Τι είναι αυτό που κλέβει την χαρά από την καθημερινότητά μας;

 

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ἡ συνάντησις … Καλοῦ καὶ κακοῦ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΚΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026) 

«Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 28).

 

Ἡ συνάντησις … Καλοῦ καὶ κακοῦ!

 

Εἰς τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἠκούσαμεν τὴν γνωστὴν περικοπήν, τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν! Ἐκ τούτου τοῦ θαύματος, ἀναμφισβητήτως, ἔχομεν πολλὰ θέματα ἅτινα θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα διαπραγματευθῶμεν καὶ ἐκθέσωμεν ἐν τῷ παρόντι! Πολλάκις, ἐπίσης καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, ἠγγίξαμεν «πτυχάς» τινας τοῦ θαύματος τούτου καὶ ἐπεχειρήσαμεν ἵνα ἀποδώσωμεν κατὰ τὴν ἡμετέραν ἀδυναμίαν τήν, κατὰ τὸ δυνατόν, προσέγγισιν εἰς τὴν οὐσίαν τούτου! Κατ’ ἐπανάληψιν ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου δὲν ἐγράφησαν ἵνα ἀπορῶμεν καὶ ἐξιστάμεθα καὶ θαυμάζωμεν, ἀλλ’ ἵνα διδασκώμεθα καὶ προαγώμεθα μετ’ ἀσφαλείας εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον!

Ἀς μὴ μείνωμεν συνεπῶς, εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κύριος ἐθεράπευσεν ἕναν ἀσθενῆ! Τοῦτο διὰ τὸν Θεόν, ἦτο καὶ εἶναι εὔκολο καὶ κατανοητόν! Ὁ Κύριος εἶναι Παντοδύναμος καὶ Δημιουργὸς τῶν πάντων, καὶ οὐδὲν ἀδυνατεῖ ἐνώπιόν Του! Οὗτος ἐδημιούργησε τὰ πάντα ἐκ τοῦ … «μὴ ὄντος» καὶ συνεπῶς αὕτη ἡ Παντοδυναμία Του ἐνεργεῖ ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, κατὰ τὴν Αὐτοῦ θέλησιν! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον προσοχῆς, εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν, - καὶ τοῦτο δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, - εἶναι τὸ τί συμβαίνει κατὰ τὴν συνάντησιν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν δαιμόνων˙ τοῦ Καλοῦ μὲ τὸ κακόν˙ τοῦ Δυνατοῦ μὲ τὸν ἀδύνατον καὶ ἀνίσχυρον!

Ὁ ἄνθρωπος οὗτος, ὁ δαιμονιζόμενος, ἀγόμενος καὶ φερόμενος ὑπὸ τῆς δαιμονικῆς λεγεῶνος, φαίνεται πανίσχυρος καὶ ἀκατάβλητος! Κάποια στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρει τὸ ἱερὸν κείμενον δεικνύουσι τὴν φοβερὰν δύναμίν του! «Πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους»! Οὐχὶ μόνον αἱ ἁλύσεις καὶ τὰ δεσμά, ἅτινα διέρρηττε μὲ πολλὴν εὐκολίαν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα τινὰ ἅτινα ἀναφέρονται ὑπὸ τῶν ἄλλων Εὐαγγελιστῶν, καταδεικνύουσι τὴν δαιμονικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν διέθετε ὁ ταλαίπωρος οὗτος! Ταῦτα, βεβαίως, ἀπόντος τοῦ Δυνατοῦ!

Ὅταν, λοιπόν, ἐμφανίζεται ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, τότε … «τέρμα» αἱ ἀπειλαὶ καὶ αἱ φωναὶ καὶ αἱ ἐπιδείξεις δυνάμεως! Τότε, «ἰδὼν … τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς»! Τότε ἀρχίζει, οὗτος ὁ κατηραμμένος δαίμων, ἵνα συνειδητοποιῇ τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν μικρότητα καὶ ἀσημαντότητά του, ἐνώπιον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Τότε παρακαλεῖ ὁ δυσώνυμος οὗτος, ἵνα «μὴ τὸν βασανίσῃ» ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ! Διότι αὕτη εἶναι ἡ … κόλασις δαιμόνων τε καὶ κολαζομένων˙ ἡ παρουσία καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας! Δὲν χρειάζεται, νὰ κάμῃ ὁ Ἰησοῦς, οὐδεμίαν ἀπειλητικὴν κίνησιν κατὰ τῆς δυσώδους δαιμονικῆς λεγαιῶνος! Μόνον καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι ἐκεῖ παρών, τοῦτο εἶναι ἀρκετὸν ἵνα παιδεύωνται καὶ βασανίζωνται οἱ «ἄγγελοι τοῦ σκότους»!

 

Ἄνθρωπε, … ποῖον ἐπιλέγεις;

 

Κατόπιν τῶν ὅσων προανεφέραμεν, γεννᾶται αὐτονοήτως τὸ ἐρώτημα: «ποῖον ἐκ τῶν δύο ἐπιλλέγομεν ἵνά μας προστατεύῃ καὶ μᾶς καθοδηγῇ εἰς τὴν ζωήν μας;» Ἐρωτῶμεν δὲ τὸ τοιοῦτον ἐρώτημα, ὄχι διότι ἀναμένομεν τὴν εὔκολον καὶ αὐτονόητον ἀπάντησιν, ἀλλὰ διότι ἡ ἀπάντησις αὐτοῦ εἶναι πρόδηλος καὶ διαπιστοῦται εἰς τὴν καθημερινότητά μας! Καὶ σπεύδομεν ἵνα διευκρινίσωμεν … Εἰς τὸ ὡς ἄνω ἐρώτημα, - εἶμαι βέβαιος πρὸς τοῦτο, - οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, θὰ ἀπήντων ὅτι ἐπιλέγομεν τὴν συνοδοιπορίαν μετὰ τοῦ Κυρίου! Μετὰ τοῦ Δυνατοῦ! Τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ μᾶς συμφέρει! Ποῖος, ἀνόητος καὶ ἄφρων, ἐπιλέγει τὸν ἀδύνατον καὶ μικρὸν καὶ εὐτελῆ; Ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁ χριστιανός, ὅστις θὰ ἐπιλέξῃ ὡς συνοδοιπόρον καὶ φίλον εἰς τὴν ζωήν του τὸν κατάρατον δαίμονα καὶ οὐχὶ τὸν γλυκύτατον Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν;

Ἀσφαλῶς, συμφωνοῦμεν ἅπαντες  μὲ τὸ ὡς ἄνω σκεπτικόν! Συμφωνοῦμεν, ὅμως, θεωρητικῶς καὶ εἰς … «τὰ λόγια»! Διότι, ἐὰν κοιτάξωμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν ἔμπρακτον καὶ πραγματικὴν πορείαν ἡμῶν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι εἴμεθα ἀνακόλουθοι, καὶ θὰ διαψεύσωμεν ἑαυτούς! Εἴπαμεν ὅτι ἐπιλέγομεν τὸν Κύριον ὡς συνοδοιπόρον εἰς τὴν ζωήν μας, ἢ μᾶλλον ὡς καθοδηγὸν καὶ προστάτην! Τί, ὅμως, πράττωμεν καὶ πῶς ἀνατρέπομεν τὴν ὡς ἄνω ἐπιλογήν μας; Δυστυχῶς, ἐπιλέγομεν τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου, πορείαν μας καὶ προτιμοῦμε τὴν ζωὴν τὴν ἁμαρτωλόν! Προτιμοῦμε τοὺς τρόπους ἐκείνους καὶ τὰς κινήσεις καὶ τὰς ἐνεργείας, αἵτινες ἀπάδουσι πρὸς την, κατὰ Χριστόν, ζωήν! Γινόμεθα, ὡς ἐκεῖνον, τὸν τῆς Λαοδικείας ἐπίσκοπον, - ὡς ἀναφέρει ἡ «Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου», - ὅστις δέχεται οὐχὶ μόνον τὴν ἐπίπληξιν, ἀλλὰ καὶ τήν, μετὰ βδελυγμίας, ἀπόρριψιν τοῦ Θεοῦ, διότι ἔζη καθ’ ὃν τρόπον περιγράφομεν ἤδη! «Οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. Οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. Γ΄ 15-18)!

Δυστυχῶς, οἱ πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν, ἔχομεν ἐπιλέξει ἵνα ζῶμεν, … φέροντες, ἀφ’ ἑνός, τὸ ἅγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ὀνομαζόμενοι «χριστιανοί», ἀλλά, δυστυχῶς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ζῶντες κατὰ τὰ ὑποδείγματα τοῦ, μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, κόσμου καὶ κατὰ τὰς ὑποδείξεις τοῦ ἀπαταιῶνος διαβόλου! Ἀπατώμεθα ὡς, δυστυχῶς ἠπατήθησαν οἱ γενᾶρχαι ἡμῶν, Ἀδὰμ καὶ Εὔα, οἵτινες ὑπήκουσαν εἰς τὰς ἀπάτας τοῦ «ὄφεως» καὶ ἐπέλεξαν τὴν ζωὴν τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀποστασίας!

 

Ὁ κατεχόμενος ὑπὸ τῶν δαιμόνων καὶ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ θεραπευθείς!

 

Οὗτος εἶναι ὁ δαιμονιζόμενος! Ἡ ὄψις του, ἥτις ἐκτίθεται σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, εἶναι τρομακτικὴ καὶ φρικτή! Γυμνὸς καὶ ἀπόκοσμος˙ χωρὶς στέγην καὶ οἰκίαν καὶ σύνοικος τῶν νεκρῶν˙ κατακεκομένος καὶ τετραυματισμένος ἐκ τῶν πληγῶν τῶν δαιμονικῶν κτυπημάτων! Κραυγάζων καὶ ἀπειλῶν καὶ ὑβρίζων καὶ ἐπιτιθέμενος κατά … πάντων! Αὕτη εἶναι ἡ εἰκών, - καὶ σήμερον, - τῶν μακρὰν τοῦ Θεοῦ εὑρισκομένων ἀνθρώπων! Ὕβρεις, βλασφημίαι, ἀπειλαί, γυμνότης, … μακρὰν τῶν οἰκιῶν, ἐχθρότης κατὰ πάντων! Πλήρης, σχεδόν, ἀντιστοιχία!

Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, καὶ τὸν τεθεραπευμένον, ὡς εἶδον τοῦτον οἱ Γαδαρηνοί, ὅτε «ἐξῆλθον … ἰδεῖν τὸ γεγονός»! Μίαν ἐντελῶς διαφορετικὴν εἰκόνα, τοῦ ἀνθρώπου τούτου! «Ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν»! Οὗτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ! Ὁ … «ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν» καὶ καθήμενος … «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ»! Ἐκεῖνος, ὅστις, συνεχίζει ἵνα «ἀπειλῇ καὶ φοβίζῃ» τοὺς ἁμαρτωλοὺς Γαδαρηνούς, οὐχὶ πλέον ὡς δαιμονιζόμενος, ἀλλὰ ὡς σεσωσμένος ἐκ τῶν δαιμόνων! 

Ἂς θέλωμεν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἵνα ζῶμεν καὶ πολιτευώμεθα, «ὡς ἐνώπιον Θεοῦ» καὶ οὐχὶ ὡς κοσμικοὶ καὶ ἀλλόφρονες, κατὰ τὰς δαιμονικὰς ὑποδείξεις!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Παραλίας Πατρών - Παράκληση στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα Πατρών

 

Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου - Πανηγύρι 20 Οκτωβρίου 2026

 

Με την πρέπουσα εκκλησιαστική τάξη και μέσα σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης εορτάστηκε η Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Γερασίμου του Νέου Ασκητή Κεφαλληνίας, στο ομώνυμο Ιερό Μετόχι, που βρίσκεται στον οικισμό Μεντουριάνικα του Δήμου Ξυλοκάστρου–Ευρωστίνης, στην Κορινθία.

Την παραμονή της εορτής, Κυριακή 19 Οκτωβρίου, τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, με τη συμμετοχή του Αρχιερατικού Επιτρόπου Ευρωστίνης, π. Ιωάννη, καθώς και ιερέων της ευρύτερης περιοχής. Παρέστη επίσης ο πνευματικός της Ιεράς Μονής, π. Αντώνιος Ρουμελιώτης, Πρωτοπρεσβύτερος και Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Παραλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, ο οποίος κήρυξε τον θεϊκό λόγο. Με αφορμή την προτροπή του Αποστόλου Παύλου «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β΄ Θεσ. 2,15), αναφέρθηκε στη σημασία της πιστής διαφύλαξης της ορθόδοξης πίστης και της ιερής εκκλησιαστικής παραδόσεως, όπως αυτή παραδόθηκε από γενιά σε γενιά. Ιδιαίτερα, ανέδειξε τον βίο του Αγίου Γερασίμου ως ζωντανή μαρτυρία αυτής της πίστης, καθώς ο Άγιος, με την ασκητική του πολιτεία, την ταπείνωση, την προσευχή και την ολοκληρωμένη αφιέρωσή του στον Χριστό, βίωσε έμπρακτα την παράδοση της Εκκλησίας και την παρέδωσε ως πολύτιμη πνευματική. παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Στον Εσπερινό παρέστησαν επίσης ο βουλευτής κ. Γεώργιος Ρούντας, καθώς και εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και πλήθος πιστών, οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον Άγιο Γεράσιμο και να συμμετάσχουν στην προσευχητική σύναξη της πανηγύριας.

Την κυριώνυμο ημέρα, Δευτέρα 20 Οκτωβρίου, τελέστηκαν ο Όρθρος και η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, με τη συμμετοχή ευσεβών προσκυνητών, οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον Άγιο και να ζητήσουν τις πρεσβείες του.

Κατά το κήρυγμα της ημέρας, ο πνευματικός της Μονής αναφέρθηκε στις αρετές του Αγίου Γερασίμου, στον ασκητικό του βίο, στην ακλόνητη πίστη του και στην ολοκληρωτική αφιέρωσή του στον Χριστό. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ταπείνωση, την υπομονή, την προσευχή και την αγάπη του Αγίου, αρετές που παραμένουν ζωντανό παράδειγμα για κάθε χριστιανό και πρόσκληση για ουσιαστικότερη πνευματική ζωή.

Ιδιαίτερα θερμή υπήρξε η φιλοξενία της αδελφότητας του Ιερού Μετοχίου, με επικεφαλής την Ηγουμένη Μαγδαληνή μοναχή, η οποία, μαζί με τις αδελφές, υποδέχθηκε με πολλή αγάπη και προθυμία τους κληρικούς και τους προσκυνητές. Μετά το πέρας των Ιερών Ακολουθιών προσφέρθηκε το καθιερωμένο κέρασμα, μέσα στο απλό και εγκάρδιο κλίμα της μοναστηριακής φιλοξενίας.

Η πανήγυρη ολοκληρώθηκε με την ευχή του Άγιου Γεράσιμου να στηρίζει τις πρεσβείες της αδελφότητας και όλους όσοι προστρέχουν με πίστη σε αυτόν, ενισχύοντας τους στον πνευματικό τους αγώνα και καθοδηγώντας τους στην οδό της αρετής και της εν Χριστώ ζωής.

Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ … «χαρά» τοῦ κόσμου! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 (ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ)

«χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. Ι΄ 20).

 

Ἡ, ὄντως, χαρά καὶ αἱ «χαραί»!

 

Εἶναι, γνωστόν, ἀγαπητοί μου φίλοι καὶ ἀναγνῶσται, τὸ κοινὸν αἴσθημα τῆς χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ποικίλοι τρόποι, ἐκδηλώσεως αὐτῆς! Ὁ Κύριος καὶ Δημιουργὸς ἡμῶν, ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπον, οὐχὶ μόνον ὡς ζῶντα ὀργανισμόν, ἀλλά, πολὺ περισσότερον, ὡς ψυχοσωματικὴν ὀντότητα, ἥτις καὶ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ τῇ προσκαίρῳ νὰ ἀπολαύσῃ καὶ «χαίρεται» τὰς θείας ὑλικὰς δωρεάς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μελλούσῃ τοιαύτῃ ἵνα γεύῃται καὶ ἀπολαμβάνῃ τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ἡ χαρά, εἶναι Θεῖον δῶρον καὶ ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, καὶ τὴν ἐδίδαξεν ἀλλὰ καὶ τὴν συνέστησεν εἰς ἡμᾶς, ἵνα ἐν ταύτῃ τῇ θεοσδότῳ χαρᾷ ζήσωμεν καὶ «ἀποδράσωμεν» ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου!

Δυστυχῶς, πολλοὶ παρερμήνευσαν … τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας καὶ τοὺς στεναγμοὺς τῶν ὁσίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀλήκτους πνευματικοὺς ἀγῶνας τῶν Ἁγίων μας, καὶ ἐθεώρησαν τούτους ὡς … πένθος καὶ κατήφειαν! Λέγομεν δὲ «δυστυχῶς», διότι οἱ τοιοῦτοι, πᾶσαν χαρὰν τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν ἐθεώρησαν ἐφάμαρτον καὶ καταδικαστέαν, καὶ συνέχυσαν, ἀλλὰ καὶ ἔτι συγχύζουσι καὶ τοὺς Θείους Λόγους, ἀλλὰ καὶ τὰς καρδίας τῶν ἀγωνιζομένων χριστιανῶν! Ἀνέμειξαν τήν, ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν θλίψιν, μὲ τὴν πικρίαν ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδικιῶν καὶ προσβολῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν αὐτονόητον στεναγμὸν ἐκ τῶν διαφόρων «πικριῶν» τῆς ζωῆς ταύτης!

Ναί, ἀναμφιβόλως, ὁ Κύριος ἐμακάρισε τοὺς πενθοῦντας καὶ κλαίοντας καὶ κατεδίκασεν τοὺς «γελῶντας» δι’ ἐκείνης τῆς φράσεως, «οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε» (Λουκ. ΣΤ΄ 25)! Ἂς μὴ ξεχνῶμεν ὅμως, ὅτι ὁ Ἴδιος οὗτος Διδάσκαλος, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, συνέστησεν εἰς τὰς μυροφόρους, «παύσασθε τῶν δακρύων καὶ ἀντὶ λύπης χαράν κομίσασθε· κράξατε ἀνυμνοῦσαι, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὁ Κύριος» (Ἀναστάσιμος ὕμνος)! Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὅστις ἔκλαυσεν ἐπὶ τῶ θανάτῳ τοῦ Λαζάρου, ὁ Ἴδιος Οὗτος, συνέστησεν εἰς τὴν βαρυπενθοῦσαν χήραν τῆς Ναΐν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς κοπτομένους ἐπὶ τῶ θανάτῳ τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου, … «μὴ κλαίετε» (Λουκ. Ζ΄ 13, Η΄ 52)!

 

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. Δ΄ 4)!

 

Διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, καθορίζει, - θὰ ἐλέγωμεν – τὰ ὅρια τῆς χαρᾶς ποὺ ἐπιτρέπει, ἢ μᾶλλον ἐπιβάλλει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἔναντι ἐκείνης ἥντινα ἀπαγορεύει καὶ ἡ ὁποία ἐμπίπτει εἰς τὰ πλαίσια ἐκείνης περὶ τῆς ὁποίας, ὡς προείπωμεν, ὡμίλησεν αὐστηρῶς ὁ Διδάσκαλος!

Ἐκεῖ εἰς τὴν τελευταίαν προσευχὴν τοῦ Χριστοῦ, ὀλίγον πρὸ τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας, τὴν ἐπιλεγομένην καὶ «Ἀρχιερατικὴν προσευχήν», ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, εὔχεται διὰ τοὺς μαθητάς Του, ἀλλὰ καὶ δι’ ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες θὰ ἀκολουθοῦσι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, τήν, ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ ἐγγυουμένην ἀσφάλειαν καὶ σωτηρίαν, «ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰωάν. ΙΖ΄ 13)! Συνεπῶς, ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, καὶ διὰ τὸ ὅτι ἠξιώθημεν ἵνα ἀνήκωμεν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διότι μετέχομεν τῶν σωστικῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ζῶμεν μὲ τὴν προοπτικὴν τῆς Αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Κυρίου, διότι «τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς», καὶ διότι δι’ ἁπάντων τούτων καὶ δι’ ἀπείρων ἄλλων ἀκόμη, ἅτινα πηγάζωσιν ἐκ τῆς Πίστεως ἡμῶν, ἔχει ἀξίαν ἡ ζωὴ ἡμῶν! Χαιρόμεθα καὶ ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, ἐκείνην τὴν Χαρὰν τοῦ Χριστοῦ, ἥντινα καὶ ὑπεγράμμισεν … ὡς προείπωμεν!

Ἄλλωστε, καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὡς γνωρίζομεν ἐκ τῶν Θείων Γραφῶν, συχνάκις κινεῖται καὶ φαίνεται, ἵνα λυπῇται καὶ δακρύῃ! Αὐτονοήτως, βεβαίως, ὡς ἄνθρωπος, καὶ εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ καὶ ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου … «συνεχόμενος λύπῃ»! Λυπῇται, ὅμως, καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, - ὡς, ἐπὶ παραδείγματι, … «ὡς ἤγγισεν, ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ, λέγων ὅτι εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου· ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου» (Λουκ. ΙΘ΄ 41-44)!  Λυπῇται διότι δὲν … δύναται ἵνα χαίρεται! Αἱ λῦπαι τοῦ Χριστοῦ θὰ ἠδύναντο ἵνα ἦσαν χαραί! Ἐὰν ἐξεπληροῦτο, ἐπὶ παραδείγματι, ἐκεῖνο τὸ «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου», ἀναμφιβόλως ὁ Κύριος θὰ ἐχαίρετο! Ὡς ἐχάρη ἐπὶ τῇ ἐπιστροφῇ τοῦ ἀσώτου καὶ ὡς χαίρεται  πρῶτος Οὗτος τὴν χαρὰν ἥτις «γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ΙΕ΄ 10)!

 

Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ … «χαρά» τοῦ κόσμου!

 

Εἶναι, συνεπῶς, αὐτονόητον, ὅτι ὁ Διδάσκαλος κατεδίκασε τὴν δῆθεν ἐκείνην «χαράν», ἥτις ἐκφράζεται διὰ φωνασκιῶν καὶ κροτωδῶν γελώτων, ἀλλὰ καὶ διὰ «πράγματα» μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, ἤ, ἀκόμη χειρότερον δι’ ἁμαρτωλὰς καὶ ἐνόχους καταστάσεις! Γελῶμεν, πολλάκις, καὶ χαιρόμεθα καὶ διασκεδάζομεν, μὲ ἐκδηλώσεις καὶ καταστάσεις, αἵτινες προσβάλωσι τὴν Ἁγίαν ἡμῶν Πίστιν! Χαιρόμεθα ἢ λυπούμεθα ἀντιστοίχως δι’ «ἐπιτυχίας» ἢ «ἀποτυχίας» τῆς ζωῆς ταύτης, διὰ τὰς ὁποίας γνωρίζομεν, ὅτι οὐδὲν πνευματικὸν ὄφελος προσδίδουσιν εἰς τὴν ψυχήν μας! Χαιρόμεθα διότι εὕρομεν ἐργασίας καὶ χρήματα πολλά, ἀλλὰ ἀντιθέτως δὲν χαιρόμεθα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν μας, διὰ τὰ Ἅγια Μυστήρια, διὰ τὴν Ἁγίαν νηστείαν, διὰ τοὺς κληρικούς μας! Χαρὰν ἔχομεν διότι ἐνίκησεν ἡ ὁμάδα ὴ ἀντιστοίχως λυπούμεθα διὰ τὴν ἥτταν ἥντινα ὑπέστη, καὶ δὲν χαιρώμεθα διὰ τοὺς Ἁγίους μας!

Ἂν προσέξωμεν, ἀγαπητοί μου, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ Κύριος συνιστᾷ τὴν χαρὰν εἰς τοὺς μαθητάς Του, θὰ ἐκπλαγῶμεν! Συνιστᾷ τὴν χαράν, ὅταν ἡ λογικὴ τοῦ κόσμου, μᾶς ὑπαγορεύει τὴν … λυπην! «ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 22-23)! Συνιστᾷ, ἐπίσης, τὴν χαράν, ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου καὶ ὅτε ἠσθάνετο, ὅτι «ἡ λύπη πεπλήρωκε τὴν καρδίαν» τῶν μαθητῶν, εἰς τὴν τελευταίαν συνομιλίαν μετ’ αὐτῶν!

Ταύτην τὴν Θείαν χαράν, μᾶς συνιστᾷ ὁ Χριστὸς καὶ ἐν προκειμένῳ! «Νὰ χαίρεσθε, διότι τὰ ὀνόματά σας ἐγράφησαν καὶ κατεχωρήθησαν εἰς τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια δημοτολόγια»! Εἶναι μικρόν, ἆραγε, καὶ ἀσήμαντον, ὅτι εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν, θὰ εἴμεθα (εἴθε!) μεταξὺ τῶν κληρονόμων τῆς Οὐρανίου Βασιλείας; Εἶναι ἀνάξιον λόγου, τὸ ὅτι θὰ ἀνήκομεν εἰς τὴν δεξιὰν μερίδα τῶν «προβάτων»; Δὲν θὰ πρέπῃ ἵνα χαιρώμεθα καὶ ἀγαλλιῶμεν, διότι ἠξιώθημεν νὰ εἴμεθα μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν; Τοῦτο εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας πρὸς ἅπαντας, ἀλλὰ καὶ ζητῶ, ἵνα τοῦτο τὸ ἴδιον εὔχεσθε ἅπαντες καὶ διὰ τὴν ἐμὴν ἀναξιότητα! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Μεγαλώνεις όταν καταλαβαίνεις...

 

Οἱ σπόροι πίπτουσι … ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

«καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν» (Λουκ. Η΄ 7).

 

Ὁ Σπείρων καὶ ὁ σπόρος!

 

Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως ἥτις θὰ ἀναγνωσθῇ τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς, εἶναι ἐκεῖνος ὁ Θεῖος Λόγος ὅστις καὶ σηματοδοτεῖ, κατὰ τὸν ὁρισμὸν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τὴν ἔναρξιν τῆς κατηχητικῆς περιόδου καὶ σπορᾶς τοῦ Λόγου τοῦ Κυρίου! Ὁ Κύριος, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως, ἀποστέλλων τοὺς μαθητάς Του καὶ ἱεροὺς Ἀποστόλους εἰς τὸ ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἔδειξεν εἰς τούτους ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὅτι τὰ ἱερά Του Λόγια ἐλέχθησαν, οὐχὶ μόνον διὰ νὰ ἀκούωνται καὶ νὰ περικλεισθῶσιν εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλ’ ἵνα ἐφαρμοσθῶσιν καὶ γίνωσιν ἔργα, προκειμένου ἵνα ἀλλάξωμεν καὶ ἀναμορφωθῶμεν εἰς ὄντως ἀνθρώπους, ἔχοντας τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν ἐστραμμένα πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὸ Θεῖον Αὐτοῦ θέλημα!

Τοῦτο ἀκριβῶς διδάσκει ὁ Διδάσκαλος διὰ τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς! «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»! Ὣς ὁ σπορεὺς τῶν σπόρων τοῦ σίτου καὶ ἑτέρων φυτῶν, οὕτω καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ «ἐργάτης» τοῦ Θείου Λόγου! Σπείρουσιν οἱ ὑπηρέται τῶν θείων Λόγων, καὶ κατὰ τὴν θείαν ἐντολήν, ὡς προείπωμεν, σπεύδωσιν ἵνα … «μαθητεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, … διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»! Ὁ σπορεὺς τῆς παραβολῆς, - ὡς καὶ κάθε σπορεὺς οἵουδήποτε σπόρου, - δὲν κατασκευάζει σπόρους, ἀλλὰ σπείρει τούτους! Οἱ σπόροι εἶναι κατασκευασμένοι ἀπὸ τὸν Δημιουργόν των, καὶ θὰ ἀποδώσωσι «καρπὸν ἑκατονταπλασίονα», ἐφ’ ὅσον σπαρθῶσι ὑπὸ τῶν γεωργῶν καὶ ἐν ἐπιμελείᾳ καλλιεργηθῶσιν …! Τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ κατὰ τὴν σπορὰν τοῦ «λόγου τοῦ Θεοῦ»! Οἱ «σπορεῖς», δὲν κατασκευάζωσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ! Οὗτος, εἶναι ἤδη κατεσκευασμένος καὶ ἕτοιμος ἵνα καρποφορήσῃ! Μόνον τὴν σπορὰν ὀφείλει νὰ ἐνεργήσῃ καὶ κοπιάσῃ ὁ «γεωργὸς τῶν ψυχῶν», καὶ τά … λοιπά, ἐναπόκεινται εἰς τὴν διάθεσιν ἑκάστης καρδίας!

 

Οἱ σπόροι πίπτουσι … !

 

Ἤδη προανεφέραμεν ὅτι ἔργον τοῦ σπορέως εἶναι τό … «σπείρειν»! Τὰ λοιπὰ ἐναπόκεινται εἰς τὸ … ἔδαφος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δραστικότητα τοῦ σπόρου! Καὶ ὅσον μὲν ἀφορᾷ εἰς τὸ δεύτερον τοῦτο, δηλαδὴ τὴν δραστικότητα, αὕτη εἶναι δεδομένη! Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι Παντοδύναμος! Διὰ τούτου τοῦ Λόγου Του, ἐδημιούργησε τὸν κόσμον κατὰ τὰς ἓξ ἡμέρας τῆς δημιουργίας, - «ὅτι αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλμ. ΛΒ΄ 9), - διὰ τούτου τοῦ Θείου Λόγου Του, ἀνέστησε νεκροὺς καὶ ἔδωκε τὴν θεραπείαν εἰς παραλύτους καὶ λεπροὺς καὶ τυφλοὺς καὶ δαιμονιζομένους, καὶ εἰς ἄλλους ποικίλως ἀσθενοῦντας! Διὰ τοῦ Λόγου Του, ὡσαύτως, διατάττει τὴν φύσιν καὶ κελεύει τὰ νέφη καὶ κατασιγάζει τὴν θάλασσαν, διότι Οὗτος ἐστὶν ὁ Παντοδύναμος Κύριος!

Μὲ τὸ πρῶτον, ὅμως, τί γίνεται; Δηλαδή, μὲ τὸ … «ἔδαφος» εἰς τὸ ὁποῖον σπείρεται ὁ Θεῖος οὗτος σπόρος! Εἶναι, ἆραγε, τοῦτο πρόσφορον καὶ κατάλληλον ἵνα ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ; Ὁ Διδάσκαλος, μᾶς ἔδειξε τέσσαρα «ἐδάφη» εἰς τὰ ὁποῖα πίπτει ὁ Λόγος! Ἀντίστοιχα ταῦτα πρὸς τὰ ἐδάφη ὅπου πίπτουσιν οἱ σπόροι τῶν φυτῶν! Ἂς τὰ ἴδωμεν: «ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα»! Οὕτω συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Πνευματικὴν σποράν˙ ἐκ τῆς προθυμίας ἑκάστης καρδίας θὰ ἐπέλθῃ καὶ τὸ ἀντίστοιχον ἀποτέλεσμα!

Δὲν προτιθέμεθα ἵνα ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὰ τέσσαρα ταῦτα «ἐδάφη», διότι ὁ χῶρος ἐν προκειμένῳ δὲν ἐπαρκεῖ! Θὰ ἐπιλέξωμεν, συνεπῶς, τὸν τρίτον κατὰ σειρὰν σπόρον! Ἐκεῖνον ὅστις «ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό»!

 

Αἱ «ἄκανθαι» !

 

Ποῖαι εἶναι ἆραγε αὗται αἱ «ἄκανθαι», αἵτινες συμπνίγουσι τὸ Λόγον τοῦ Κυρίου; Ὁ ἴδιος ὁ Διδάσκαλος, ἐπεξηγῶν τὴν παραβολήν, - κατόπιν ἐρωτήσεως τῶν μαθητῶν Του, - διευκρινίζει ὅτι, «Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι»! Δὲν εἶναι οἱ κακοὶ καὶ ἀρνηταὶ ἄνθρωποι! Οὔτε εἶναι ἐκεῖνοι οἱ βλάσφημοι καὶ περιφρονηταὶ καὶ οἱ, ποικίλως καὶ γενικῶς, ἀποστρεφόμενοι τὸν Θεὸν καὶ τὸν Λόγον Του!

Τοὐναντίον, μάλιστα, εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες προστρέχουσι καὶ ἀκούουσι τὰ Θεῖα Λόγια! Ἐπιθυμοῦσιν ἵνα μάθωσι τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συμβαίνει εἰς τούτους, ἐκεῖνο ὅπερ συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς προθύμους χριστιανούς! Καὶ τοῦτο εἶναι, ὅτι ὁ μισόκαλος διάβολος, θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὰς τοιαύτας καρδίας, ἐπιθυμίας ἄλλας˙ ἐπιθυμίας κοσμικὰς καὶ ἐφαμάρτους, αἵτινες δυστυχῶς «προηγοῦνται» τῆς, πρὸς τὸν Θεῖον Λόγον, ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως! Τοιαῦται δὲ ἐπιθυμίαι … «πρῶται» εἰς τὴν ζωήν μας, τὰς ὁποίας δὲν προτιθέμεθα ἵνα παρακάμψωμεν καὶ ἔλθωμεν πρὸς τὸν Χριστόν, εἶναι ὁ πλοῦτος καὶ αἱ ὑλικαὶ ἀπολαύσεις, αἱ μέριμναι τῆς «καθημερινότητος», χάριν τῶν ὁποίων, ἀμελῶμεν τὴν ἁγίαν προσευχήν, καταλύομεν τὴν ἱερωτάτην νηστείαν, ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸν ἀπαραίτητον καὶ ἱερώτατον ἐκκλησιασμόν˙ εἶναι ἐκεῖναι αἱ «σημαντικαί» ἐργασίαι, χάριν τῶν ὁποίων «ἰσοπεδώσαμε τὴν ἀργίαν τῆς Ἁγίας Κυριακῆς» καὶ ἀρκούμεθα εἰς ἕνα «κεράκι» ποὺ θὰ βάλωμεν, περνῶντες ἔξω τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ!

Ὅμως, δὲν εἶναι τυχαία καὶ συμπτωματική, ἡ, ἐκ μέρους τοῦ Διδασκάλου, ἐπιλογὴ τῶν ἀκανθῶν, ὡς ἀνασταλτικοῦ παράγοντος εἰς τὴν πρόοδον καὶ καρποφορίαν τοῦ σίτου! Αἱ ἄκανθαι εἶναι μὲν φυτὸν μικρὸν καὶ ἀσήμαντον καὶ σχεδὸν οὐδόλως ἐνοχλητικὸν διὰ τὸν γεωργόν! Ὅμως, ὁ Κύριος, χρησιμοποιεῖ τοῦτο ὡς εἰκόνα ἐν προκειμένῳ διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς, τό, πόσον εὔκολον εἶναι διὰ τὸν πειρασμόν, ἵνά μας ἀποπροσανατολίσῃ ἐκ τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριον καὶ τὸν Λόγον Του!

Πόσον, ἆραγε, ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὴν κατὰ Χριστόν, ζωήν; Πόσαι τοιαῦται πνευματικαὶ «ἄκανθαι» εἰσέβαλαν εἰς τὴν ζωήν μας καὶ μᾶς ἀπεξένωσαν ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἂς ἐνθυμηθῶμεν ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι … πόσον κοντὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν, ἦσαν οἱ ἄμεσοι πάπποι καὶ πρόππαποί μας, ἀλλὰ καὶ πόσον εὐλογημένοι καὶ χαριτωμένοι ὑπῆρξαν! Ἔζησαν τὸν Χριστόν, καὶ μὲ τὸν Χριστόν, καὶ ἔφυγον ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου, καταλιπόντες εἰς ἡμᾶς … τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀγάπην των διὰ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἴθε νὰ ἐπιστρέψωμεν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Υπομονή ή αδιαφορία;