Κυριακή 5 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Τι είναι η Ιατρική;

 

Ὁ ἑκατόνταρχος! - π.Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. Η΄ 10).

 

Ἡ Πίστις!

 

Πολλάκις, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἠσχολήθημεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, μὲ τοῦτο τὸ κορυφαῖον θέμα τῆς πίστεως! Ἠσχολήθημεν καὶ ὅσον μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Κύριος θὰ ἀσχολούμεθα καὶ εἰς τὸ μέλλον, διότι τὸ μέγιστον τοῦτο θέμα, ἔχει συρρικνωθεῖ ὑπὸ τῶν ἐπιπολαίων ἀνθρώπων, καὶ δὴ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, οἵτινες … λέγοντες πίστιν, θεωροῦσιν ὅτι πρόκειται περί τινων ἐκδηλώσεων καὶ κινήσεων εἴτε προσευχῆς, εἴτε νηστείας, εἴτε ἐκκλησιασμοῦ, εἴτε, ἀκόμη καὶ ἑνὸς … «σταυροκοπήματος»! Ἀκούομεν ὑπὸ τῶν περισσοτέρων συνειδητῶν ἢ καὶ μή … ὀρθοδόξων, ἀλλὰ καὶ ὁμιλοῦμεν ἀκόμη καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, περὶ τῆς πίστεως, ὡς νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ ἁπλοῦ τινος καὶ ἀσημάντου στοιχείου τῆς πνευματικῆς μας ὑποστάσεως! Εὐκόλως καὶ «ἀνεξόδως» λέγομεν ὅτι πιστεύομεν, ἐνισχύοντες μάλιστα τοῦτον τὸν ἰσχυρισμόν μας μὲ τὰ «ἀδιάσειστα» ἐκεῖνα ἐπιχειρήματα, ὅπως … «πηγαίνω συχνὰ στὴν Ἐκκλησία», ἢ «νηστεύω», ἢ «προσεύχομαι» καθὼς καὶ ἄλλα παρόμοια! Ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ λεγόμενοι «ἄθεοι» καὶ «ἄπιστοι» καὶ «ἀρνηταί», οἵτινες πεισμόνως ἐμμένουσιν εἰς τὴν «λογικωτάτην» λογικήν, ὅτι τὰ πάντα ἐδημιουργήθησαν τυχαίως καὶ ἀποτόμως, καὶ ἄνευ οὐδενὸς περαιτέρω σκοποῦ!

 

«Ὡς κόκκον σινάπεως»!

 

Ἂς ἐνθυμηθῶμεν τὸν σχετικὸν Θεῖον λόγον: «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν» (Ματθ. ΙΖ΄ 20)! Εἰς τοῦτον τὸν Λόγον, φίλοι μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν ὅτι καταρρίπτονται ἅπασαι αἱ προαναφερθεῖσαι θεωρίαι περὶ τούτου τοῦ κορυφαίου θέματος! Πολλάκις, ὁ Κύριος, ὡμίλησε περὶ τοῦ θέματος τῆς Πίστεως καὶ φυσικῶς, … δὲν «συνήρτησε», καὶ οὔτε, βεβαίως «ἐξήρτησε» τὴν κορυφαίαν ταύτην κατάστασιν τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὰς ποικίλας ἐκδηλώσεις τὰς ὁποίας προανεφέραμεν! Ἡ Πίστις εἰς τὸν Θεόν, εἶναι ἡ ἀπόλυτος ἐμπιστοσύνη εἰς Αὐτόν! Εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ προελέγομεν εἰς προηγούμενο κείμενον ἀπὸ τούτου τοῦ «βήματος», ὅτι δηλαδή, ἡ Πίστις εἶναι ἕν … «ἀντίγραφον» τῆς σχέσεως τοῦ νηπίου μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ! Ὣς τὸ κάθε νήπιον, δὲν ἀποχωρίζεται τὴν μητέρα του, ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, καὶ οὔτε ἐμπιστεύεται οἷονδήποτε ἄλλον πλὴν ταύτης, οὕτω καὶ εἰς τὴν Πίστιν ὁ Κύριος, ταύτην τὴν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ ἀγάπην ἐπιζητεῖ, παρ’ ἐκείνων οἵτινες πιστεύουσιν εἰς Αὐτόν! «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 3).

Εἶναι ἀπαραίτητον δὲ ἐν προκειμένῳ, ἵνα ἐπισημάνωμεν, ὅτι οὔτε εἰς ἐκεῖνον τὸν «πλούσιον νεανίσκον», οὔτε εἰς τοὺς δύο ἐκείνους «τυφλοὺς τῆς Ἰεριχοῦς», οὔτε, ἐν προκειμένῳ, εἰς τὸν ἑκατόνταρχον, ἀλλ’ οὔτε καὶ εἰς τὴν ἐθνικὴν ἐκείνην Χαναναίαν, ἐπήνεσεν ὁ Διδάσκαλος τάς … προσευχὰς καὶ τὰς νηστείας των, ἀλλὰ ἐπέβλεψεν εἰς τὴν ὅλην ἀφοσίωσιν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς Αὐτόν!

Ἐπειδὴ ὅμως, πολλάκις, ἀναζητῶμεν τὴν πίστιν εἰς τὴν … ποσότητα, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ποσότης αὐτῆς εἶναι τόσον ἀσήμαντος καὶ μικρά, ὥστε νὰ μὴν ξεπερνᾷ ἀκόμη καὶ τὸ ἀνύπαρκτον βάρος ἑνὸς κόκκου σινάπεως, ἀκόμη καὶ τότε ἀρκεῖ αὕτη ἵνα ποιήσῃ θαύματα τεράστια καὶ ἀνήκουστα! Δύναται ἵνα μετακινήσῃ αὕτη, ἀκόμη και αὐτὰ τὰ … ἀμετακίνητα ὄρη! Ἀντιλαμβανώμεθα δέ, ἐν προκειμένῳ, ὅτι ὁ Κύριος καὶ κυριολεκτεῖ, ἀλλὰ καὶ διδάσκει ἐν ταυτῷ, ὅτι ἡ Πίστις δὲν εἶναι, οὐδὲν ἕτερον … παρὰ αὐτὴ αὕτη ἡ Παντοδύναμος δύναμις τοῦ Θεοῦ!

 

Ὁ ἑκατόνταρχος!

 

Σπανίως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, - ὡς ἀναγινώσκομεν εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, - ἐπαινεῖ τόσον ἐντόνως τὴν Πίστιν κάποιων ἀνθρώπων! Τοῦτο βλέπομεν κυρίως, εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν δύο … «ἐθνικῶν», δηλαδή, τοῦ ἑκατοντάρχου, ἀλλὰ καὶ τῆς Χαναναίας! Εἰς πολὺ δὲ περισσοτέρας περιπτώσεις, γίνεται Οὗτος, ἰδιαιτέρως ἐπικριτικὸς καὶ καυστικός, εἰς τὴν ὀλιγοπιστίαν καὶ ἀπιστίαν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τούτων τῶν μαθητῶν Του! «Ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;», λέγει πρὸς τὸν Πέτρον, ὅτε τὸν προσεκάλεσεν ἵνα περιπατήσῃ ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῆς Τιβεριάδος˙ «βλέπων» δέ, οὗτος, «τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. ΙΔ΄ 30)! Καὶ ὅτε, ἐπίσης, ἐφάνησαν «ἀδύνατοι» οἱ μαθηταί, ὅπως ἐκβάλωσι τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐκ τοῦ «σεληνιαζομένου» νέου, ἐπιπλήττει ὁ Κύριος τούτους καὶ ἐστιάζεται εἰς τὴν ἀπιστίαν των λέγων, τὸν Λόγον τὸν ὁποῖον προείπομεν˙ «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν»!

 

Ἡμεῖς, ἆραγε, πιστεύομεν;

 

 Πολλάκις ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ Ἱερὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐγράφησαν, ὄχι διὰ νὰ μᾶς ... ἐντυπωσιάζουν, εἴτε μὲ τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ Κυρίου καὶ μοναδικοῦ Διδασκάλου, εἴτε μὲ τὰ τεράστια ... θαύματά Του, οὔτε διὰ νὰ μᾶς συγκλονίζουν καὶ μᾶς συγκινοῦν μὲ τὰ Ἅγια Πάθη Του! Ὁ σκοπὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶναι ... ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν! Διὰ ταύτην τὴν σωτηρίαν, ἐνηνθρώπισεν ὁ Θεός, καὶ διὰ ταύτην ... ὡμίλησεν καὶ ἐθαυματούργησεν, καὶ διὰ ταύτην ... ἔπαθεν καὶ ἐτάφη καὶ ἀνέστη καὶ ἀνελήφθη! Συνεπῶς, καὶ τὸ σημερινὸν θαῦμα τὸ ὁποῖον μᾶς ἀφηγήθη τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, δὲν ἀνεγνώσθη διὰ νὰ ... ἐκπλαγῶμεν ἀπὸ τὴν Θείαν Δύναμιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀναρωτηθῶμεν ... «ἆραγε πίστεύομεν;»

Ὁ Κύριος, διδάσκων τοὺς μαθητάς Του, ὀλίγας ὧρας πρὸ τοῦ πάθους Του, ὑπόσχεται εἰς αὐτούς, "Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει" (Ἰωάν. ΙΔ΄ 12). Ὁ Θεῖος οὗτος Λόγος, θὰ ἐτόλμων νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ... μοναδικός, ἀφοῦ ὁ Κύριος βεβαιώνει ὅτι μὲ τὴν Πίστιν εἰς Αὐτόν, ὁ ἄνθρωπος θὰ κάμῃ ἔργα καὶ θαύματα, ἀνώτερα καὶ ἐκπληκτικότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἴδιος !!! Καὶ τοιαῦτα ... ὄντως ἐπέτυχον καὶ ἐθαυματούργησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ! Ἂν μελετήσωμεν τὰ ἱερὰ Συναξάρια καὶ τὰς βιογραφίας τῶν Ἁγίων, παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων, θὰ ἴδωμεν τὴν πραγμάτωσιν τῆς τοιαύτης ὑποσχέσεως! Ἡ πίστις των καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸ Θεόν, ἐπέτυχεν ὅλα τὰ πνευματικά των ... κατορθώματα!

Ἐάν, ἀδελφοί μου, σταθῶμεν εἰλικρινεῖς πρὸς ἑαυτούς, καὶ ἐρευνήσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας καθίζησις ἥτις καὶ μᾶς χαρακτηρίζει, δὲν ὀφείλεται, οὔτε εἰς τὸν Θεὸν Ὅστις, - ὥς τινες ἰσχυρίζονται βλασφήμως, - μᾶς ἐγκατέλειψεν, οὔτε καὶ εἰς τὴν ἁμαρτωλότητα τῆς … ἐποχῆς μας! Ὄχι! Ὑπαίτιοι ταύτης, εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, οἵτινες «ἐψυχράνθημεν» ἀπέναντι εἰς τὸν Θεόν! 

Εὐχόμεθα, συνεπῶς, δι’ ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὑμᾶς, ἵνα ζωηρεύσωμεν ταύτην τὴν ἀσθενοῦσαν Πίστιν ἡμῶν καὶ κράξωμεν πρὸς Κύριον ἐκείνην τὴν σπαρακτικὴν κραυγήν τοῦ δυστύχου πατρὸς τοῦ σεληνιῶντος, … «πιστεύομεν κύριε· βοήθει τῇ ἀπιστίᾳ ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κτηνολατρεία - Απομίμηση σχέσης - Ανθρωπομορφισμός

 

«Οταν ο Καίσαρας είδε κάποτε στη Ρώμη κάποιους πλούσιους ξένους να περιφέρουν στην αγκαλιά τους και να χαϊδεύουν μικρά σκυλάκια και μαϊμούδες, ρώτησε αν οι γυναίκες στη χώρα τους δεν γεννούν παιδιά. Τους νουθέτησε έτσι με τρόπο πολύ αρχοντικό, επειδή σπαταλούν στα ζώα την έμφυτη τάση μας για αγάπη και στοργή, η οποία οφείλεται στους ανθρώπους».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Περικλής, κεφ. 1, στ. 1-5

Απομίμηση σχέσης

Μέσα σε αυτή την υπαρξιακή μοναξιά, το ζώο γίνεται το έσχατο καταφύγιο. Η σχέση μαζί του αποτελεί υποκατάστατο της χαμένης κοινωνικότητας. Πρόκειται για μια ψευδαισθητική απόπειρα του ατόμου να συγκροτήσει μια «κοινότητα» του ενός, ένα φαντασιακό καταφύγιο όπου ο ίδιος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, αποκομμένος από την αγωνία και τις απαιτήσεις της πραγματικής ανθρώπινης συνάντησης.

 

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ρίζα του ανθρωπομορφισμού των κτηνών, ενός φαινομένου που λειτουργεί ως ένα ισχυρό ψυχικό και κοινωνικό placebo. Η αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη δεν εξαντλείται στη βιολογική επιβίωση, αλλά πραγματώνεται ως «σχέση», ως «ετερότητα» και «κοινωνία προσώπων». Το ανθρώπινο πρόσωπο συγκροτείται μόνο όταν εξέρχεται από το ατομικό του εγώ για να συναντήσει τον Αλλον, μια συνάντηση που εμπεριέχει ρίσκο, σύγκρουση, διάλογο αλλά και την αποδοχή της ελευθερίας του άλλου. Η σχέση ουσίας απαιτεί παραίτηση από την ατομική φιλαυτία, άσκηση αυτοπεριορισμού και αναζήτηση νοήματος μέσα από την αμοιβαία ισοτιμία.

 

Ωστόσο, τα ανασφαλή αυτόματα που πλημμυρίζουν τις σύγχρονες αστικές, δυστοπικές μεγαλουπόλεις αδυνατούν να αντέξουν το βάρος αυτής της υπαρξιακής πρόκλησης. Η ανθρώπινη σχέση τρομάζει, διότι δεν μπορεί να ελεγχθεί, δεν μπορεί να καταναλωθεί και δεν εγγυάται την απόλυτη επιβεβαίωση του εγώ. Αντίθετα, η σχέση με το κατοικίδιο ζώο προσφέρει μια εύκολη, ανώδυνη και απόλυτα ελεγχόμενη εναλλακτική. Ο σκύλος ή η γάτα δεν προβάλλουν αντιρρήσεις, δεν ασκούν κριτική, δεν απαιτούν διάλογο, ούτε θέτουν σε κίνδυνο τον ναρκισσισμό του ιδιοκτήτη.

 

Με ένα μπισκότο, μια κονσέρβα ή μια σύντομη βόλτα το ζώο ανταποκρίνεται με μια αντανακλαστική, ενστικτώδη υποταγή, την οποία ο αλλοτριωμένος άνθρωπος ερμηνεύει σαν «ανιδιοτελή αγάπη». Αυτό το ψυχολογικό υποκατάστατο επιτρέπει στον σύγχρονο άνθρωπο να αποφύγει την οδύνη της προσωπικής σχέσης, αντικαθιστώντας το Πρόσωπο με το Κτήνος. Ο σκύλος αντιμετωπίζει τον δεσπότη του σαν θεό, και ο δεσπότης απολαμβάνει αυτή την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αποφεύγοντας την ανάγκη για πνευματική ωριμότητα, κοινωνική ευθύνη και υπαρξιακό βάθος.

 

Η εκδίωξη του παιδιού

Αυτή η οντολογική μετάθεση αποτυπώνεται με τρόπο ανάγλυφο και βίαιο στην καθημερινή αισθητική των πόλεών μας. Οι πόλεις, που ιστορικά γεννήθηκαν ως ο χώρος της κοινής συνύπαρξης, του Θεού, του Λόγου, της γιορτής και του αληθινού πολιτιστικού γεγονότος, έχουν μετατραπεί σε αποξενωμένα οικιστικά συγκροτήματα.

 

Οι ήχοι του κλάματος και του γέλιου των παιδιών είναι καλοδεχούμενοι, επειδή φέρουν διαχρονικά το ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μήνυμα για τη συνέχεια του συλλογικού βίου, την ανανέωση της κοινότητας και τη νίκη ενάντια στον θάνατο. Οι σύγχρονες γειτονιές ρυπαίνονται ηχητικά από τα ασταμάτητα αλυχτήματα των σκύλων. Ζώα φυλακισμένα σε μπαλκόνια πολυκατοικιών, καταδικασμένα να ξημεροβραδιάζονται μέσα στην ανία και τη νεύρωση, ή περιορισμένα στους κακορίζικους, μικρούς κήπους των αστικών μονοκατοικιών, εκτονώνουν την καταπιεσμένη φύση τους σε βάρος της κοινής ησυχίας και του δικαιώματος των ανθρώπων στη σιωπή και στον στοχασμό.

 

Η υποβάθμιση, όμως, δεν είναι μόνο ηχητική. Είναι κυρίως αισθητική και ηθική. Η βόλτα του ζώου μετατρέπεται σε μια πράξη βίαιης επιδρομής στον δημόσιο χώρο. Η ρύπανση των πεζοδρομίων, των εξώθυρων και των κοινόχρηστων χώρων με κόπρανα και ούρα αποτελεί την υλική αποτύπωση της πλήρους περιφρόνησης προς τον συνάνθρωπο. Ο δημόσιος χώρος παύει να είναι ο ιερός τόπος της αγοράς και της συνάντησης, και μετατρέπεται σε ένα απέραντο αποχωρητήριο, όπου η ιδιωτική επιθυμία του «κηδεμόνα» επιβάλλεται δικτατορικά πάνω στη συλλογική αισθητική, αποδεικνύοντας τη βαθιά αναπηρία της σύγχρονης κοινωνίας να παράγει κοινό βίο.

 

Η διολίσθηση αυτή λαμβάνει πλέον χαρακτηριστικά μιας πλήρους ανατροπής των φυσικών, λογικών και πνευματικών ιεραρχιών. Η εικόνα σκύλων που μεταφέρονται σε βρεφικά καρότσια, που τους διοργανώνονται πάρτι γενεθλίων με ειδικές τούρτες, ή που προσφωνούνται με τους ιερούς όρους «τα παιδιά μας» και «το μωρό μου» δεν συνιστούν απλώς γραφικές υπερβολές. Συμβολίζουν την πλήρη πραγμάτωση της πτώσης, της αντικατάσταση του Ανθρώπου από το Θηρίο, της απόλυτης σύγχυσης των οντολογικών επιπέδων.

 

Υποταγή στο ζώο

Αν προσεγγίσουμε το φαινόμενο μέσα από τη γλώσσα της βιβλικής και πατερικής παράδοσης, η εξέλιξη αυτή αποκτά εσχατολογικές, σχεδόν εφιαλτικές διαστάσεις. Οι γραφές προειδοποιούν για την εποχή όπου ο άνθρωπος, έχοντας απολέσει την ελευθερία και την εικόνα του Δημιουργού μέσα του, θα λατρέψει την κτίση αντί του Κτίσαντος, υποτασσόμενος στις δυνάμεις του παραλόγου, του ενστίκτου και του ζωώδους.

 

Οσα προφητεύτηκαν πραγματοποιούνται μπροστά στα μάτια μας, όμως ο τοσοδούλης νους μας, εγκλωβισμένος στην καταναλωτική ψευδαίσθηση και την ψυχολογική άνεση, αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της πτώσης. Αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι η υπερβολική αυτή προσκόλληση στο ζώο είναι η έσχατη, τραγική απόδειξη της πνευματικής μας χρεοκοπίας και της ανικανότητάς μας να αγαπήσουμε τον πραγματικό άνθρωπο.

 

Η πτώση δεν έχει τελειωμό, ακριβώς επειδή κάθε βήμα μακριά από την αυθεντική ανθρώπινη κοινωνία, κάθε έκπτωση της πολιτικής και πνευματικής αυτονομίας, γεννά μια νέα, βαθύτερη αλλοτρίωση. Ο Πλούταρχος διέσωσε στα γραπτά του το συγκεκριμένο στιγμιότυπο ανάμεσα σε τόσα άλλα ιστορικά γεγονότα επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι η μοίρα ενός πολιτισμού κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το απόθεμα της αγάπης του και τη δυνατότητά του να παράγει νόημα ζωής.

Οταν το «φύσει φιλητικόν» και το «φιλόστοργον» αποκόπτονται από τον άνθρωπο, δηλαδή από το παιδί, τον γείτονα, τον πάσχοντα συνάνθρωπο και καταναλώνονται στα θηρία, τότε η κοινωνία παύει να είναι ανθρώπινη. Μετατρέπεται σε ένα άθροισμα μονήρων, ετερόνομων ατόμων που ζουν σε μια κατάσταση οργανωμένης φαντασίωσης, περιβαλλόμενα από τετράποδα είδωλα που επιβεβαιώνουν τη μοναξιά τους.

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Όταν βλέπεις κάποιον να...

 

Τὰ Θεῖα «ἐπιχειρήματα»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026) 

«Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, … ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν,

οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. ΣΤ΄ 30).

 

Ἡ Θεία μέριμνα καὶ Ἀγάπη!

 

Εἰς τὴν ἀνωτέρω φρᾶσιν, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἥντινα ἐθέσαμεν ὡς θέμα τοῦ παρόντος, ὁ Κύριος θέλει ἵνά μας πείσῃ καὶ βεβαιώσῃ διὰ τὴν ἀγάπην Του καὶ τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον Του δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους! Οὐχὶ μόνον δὲ εἰς τὸν ἀνωτέρω στίχον τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πλεῖστον τοῦ σημερινοῦ ἱεροῦ ἀναγνώσματος, ἀναφέρεται εἰς τὴν μέριμναν καὶ ἀσχολίαν Του μὲ τὸν ἄνθρωπον! Καί, παρ’ ὅτι οἱ συγκεκριμμένοι οὗτοι λόγοι Του ἀκούονται ἀπολύτως φανταστικοὶ καὶ ἀπίθανοι διὰ τὴν ἀνθρωπίνην λογικήν, ἐν τούτοις, ἐὰν συνειδητοποιήσωμεν ὅτι μᾶς ὁμιλεῖ ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας μας, θὰ πεισθῶμεν ὅτι … ταῦτα πάντα εἶναι, οὐχὶ μόνον ἀληθῆ καὶ πραγματικά, ἀλλὰ καὶ ὑποσχέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ πραγματοποιηθῶσιν ὅπωσδήποτε!

Διατί, ὅμως, ὅλον τοῦτο τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον; Δὲν εἶναι τόσον δύσκολον ἵνα ἀπαντήσωμεν εἰς τοῦτο τὸ τόσον ἁπλοῦν ἐρώτημα! Ἐὰν σκεφθῶμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν Θείαν Ἀγάπην τὴν ὁποίαν ἐπέδειξεν καὶ ἔτι ἐπιδεικνύει εἰς ἡμᾶς ὁ Πανάγαθος Κύριος, τότε θὰ δυνηθῶμεν ἵνα ἀπαντήσωμεν ἀμέσως εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν! Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐδημιούργησεν ἡμᾶς ὁ Θεῖος Δημιουργός, καὶ  «ἔθετο τὸν ἄνθρωπον ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως», δὲν ἔπαψεν οὐδ’ ἐπὶ στιγμήν, νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ συντηρῇ, οὐχὶ μόνον τοῦτον, ἀλλὰ καὶ σύμπασαν τὴν κτιστὴν καὶ ἄκτιστον κτίσιν! Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ ἱερὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, καὶ δὴ εἰς τὰ τελευταῖα κεφάλαια, ὅπου ὁ Ἅγιος Θεός, «ἀπολογεῖται», θὰ ἐλέγωμεν, εἰς τὸν δίκαιον διὰ τὰ δεινὰ ἅτινα εὗρον τοῦτον, … ἐκθέτει εἰς αὐτόν, τὴν ἀνύστακτον μέριμνάν Του, διὰ τὰ ἄψυχα δημιουργήματά Του! Μὲ ἄκρας καὶ ἀσυλλήπτους λεπτομερείας καὶ ἐνεργείας, δίδει εἰς τὸν Ἰὼβ ἵνα κατανοήσῃ ὅτι … «μὴ ἀποποιοῦ μου τὸ κρίμα. οἴει δέ με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος;» (Ἰὼβ Μ΄ 8)! 

 

Τὰ Θεῖα «ἐπιχειρήματα»!

 

Ὡς ἀναγινώσκομεν, … ὁ Θεῖος Διδάσκαλος, εἶναι «κάθετος» ἀκόμη καὶ εἰς ἐκεῖνα τὰ καθημερινά, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυριολεκτικῶς «συνυφασμένος» καὶ θεωρεῖ ταῦτα ὡς ἀπολύτως «δικά του»! Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, - ὡς οὗτος νομίζει, - ἐὰν δὲν τὰ διαχειρισθῇ μὲ τὴν ἰδικήν του σκέψιν καὶ νοοτροπίαν, αἰσθάνεται ὅτι παραιτεῖται ἀκόμη καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς βιολογικῆς του ζωῆς! Νομίζει ὅτι γνωρίζει ἀπολύτως πῶς πρέπει νὰ ἐνδυθῇ, ἀλλὰ καὶ ποῖα ἐνδύματα νὰ περιβληθῇ˙ τί τροφὴ τοῦ χρειάζεται, ἀλλὰ καὶ πῶς πρέπει ἵνά την προμηθευθῇ! Ἐργάζεται «πυρετωδῶς», «ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός», - ὡς λέγει ὁ ψαλμωδός, - προκειμένου ἵνα καλύψῃ τὰς τοιαύτας ἀνάγκας του, καὶ πολλάκις «ὑποχρεοῦται» ἀκόμη καὶ νὰ παρανομῇ ποικολοτρόπως διὰ νὰ τὰ … «καταφέρνῃ»!

Λεπτομερῶς ἕως ἀδιανοήτου σημείου, ἐπιδιώκει ἵνά μας «καθησυχάσῃ» ὅτι … δὲν εἶναι δυνατόν, ἵνα μεριμνᾷ Οὗτος ὁ Θεός, διὰ τὰ «πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ διὰ τὰ «κρῖνα καὶ τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ», καὶ νὰ ἀδιαφορῇ ἢ καὶ νὰ ἀδυνατῇ νὰ ἐξυπηρετήσῃ καὶ διευκολύνῃ τὸν «ἀδύναμον» ἄνθρωπον! Καὶ εἰς τὸ προαναφερθὲν Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἄλλων σημείων τῆς Παλαιᾶς τε καὶ Καινῆς Διαθήκης, βλέπομεν τὸν Κύριον νὰ μᾶς βεβαιοῖ ὅτι «ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί»! Καὶ ἐνῶ γνωρίζομεν ἀλλὰ καὶ βιώνομεν τοῦτο τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀπέραντον Πατρικὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου μας, ἐπιμένομεν νὰ ἐπιχειρῶμεν εἰς τὰ ἰδικά μας θελήματα! Διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν διὰ παραδείγματος, … εἴμεθα ὡς τὰ νήπια ἐκεῖνα ἅτινα ἐπιμένουσιν εἰς τὸ θέλημά των καὶ νομίζουσιν ὅτι δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην τῆς χειραγωγήσεώς των ὑπὸ τῶν γονέων των! Ποῖος, ἆραγε, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐνήλικας θὰ ἐνεπιστεύετο τὴν ὁδήγησιν ἑνὸς αὐτοκινήτου, εἰς τὰς χείρας ἑνὸς νηπίου τὸ ὁποῖον ἐπιμένει ὅτι δύναται νὰ προβῇ εἰς τὸ τοιοῦτον ἐγχείρημα!

Καὶ ἐνῶ συμφωνοῦμεν ἅπαντες εἰς τὴν λογικὴν ταύτην, ἐπιμένομεν, ὅμως, ὅτι γνωρίζομεν περισσότερον καὶ καλύτερον ἀπὸ τὸν Πάνσοφον καὶ Παντοδύναμον Θεόν! Καὶ ἐνῶ, αἱ ἕως σήμερον «πρακτικαί» μας, μᾶς διαψεύδουσι διὰ τοῦ ἀποτελέσματος ὅτι εἴμεθα, πλέον ἀδύναμοι καὶ αὐτῶν τῶν νηπίων, συγκριτικῶς, ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, οὐδόλως θεωρῶμεν ὅτι ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῆς καθοδηγήσεως ἀπὸ τὸν Παντογνώστην Κύριον! Καὶ ἐνῶ, ἐπίσης, ζητῶμεν διὰ τῶν προσευχῶν ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεὸς «ὁδηγῇ ἡμᾶς εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν», καὶ τὸν παρακαλοῦμεν, «γνώρισόν μοι Κύριε ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι», δείχνομεν ὅτι δὲν ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῶν ὑποδείξεων καὶ συμβουλῶν Του!

 

Τὸ γνώρισμα τοῦ … Ἁγίου!

 

Ὅταν, συνήθως, ὁμιλοῦμεν περὶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, προσπαθοῦμε νὰ παρουσιάσωμεν τὰ ποικίλα κατορθώματά των ὡς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνέδειξαν ὡς … Ἁγίους! Εἴτε τὸ προορατικόν τους χάρισμα, εἴτε τὰ θαύματά των, εἴτε τὰ ἀσκητικά των ἀγωνίσματα, εἴτε τὰς προσευχὰς καὶ νηστείας των, εἴτε τὰ μαρτύριά των! Ὅμως, - καὶ ἂς μὴ ἐκπλαγῶσι τινὲς ἐκ τούτου, - ταῦτα πάντα ἦσαν δῶρα τοῦ Κυρίου πρὸς τούτους!

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ εἶναι τὸ καθ’ αὐτὸ γνώρισμα τοῦ Ἁγίου, ἦτο … ἡ ἀπόλυτος ἀγάπη των, ἀλλὰ καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸν Κύριον! Ἦτο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔλεγεν ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ὁ Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν μπορῶ καὶ δὲν ἀντέχω»! Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὀποῖον βλέπομεν εἰς ἅπαντας τοὺς Ἁγίους, δηλαδή, τὴν ἀπόλυτον προσκόλησίν των εἰς τὸν Θεὸν ὥστε νὰ μὴν δύναται οὐδεὶς καὶ τίποτε, νὰ χωρίσῃ τούτους ἀπὸ τὸ Θεόν! «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ρωμ. Η΄ 35)! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς συνέστησεν ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὅταν εἶπεν, «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. Η΄ 4)! Ὅπως τὰ νήπια δὲν χωρίζονται ἐκ τῆς μητρός των ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, οὕτω καὶ ὁ Ἅγιος, δὲν διανοεῖται ἵνα ζήσῃ ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, ἀποκεκομμένος ἐκ τοῦ Θεοῦ!

Τοῦτο διδάσκει καὶ συνιστᾷ σήμερον ὁ Θεῖος Λόγος, φίλοι μου ἀναγνῶσται! Τοῦτο ἀς θέλωμεν καὶ ἀς ἐπιδιώκωμεν˙ καὶ τοῦτο ἀρκεῖ ἵνα ἐπιτύχωμεν τῆς «ἐπηγγελμένης Βασιλείας»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΜΑΙΟΣ 2026

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Μάιος 2026

Διαβάστε ολόκληρη την Εφημερίδα του Μαϊου. 

Θα την βρείτε ΕΔΩ σε μορφή ψηφιακού εντύπου.

Μην βιάζεις τον άλλο, μην τον πιέζεις. Γιατί;

 

Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ἡ ἀποδοχή ... ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026) 

«Δεῦτε ὀπίσω μου» 

Ἡ τιμητικὴ πρόσκλησις!

«Δεῦτε ὀπίσω μου», σημαίνει, «ἀκολουθεῖστε με». Σημαίνει - κατ’ ἐπέκτασιν – «ἐγὼ θὰ προηγοῦμαι καὶ ἐσεῖς θὰ μὲ ἀκολουθῆτε»! Σημαίνει δέ, τέλος, σὲ ἐκτεταμένη παράφραση, «θὰ κάνετε ὅ,τι σᾶς λέγω καὶ θὰ κινῆσθε ὅπως σᾶς ὑποδεικνύω, διότι ... ἐγὼ γνωρίζω ἐνῶ ἐσεῖς ... ὄχι»! Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, ἐκάλεσεν ὁ Κύριος τοὺς τέσσαρες ἐκείνους ἐκ τῶν μαθητῶν Του (τὸν Πέτρο, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη) νὰ τὸν ἀκολουθήσουν καὶ νὰ γίνουν συνοδοιπόροι Του εἰς τὴν τριετῆ ἐπίσημον παρουσίαν Του ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ κλῆσις (πρόσκλησις), εἶναι, ἀσφαλῶς, τιμητική ... Ὅμως, οἱ ὅροι καὶ οἱ περιορισμοὶ τοὺς ὁποίους θέτει ὁ Ραββί, εἶναι δύσκολοι καὶ ἴσως διὰ κάποιους ἀκατόρθωτοι! Ἐὰν ἀναλογισθῶμεν τὴν αὐτοπεποίθησιν καὶ ὑπερηφάνειαν τοῦ ἀνθρώπου, - ὄχι μόνον τοῦ πλουσίου καὶ δυνατοῦ, ἀλλά, ἀκόμη καὶ ἐκείνου τοῦ εὐτελοῦς καὶ πτωχοῦ καὶ ἀδυνάτου, - τότε θὰ καταλάβωμεν τὴν σημασίαν τοῦ Θείου τούτου λόγου.

Βεβαίως, ἴσως κάποιοι σκεφθοῦν, ὅτι εἶναι αὐτονόητον, ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅση σοφίαν καὶ ἂν διαθέτῃ καὶ ὅση δύναμιν καὶ ἄν ἐλέγχῃ, νὰ μὴ δύναται νὰ ἀντιπαρατεθῇ εἰς τὴν Παντοδυναμίαν καὶ Πανγνωσίαν τοῦ Θεοῦ! Θεωρητικῶς καὶ λογικῶς σκεπτόμενος, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ σκεφθῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ... Ὅμως, ὁ ἐγωϊσμός του, σχεδὸν πάντοτε, δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ πράξῃ τὰ ... αὐτονόητα καὶ δυστυχῶς ἐκτρέπεται! Θέλει τὸν Θεὸν εἰς τὴν ζωήν του, ἀλλὰ μὲ τοὺς περιορισμοὺς ποὺ θὰ θέσῃ ὁ ἴδιος ... Συμφωνεῖ καὶ δέχεται τὴν Θείαν βοήθειαν, ἀλλά, ὄχι πάντοτε ...! Ζητεῖ καί, πολλάκις μάλιστα, ἐναγωνίως τὸ «χέρι τοῦ Θεοῦ», ἀλλὰ ... ὅσον συμφωνεῖ καὶ ὁ ἴδιος ...! Μὲ ἄλλα λόγια, ... θέλουμε τὸν Θεόν, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν αὐστηρὰν ... ἐπιτήρησίν μας !!!

Ὁ Κύριος, ὅμως, δὲν ἐδέχθη ποτὲ συμβουλὰς καὶ ὑποδείξεις! Μαθητὰς εἶχεν καὶ ὄχι ... συμβούλους! Ἀκόμη καὶ εἰς τὰς ὧρας τοῦ Τιμίου Πάθους Του, δέχεται προσβολὰς καὶ βλασφημίας καὶ χυδαιότητας καὶ βαναύσους χειροδικίας καὶ ἐξευτελισμούς ... ἀλλὰ ὄχι διδασκαλίας καὶ μαθήματα καὶ ὑποδείξεις ...! Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος Ραββὶ καὶ Διδάσκαλος, ὡς ὁ Ἴδιος εἶχεν εἴπει εἰς τοὺς μαθητάς Του: «Ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ραββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε. ... Μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ καθηγητής, ὁ Χριστός» (Ματθ. ΚΓ΄ 8-10).

 

Ἡ ἀποδοχή ... !

Θὰ ἠδύναντο οἱ τέσσαρες ἐκεῖνοι μαθηταί, καθὼς καὶ οἱ ὑπόλοιποι, νὰ ἀρνηθοῦν τὴν προσχώρησίν των εἰς τὴν εὐλογημένην ἐκείνην ὁμάδα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἦσαν ἐλεύθεροι νὰ ἐπιλέξουν τὰς ἐργασίας των καὶ τὴν διαβίωσίν των μετὰ τῶν οἰκογενειῶν των καὶ νὰ στραφοῦν εἰς ἄλλα κοσμικὰ ἐνδιαφέροντα ... Ὅμως ἐπιλέγουν τὴν μάθησιν καὶ συμβίωσιν μετὰ τοῦ Διδασκάλου! Ὡς ἤδη ἀνεφέραμεν, ... ἐπιλέγουν τὸ δύσκολον καὶ κατὰ τὴν κοινὴν λογικήν, ἀκατόρθωτον καὶ ἀκολουθοῦν τὸν Κύριο, ἐπιλέγοντες ἕναν ἀνώτερο τρόπο ζωῆς ... Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν αἱ κοσμικαὶ ἀνέσεις καὶ ἡδοναί, ἀλλὰ ἀναπαύονται εἰς τὴν αὐθεντίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ γλυκύτης τὴν ὁποίαν βιώνουν, τοὺς κάνουν νὰ ξεχνοῦν ἀκόμη καὶ τὴν θαλπωρὴν τῶν ἰδίων οἰκογενῶν των! Εἶναι χαρακτηριστικὸς ἐκεῖνος ὁ λόγος τὸν ὁποῖον ἀπήντησεν ὁ Πέτρος, ὅταν ὁ Κύριος ἐκάλεσε δημοσίως τοὺς μαθητάς Του, ἐὰν θέλουν ... νὰ φύγουν ἀπὸ κοντά Του. «Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις· καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ἰωάν. ΣΤ΄ 68-69).

Αὕτη ἡ ἀλήθεια, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θέλγει καὶ σαγηνεύει τοὺς Ἀποστόλους νὰ χαίρονται καὶ νὰ παραμένουν πλησίον τοῦ Διδασκάλου των. Καὶ δὲν εἶναι μόνον ... ἡ Ἀλήθεια! Εἶναι τὸ ἀκόμη σπουδαιότερον, κατὰ πόσον ... θέλουσι τὴν Ἀλήθειαν! Λέγομεν δὲ καὶ διευκρινίζομεν τοῦτο, διότι, ἅπαντες σχεδόν, ὁμιλοῦσι καὶ ... ὀμνύουσιν ὑπὲρ τῆς Ἀληθείας, ἀλλὰ ἐλάχιστοι τὴν ἐπιθυμοῦσιν ὡς τρόπον ζωῆς! Ἂς ἐνθυμηθῶμεν τὴν ἀπάντησιν  ἐκείνην τοῦ Πιλάτου εἰς τὸν Χριστὸν ὅταν Ἐκεῖνος τοῦ εἶπεν, «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ ... Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· τί ἐστιν ἀλήθεια;» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 37-38). Δὲν ἐρωτᾷ διὰ νὰ μάθῃ, ἀλλὰ ... εἰρωνεύεται καὶ περιφρονεῖ τὴν Ἀλήθεια! Θὰ τὸ ἑρμηνεύομεν, «δὲν βαρυέσαι! Μὲ τὴν ἀλήθεια θὰ ἀσχολούμεθα τώρα; Δὲν κοιτᾶς νὰ γλυτώσῃς τὸ θάνατο;»

Τοῦτο, θὰ ἐλέγομεν, ὅτι ἦτο ἓν ἐκ τῶν κατορθωμάτων τῶν Μαθητῶν ..., ὅτι προετίμησαν τὴν Ἀλήθειαν ἔναντι οἵουδήποτε ἄλλου ἀνταλλάγματος. Ἀπεδέχθησαν τὴν κλῆσιν ... διὰ νὰ εὑρίσκονται πλησίον τῆς ... Ἀληθείας! Καὶ τὸ νὰ εὑρίσκεται κανεὶς συνεχῶς πλησίον τῆς ... Ἀληθείας, εἶναι ἀκατόρθωτον διὰ τὰς ἀνθρωπίνας δυνατότητας! Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἀκολουθοῦν τὸν Κύριο μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνησιν καὶ ὡς ἄνθρωποι καὶ αὐτοί, στεροῦνται ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, ὁ κόσμος καὶ αἱ ἀνάγκαι τῆς ζωῆς αὐτῆς τῆς προσκαίρου, ἀπαιτοῦν! Ὅμως αὐτὴ ἡ ἐπιλογή τους καὶ ἡ προσαρμογή τους στὶς Θεῖες ἀπαιτήσεις, ... ἀνέδειξαν τούτους ... Ἁγίους Ἀποστόλους! Ἀξίζει, ἐν προκειμένῳ, νὰ θυμηθοῦμε μία ἐρωταπόκριση, μεταξὺ τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Χριστοῦ μας: "Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ γονεῖς ἢ ἀδελφοὺς ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὃς οὐ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον" (Λουκ. ΙΗ΄ 28-30).

 

"Δεῦτε ὀπίσω μου" .

Ἡ τιμητικὴ ἐκείνη πρόσκλησις τοῦ Χριστοῦ μας πρὸς τοὺς μαθητάς Του, δὲν ἔπαυσε νὰ ἰσχύῃ, καὶ νὰ ἀπευθύνεται πλέον πρὸς κάθε ἄνθρωπον! Τὴν ἐπανέλαβε, ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος καὶ δύο καὶ τρεῖς φοράς, διὰ νὰ μᾶς βεβαιώσῃ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν Του, ... δὲν εἶναι πλέον περιορισμένος! «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. Η΄ 34). Ὅποιος ἐπιθυμεῖ καὶ νοσταλγεῖ τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν, εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ βαδίσῃ εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Διδασκάλου! Ἡ προϋπόθεσις, ὅμως, ... πάντοτε θὰ ἰσχύῃ! Θὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε καὶ δὲν θὰ Τὸν ... προσπερνοῦμε!

 

                                                                                    Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

                                                                              Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν