ΑΥΛΗ

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

Τι χαλάει τα λουλούδια; Τι χαλάει τους ανθρώπους;

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο Φυλλάδιο
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ (8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026).

«Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ

ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι» (Λουκ. ΙΕ΄ 16).

Τὸ … ἀπάνθισμα τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λόγου!

Ἅπαντες, σχεδόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἅπαντες οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καθὼς καὶ ἅπαντες οἱ ἑρμηνευταὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, συμφωνοῦσιν εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχεν ἡ Ἁγία Γραφή, θὰ ἤρκῃ ἡ σήμερον ἀναγνωσθεῖσα παραβολὴ τοῦ «ἀσώτου υἱοῦ», ἵνα καλύπτῃ ἅπασαν τὴν Θείαν διδασκαλίαν ἁπάσσης τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Θὰ ἤρκῃ καὶ μόνον αὕτη ἡ παραβολή, ἵνα παρρηγορῇ καὶ διδάσκῃ καὶ κατευθύνῃ τοὺς ἀγωνιζομένους εἰς τὴν σωτηρίαν! Ὁ Πανάγιος καὶ γλυκύτατος Πατήρ, ἀφ’ ἑνὸς μέν, δίδει καὶ παραχωρεῖ … τόπον καὶ ἐλευθερίαν εἰς πάντας˙ ἀκόμη καὶ ἂν οὗτοι θέλουσιν ἵνα ἀρνηθῶσι τὴν ἀγάπην Του! Ἀφ’ ἑτέρου, κινούμενος ἐκ τῆς ἀπείρου Θείας ταύτης Ἀγάπης Του, ἀναμένει τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ἀποστάτου καὶ «ἀσώτου υἱοῦ», ἀλλὰ καὶ πάλιν … «δεικνύει τὴν ἔξοδον τῆς ἐλευθερίας» εἰς πάντα τὸν «διαφωνοῦντα» καὶ ἀρνούμενον τὴν ἄπειρον συγκατάβασιν καὶ συγχώρησίν Του!

Τοῦ τοιούτου ὑπερόχου Οὐρανίου Πατρὸς ἠξιώθημεν ἵνα λογιζώμεθα … τέκνα, παρὰ τὴν πλήρη ἀναξιότητα ἡμῶν˙ Τούτου τοῦ Παναγάθου Δεσπότου, ἀπολαμβάνομεν ἀνὰ πᾶσαν ὥραν καὶ στιγμήν, οὐχὶ μόνον τὴν ἄπειρον Αὐτοῦ οἰκονομίαν καὶ συγκατάβασιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ Θεῖον ἔλεος, ἅτινα παρέχονται διὰ τῶν σωτηριωδῶν Μυστηρίων τῆς Μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ τέλος˙ χάριν Τούτου τοῦ Παναγάθου Κυρίου, ἡ θύρα τοῦ Παλατίου Αὐτοῦ, θὰ εἶναι πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ θὰ μᾶς … περιμένῃ!

Ἡ ἀπαισία εἰκὠν τοῦ ἁμαρτωλοῦ!

Εἶναι γνωστή, ἀγαπητοί μου, ἡ θαυμασία αὕτη παραβολὴ τοῦ Κυρίου, σχεδὸν εἰς πάντας! Ὁ Κύριος ἀναπαριστᾷ μὲ ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὸν τρόπον, ἀφ’ ἑνὸς τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὸ θράσος καὶ τὴν ἀναίδειαν τοῦ νεωτέρου υἱοῦ, ὅστις ἀποφασίζει ἵνα ἀποστασιοποιηθῇ ἀπὸ τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀγαθοῦ πατρός του! Ἀναζητεῖ οὗτος ὁ υἱός, τὴν ἐλευθερίαν του καὶ τὴν ἀπεξάρτησίν του ἐκ τῆς ἐποπτείας καὶ τῶν συμβουλῶν τοῦ γέροντος καὶ πεπειραμένου πατρός του καὶ ἐπιλέγει τὴν συμπόρευσιν καὶ «ὑποταγήν» του εἰς τὴν κοσμικὴν καὶ ἁμαρτωλὸν ζωήν!

Πίπτει, ὅμως! Καὶ πίπτει μετὰ πόνου καὶ συντριβῆς! Ἡ κοσμικὴ ζωή του, ἐπιφέρει εἰς τοῦτον τὴν ἄκραν πνευματικὴν πτωχείαν καὶ τὴν κατάρρευσιν τούτου εἰς τὸ θλιβερὸν ἐπίπεδον τῶν κτηνῶν! Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οἵτινες συνεπορεύοντο μετ’ αὐτοῦ ἐν ὅσῳ οὗτος ἦτο ἀκόμη πλούσιος μὲ τὸν πατρικὸν πλοῦτον, οὗτοι πλέον ἐγκατέλειψαν τοῦτον˙ γενομένου δὲ καὶ τοῦ «ἰσχυροῦ λιμοῦ» εἰς ἐκείνην τὴν χώραν τῆς ἀποστασίας του, εὑρέθη γυμνὸς καὶ ἀσκεπὴς καὶ πεινών …! Κατὰ τὴν Θείαν ἐξιστόρησιν, ἀναζητῶν οὗτος τρόπους στοιχειώδους ἐπιβιώσεως καὶ εὑρισκόμενος ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου, «πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους»˙ καὶ ἐνῶ θεωρεῖ ὅτι ἴσως «θεραπεύσει» οὗτος ἐν μέρει ἔστω τὴν ἀθλίαν αὐτοῦ κατάστασιν, διαπιστώνει ὅτι ἡ ἐλαχίστη τροφὴ ἥτις τοῦ ἐδίδετο ἦτο τοσοῦτον ὀλίγη καὶ ἀνεπαρκής, ὥστε … «ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι»! Κύπτει καὶ οὗτος μετὰ τῶν κτηνῶν καὶ συνεσθίει ἀπὸ τῶν κερατίων, προκειμένου ἵνα θεραπεύσῃ τὴν πεῖνάν του!

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!!

Ταύτην τὴν φρᾶσιν, τὴν τόσον αἰσιόδοξον καὶ πανηγυρικήν, ἀκούομεν κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τῆς Μεγ. Τετάρτης, ἥτις ἀναφέρεται εἰς τὰ δάκρυα καὶ τὴν μετάνοιαν τῆς ἁμαρτωλοῦ γυναικός! Ἐκείνης τῆς γυναικός, ἥτις, «προσῆλθεν αὐτῷ … ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 7)! Αὕτη ἀκριβῶς, ἡ σωτήριος μετάνοια, κυριαρχεῖ καὶ ἐν προκειμένῳ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀσώτου τούτου υἱοῦ! Ἐκεῖ εἰς τὸν βρωμερὸν καὶ δυσώδη τόπον τῆς ἁμαρτίας (τὴν στάνην τῶν ἀκαθάρτων χοίρων), «ἔρχεται εἰς ἑαυτόν»! Ἀναμιμνήσκεται τὰς εὐτυχεῖς ἐκείνας ἡμέρας, ὅτε εὑρίσκετο μετὰ τοῦ γλυκυτάτου πατρός του! Ὅτε ἤσθιεν ὡς βασιλεύς, καὶ ἐνεδιδύσκετο λαμπρὰ καὶ πολυτελῆ ἐνδύματα, καὶ ὅτε ὑπηρετεῖτο ὑπὸ πλειάδος ὑπηρετῶν καὶ δὲν ὑστερεῖτο τὸ … παραμικρόν! Σὺν τούτοις, βλέπει καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀθλίαν, ἐν προκειμένῳ, κατάστασίν του, καὶ οἰκτίρων καὶ κατηγορῶν τὸν μόνον αἴτιον τόν … ἑαυτόν του, θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται!

Παρὰ τὸν «κατακλυσμόν» τῶν λογισμῶν οἵτινες ἀπελπίζουσι τοῦτον καὶ ὁδηγοῦσι τοῦτον εἰς τὸ κενόν … οὗτος λαμβάνει τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὸν πατρικὸν οἶκον! Εἶναι ἕτοιμος, ἵνα προσπέσῃ εἰς τοὺς πατρικοὺς πόδας καὶ ἐκφράσῃ τὴν ἐκ βάθους καρδίας μετάνοιάν του, ἀλλὰ καὶ δεχθεῖ τὸ οἷονδήποτε ἐπιτίμιον καὶ τὴν οἵανδήποτε ἐπίπληξιν καὶ τιμωρίαν, ὑπὸ τοῦ πατρός του!

Φεύγει ἀπὸ τὴν χώραν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἔχει ἐντός του τὴν βεβαιότητα, ὅτι ὁ εὔσπλαγχνος πατήρ του θὰ τὸν δεχθῇ ἔστω ἀκόμη καὶ ὡς … δοῦλον! Προτιμᾷ ταύτην τὴν «δουλείαν» παρὰ τὴν κοσμικὴν δῆθεν ἐλευθερίαν! Ἐγγίζει πρὸς τὴν πατρικὴν ἐστίαν καὶ ὦ τῆς ἐκπλήξεως!!! Ὁ Πατήρ του τὸν περιμένει … Παρὰ τὴν καταλυτικὴν ἐξωτερικὴν ἀλλοίωσίν του, ἡ πατρικὴ καρδία τὸν ἀναγνωρίζει καὶ τότε … «ἔτι … αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν»! Τρεῖς λέξεις, καταδεικνύουσι τὸν πόθον καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ γηραλέου ἐκείνου πατρός! Οὔτε ἐπιπλήττει, οὔτε ἀπειλεῖ, οὔτε ἐκδικεῖται …! Τοὐναντίον δε, «δραμών, ἐπέπεσεν καὶ κατεφίλησεν»! Αὗται αἱ τρεῖς λέξεις, δίδουσιν ἵνα κατανοήσωμεν, τὴν πατρικὴν ταύτην καρδίαν!

Ὅτε δὲ ὁ υἱὸς οὗτος προσέπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ τοῦ πατρός του, ἵνα, ὥς ὤφειλεν, ἐκζητήσῃ τὴν συγνώμην αὐτοῦ, … «Εἶπεν … ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ΙΕ΄ 22-24)!

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α΄ Ἰωάν. Δ΄ 8)!

Οὕτω χαρακτηρίζει καὶ ὀνομάζει τὸν Κύριον, ὁ «μαθητὴς τῆς ἀγάπης»! Ναί! Καὶ ὅσοι προσεπάθησαν καὶ ἔτι ἐπιχειροῦσιν ἵνα προσδίδωσιν εἰς τὸν Θεόν, τὴν εἰκόνα τοῦ ἐκδικητοῦ καὶ τιμωροῦ … οὗτοι μαρτυροῦσι τὴν ἑαυτῶν ἐκδίκησιν, ὣς ἐκεῖνος ὁ … πρῶτος υἱὸς τῆς παραβολῆς! Ὄχι, ὅμως! Ὁ Κύριος ἐπιμένει εἰς τὴν ἀγάπην Του καὶ ὑποδεικνύει εἰς τὸν μεγάλον καὶ πρῶτον υἱόν, ἀκόμη καὶ τὴν … ἔξοδον, ἐὰν συνεχίσῃ οὗτος ἵνα ἐπιζητῇ τὴν πειθαρχικὴν τιμωρίαν τοῦ ἀδελφοῦ του!

Φίλοι μου, ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας! Καὶ αὕτη θὰ ἐπέλθῃ διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ Θεοῦ! Οὕτως ἐπέστρεψεν ἡ πόρνη, ὁ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ληστής, ὁ Ζακχαῖος, ἡ Σαμαρεῖτις, καὶ τόσοι ἄλλοι …! Συνεπῶς, ἂς μὴ δυσκολεύομε … τὴν σωτηρίαν μας!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Όταν η Παραβολή του Ασώτου γίνεται ένας ζωντανός διάλογος...

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

— Πατέρα… μπορώ να μιλήσω;

— Σε περίμενα πριν μιλήσεις.

— Γιατί με άφησες να φύγω;

— Γιατί δεν ήθελα δούλο κοντά Μου, αλλά παιδί ελεύθερο.

— Ήξερες ότι θα χαθώ;

— Ήξερα ότι θα πονέσεις. Και πόνεσα μαζί σου.

— Γιατί δεν με σταμάτησες;

— Γιατί η αγάπη που σταματά γίνεται φυλακή.

— Στη μακρινή χώρα δεν υπήρχε κανείς. Πού ήσουν;

— Στον δρόμο της επιστροφής, πριν ακόμη τον πάρεις.

— Γιατί πείνασα τόσο;

— Γιατί η ψυχή δεν τρέφεται μακριά από το σπίτι.

— Έφτασα να ζηλεύω τους χοίρους. Με είδες έτσι;

— Σε είδα. Και δεν αποστράφηκα.

— Όταν είπα να γυρίσω, φοβόμουν.

— Το ήξερα. Γι’ αυτό έτρεξα.

— Γιατί έτρεξες;

— Για να μη νομίσεις ότι πρέπει να διανύσεις όλη την απόσταση μόνος.

— Δεν περίμενες εξήγηση;

— Την ήξερα ήδη.

— Δεν ήθελες μετάνοια;

— Την είδα στα βήματά σου, όχι στα λόγια σου.

— Πατέρα, δεν είμαι άξιος.

— Δεν γύρισες ως άξιος. Γύρισες ως παιδί.

— Γιατί μου φόρεσες τη στολή πριν τελειώσω να μιλάω;

— Γιατί η ταυτότητα προηγείται της διόρθωσης.

— Και το δαχτυλίδι;

— Για να θυμάσαι ότι ανήκεις, όχι ότι χρωστάς.

— Και τα υποδήματα;

— Για να περπατήσεις ξανά ως υιός, όχι ως δούλος.

— Γιατί τόση χαρά για μένα;

— Γιατί ήσουν νεκρός και έζησες. Δεν μετριέται αυτό.

— Πατέρα… άκουσα τον θυμό του αδελφού μου.

— Τον ξέρω. Πονά κι εκείνος.

— Γιατί δεν του είπες να μπει;

— Δεν σπρώχνω κανέναν στη χαρά. Την προτείνω.

— Εκείνος έμεινε κοντά σου. Γιατί είναι έξω;

— Γιατί έμαθε να με υπηρετεί, αλλά ξέχασε να με εμπιστεύεται.

— Είναι κι αυτός χαμένος;

— Όποιος δεν χαίρεται με την επιστροφή του αδελφού του, είναι μόνος.

— Πατέρα, πονάει που δεν με χαίρεται.

— Γι’ αυτό βγήκα και προς εκείνον. Για να μη χαθεί ούτε η δικαιοσύνη ούτε το έλεος.

— Και εγώ; Τι ζητάς από μένα τώρα;

— Να μείνεις.

— Να μείνω πώς;

— Όχι με φόβο μην ξαναφύγεις. Με χαρά ότι γύρισες.

— Κι αν ξαναπέσω;

— Θα ξανασηκωθείς. Το σπίτι δεν αλλάζει θέση.

— Κι αν ξεχάσω;

— Θα σε περιμένω στον ίδιο δρόμο.

— Πατέρα… με αγαπάς όπως είμαι ή όπως θα γίνω;

— Σε αγαπώ ως παιδί. Και ό,τι θα γίνεις, θα γεννηθεί μέσα από αυτή την αγάπη.

— Μπορώ να μπω στη χαρά;

— Η χαρά άρχισε όταν μπήκες στην αγκαλιά.

Και σωπαίνω.

Όχι γιατί τελείωσαν οι ερωτήσεις,

αλλά γιατί η καρδιά βρήκε απάντηση

εκεί όπου δεν υπήρχαν όροι.

Στην Αγάπη.

Ο Θεός αγάπη εστι.

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο Φυλλάδιο
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

(1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026)

«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. ΙΗ΄ 13).

«Εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου» (Ματθ. ΣΤ΄ 6).

Περὶ προσευχῆς, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, ὁ λόγος τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὅπερ ἠκούσαμεν σήμερον κατὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν κατανυκτικὴν περίοδον τοῦ Τριωδίου! Διὰ τῆς γνωστῆς παραβολῆς «τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου», ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος μᾶς διδάσκει, τὸ μέγα τοῦτο «ἄθλημα» τῆς προσευχῆς! Μέσῳ τῶν δύο τούτων, ἐκ διαμέτρου ἀντιθέτων, μορφῶν, ἐκφράζει … τὴν εὐαρέκειάν Του, ἀφ’ ἑνός, ἀλλ’ ἐν ταὐτῷ καὶ τὴν δυσαρέσκειάν Του ἀντιστοίχως, πρὸς τὰς προσευχὰς τῶν δύο ὡς ἄνω «πρωταγωνιστῶν» τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς!

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τριετοῦς διδασκαλίας Του ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων, πολλάκις ὡμίλησεν ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, περὶ τῆς τοιαύτης … «ἐπικοινωνίας» τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τοῦ Θεοῦ! Πολλάκις ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς καὶ τὸν τρόπον, ἀλλὰ καὶ τοὺς λόγους, διὰ τῶν ὁποίων θὰ δυνάμεθα ἵνα προσεγγίζωμεν Τοῦτον τὸν Ἴδιον τὸν Θεόν! Κυρίως ἐκεῖ εἰς τὴν «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίαν» Του, μᾶς ὑπέδειξεν, οὐχὶ τόσον τοὺς προσευχητικοὺς λόγους, ὅσον μᾶλλον, τὸν τρόπον δι’ οὗ αὕτη ἡ προσευχὴ ἡμῶν, γίνεται εὐάρεστος εὐπρόσδεκτος ὑπ’ Αὐτοῦ! «Εἰσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου», μᾶς συνέστησε! Καὶ «ταμιεῖον», ἐν προκειμένω, εἶναι ὁ οἷοσδήποτε χῶρος, ἐσωτερικός τε καὶ ἐξωτερικός, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ δυνάμεθα ἵνα συνομιλῶμεν ἀπερισπάστως μετ’ Αὐτοῦ! Εἶναι κυρίως ἡ καρδία μας, ἀφ’ ἧς θὰ ἐξέρχονται οἱ λόγοι τῆς προσευχῆς μας! Δὲν μᾶς ὑπέδειξεν ἐν προκειμένῳ τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς, - βεβαίως τοῦτο τὸ ἔκανε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, θεσμοθετοῦσα τὰς καθημερινὰς ἱερὰς ἀκολουθίας, ἵνά μας διευκολύνῃ εἰς τὴν ἐν λόγῳ ἐπικοινωνίαν μας μετὰ τοῦ Κυρίου, - ἀλλὰ κατέδειξεν εἰς ἡμᾶς τὸν τρόπον τοῦ … «προσεύχεσθαι»!

Ὁ Κύριος, κατὰ τὴν ἀπερινόητον Αὐτοῦ καὶ «ἄκραν ταπείνωσιν», ἐκάλεσε καὶ καλεῖ τὸν ἐλάχιστον καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ἵνα συνομιλῇ μετ’ Αὐτοῦ, καταδεικνύων τὴν ἄπειρον Ἀγάπην Του πρὸς τοῦτο τὸ τέλειον καὶ λογικὸν πλᾶσμά Του!

Ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ Τελώνης!

Κατὰ τὴν Θείαν διδασκαλίαν, «ἀνέβησαν οὗτοι εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι»! Ὁ σκοπός των, ἅγιος καὶ ἱερός, ἐφ’ ὅσον, δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ ἀνώτερον καὶ ἱερώτερον, ἀπὸ ταύτην τὴν ἱερωτάτην ὥραν τῆς προσευχῆς! Εἶναι ἡ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ ἄνθρωπος σπεύδει ἵνα συνομιλήσῃ μετὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός του! Ὁποία τιμή! Ἐὰν αἰσθανώμεθα τιμὴν καὶ ὑπεροχήν, ἐπειδὴ ἐπικοινωνήσαμεν μὲ ἓν πρόσωπον διακεκριμένον, πόσῳ μᾶλλον, ὅταν γινώμεθα ἀκουστοὶ ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ! Ἔτι δὲ περισσότερον καὶ συγκλονιστικώτερον, ὅταν μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς παρακαλεῖ πρὸς τοῦτο, Αὐτὸς Οὗτος ὁ Κύριος!

Τοῦτο τὸ ἱερὸν ἔργον τῆς προσευχῆς, «ἐργάζονται» - κατὰ τὸν παραβολικὸν λόγον, - οἱ δύο οὗτοι προσκυνηταὶ τοῦ Ναοῦ! «Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο»! Ἔχουσιν ἰδιαιτάτην σημασίαν αἱ λέξεις αὗται, διότι ἐπισημαίνουσι τὴν ἀστοχίαν καὶ ἀποτυχίαν τῆς φαρισαϊκῆς προσευχῆς! Κατὰ τὸν ἀείμνηστον καὶ διακεκριμμένον ἑρμηνευτὴν τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παναγ. Τρεμπέλαν, ἡ ἀνωτέρω φρᾶσις σημαίνει˙ «ὁ Φαρισαῖος ἐστάθη ὄρθιος, ὥστε νὰ φαίνεται καλά, καὶ προσηύχετο καθ’ ἑαυτὸν καὶ δι’ ἑαυτὸν ταῦτα»! Ἄλλοις λόγοις, προσεύχεται οὗτος, ὥς συνήθως προσεύχωνται οἱ πλεῖστοι τῶν προσευχομένων, εἰς κοινὴν θέαν! Προσεύχεται, οὐχὶ διὰ νὰ ἀκουσθῇ ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ ἀκουστὴ ἡ προσευχή του ὑπὸ τῶν παρισταμένων εἰς ἐκεῖνον τὸν χῶρον! Ἐπιθυμεῖ, ἵνα ἐντυπωσιάσῃ καὶ προβάλλῃ ἑαυτόν, καὶ ἐν συνεχείᾳ λάβῃ τὰ «συγχαρητήρια» καὶ τὸν ἔπαινον ἀπὸ τοὺς «θαυμαστάς» του! «Προσεύχεται», ἵνα ἐπιδείξῃ τὴν δῆθεν ἀρετήν του καὶ τὰ δῆθεν καλά του ἔργα! Προσευχή … ἄκυρος!

Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, καὶ τὸν ἕτερον προσευχόμενον! Οὗτος εἶναι, ἐκ τῶν «ὀνομαστῶν» ἁμαρτωλῶν! Εἶναι τελώνης! Ἐπιθυμεῖ καὶ οὗτος, - παρὰ τὰς βαρυτάτας ἁμαρτίας του, - ἵνα ἐπικαλεσθῇ τὸ Θεῖον ἔλεος! Ἐνθυμεῖται τὰ κρίματά του καί … «μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ»! Κατὰ τὸν προαναφερθέντα ἑρμηνευτήν, «ὁ τελώνης … ἔστεκε μακρὰν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, ποὺ ἐκαίοντο αἱ θυσίαι, καὶ δὲν εἶχε τὴν τόλμην ὄχι μόνον τὰς χεῖρας του, ἀλλὰ οὔτε τὰ μάτια του νὰ σηκώσῃ ἐπάνω πρὸς τὸν οὐρανόν. Ἀλλ’ ἐκτύπα συνεχῶς τὸ στῆθος του, ποὺ περιέκλειε τὴν ἁμαρτωλὴν καὶ ἀκάθαρτον καρδίαν του, καὶ ἔλεγεν· Ὦ Κύριε καὶ Θεέ, σπλαγχνίσου με καὶ συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλόν»!

Ἡ δικαίωσις!

«Κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος»! Οὗτος ὁ ἁμαρτωλὸς τελώνης, διὰ ταύτης τῆς ἐλαχίστης προσευχῆς, διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας αὐτοῦ, διὰ τῆς αὐτομεμψίας του, … ἐδικαιώθη ἀπὸ τὸν Θεόν!

Ἐκ τῆς λιτῆς ταύτης παραβολικῆς ἀφηγήσεως, κατανοοῦμεν, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ὅτι τὰ στοιχεῖα μιᾶς ἀξίας καὶ εὐπροσδέκτου προσευχῆς, δὲν εἶναι, οὔτε τὸ μέγεθος ταύτης, οὔτε ἡ ὥρα ἥτις θὰ διαρκέσῃ αὕτη, οὔτε τὸ πλῆθος τῶν ἀκολουθιῶν ἅτινας θὰ «διαβάσωμεν», προκειμένου ἵνα εἴμεθα συνεπεῖς εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ὁριζομένων καθ’ ἡμέραν, ἱερῶν εὐχῶν καὶ ἀκολουθιῶν τὰς ὁποίας διατάσσει ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας! Βεβαίως, σπεύδω ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παρανόησιν! Σοφῶς καὶ θεοπρεπῶς ὥρισεν ἡ Ἐκκλησία μας, τὰς προειρηθείσας ἱερᾶς ἀκολουθίας˙ καὶ εὐτυχεῖς ἐκεῖνοι οἵτινες πειθαρχοῦσιν εἰς τὴν τοιαύτην ἐκκλησιαστικὴν διάταξιν …! Ἀκόμη δὲ εὐτυχέστεροι, ἅπαντες ἐκεῖνοι οἵτινες ἐπιτελοῦσι τὰς ὡς ἄνω ἱερὰς ἀκολουθίας, συμμετέχοντες … ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς τὰ ὕψιστα νοήματα τούτων τῶν ἀκολουθιῶν καὶ προσευχῶν!

Ὅμως, ἡ οὐσία τῆς προσευχῆς, εὑρίσκεται εἰς ἐκείνην τὴν Κυριακὴν σύστασιν καὶ ὑπόδειξιν! «Εἰσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ»! Δηλαδή … ἁπλοῖς λόγοις, «ὡμίλησε διὰ τῆς προσευχῆς σου πρὸς Ἐκεῖνον ὅστις ἀκούει … τὰ κρυπτὰ τῆς καρδίας ἡμῶν, καὶ θὰ σοῦ δώσῃ ὅσα ἡ καρδία σου ζητεῖ καὶ ἐπιθυμεῖ»!

Τοιαύτην προσευχὴν ἔκανε ὁ τελώνης καὶ ἐδικαιώθη! Ἀντιθέτως ὁ φαρισαῖος «προσηύχετο πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν ἤκουον», καὶ διὰ τοῦτο ἡ προσευχή του αὕτη, ἠκούσθη μέν, ἀλλὰ δὲν εἰσηκούσθη ἀπὸ τὸν Κύριον!

Ναί, τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας˙ ναί, τὴν εὐχήν, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με»˙ ναί, τὴν προσευχήν σου ἥντινα ἐπιθυμεῖς˙ ἀλλά, προσοχή! Ὣς λέγει τις ἐκ τῶν συγχρόνων Ἁγίων πατέρων, πρόσεξε καὶ νὰ καταλαβαίνῃς, «ποῖος εἶσαι, εἰς ποῖον ἀπευθύνεσαι, καὶ τί τοῦ λέγεις»!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο Φυλλάδιο
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Πρόγραμμα Φεβρουαρίου 2026 Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26η Ιανουαρίου 2026

ΟΤΑΝ Ο «ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ», «ΕΞΑΓΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

(Σχόλιο σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου»)

Πάγια και διαχρονική τακτική του αιρετικού Παπισμού είναι, μιμούμενος το γνωστό ερπετό, τον χαμαιλέοντα, να αλλάζει συχνά πρόσωπο, να φορεί υποκριτικό προσωπείο ανάλογα με τις περιστάσεις. Κρύβει το αληθινό του πρόσωπο προκειμένου να αποκομίζει οφέλη, χωρίς να μετακινείται ουσιαστικά από τη δική του ταυτότητα και οντότητα.

Η ιστορία καταγράφει τις κατά καιρούς υποκριτικές του «προσαρμογές» στις πρόσκαιρες συγκυρίες: άλλοτε εμφανίζει το σκληρό και ανελέητο πρόσωπό του και άλλοτε προσποιείται μια γελοία αγαθότητα. Όταν όμως οι περιστάσεις παρέλθουν και τα οφέλη αποκομιστούν, επανέρχεται στην πραγματικότητα· δεν διστάζει να αποκαλύψει τον αληθινό του χαρακτήρα και να φανερώσει τις καταχθόνιες επιδιώξεις του φραγκισμού: την ολοκληρωτική κατάληψη του κόσμου και την παπική παγκόσμια κυριαρχία υπό την εξουσία του δήθεν «θείω δικαίω αντιπροσώπου του Θεού στη γη», του «Πάπα».

Όποιος αμφιβάλλει για τα παραπάνω, ας ανατρέξει τόσο στη λεγόμενη «θεολογία» του Παπισμού όσο και στο ιστορικό του παρελθόν, για να διαπιστώσει ότι ο Παπισμός δεν είναι παρά ένας παγκόσμιος πολιτικοοικονομικός οργανισμός με χριστιανικό προσωπείο. Η δομή του, άλλωστε, το αποδεικνύει περίτρανα: το Βατικανό υπήρξε και παραμένει από τον 9ο μ.Χ. αιώνα πρωτίστως κράτος. Ένα κράτος με όλες τις δομές ενός μεσαιωνικού απολυταρχικού μορφώματος: ισόβιο και αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα τον «Πάπα», πρωθυπουργό, υπουργεία, υπουργούς, τράπεζες, οργανωμένη διπλωματία, πρεσβείες (νούτσιους), αστυνομία, στρατό κ.λπ. Η διεθνής κοινότητα, αποδεχόμενη τον «Πάπα» ως αρχηγό κράτους, του αποδίδει τιμές και ασυλίες και δέχεται τις πολιτικές του παρεμβάσεις, επιβεβαιώνοντας τον καθαρά κρατικό και κοσμικό χαρακτήρα του Παπισμού.

Τα τελευταία χρόνια, μέσα στη ραγδαία και δραματική μεταβολή των παγκόσμιων δεδομένων, ο Παπισμός, αδυνατώντας να επιβάλει το σκληρό, άτεγκτο και φιλοπόλεμο πρόσωπό του, «φόρεσε» το προσωπείο της «αγάπης», της «καταλλαγής» και του «ειρηνιστή», επιδιώκοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα σύγχρονα παγκόσμια τεκταινόμενα. Καθώς δεν μπορεί πλέον να διεκδικήσει απροκάλυπτα την παγκόσμια πολιτική και οικονομική κυριαρχία, περιορίζεται στη διεκδίκηση της θρησκευτικής–πνευματικής εξουσίας επί της ανθρωπότητας, φιλοδοξώντας να καταστήσει τον «Πάπα» θρησκευτικό ηγέτη ολόκληρου του κόσμου, ανεξαρτήτως πίστεως.

Γι’ αυτό εγκατέλειψε, με τη Β΄ Βατικανή «Σύνοδο» (1962–1965), τον στενό παπικό οικουμενισμό και υιοθέτησε τον γενικό Οικουμενισμό, προσδοκώντας την επίτευξη των στόχων του μέσω αυτού. Έτσι προωθεί σήμερα έναν «προτεσταντικού τύπου» Οικουμενισμό, ο οποίος έχει πλέον μεταβληθεί σε πανθρησκευτικό.

Πρώτος και κύριος στόχος του παραμένει η υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μόνη που ανθίσταται σθεναρά, εδώ και δέκα αιώνες, να υποταχθεί στην παπική εξουσία, παρά τις ιστορικές της περιπέτειες. Επειδή οι βιαιότητες, οι γενοκτονίες, οι δολιότητες, η απάτη δια της δαιμονικής Ουνίας, δεν έφεραν αποτέλεσμα, τελευταία μεταχειρίζεται άλλους τρόπους, εξίσου σκοτεινούς και δόλιους. Τα τελευταία χρόνια της «χορήγησε» ένα είδος «ελλειμματικής εκκλησιαστικότητας», επειδή δεν έχει ενότητα με τον «διάδοχο του αποστόλου Πέτρου», τον «Πάπα», τον οποίο θεωρεί «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας». Φόρεσε, λοιπόν, το προσωπείο της «αγάπης» και «τείνει χείρα καταλλαγής», ενώ επί χίλια χρόνια οι «αλάθητοι» πάπες χαρακτήριζαν την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετική» και «σχισματική», χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε στις κατηγορίες τους. Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: ο νυν «αλάθητος» Λέων συμφωνεί με τους «αλάθητους» προκατόχους του ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αιρετική και σχισματική ή αναιρεί το «αλάθητο» εκείνων;

Γιατί το ίδιο υποκριτικό προσωπείο φόρεσε ο «Πάπας» Λέων ΙΔ΄ τον περασμένο Νοέμβριο, όταν εμφανίστηκε στην Ανατολή, προσποιούμενος συμμετοχή στον λεγόμενο «κοινό εορτασμό» της 1700ής επετείου από τη σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, χωρίς τη συμμετοχή των δύο ετέρων Πατριαρχών της ιστορικής Πενταρχίας.

Για το γεγονός αυτό είχαμε ήδη εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με θέμα: μας «ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ 1700ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»[1], στην οποία σχολιάσαμε τα απαράδεκτα και ανίερα τεκταινόμενα αυτού του «εορτασμού». Τονίσαμε επισταμένως το γεγονός ότι ο Παπισμός δεν δικαιούται να εορτάζει το σημαντικό αυτό εκκλησιαστικό γεγονός, διότι βεβήλωσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Filioque. Και ιδιαίτερα με την αίρεση περί «Κτιστής Χάριτος»!

Με την παρούσα ανακοίνωση σχολιάζουμε και όσα έγραψε για τον εν λόγω «κοινό εορτασμό» ο παπικός πρώην «Αρχιεπίσκοπος Νάξου–Τήνου» κ. Νικόλαος Πρίντεζης, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Καθολική» (φ. 370, 30/11/2025), με τίτλο: «Ας υπερβούμε το σκάνδαλο των διχασμών και ας καλλιεργήσουμε την ενότητα».

Στο άρθρο αυτό αποτυπώνεται με απόλυτη σαφήνεια η πάγια παπική αλαζονεία και υποκρισία. Η φράση «ας υπερβούμε», σκόπιμα διατυπωμένη σε πληθυντικό αριθμό, επιχειρεί να συμπεριλάβει και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις αποκλειστικές ευθύνες του Παπισμού για το σχίσμα. Πρόκειται για έναν εύσχημο συμψηφισμό ευθυνών, που αποσκοπεί στη συγκάλυψη της ιστορικής αλήθειας.

Ο κ. Πρίντεζης προσποιείται άγνοια για τα γεγονότα του Ιουλίου του 1054, όταν η παπική αντιπροσωπεία υπό τον δαιμονικό καρδινάλιο Ουμβέρτο αναθεμάτισε την Ανατολική Εκκλησία ως αιρετική. Καλεί αμφοτέρους σε «υπέρβαση», χωρίς να προσδιορίζει ποια είναι τα δήθεν λάθη της Ορθοδοξίας, ποιες κακοδοξίες οφείλει να απορρίψει ή ποια εγκλήματα διέπραξε σε βάρος του Παπισμού.

Αντιθέτως, αποσιωπά πλήρως τις τεράστιες και αποκλειστικές ευθύνες της «εκκλησίας» του: τις κακοδοξίες, τις αιρέσεις, τις σταυροφορίες, τον ανθελληνισμό, τους διωγμούς και το φραγκικό μίσος που σημάδεψαν την ιστορία του δυτικού Χριστιανισμού. Αντί της μετάνοιας, προκρίνει τον εύκολο δρόμο της ισοπέδωσης και του συμψηφισμού.

Ακολούθως, ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» παραθέτει τα γεγονότα του λεγόμενου «κοινού εορτασμού», υπό μορφή απλού δημοσιογραφικού ρεπορτάζ, προκειμένου να εξάρει την «επισημότητα» και τη «λαμπρότητα» που, κατά την άποψή του, προσέδωσε η παρουσία του «Αγίου Πατέρα», δηλαδή του «Πάπα». Για τον ίδιο και για το παπικό περιβάλλον του, ο «Πάπας» δεν αποτελεί απλώς έναν σημαίνοντα πολιτικοθρησκευτικό ηγέτη, αλλά –σύμφωνα με τη δογματική της «εκκλησίας» του– είναι ο «αντιπρόσωπος του Χριστού επί της γης», (αφού εξόρισε το Χριστό στον ουρανό), η «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας», ο «αλάθητος διδάσκαλος», ο «διάδοχος του πρίγκιπα των Αποστόλων Πέτρου», ο «διαχειριστής όλων των εξουσιών του κόσμου», ο «πρώτος άνευ ίσων», ακόμη και ο «υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων»· εν τέλει, δηλαδή, ένας «Χριστός επί γης»! Έχει σημασία να αναφέρουμε παρενθετικά, πως μέχρι το 1978 ο εκάστοτε «Πάπας» δεν καταδέχονταν να πατά στη γη και για τούτο τον μετέφεραν ένθρονο στους ώμους τους οι καρδινάλιοι, μεταφερόταν με την «sedia gestatoria»! Επίσης δεν επιτρέπονταν ο ασπασμός των χεριών του, αλλά των ποδιών του!

Σύμφωνα με αυτήν την παπική «εκκλησιολογία», μόνον η παρουσία του «Πάπα» δύναται να προσδώσει «κύρος» σε μια Οικουμενική Σύνοδο, αφού μόνον αυτός, υποτίθεται, έχει το δικαίωμα να συγκαλεί Συνόδους, να εγκρίνει την εγκυρότητά τους και να επικυρώνει τις αποφάσεις τους. Ωστόσο, προς μεγάλη αμηχανία της παπικής αυτής κακόδοξης θεωρίας, η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος δεν συγκλήθηκε από κάποιον πάπα, ούτε υπαγορεύθηκε από αυτόν η θεματολογία της, ούτε εγκρίθηκαν οι αποφάσεις της από παπική αρχή, κάτι που αφήνει ασχολίαστο ο Παπισμός και εν προκειμένω ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» Ν. Πρίντεζης. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ότι η παπική «εκκλησιολογία» πάσχει εκ θεμελίων και εξαιτίας αυτής της «λεπτομέρειας»!

Ο κ. Πρίντεζης αναφέρει ότι η Σύνοδος συγκλήθηκε «κατόπιν προσκλήσεως του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου», αποφεύγοντας επιδεικτικά να τον αποκαλέσει Μέγα, Ισαπόστολο και Άγιο. Δεν πρόκειται για αβλεψία, αλλά για συνειδητό υποβιβασμό του προσώπου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον οποίο παρουσιάζει ως έναν ακόμη «βυζαντινό» αυτοκράτορα, ως έναν από τους άσημους αυτοκράτορες με το ίδιο όνομα.

Βεβαίως ο υποβιβασμός αυτός δεν είναι τυχαίος. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αποτελεί τον θεμελιωτή της Ρωμηοσύνης, η οποία υπήρξε και παραμένει το διαχρονικό αντίπαλο δέος του βαρβαρικού φραγκισμού, του παπισμού και γενικότερα του παποπροτεσταντικού δυτικού κόσμου. Είναι εκείνος που διέγνωσε ότι το μέλλον του κόσμου εδράζεται στην ελληνορθόδοξη πίστη και γι’ αυτό μετέφερε την πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους στη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη (330 μ.Χ.), γεγονός που η Δύση δεν συγχώρησε ποτέ!

Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τα παγανιστικά ρωμαϊκά ήθη και εισήγαγε τις αρχές του Ευαγγελίου ως τρόπο ζωής του κράτους, θεμελιώνοντας τον μεταγενέστερο παγκόσμιο πολιτισμό. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι καθιέρωσε το Συνοδικό Πολίτευμα ως τρόπο διοίκησης της Εκκλησίας, θεμελιώνοντας την ισότητα ψήφου όλων των επισκόπων. Αυτό το συνοδικό και κατ’ ουσίαν δημοκρατικό σύστημα ανέτρεψε αργότερα ο αιρετικός Παπισμός, επιβάλλοντας το απολυταρχικό και φεουδαρχικό σύστημα του φραγκισμού. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Παπισμός διέγραψε τον Άγιο Κωνσταντίνο από το «αγιολόγιό» του!

Σε ό,τι αφορά τη «γέννηση» του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, αυτό θεσπίστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και συμπληρώθηκε από τη Β΄, με την ισόκυρη και ισότιμη ψήφο και των 318 θεοφόρων Πατέρων, συμπεριλαμβανομένου και του αντιπροσώπου του Πατριαρχείου της Δύσεως. Καμία παπική αυθεντία δεν εισηγήθηκε, δεν ενέκρινε και δεν επικύρωσε το Σύμβολο της Πίστεως· αυτό αποτελεί καρπό της συνοδικής λειτουργίας της Εκκλησίας, την οποία κατάργησε ο αιρετικός Παπισμός και την αντικατέστησε με το δαιμονικό «πρωτείο εξουσίας» του «Πάπα», ως «κληρονομιά» του βαρβαρικού φραγκισμού, ως επιβίωση ως τις μέρες μας του μισάνθρωπου και ανελεύθερου μεσαιωνικού φεουδαρχισμού.

Στη συνέχεια του άρθρου του, ο κ. Πρίντεζης παραθέτει αποσπάσματα από προσφωνήσεις του «Πάπα» στον «κοινό εορτασμό», παρουσιάζοντάς τα ως έκφραση του «αλάθητου λόγου» του. Ο «Πάπας» μίλησε για το Σύμβολο της Πίστεως «που ενώνει δυόμισι δισεκατομμύρια χριστιανούς». Ποια ενότητα, όμως, υφίσταται σήμερα, όταν ο χριστιανικός κόσμος είναι κατακερματισμένος και διχασμένος, με πρωταρχική ευθύνη του Παπισμού και των αιρέσεων που παρήγαγε, κορυφαία εκ των οποίων ο Προτεσταντισμός; Η παραχάραξη του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, με την προσθήκη της φοβερής αιρέσεως του Φιλιόκβε δεν υπήρξε η κύρια αιτία αποκοπής του δυτικού Χριστιανισμού από τον αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας; Η αίρεση αυτή, αλλά και οι δεκάδες άλλες κακόδοξες πλάνες δεν κρατούν την δυτική χριστιανοσύνη (αποκλειστικά με δική της ευθύνη) σε ακοινωνησία με την Ορθόδοξη Ανατολή; Πού την βλέπει την ενότητα ο Λέων;

Επίσης αντί να δείξει δείγματα μετάνοιας ο αιρεσιάρχης «Πάπας» Λέων, σεβόμενος στοιχειωδώς το μεγάλο γεγονός της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, και να αναλογισθεί τις δεκάδες κακόδοξες εκτροπές της «εκκλησίας» του, τις οποίες συσσώρευσε αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία, να αναγνωρίσει το τρομακτικό λάθος της «εκκλησίας» του να παραχαράξει το Ιερό Σύμβολο, αερολογούσε, κάνοντας εκκλήσεις να «απορριφθεί με δύναμη η χρήση της θρησκείας για τη δικαιολόγηση πολέμων και βίας, θεμελιωτισμού και φανατισμού»! Υποβάθμισε το σωτηριολογικό μήνυμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου σε κοινωνιολογικά ευχολόγια περί πολέμων και φανατισμού, απογυμνώνοντας την επέτειο από το θεολογικό της περιεχόμενο!

Ακόμη χειρότερα, διατύπωσε αφελείς και θεολογικά αβάσιμες σκέψεις περί του ποιος είναι ο Χριστός «για τον σύγχρονο άνθρωπο», αγνοώντας ότι ο «Χριστός» του Παπισμού δεν είναι ο Χριστός της Εκκλησίας. Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως με το Filioque αλλοιώνει τη διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος και εισάγει δύο πηγές στη Θεότητα, γεγονός με ανυπολόγιστες σωτηριολογικές συνέπειες.

Η Α΄ και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, υπό τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διακήρυξαν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου του Πατρός. Η προσθήκη του Filioque δεν αποτελεί απλή δογματική διαφοροποίηση, αλλά χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Vladimir Lossky, «ολόκληρη η τριαδολογία κρέμεται από το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος»[2]!

Το πλέον όμως τραγικό γεγονός του δήθεν εορτασμού είναι ότι ο προσελθών να τιμήσει τους Θεοφόρους Πατέρες, «Πάπας» Λέων, είναι κατεγνωσμένος από Αυτούς ως αιρετικός, εφόσον αυτός και η «εκκλησία» του πρεσβεύουν την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος». Και τούτο διότι, οι Θεοφόροι Πατέρες κατέγνωσαν και καταδίκασαν την κακοδοξία του αιρεσιάρχη Αρείου, περί κτιστότητας του Θεού Λόγου και δι’ αυτής κατέγνωσαν και καταδίκασαν κάθε σχετική κακοδοξία και επομένως την κακοδοξία περί «Κτιστής Χάριτος» της σχολαστικής «θεολογίας» του Θωμά Ακινάτη.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως ο Παπισμός αμφισβήτησε και αρνήθηκε έμπρακτα την θεοπνευστία των αγίων Πατέρων των ως άνω Αγίων Οικουμενικών Συνόδων (όπως και ολοκλήρου του Συνοδικού Συστήματος της Εκκλησίας). Θεωρούν λανθασμένη, ή τουλάχιστον ανεπαρκή την απόφασή τους, όσον αφορά (και) την προαιώνια εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Θεό Πατέρα, όπως ρητά και ξεκάθαρα βεβαίωσε ο Χριστός: «Όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού» (Ιωάν.15,26). Γι’ αυτό διόρθωσε το «λάθος» τους, αναπλήρωσε την «ανεπάρκειά τους», προσθέτοντας – παραχαράσσοντας το Ιερό Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Φιλιόκβε!

Η παραχάραξη του Συμβόλου της Πίστεως συνιστά πέραν πάσης αμφιβολίας έμπρακτη άρνηση της θεοπνευστίας των Οικουμενικών Συνόδων και ασέβεια προς το Άγιο Πνεύμα το Οποίο ενεργεί, διδάσκει και οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν.16,18), δια του Συνοδικού Συστήματος. Ανακύπτει, έτσι, το αμείλικτο ερώτημα: ποιοι πάπες είναι τελικά «αλάθητοι»: Οι προ του σχίσματος, που ομολογούσαν την ορθόδοξη πίστη και απάγγειλαν το απαραχάρακτο Σύμβολο της Πίστεως, ή οι μεταγενέστεροι φραγκολατίνοι που επέβαλαν την κακοδοξία;

Ολοκληρώνοντας το άρθρο του, ο κ. Πρίντεζης επισημαίνει ότι ο «Πάπας» απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque. Η πράξη αυτή δεν συνιστά πράξη εντιμότητας, αλλά κορύφωση της παπικής υποκρισίας: απήγγειλε ένα Σύμβολο στο οποίο δεν πιστεύει, με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει τους Ορθοδόξους!

Η ίδια τακτική ακολουθείται και από τους παπικούς στην Ελλάδα, οι οποίοι αποκρύπτουν τη δογματική πίστη της «εκκλησίας» τους, απαγγέλλοντας το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως για λόγους σκοπιμότητας. Σε καμιά περίπτωση δεν θα απέρριπταν έναν «δογματικό όρο» της «εκκλησίας» τους, διότι θα θεωρούνταν «αφορισμένοι», όπως είχε ορίσει για τους αρνητές του Φιλιόκβε, το 1274, η Β΄ «Σύνοδος» της Λυών!

Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας με την τραγική διαπίστωση, ότι ο Παπισμός παραμένει, όχι απλά αμετανόητος στις δεκάδες κακόδοξες πλάνες του, αλλά συνεχίζει να κάνει «επιδερμικές» αλλαγές, όπως το ερπετό χαμαιλέων, για να πλανεύει, να παραπλανά, για αποκομίζει οφέλη. Ακολουθεί την πάγια τακτική του, αυτή που έκανε πάντα: χρησιμοποιεί την υποκρισία η οποία είναι θεμελιωμένη στο παπικό «δόγμα»: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Έτσι, εν προκειμένω, οι θεατρινισμοί του «Πάπα» Λέοντα στην κακοστημένη «φιέστα» στην Νίκαια, όχι μόνο απόδοση τιμής δεν απέδωσε για τους εορτασμούς της επετείου για τα 1700 χρόνια της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, αλλά επέδειξε ξεκάθαρη ασέβεια προς το Συνοδικό Πολίτευμα της Εκκλησίας, το οποίο έχουν εκτοπίσει και ακυρώσει οι δύο κορυφαίες παπικές κακοδοξίες: το δαιμονικό «πρωτείο» και το εωσφορικό «αλάθητο»!

Και κάτι τελευταίο: Καλούμε φιλικά, τόσο τον υπερφίαλο «αλάθητο» εγκάθετο του Βατικανού Λέοντα, όσο και τον εν Ελλάδι παπικό «αρχιεπίσκοπο» Ν. Πρίντεζη, να αφήσουν τα εύκολα και ανέξοδα ευχολόγια για «υπέρβαση του σκανδάλου των διχασμών», τους φθηνούς συμψηφισμούς ευθυνών και κάθε άλλη αοριστολογία και να κάμουν το μεγάλο άλμα υπέρβασης των κακοδοξιών της «εκκλησίας» τους. Να αναγνωρίσουν τις δεκάδες κακοδοξίες της – κατεγνωσμένες από πλειάδα Συνόδων- τις οποίες πρόσθεσε ο Παπισμός στον πολύπαθο δυτικό Χριστιανισμό, νοθεύοντας την μόνη σώζουσα πίστη της Εκκλησίας, την «άπαξ παραδοθήση τοις αγίοις» (Ιουδ.3). Τους καλούμε να μετανοήσουν ειλικρινά και όχι υποκριτικά, οδηγώντας επίσης σε μετάνοια και τους πολυπληθείς οπαδούς του φραγκολατινισμού. Να επιστρέψουν στην αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την αεί αδιαίρετη, από την οποία αποσκίρτησαν και παραμένουν εκτός αυτής, τα τελευταία χίλια χρόνια! Όσο θα παραμένουν αμετανόητοι και πεισματικά αγκιστρωμένοι στο πλέγμα των κακοδοξιών τους, αυτοί και μόνον αυτοί, θα είναι, τόσο στον νυν αιώνα, όσο και στον μέλλοντα, υπαίτιοι του σκανδάλου των διχασμών!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών