παραθέτει αποσπάσματα από προσφωνήσεις του «Πάπα» στον «κοινό εορτασμό», παρουσιάζοντάς τα ως έκφραση του «αλάθητου λόγου» του. Ο «Πάπας» μίλησε για το Σύμβολο της Πίστεως «που ενώνει δυόμισι δισεκατομμύρια χριστιανούς». Ποια ενότητα, όμως, υφίσταται σήμερα, όταν ο χριστιανικός κόσμος είναι κατακερματισμένος και διχασμένος, με πρωταρχική ευθύνη του Παπισμού και των αιρέσεων που παρήγαγε, κορυφαία εκ των οποίων ο Προτεσταντισμός; Η παραχάραξη του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, με την προσθήκη της φοβερής αιρέσεως του Φιλιόκβε δεν υπήρξε η κύρια αιτία αποκοπής του δυτικού Χριστιανισμού από τον αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας; Η αίρεση αυτή, αλλά και οι δεκάδες άλλες κακόδοξες πλάνες δεν κρατούν την δυτική χριστιανοσύνη (αποκλειστικά με δική της ευθύνη) σε ακοινωνησία με την Ορθόδοξη Ανατολή; Πού την βλέπει την ενότητα ο Λέων;
Επίσης αντί να δείξει δείγματα μετάνοιας ο αιρεσιάρχης «Πάπας» Λέων, σεβόμενος στοιχειωδώς το μεγάλο γεγονός της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και να αναλογισθεί τις δεκάδες κακόδοξες εκτροπές της «εκκλησίας» του, τις οποίες συσσώρευσε αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία, να αναγνωρίσει το τρομακτικό λάθος της «εκκλησίας» του να παραχαράξει το Ιερό Σύμβολο, αερολογούσε, κάνοντας εκκλήσεις να «απορριφθεί με δύναμη η χρήση της θρησκείας για τη δικαιολόγηση πολέμων και βίας, θεμελιωτισμού και φανατισμού»! Υποβάθμισε το σωτηριολογικό μήνυμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου σε κοινωνιολογικά ευχολόγια περί πολέμων και φανατισμού, απογυμνώνοντας την επέτειο από το θεολογικό της περιεχόμενο!
Ακόμη χειρότερα, διατύπωσε αφελείς και θεολογικά αβάσιμες σκέψεις περί του ποιος είναι ο Χριστός «για τον σύγχρονο άνθρωπο», αγνοώντας ότι ο «Χριστός» του Παπισμού δεν είναι ο Χριστός της Εκκλησίας. Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως με το Filioque αλλοιώνει τη διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος και εισάγει δύο πηγές στη Θεότητα, γεγονός με ανυπολόγιστες σωτηριολογικές συνέπειες.
Η Α΄ και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, υπό τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διακήρυξαν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου του Πατρός. Η προσθήκη του Filioque δεν αποτελεί απλή δογματική διαφοροποίηση, αλλά χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Vladimir Lossky, «ολόκληρη η τριαδολογία κρέμεται από το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος»[2]!
Το πλέον όμως τραγικό γεγονός του δήθεν εορτασμού είναι ότι ο προσελθών να τιμήσει τους Θεοφόρους Πατέρες, «Πάπας» Λέων, είναι κατεγνωσμένος από Αυτούς ως αιρετικός, εφόσον αυτός και η «εκκλησία» του πρεσβεύουν την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος». Και τούτο διότι, οι Θεοφόροι Πατέρες κατέγνωσαν και καταδίκασαν την κακοδοξία του αιρεσιάρχη Αρείου, περί κτιστότητας του Θεού Λόγου και δι’ αυτής κατέγνωσαν και καταδίκασαν κάθε σχετική κακοδοξία και επομένως την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος» της σχολαστικής «θεολογίας» του Θωμά Ακινάτη.
Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο Παπισμός αμφισβήτησε και αρνήθηκε έμπρακτα την θεοπνευστία των αγίων Πατέρων των ως άνω Αγίων Οικουμενικών Συνόδων (όπως και ολοκλήρου του Συνοδικού Συστήματος της Εκκλησίας). Θεωρούν λανθασμένη, ή τουλάχιστον ανεπαρκή την απόφασή τους, όσον αφορά (και) την προαιώνια εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Θεό Πατέρα, όπως ρητά και ξεκάθαρα βεβαίωσε ο Χριστός: «Όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Ιωάν.15,26). Γι’ αυτό διόρθωσε το «λάθος» τους, αναπλήρωσε την «ανεπάρκειά τους», προσθέτοντας – παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Φιλιόκβε!
Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως συνιστά πέραν πάσης αμφιβολίας έμπρακτη άρνηση της θεοπνευστίας των Οικουμενικών Συνόδων και ασέβεια προς το Άγιο Πνεύμα το Οποίο ενεργεί, διδάσκει και οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν.16,18), δια του Συνοδικού Συστήματος. Ανακύπτει, έτσι, το αμείλικτο ερώτημα: ποιοι πάπες είναι τελικά «αλάθητοι»: Οι προ του σχίσματος, που ομολογούσαν την ορθόδοξη πίστη και απάγγειλαν το απαραχάρακτο Σύμβολο της Πίστεως, ή οι μεταγενέστεροι φραγκολατίνοι που επέβαλαν την κακοδοξία;
Ολοκληρώνοντας το άρθρο του, ο κ. Πρίντεζης επισημαίνει ότι ο «Πάπας» απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque. Η πράξη αυτή δεν συνιστά πράξη εντιμότητας, αλλά κορύφωση της παπικής υποκρισίας: απήγγειλε ένα Σύμβολο στο οποίο δεν πιστεύει, με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει τους Ορθοδόξους!
Η ίδια τακτική ακολουθείται και από τους παπικούς στην Ελλάδα, οι οποίοι αποκρύπτουν τη δογματική πίστη της «εκκλησίας» τους, απαγγέλλοντας το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως για λόγους σκοπιμότητας. Σε καμιά περίπτωση δεν θα απέρριπταν έναν «δογματικό όρο» της «εκκλησίας» τους, διότι θα θεωρούνταν «αφορισμένοι», όπως είχε ορίσει για τους αρνητές του Φιλιόκβε, το 1274, η Β΄ «Σύνοδος» της Λυών!
Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας με την τραγική διαπίστωση, ότι ο Παπισμός παραμένει, όχι απλά αμετανόητος στις δεκάδες κακόδοξες πλάνες του, αλλά συνεχίζει να κάνει «επιδερμικές» αλλαγές, όπως το ερπετό χαμαιλέων, για να πλανεύει, να παραπλανά, για αποκομίζει οφέλη. Ακολουθεί την πάγια τακτική του, αυτή που έκανε πάντα: χρησιμοποιεί την υποκρισία η οποία είναι θεμελιωμένη στο παπικό «δόγμα»: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Έτσι, εν προκειμένω, οι θεατρινισμοί του «Πάπα» Λέοντα στην κακοστημένη «φιέστα» στην Νίκαια, όχι μόνο απόδοση τιμής δεν απέδωσε για τους εορτασμούς της επετείου για τα 1700 χρόνια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά επέδειξε ξεκάθαρη ασέβεια προς το Συνοδικό Πολίτευμα της Εκκλησίας, το οποίο έχουν εκτοπίσει και ακυρώσει οι δύο κορυφαίες παπικές κακοδοξίες: το δαιμονικό «πρωτείο» και το εωσφορικό «αλάθητο»!
Και κάτι τελευταίο: Καλούμε φιλικά, τόσο τον υπερφίαλο «αλάθητο» εγκάθετο του Βατικανού Λέοντα, όσο και τον εν Ελλάδι παπικό «αρχιεπίσκοπο» Ν. Πρίντεζη, να αφήσουν τα εύκολα και ανέξοδα ευχολόγια για «υπέρβαση του σκανδάλου των διχασμών», τους φθηνούς συμψηφισμούς ευθυνών και κάθε άλλη αοριστολογία και να κάμουν το μεγάλο άλμα υπέρβασης των κακοδοξιών της «εκκλησίας» τους. Να αναγνωρίσουν τις δεκάδες κακοδοξίες της – κατεγνωσμένες από πλειάδα Συνόδων- τις οποίες πρόσθεσε ο Παπισμός στον πολύπαθο δυτικό Χριστιανισμό, νοθεύοντας την μόνη σώζουσα πίστη της Εκκλησίας, την «άπαξ παραδοθήση τοις αγίοις» (Ιουδ.3). Τους καλούμε να μετανοήσουν ειλικρινά και όχι υποκριτικά, οδηγώντας επίσης σε μετάνοια και τους πολυπληθείς οπαδούς του φραγκολατινισμού. Να επιστρέψουν στην αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την αεί αδιαίρετη, από την οποία αποσκίρτησαν και παραμένουν εκτός αυτής, τα τελευταία χίλια χρόνια! Όσο θα παραμένουν αμετανόητοι και πεισματικά αγκιστρωμένοι στο πλέγμα των κακοδοξιών τους, αυτοί και μόνον αυτοί, θα είναι, τόσο στον νυν αιώνα, όσο και στον μέλλοντα, υπαίτιοι του σκανδάλου των διχασμών!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
