Ὁ παραλυτικὸς τῆς Καπερναούμ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΚΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου» (Ματθ. Θ΄ 6)!

 

Εἶναι γνωστόν, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τὸ θαῦμα τοῦτο ὅπερ ἠκούσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν! Γνωστὸν ἐκ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, ὅτε τοῦτο ἐδιδάσκετο ἐκ τῶν σχολικῶν βιβλίων, καὶ ὅτε, πέραν τῆς κάθε ἄλλης γνώσεως, προηγεῖτο διὰ τοὺς μαθητὰς ἐκείνων τῶν εὐλογημένων ἐποχῶν, ἡ κατὰ Χριστὸν παιδεία καὶ μόρφωσις τῆς … παιδικῆς ἀθωότητος!

Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἀδελφοί μου, ἦσαν καὶ εἶναι … ἄπειρα! Δὲν εἶναι μόνον ὅσα ἀναγράφονται εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα καὶ πολὺ … μεγαλύτερα καὶ θαυμαστώτερα ἀπὸ αὐτά! Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἔγιναν καὶ γίνονται εἰς κάθε ἐποχήν, ἀλλὰ καὶ εἰς κάθε τόπον, καὶ διὰ τούτων, θέλει ὁ Θεὸς νὰ δείξῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τὴν παρουσίαν Του καὶ τὴν ἀγάπην Του …! Πολλάκις δὲ εἴπομεν, ὅτι τὰ Θαύματα τοῦ Κυρίου, δὲν γίνονται καὶ δὲν ἀναγράφονται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, διὰ νὰ ἐντυπωσιαζώμεθα καὶ νὰ ἐκπληττώμεθα, … ἀλλὰ διὰ νὰ διδασκώμεθα καὶ πιστεύωμεν εἰς τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ!

Ὁ, ἐν προκειμένῳ, παραλυτικὸς οὗτος τοῦ περιγραφομένου θαύματος, εὑρίσκεται «καθηλωμένος» εἰς τὴν κλίνην τῆς ἀσθενείας του καί … ἐπ’ αὐτῆς φέρεται ὑπὸ τῶν φίλων του πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ! Σκοπός, ἀσφαλῶς, τῆς μεταφορᾶς αὐτοῦ πρὸ τοῦ Διδασκάλου εἶναι ἡ θεραπεία του! Εἶδεν ὁ Κύριος, - λέγει τὸ ἱερὸν κείμενον – τὴν πίστιν τῶν εὐλογημένων ἐκείνων φίλων …! Ὄχι τόσον τὴν πίστιν τοῦ παραλύτου, τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς καὶ οὗτος διέθετε, ὅσον κυρίως, ἐκείνων … οἵτινες ὑποβάλλονται εἰς τὸν κόπον καὶ τὸν μεταφέρουσιν ἐπὶ τοῦ κραββάτου καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουσι τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Παντοδύναμος Θεός, θὰ θεραπεύσῃ τὸν βασανιζόμενον ὑπὸ τῆς ἀνιάτου ταύτης ἀσθενείας, φίλον των! Ναί! Ἡ θεραπεία τούτου τοῦ παραλυτικοῦ, πέραν τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ὑγείας ποὺ θὰ προσφέρῃ εἰς τὸν ἀσθενῆ, ἐπιβραβεύει καὶ τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην τῶν φίλων του!

 

Ὁ τρόπος τῆς θεραπείας!

«Ἰδών», λοιπόν, «ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»! Ἀσφαλῶς, καὶ δὲν ἀνέμενον, - οὔτε οἱ παριστάμενοι Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, οὔτε οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ λοιπὸς ὄχλος, - τοῦτον τὸν λόγον τοῦ Διδασκάλου! Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἅπαντες ἀνέμενον τὴν ἄμεσον θεραπείαν τοῦ ἀσθενοῦντος! Πρὸς τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ προσέτρεχον οἱ περισσότεροι – κυρίως δὲ οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, - πλησίον τοῦ Ραββί …! Οὐχί, διὰ νὰ ἀκούσωσι τὴν ὑπέροχον καὶ μοναδικὴν διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ … θεωρῶσι τὰ ἄπειρα καὶ μέγιστα θαύματά Του, καὶ ἱκανοποιῶσιν, οὕτω, τὴν περιέργειάν των!

Ὁ Κύριος καὶ Θεός, σπεύδει πρωτίστως ἵνα συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλυτικοῦ! Ἁπάσσας τὰς ἁμαρτίας του, καὶ κυρίως καὶ πρωτευόντως, ἐκείνας αἵτινες ὑπῆρχον … ἡ αἰτία τῆς βαρυτάτης ταύτης ἀσθενείας του! Ὄχι, βεβαίως, διότι δὲν θὰ ἠδύνατο ἵνά τον θεραπεύσῃ καὶ ἄνευ ταύτης τῆς συγχωρήσεως, … ἀλλὰ διὰ νὰ δείξῃ εἰς πάντας, ἐκεῖνο ὅπερ ψάλλομεν εἰς τὸν Παρακλητικὸν κανόνα τῆς Θεοτόκου, «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»! Ὅμως, ἡ «κίνησις» αὕτη τοῦ Διδασκάλου, - ἥτις καὶ ὑποδηλοῖ τὴν Θεότητά Του, - ἠκούσθῃ ὡς βλασφημία εἰς τοὺς παρισταμένους γραμματεῖς, καὶ ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται … κατηγοροῦντες τὸν Χριστόν, ὅτι … «οὗτος βλασφημεῖ»! Τότε ὁ Κύριος, δεικνύων διὰ δευτέραν φορὰν (ἐν προκειμένῳ), τὴν Θεότητά Του, «καὶ ἰδὼν … τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

Ἀμέσως δὲ ἐν συνεχείᾳ, τοὺς ἐρωτᾷ: «Τί νομίζετε ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπω εἰς τὸν παράλυτον˙ σοῦ συγχωρῶ τὰς ἁμαρτίας σου, ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω ὀρθὸς καὶ περιπάτησε;» Βεβαίως, ἐκεῖνοι ἐθεώρουν εὐκολώτερο, … τὸ λόγο ἀπὸ τὸ Θαῦμα! Ἐθεώρουν, ὡς ἄνθρωποι, ὅτι … «εὔκολο εἶναι νὰ λές, παρὰ νὰ κάνῃς …»! Ὁ Διδάσκαλος ὅμως, … κάνει καὶ τὰ δύο! Ἀφοῦ συγχωρεῖ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλύτου, - αἵτινες ἦσαν καὶ ἡ αἰτία τῆς παραλυσίας του, - ἀποδεικνύει τὴν … συγχώρησιν, διὰ τῆς θεραπείας˙ καὶ οὕτω διὰ τρίτην φοράν, καταδεικνύει τὴν Θεότητά Του δι’ αὐτῆς ταύτης τῆς συγχωρήσεως!  

 

«Ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν» (Ἰακ. Δ΄ 8)!

Θέλομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν, συνήθως, ἡμεῖς οἱ … ἐπιπόλαιοι χριστιανοί, οὐχὶ μίαν καὶ οὐσιαστικὴν σχέσιν μὲ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, ἀλλά, ἀντιθέτως μίαν τοιαύτην … εἰκονικὴν καὶ ἐπιδερμικήν! Νὰ δείχνωμεν εἰς τοὺς ἄλλους τὴν δῆθεν ἐπαφήν μας μὲ τὸν Θεόν, καὶ οὐχὶ ἵνα τὴν ἐκφράζωμεν, εἰς τὸν Ἴδιον τὸν Χριστόν! Ἂς ἴδωμεν … καὶ θὰ ἐννοήσωμεν!

Διατί πλησιάζομεν πρὸς τὸν Κύριον; Τί ζητοῦμεν ἀπ’ Αὐτόν; Θαύματα; Εἶναι τόσα τὰ θαύματά Του ὥστε δὲ δύναται κάποιος, οὔτε κἂν νὰ τὰ ἀπαριθμήσῃ…! Μεγάλα καὶ τεράστια καὶ πολλάκις συγκλονιστικά! Εἶναι τόσα τὰ Θαύματά Του, ἀκόμη καὶ σήμερον, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν, νὰ αἰσθάνωνται τὴν παρουσίαν Του … πλησίον των! Δὲν εἶναι Θαῦμα, ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως; Δὲν εἶναι Θαῦμα τρισμέγιστον, … τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Δεσποτικὸν Αἷμα, κατὰ τὴν Θείαν Κοινωνίαν; Δὲν εἶναι, ἐπίσης, Θαῦμα, ἡ μυστικὴ σύζευξις ἀνδρὸς καὶ γυναικός, κατὰ τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου; … Δὲν αἰσθανώμεθα … θαῦμα, αὐτὴν ταύτην τὴν ἰδίαν τὴν ζωήν μας; Βεβαίως, ὑπάρχουσιν οἱ διαρκῶς αὐξανόμενοι … ἄπιστοι˙ ἀλλὰ τί πρὸς τοῦτο; Ἐὰν … οἱ τυφλοὶ δὲν βλέπουσι, δὲν σημαίνει τοῦτο ὅτι … δὲ ὑπάρχει τὸ φῶς! Ποῖον, ἆραγε, πιστεύομεν˙ τὸν Χριστὸν ἢ τούτους;

Εἶναι τόσαι αἱ ἀποδείξεις διὰ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ἡμῶν, - διὰ τοὺς βλέποντας, βεβαίως! - … ὅσοι καὶ … οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου τῆς θαλάσσης! Τοῦτο καὶ μόνον, μᾶς ἀρκεῖ! Δὲν εἶναι ὅμως τοῦτο τὸ … ζητούμενον! Ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτησεν ὁ Κύριος καὶ ἐπεβράβευσεν εἰς τὸ προαναφερθὲν θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ, εἶναι ἡ Πίστις ἐκείνη τὴν ὁποίαν διέκρινεν ὁ Παντογνώστης Κύριος! Δὲν εἴμεθα οἱ καλοὶ χριστιανοί, ἐπειδὴ ἐκκλησιαζώμεθα ἢ ἐπειδὴ νηστεύομεν ἢ ἐπειδὴ κάμνομεν μίαν προσευχὴν καὶ μάλιστα πολλάκις σύντομον καὶ … ἀφηρημένην! «Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 15), εἶπεν ὁ Κύριος! Συνεπῶς, … καλὸς καὶ ὁ ἐκκλησιασμός, καλὴ καὶ ἡ νηστεία, καλὰ … ὅλα, ἀλλὰ κυρίως … νὰ ζῶμεν διὰ τὸν Κύριον! Ὁ σύγχρονος ἅγιος, ὁ γέρων Πορφύριος, ἔλεγε καὶ ἐπανελάμβανεν ἀλλὰ καὶ συνιστοῦσε, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν ἀντέχω»! Τί λόγος, ἀλήθεια, … ἀλλὰ καὶ πόσον μεγάλας ἀληθείας κρύπτει, ἢ μᾶλλον ἀποκαλύπτει!

Ἑπομένως, φίλοι μου, ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἐξαρτᾶται, ὄχι τόσον ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ … κατὰ πόσον ἡμεῖς ἠθέλομεν καὶ ἀγαπῶμεν Αὐτόν! Ὅσον Τὸν προσεγγίζωμεν, τόσον καὶ θὰ αἰσθανώμεθα τὴν ἀγάπην Του καὶ τὴν παρουσίαν Του πλησίον ἡμῶν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

Κυριακή 19 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ποιοι είναι φίλοι μας;

 

Εἶναι, ἆραγε, δυνατὸς ὁ δαίμων; - π.Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026) 

«Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες» (Ματθ. Η΄ 31).

 

Εἶναι, ἆραγε, δυνατὸς ὁ δαίμων;

Εἴς τινα σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν καὶ μᾶς δίδεται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι τὸ πονηρὸν πνεῦμα, δὲν εἶναι ἁπλῶς … πειρασμός, ὅστις ἐργάζεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως διὰ τὴν ὁλικὴν καταστροφὴν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ ἄρχων τοῦ κακοῦ˙ τὸ «ἀντίπαλον δέος» ἔναντι τοῦ Θεοῦ˙ ὁ «θεός» τοῦ κακοῦ, καὶ ὅ,τιδήποτε ἄλλο δύναται νὰ δημιουργήσῃ ἡ ἀνθρωπίνη φαντασία! Εἰδικῶς, εἰς τὸ Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, διαπιστοῦμεν ὅτι, ναὶ μὲν οὗτος ὁ μυσαρὸς ὑποτάττεται εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ πρὶν ἐπιτεθεῖ ἐναντίον τοῦ δικαίου, ζητεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸν τήν … ἄδειαν προκειμένου ἵνα συντρίψῃ κυριολεκτικῶς τὸν ἀθῶον καὶ δίκαιον Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ ὅταν λαμβάνῃ ταύτην «κινεῖ τὸ σύμπαν», - κατὰ κυριολεξίαν, - προκειμένου ἵνα φέρῃ τὴν καταστροφήν! Ἐδημιούργησε πυρίνην βροχὴν κατακαίων τὴν ὑλικὴν περιουσίαν τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ τυφῶνα καὶ σεισμόν, κατεδαφίζων τὸ οἴκημα εἰς τὸ ὁποῖον ηὐφραίνοντο τὰ τέκνα του˙ ἐπιστρατεύει δὲ ἐν συνεχείᾳ λησταρχικὰς ὁμάδας καὶ κλέπτουσι τὰ κτήνη αὐτοῦ καὶ ἐπιφέρουσι κατ’ οὐσίαν … τὴν ὁλικὴν ὑλικήν του καταστροφήν!

Βλέπομεν ἐπίσης εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην καὶ ἐν ὅσῳ ὁ Κύριος εὑρίσκεται εἰς τὸ σαραντάριον ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, νηστεύων καὶ ἀγωνιζόμενος ὡς ἄνθρωπος, νὰ δέχεται τὴν τριττὴν ἐπίθεσιν τοῦ πειρασμοῦ, ὅστις ἐπαίρεται ὅτι εἶναι ὁ … κυρίαρχος τῶν βασιλειῶν καὶ τῶν δοξῶν τοῦ κόσμου, καὶ τὰς ὁποίας ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὰς δώσῃ εἰς τὸν Χριστόν, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι Οὗτος θὰ «πέσῃ ἵνα προσκυνήσῃ τοὺς πόδας τοῦ μυσαροῦ»! Φαίνεται, ἐν προκειμένῳ, βέβαιος, ὅτι ὁ Κύριος θὰ πλανηθῇ ἀπὸ τὰ «δῶρα» του, ἀλλὰ κάμνει λάθος ἐκτίμησιν!

Ἐκ τούτων τῶν δύο Ἁγιογραφικῶν ἀναφορῶν, ἀντιλαμβανόμεθα εὐκόλως, ὅτι ὄντως ὁ διάβολος εἶναι ἓν πανοῦργον ἀλλὰ καὶ ἰσχυρότατον πνεῦμα, τοῦ ὁποίου, ὅμως, τὴν δύναμιν ἐλέγχει καὶ διαχειρίζεται ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος!

 

Οἱ δαιμονιζόμενοι!

Εἶναι οἱ ταλαίπωροι καὶ δυστυχεῖς ἐκεῖνοι ἄνθρωποι οἵτινες κατελήφθησαν καὶ κυριαρχοῦνται, σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ὑπὸ τῶν δαιμόνων! Εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες δὲν δύνανται ἵνα ἐλέγχωσιν ἑαυτούς, οὔτε εἰς τοὺς λόγους των, οὔτε δὲ καὶ εἰς τὰς κινήσεις των! Ἐνθυμούμεθα ἐν προκειμένῳ τὴν κραυγὴν τοῦ δυστύχου ἐκείνου πατρός, ὅστις ἐκθέτων τὴν τραγικὴν κατάστασιν τοῦ δαιμονιῶντος υἱοῦ του, εἶπεν εἰς τὸν Κύριον: «πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ» (Ματθ. ΙΖ΄ 15)!

Σήμερον, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν καὶ ἐκεῖ τὸν συναντῶσι δύο δαιμονιζόμενοι! «Χαλεποὶ λίαν»˙ οὕτω τοὺς χαρακτηρίζει τὸ ἱερὸν κείμενον, καὶ προσθέτει, «ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης»! Δηλαδή, ἁπλῷ τῷ λόγῳ, … λίαν ἐπικίνδυνοι δι’ ἐκεῖνον ὅστις καὶ θὰ ἀπεπειρᾶτο ἵνα διέλθῃ δι’ ἐκείνης τῆς ὁδοῦ …! Ἅπαντες, ἢ ἴσως οἱ πλείονες ἐξ ἡμῶν, θὰ ἔχωμεν ἴδῃ εἰς τὴν ζωήν μας, τοιούτους ἀνθρώπους, βασανίζομένους ὑπὸ ἀκαθάρτων πνευμάτων! Ἁπάντων τούτων, κοινὸν χαρακτηριστικόν, θὰ ἐλέγωμεν, εἶναι, τὰ ἠλλοιωμένα χαρακτηριστικὰ τῶν προσώπων των, ἅτινα καὶ προσδίδουσιν εἰς τούτους τοὺς ταλαιπώρους, ὄψεις καὶ ἐκφράσεις, κυριολεκτικῶς, … δαιμονικὰς καὶ ἀποκρουστικάς! Ὅμως ὁ Κύριος, «τολμᾷ» ἵνα ἔμβῃ εἰς τὴν ἐπικίνδυνον ταύτην ὁδόν, διὰ νὰ ἀποκαλύψῃ, ἀφ’ ἑνός, τὰς μεθοδείας τοῦ πονηροῦ, ἀλλὰ καί, ἀφ’ ἑτέρου, διὰ νὰ σώσῃ καὶ βοηθήσῃ τοὺς δύο τούτους βασανιζομένους ἀνθρώπους!

Ἔρχεται ὁ Παντοδύναμος Θεός, διὰ νὰ κατατροπώσῃ τὸν δῆθεν δυνατόν! Ἔρχεται ὁ Κύριος, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἅπαντας ἡμᾶς, ὅτι ἡ δύναμις τοῦ … κακοῦ «τροφοδοτεῖται» κυρίως ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους, ὅταν ἡμεῖς θέλομεν καὶ συμφωνῶμεν καὶ ἐργαζώμεθα τὸ κακόν! Ἐκεῖνοι οἵτινες ὑπῆρξαν συνειδητοὶ … λάτραι καὶ ἐπίστευσαν καὶ ἠγάπησαν τὸν Κύριον, πάντοτε «ἀδιαφοροῦσαν» διὰ τὸν διάβολον, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ βρωμερά του τεχνάσματα! Οἱ δαίμονες τρέμουσι πρὸ τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου! Ἐνῶ τοὺς πάντας ἠπείλουν μέσῳ τῶν δύο τούτων δυστύχων, … καὶ εἰς πάντας ἐπετίθεντο καὶ ἐκακοποίουν ἅπαντας ἀδιακρίτως, βλέποντες τὸν Κύριον ἐρχόμενον, … ἔμφοβοι καὶ τρέμοντες, πίπτουσι πρὸς τοὺς πόδας Του, ἐκλιπαροῦντες, … «ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων»!

 

Ἡ Δύναμις τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου! 

Δὲν μᾶς ἀνησυχεῖ, φίλοι μου ἀγαπητοί, τὸ ἐὰν ὁ δαίμων εἶναι ἰσχυρὸς καὶ πόσην δύναμιν ἔχει! Ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου δὲν δύναται ἵνά μᾶς ἀπειλήσῃ … οὐδεὶς καὶ οὐδέν! Ὅταν "ὑπέστρεψαν ... οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου", ὁ Κύριος, ἐνισχύει τοὺς μαθητάς Του καὶ τοὺς ἰσχυροποιεῖ ἀπέναντι τῶν δαιμονίων, μὲ λόγους ... μοναδικούς! "Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ" (Λουκ. Ι΄ 17-20). Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ζητεῖ καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεόν, τὸ κακὸν δὲν δύναται νὰ τὸν ἐνοχλήσῃ.

Τοῦτο, βλέπομεν, κατ᾿ ἐπανάληψιν καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων - μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστήν,  - συνεχίζεται ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ μὲ τὴν Δύναμιν καὶ ὑπὸ τὸ Παντοδύναμον Ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ!  Ὅταν δέ, τοῦτο ἐγένετο κάποτε ἐπιπολαίως καὶ  χωρὶς τὴν δέουσαν σοβαρότητα καὶ ὑπὸ ἀναρμοδίων προσώπων, τότε ὁ δαίμων προέβη εἰς βαρείας βιαιοπραγίας. Ὅταν «ἐπεχείρησαν ... τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτὰ», οἵτινες ἐθεώρησαν ... ἁπλῆν τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐξορκισμοῦ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων,  τότε, «ἀποκριθὲν ... τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπε· τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; Καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ κατακυριεύσας αὐτῶν ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου» (Πράξ. ΙΘ΄ 13-16).

Συνεπῶς, ὁ δαίμων δὲν εἶναι ἀνίσχυρος, ὥστε νὰ δύναταί τις νὰ ... ἀστειεύεται μετ’ αὐτοῦ, ἀλλά, τοὐναντίον, εἶναι ἐπικίνδυνον καὶ «μυσαρὸν καὶ ἐβδελυγμένον καὶ ἀλλότριον καὶ μισάνθρωπον πνεῦμα» (Εὐχὴ κατηχήσεως), τὸ ὁποῖον … εἴτε ἐὰν λάβῃ ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Κυρίου, εἴτε δώσομεν ἡμεῖς εἰς τοῦτο … δικαιώματα, δύναται νὰ καταστρέψῃ τὰ ... πάντα!

 

Ἂς ἐπιλέξωμεν … !

Ἐκ τῶν ὅσων προείπομεν, ἀγαπητοί μου, εὐκόλως συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἐχρίσθημεν εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου μας. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπετάχθημεν «τὸν σατανᾶν καὶ πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ» (Ἀπόταξις κατηχουμένου) καὶ συνετάχθημεν τῷ Χριστῷ, ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τὴν δύναμιν - ἐν τῷ Ὀνόματι Αὐτοῦ - νὰ εἴμεθα ἰσχυρότεροι τοῦ ... πονηροῦ καὶ οὗτος νὰ ... τρέμῃ ἡμᾶς καὶ ὄχι ἡμεῖς αὐτόν! Ἀλλὰ προσοχή ...! Αὕτη ἡ ὑπερίσχυσις ἡμῶν ἰσχύει ἐν ὅσῳ εὑρισκόμεθα ἀγωνιζόμενοι πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ὑπὸ τὴν προστασίαν Του!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

Κυριακή 12 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Πανηγύρι Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών 2026

Στις 23 Ιουνίου 2026 το απόγευμα, στον Πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών τελέστηκε με την δέουσα θρησκευτική λαμπρότητα ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου.

Κατά το διήμερο 23-24 Ιουνίου, μνήμη του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου εορτάζει και πανηγυρίζει ο φερώνυμος Ιερός Ναός των Πατρών ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή της Παραλίας Πατρών. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος λάμπρυνε την Ιερά Πανήγυρη και χοροστάτησε του Αρχιερατικού Πανηγυρικού Εσπερινού μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε και επαίνεσε τον Ιερατικό Προϊστάμενο του Ναού πρωτ/ρο π. Αντώνιο Ρουμελιώτη καθώς και τον συνεφημέριό του πρωτ/ρο π. Ιωάννη Μιχαλόπουλο για την υποδειγματική συμμετοχή των παιδιών των κατηχητικών συνάξεων στην ακολουθία μαζί με τους κατηχητές και τις κατηχήτριές τους αλλά και για το έργο που επιτελούν με την νεολαία σε γενικότερο επίπεδο.

Πιο συγκεκριμένα ο Σεβασμιώτατος ανέφερε: «Αδελφοί μου, με την χάρη Του Θεού φτάσαμε πάλι να εορτάσομε το Ιερόν Γενέθλιον του Τιμίου Ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου σ’αυτόν τον περικαλλή Ναό και σε αυτήν την ευλογημένη ενορία του Τιμίου Προδρόμου της Παραλίας των Πατρών. Θα ήθελα να εκφράσω από τα βάθη της ψυχής μου τις θερμότατες ευχές μου προς όλους σας για έτη πολλά, άγια και ευλογημένα κυρίως προς τους Ιερείς σας, στον πατέρα Αντώνιο και στον πατέρα Ιωάννη, σε όλο το προσωπικό του Ναού, στους Ιεροψάλτας, τους επιτρόπους, τους νεοκόρους και σε όλους εσάς μικρούς και μεγάλους-το ευλογημένον αυτό ποίμνιο της ενορίας αυτής. Θα ήθελα ακόμα να εκφράσω την χαρά μου γιατί όταν ήλθα εις τον Ιερόν Ναόν, δεκάδες παιδιών με υπεδέχθησαν και δεκάδες παιδιών ήρθαν εδώ ενώπιόν μου για να πάρουν την αρχιερατική και την πατρική ευχή και ευλογία μου.

Αυτό είναι πολύ σπουδαίο! Μια ζωντανή ενορία που παρουσιάζει τόσα παιδιά, έχει να επιτελέσει ένα σπουδαίο έργο, ώπερ και επιτελεί και γι’αυτό θα ήθελα να εκφράσω την ευαρέσκειά μου στους Ιερείς του Ναού και σε όλους εσάς οι οποίοι εργάζεσθε σε αυτόν τον Ιερόν Αμπελώνα!»

Ανέφερε πάλι στο τέλος της ακολουθίας τα εξής: «Τα παιδιά του κατηχητικού είναι εδώ μπροστά μας, θα τους δώσουμε από ένα αναμνηστικό, έχει ετοιμάσει εδώ ο πατήρ Αντώνιος και οι κατηχητές και κατηχήτριες… Μου έδωσαν και εμένα ένα, είναι ένα cd με τις δραστηριότητες σας (της ενορίας). Θα το δούμε και θα σας απολαύσουμε! Και πάλι σας συγχαίρω!»

Στον Αρχιερατικό Εσπερινό συμμετείχαν οι εξής κληρικοί: Ο Αρχιμανδρίτης π. Αρίσταρχος Γκρέκας (κληρικός της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών) που κήρυξε και σύντομο θείο λόγο για την εορτή κατόπιν ευλογίας του Σεβασμιωτάτου, ο πρωτ/ρος π. Νικόλαος Ρετσίκαλης, ο πρωτ/ρος π. Παναγιώτης Θωμάς, ο πρωτ/ρος π. Βασίλειος Πατσός, ο π. Χρήστος Μακρής, ο π. Δημήτριος Κανελλόπουλος, ο π. Νικόλαος Μανιάτης, ο π. Κωνσταντίνος Δαραμούσκας και ο π. Γρηγόριος Παντελής.

Τον Σεβασμιώτατο συνόδευσαν οι Διάκονοι: π. Σεραφείμ Αργυρόπουλος (Αρχιδιάκονος της Ι.Μ. Πατρών), π. Αιμιλιανός Γεωργακόπουλος και π. Γερμανός Ποριτσάνος.

Το Ιερό Αναλόγιο στελέχωσαν οι Ιεροψάλτες του Ναού κ. Εμμανουήλ Ρουμελιώτης και κ. Χαράλαμπος Αβραμόπουλος, ο Νικόλαος Αβραμόπουλος και ο Πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» κ. Πολύκαρπος Ευθυμάκης 

Από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος παρευρέθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης Επιχειρηματικότητας Έρευνας και Καινοτομίας κ. Παναγιώτης Παπαδόπουλος και από την Δημοτική Κοινότητα Παραλίας ο Πρόεδρος αυτής κ. Παναγιώτης Ζωγράφος. Επιπρόσθετα, το παρών έδωσε και ο Πρόεδρος του Εμπορικού και Εισαγωγικού Συλλόγου Πατρών κ. Γεράσιμος Κατσιγιάννης.

Μετά το πέρας της ιεράς ακολουθίας προσφέρθηκε σε όλους εκκλησιαστικό κέρασμα και δείπνο στον προαύλειο χώρο του Ιερού Ναού.

Κυριακή 5 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Τι είναι η Ιατρική;

 

Ὁ ἑκατόνταρχος! - π.Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον» (Ματθ. Η΄ 10).

 

Ἡ Πίστις!

 

Πολλάκις, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἠσχολήθημεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, μὲ τοῦτο τὸ κορυφαῖον θέμα τῆς πίστεως! Ἠσχολήθημεν καὶ ὅσον μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Κύριος θὰ ἀσχολούμεθα καὶ εἰς τὸ μέλλον, διότι τὸ μέγιστον τοῦτο θέμα, ἔχει συρρικνωθεῖ ὑπὸ τῶν ἐπιπολαίων ἀνθρώπων, καὶ δὴ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, οἵτινες … λέγοντες πίστιν, θεωροῦσιν ὅτι πρόκειται περί τινων ἐκδηλώσεων καὶ κινήσεων εἴτε προσευχῆς, εἴτε νηστείας, εἴτε ἐκκλησιασμοῦ, εἴτε, ἀκόμη καὶ ἑνὸς … «σταυροκοπήματος»! Ἀκούομεν ὑπὸ τῶν περισσοτέρων συνειδητῶν ἢ καὶ μή … ὀρθοδόξων, ἀλλὰ καὶ ὁμιλοῦμεν ἀκόμη καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, περὶ τῆς πίστεως, ὡς νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ ἁπλοῦ τινος καὶ ἀσημάντου στοιχείου τῆς πνευματικῆς μας ὑποστάσεως! Εὐκόλως καὶ «ἀνεξόδως» λέγομεν ὅτι πιστεύομεν, ἐνισχύοντες μάλιστα τοῦτον τὸν ἰσχυρισμόν μας μὲ τὰ «ἀδιάσειστα» ἐκεῖνα ἐπιχειρήματα, ὅπως … «πηγαίνω συχνὰ στὴν Ἐκκλησία», ἢ «νηστεύω», ἢ «προσεύχομαι» καθὼς καὶ ἄλλα παρόμοια! Ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ λεγόμενοι «ἄθεοι» καὶ «ἄπιστοι» καὶ «ἀρνηταί», οἵτινες πεισμόνως ἐμμένουσιν εἰς τὴν «λογικωτάτην» λογικήν, ὅτι τὰ πάντα ἐδημιουργήθησαν τυχαίως καὶ ἀποτόμως, καὶ ἄνευ οὐδενὸς περαιτέρω σκοποῦ!

 

«Ὡς κόκκον σινάπεως»!

 

Ἂς ἐνθυμηθῶμεν τὸν σχετικὸν Θεῖον λόγον: «Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν» (Ματθ. ΙΖ΄ 20)! Εἰς τοῦτον τὸν Λόγον, φίλοι μου ἀναγνῶσται, βλέπομεν ὅτι καταρρίπτονται ἅπασαι αἱ προαναφερθεῖσαι θεωρίαι περὶ τούτου τοῦ κορυφαίου θέματος! Πολλάκις, ὁ Κύριος, ὡμίλησε περὶ τοῦ θέματος τῆς Πίστεως καὶ φυσικῶς, … δὲν «συνήρτησε», καὶ οὔτε, βεβαίως «ἐξήρτησε» τὴν κορυφαίαν ταύτην κατάστασιν τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὰς ποικίλας ἐκδηλώσεις τὰς ὁποίας προανεφέραμεν! Ἡ Πίστις εἰς τὸν Θεόν, εἶναι ἡ ἀπόλυτος ἐμπιστοσύνη εἰς Αὐτόν! Εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ προελέγομεν εἰς προηγούμενο κείμενον ἀπὸ τούτου τοῦ «βήματος», ὅτι δηλαδή, ἡ Πίστις εἶναι ἕν … «ἀντίγραφον» τῆς σχέσεως τοῦ νηπίου μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ! Ὣς τὸ κάθε νήπιον, δὲν ἀποχωρίζεται τὴν μητέρα του, ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, καὶ οὔτε ἐμπιστεύεται οἷονδήποτε ἄλλον πλὴν ταύτης, οὕτω καὶ εἰς τὴν Πίστιν ὁ Κύριος, ταύτην τὴν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ ἀγάπην ἐπιζητεῖ, παρ’ ἐκείνων οἵτινες πιστεύουσιν εἰς Αὐτόν! «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 3).

Εἶναι ἀπαραίτητον δὲ ἐν προκειμένῳ, ἵνα ἐπισημάνωμεν, ὅτι οὔτε εἰς ἐκεῖνον τὸν «πλούσιον νεανίσκον», οὔτε εἰς τοὺς δύο ἐκείνους «τυφλοὺς τῆς Ἰεριχοῦς», οὔτε, ἐν προκειμένῳ, εἰς τὸν ἑκατόνταρχον, ἀλλ’ οὔτε καὶ εἰς τὴν ἐθνικὴν ἐκείνην Χαναναίαν, ἐπήνεσεν ὁ Διδάσκαλος τάς … προσευχὰς καὶ τὰς νηστείας των, ἀλλὰ ἐπέβλεψεν εἰς τὴν ὅλην ἀφοσίωσιν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς Αὐτόν!

Ἐπειδὴ ὅμως, πολλάκις, ἀναζητῶμεν τὴν πίστιν εἰς τὴν … ποσότητα, ὁ Χριστὸς μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ποσότης αὐτῆς εἶναι τόσον ἀσήμαντος καὶ μικρά, ὥστε νὰ μὴν ξεπερνᾷ ἀκόμη καὶ τὸ ἀνύπαρκτον βάρος ἑνὸς κόκκου σινάπεως, ἀκόμη καὶ τότε ἀρκεῖ αὕτη ἵνα ποιήσῃ θαύματα τεράστια καὶ ἀνήκουστα! Δύναται ἵνα μετακινήσῃ αὕτη, ἀκόμη και αὐτὰ τὰ … ἀμετακίνητα ὄρη! Ἀντιλαμβανώμεθα δέ, ἐν προκειμένῳ, ὅτι ὁ Κύριος καὶ κυριολεκτεῖ, ἀλλὰ καὶ διδάσκει ἐν ταυτῷ, ὅτι ἡ Πίστις δὲν εἶναι, οὐδὲν ἕτερον … παρὰ αὐτὴ αὕτη ἡ Παντοδύναμος δύναμις τοῦ Θεοῦ!

 

Ὁ ἑκατόνταρχος!

 

Σπανίως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, - ὡς ἀναγινώσκομεν εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, - ἐπαινεῖ τόσον ἐντόνως τὴν Πίστιν κάποιων ἀνθρώπων! Τοῦτο βλέπομεν κυρίως, εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν δύο … «ἐθνικῶν», δηλαδή, τοῦ ἑκατοντάρχου, ἀλλὰ καὶ τῆς Χαναναίας! Εἰς πολὺ δὲ περισσοτέρας περιπτώσεις, γίνεται Οὗτος, ἰδιαιτέρως ἐπικριτικὸς καὶ καυστικός, εἰς τὴν ὀλιγοπιστίαν καὶ ἀπιστίαν, ἀκόμη καὶ αὐτῶν τούτων τῶν μαθητῶν Του! «Ὀλιγόπιστε εἰς τί ἐδίστασας;», λέγει πρὸς τὸν Πέτρον, ὅτε τὸν προσεκάλεσεν ἵνα περιπατήσῃ ἐπὶ τῶν ὑδάτων τῆς Τιβεριάδος˙ «βλέπων» δέ, οὗτος, «τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. ΙΔ΄ 30)! Καὶ ὅτε, ἐπίσης, ἐφάνησαν «ἀδύνατοι» οἱ μαθηταί, ὅπως ἐκβάλωσι τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐκ τοῦ «σεληνιαζομένου» νέου, ἐπιπλήττει ὁ Κύριος τούτους καὶ ἐστιάζεται εἰς τὴν ἀπιστίαν των λέγων, τὸν Λόγον τὸν ὁποῖον προείπομεν˙ «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν»!

 

Ἡμεῖς, ἆραγε, πιστεύομεν;

 

 Πολλάκις ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ Ἱερὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐγράφησαν, ὄχι διὰ νὰ μᾶς ... ἐντυπωσιάζουν, εἴτε μὲ τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ Κυρίου καὶ μοναδικοῦ Διδασκάλου, εἴτε μὲ τὰ τεράστια ... θαύματά Του, οὔτε διὰ νὰ μᾶς συγκλονίζουν καὶ μᾶς συγκινοῦν μὲ τὰ Ἅγια Πάθη Του! Ὁ σκοπὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶναι ... ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν! Διὰ ταύτην τὴν σωτηρίαν, ἐνηνθρώπισεν ὁ Θεός, καὶ διὰ ταύτην ... ὡμίλησεν καὶ ἐθαυματούργησεν, καὶ διὰ ταύτην ... ἔπαθεν καὶ ἐτάφη καὶ ἀνέστη καὶ ἀνελήφθη! Συνεπῶς, καὶ τὸ σημερινὸν θαῦμα τὸ ὁποῖον μᾶς ἀφηγήθη τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, δὲν ἀνεγνώσθη διὰ νὰ ... ἐκπλαγῶμεν ἀπὸ τὴν Θείαν Δύναμιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀναρωτηθῶμεν ... «ἆραγε πίστεύομεν;»

Ὁ Κύριος, διδάσκων τοὺς μαθητάς Του, ὀλίγας ὧρας πρὸ τοῦ πάθους Του, ὑπόσχεται εἰς αὐτούς, "Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει" (Ἰωάν. ΙΔ΄ 12). Ὁ Θεῖος οὗτος Λόγος, θὰ ἐτόλμων νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ... μοναδικός, ἀφοῦ ὁ Κύριος βεβαιώνει ὅτι μὲ τὴν Πίστιν εἰς Αὐτόν, ὁ ἄνθρωπος θὰ κάμῃ ἔργα καὶ θαύματα, ἀνώτερα καὶ ἐκπληκτικότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἴδιος !!! Καὶ τοιαῦτα ... ὄντως ἐπέτυχον καὶ ἐθαυματούργησαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ! Ἂν μελετήσωμεν τὰ ἱερὰ Συναξάρια καὶ τὰς βιογραφίας τῶν Ἁγίων, παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων, θὰ ἴδωμεν τὴν πραγμάτωσιν τῆς τοιαύτης ὑποσχέσεως! Ἡ πίστις των καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸ Θεόν, ἐπέτυχεν ὅλα τὰ πνευματικά των ... κατορθώματα!

Ἐάν, ἀδελφοί μου, σταθῶμεν εἰλικρινεῖς πρὸς ἑαυτούς, καὶ ἐρευνήσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας καθίζησις ἥτις καὶ μᾶς χαρακτηρίζει, δὲν ὀφείλεται, οὔτε εἰς τὸν Θεὸν Ὅστις, - ὥς τινες ἰσχυρίζονται βλασφήμως, - μᾶς ἐγκατέλειψεν, οὔτε καὶ εἰς τὴν ἁμαρτωλότητα τῆς … ἐποχῆς μας! Ὄχι! Ὑπαίτιοι ταύτης, εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, οἵτινες «ἐψυχράνθημεν» ἀπέναντι εἰς τὸν Θεόν! 

Εὐχόμεθα, συνεπῶς, δι’ ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὑμᾶς, ἵνα ζωηρεύσωμεν ταύτην τὴν ἀσθενοῦσαν Πίστιν ἡμῶν καὶ κράξωμεν πρὸς Κύριον ἐκείνην τὴν σπαρακτικὴν κραυγήν τοῦ δυστύχου πατρὸς τοῦ σεληνιῶντος, … «πιστεύομεν κύριε· βοήθει τῇ ἀπιστίᾳ ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κτηνολατρεία - Απομίμηση σχέσης - Ανθρωπομορφισμός

 

«Οταν ο Καίσαρας είδε κάποτε στη Ρώμη κάποιους πλούσιους ξένους να περιφέρουν στην αγκαλιά τους και να χαϊδεύουν μικρά σκυλάκια και μαϊμούδες, ρώτησε αν οι γυναίκες στη χώρα τους δεν γεννούν παιδιά. Τους νουθέτησε έτσι με τρόπο πολύ αρχοντικό, επειδή σπαταλούν στα ζώα την έμφυτη τάση μας για αγάπη και στοργή, η οποία οφείλεται στους ανθρώπους».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Περικλής, κεφ. 1, στ. 1-5

Απομίμηση σχέσης

Μέσα σε αυτή την υπαρξιακή μοναξιά, το ζώο γίνεται το έσχατο καταφύγιο. Η σχέση μαζί του αποτελεί υποκατάστατο της χαμένης κοινωνικότητας. Πρόκειται για μια ψευδαισθητική απόπειρα του ατόμου να συγκροτήσει μια «κοινότητα» του ενός, ένα φαντασιακό καταφύγιο όπου ο ίδιος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, αποκομμένος από την αγωνία και τις απαιτήσεις της πραγματικής ανθρώπινης συνάντησης.

 

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η ρίζα του ανθρωπομορφισμού των κτηνών, ενός φαινομένου που λειτουργεί ως ένα ισχυρό ψυχικό και κοινωνικό placebo. Η αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη δεν εξαντλείται στη βιολογική επιβίωση, αλλά πραγματώνεται ως «σχέση», ως «ετερότητα» και «κοινωνία προσώπων». Το ανθρώπινο πρόσωπο συγκροτείται μόνο όταν εξέρχεται από το ατομικό του εγώ για να συναντήσει τον Αλλον, μια συνάντηση που εμπεριέχει ρίσκο, σύγκρουση, διάλογο αλλά και την αποδοχή της ελευθερίας του άλλου. Η σχέση ουσίας απαιτεί παραίτηση από την ατομική φιλαυτία, άσκηση αυτοπεριορισμού και αναζήτηση νοήματος μέσα από την αμοιβαία ισοτιμία.

 

Ωστόσο, τα ανασφαλή αυτόματα που πλημμυρίζουν τις σύγχρονες αστικές, δυστοπικές μεγαλουπόλεις αδυνατούν να αντέξουν το βάρος αυτής της υπαρξιακής πρόκλησης. Η ανθρώπινη σχέση τρομάζει, διότι δεν μπορεί να ελεγχθεί, δεν μπορεί να καταναλωθεί και δεν εγγυάται την απόλυτη επιβεβαίωση του εγώ. Αντίθετα, η σχέση με το κατοικίδιο ζώο προσφέρει μια εύκολη, ανώδυνη και απόλυτα ελεγχόμενη εναλλακτική. Ο σκύλος ή η γάτα δεν προβάλλουν αντιρρήσεις, δεν ασκούν κριτική, δεν απαιτούν διάλογο, ούτε θέτουν σε κίνδυνο τον ναρκισσισμό του ιδιοκτήτη.

 

Με ένα μπισκότο, μια κονσέρβα ή μια σύντομη βόλτα το ζώο ανταποκρίνεται με μια αντανακλαστική, ενστικτώδη υποταγή, την οποία ο αλλοτριωμένος άνθρωπος ερμηνεύει σαν «ανιδιοτελή αγάπη». Αυτό το ψυχολογικό υποκατάστατο επιτρέπει στον σύγχρονο άνθρωπο να αποφύγει την οδύνη της προσωπικής σχέσης, αντικαθιστώντας το Πρόσωπο με το Κτήνος. Ο σκύλος αντιμετωπίζει τον δεσπότη του σαν θεό, και ο δεσπότης απολαμβάνει αυτή την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, αποφεύγοντας την ανάγκη για πνευματική ωριμότητα, κοινωνική ευθύνη και υπαρξιακό βάθος.

 

Η εκδίωξη του παιδιού

Αυτή η οντολογική μετάθεση αποτυπώνεται με τρόπο ανάγλυφο και βίαιο στην καθημερινή αισθητική των πόλεών μας. Οι πόλεις, που ιστορικά γεννήθηκαν ως ο χώρος της κοινής συνύπαρξης, του Θεού, του Λόγου, της γιορτής και του αληθινού πολιτιστικού γεγονότος, έχουν μετατραπεί σε αποξενωμένα οικιστικά συγκροτήματα.

 

Οι ήχοι του κλάματος και του γέλιου των παιδιών είναι καλοδεχούμενοι, επειδή φέρουν διαχρονικά το ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μήνυμα για τη συνέχεια του συλλογικού βίου, την ανανέωση της κοινότητας και τη νίκη ενάντια στον θάνατο. Οι σύγχρονες γειτονιές ρυπαίνονται ηχητικά από τα ασταμάτητα αλυχτήματα των σκύλων. Ζώα φυλακισμένα σε μπαλκόνια πολυκατοικιών, καταδικασμένα να ξημεροβραδιάζονται μέσα στην ανία και τη νεύρωση, ή περιορισμένα στους κακορίζικους, μικρούς κήπους των αστικών μονοκατοικιών, εκτονώνουν την καταπιεσμένη φύση τους σε βάρος της κοινής ησυχίας και του δικαιώματος των ανθρώπων στη σιωπή και στον στοχασμό.

 

Η υποβάθμιση, όμως, δεν είναι μόνο ηχητική. Είναι κυρίως αισθητική και ηθική. Η βόλτα του ζώου μετατρέπεται σε μια πράξη βίαιης επιδρομής στον δημόσιο χώρο. Η ρύπανση των πεζοδρομίων, των εξώθυρων και των κοινόχρηστων χώρων με κόπρανα και ούρα αποτελεί την υλική αποτύπωση της πλήρους περιφρόνησης προς τον συνάνθρωπο. Ο δημόσιος χώρος παύει να είναι ο ιερός τόπος της αγοράς και της συνάντησης, και μετατρέπεται σε ένα απέραντο αποχωρητήριο, όπου η ιδιωτική επιθυμία του «κηδεμόνα» επιβάλλεται δικτατορικά πάνω στη συλλογική αισθητική, αποδεικνύοντας τη βαθιά αναπηρία της σύγχρονης κοινωνίας να παράγει κοινό βίο.

 

Η διολίσθηση αυτή λαμβάνει πλέον χαρακτηριστικά μιας πλήρους ανατροπής των φυσικών, λογικών και πνευματικών ιεραρχιών. Η εικόνα σκύλων που μεταφέρονται σε βρεφικά καρότσια, που τους διοργανώνονται πάρτι γενεθλίων με ειδικές τούρτες, ή που προσφωνούνται με τους ιερούς όρους «τα παιδιά μας» και «το μωρό μου» δεν συνιστούν απλώς γραφικές υπερβολές. Συμβολίζουν την πλήρη πραγμάτωση της πτώσης, της αντικατάσταση του Ανθρώπου από το Θηρίο, της απόλυτης σύγχυσης των οντολογικών επιπέδων.

 

Υποταγή στο ζώο

Αν προσεγγίσουμε το φαινόμενο μέσα από τη γλώσσα της βιβλικής και πατερικής παράδοσης, η εξέλιξη αυτή αποκτά εσχατολογικές, σχεδόν εφιαλτικές διαστάσεις. Οι γραφές προειδοποιούν για την εποχή όπου ο άνθρωπος, έχοντας απολέσει την ελευθερία και την εικόνα του Δημιουργού μέσα του, θα λατρέψει την κτίση αντί του Κτίσαντος, υποτασσόμενος στις δυνάμεις του παραλόγου, του ενστίκτου και του ζωώδους.

 

Οσα προφητεύτηκαν πραγματοποιούνται μπροστά στα μάτια μας, όμως ο τοσοδούλης νους μας, εγκλωβισμένος στην καταναλωτική ψευδαίσθηση και την ψυχολογική άνεση, αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της πτώσης. Αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι η υπερβολική αυτή προσκόλληση στο ζώο είναι η έσχατη, τραγική απόδειξη της πνευματικής μας χρεοκοπίας και της ανικανότητάς μας να αγαπήσουμε τον πραγματικό άνθρωπο.

 

Η πτώση δεν έχει τελειωμό, ακριβώς επειδή κάθε βήμα μακριά από την αυθεντική ανθρώπινη κοινωνία, κάθε έκπτωση της πολιτικής και πνευματικής αυτονομίας, γεννά μια νέα, βαθύτερη αλλοτρίωση. Ο Πλούταρχος διέσωσε στα γραπτά του το συγκεκριμένο στιγμιότυπο ανάμεσα σε τόσα άλλα ιστορικά γεγονότα επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι η μοίρα ενός πολιτισμού κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το απόθεμα της αγάπης του και τη δυνατότητά του να παράγει νόημα ζωής.

Οταν το «φύσει φιλητικόν» και το «φιλόστοργον» αποκόπτονται από τον άνθρωπο, δηλαδή από το παιδί, τον γείτονα, τον πάσχοντα συνάνθρωπο και καταναλώνονται στα θηρία, τότε η κοινωνία παύει να είναι ανθρώπινη. Μετατρέπεται σε ένα άθροισμα μονήρων, ετερόνομων ατόμων που ζουν σε μια κατάσταση οργανωμένης φαντασίωσης, περιβαλλόμενα από τετράποδα είδωλα που επιβεβαιώνουν τη μοναξιά τους.

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Όταν βλέπεις κάποιον να...