«Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ (20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«… καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Θ΄ 36)

Ποῖον τὸ ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς; 

Συνήθως, ἀδελφοί μου, διὰ νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν ἀξίαν ἑκάστου πράγματος, θὰ πρέπῃ ἵνα ἴδωμεν καὶ μετρήσωμεν τὰς διαστάσεις του, ζυγίσωμεν καὶ ἴδωμεν τὸ βάρος του, ἀναλύσωμεν καὶ εὕρομεν τὰ στοιχεῖά του ἐξ ὧν τοῦτο συντίθεται, ἀλλὰ καὶ τὴν τούτων ἀξίαν! Ἐπίσης, νὰ ἴδωμεν τὴν ὡραιότητα καὶ εὐμορφίαν του, νὰ συγκαταλογήσωμεν τὴν παλαιότητα καὶ ἱστορίαν του καθὼς καὶ τὴν καταγωγήν του˙ ἀσφαλῶς δὲ καὶ βεβαίως, καὶ ἕτερα πολλὰ στοιχεῖα ἅτινα προσδίδουσιν ἀξίαν εἰς τὸ ἐν λόγῳ πρᾶγμα! Θὰ πρέπῃ δὲ ἐν προκειμένῳ νὰ προσθέσωμεν καὶ ἕναν ἐπὶ πλέον καθοριστικώτατον παράγοντα, ὅστις εἶναι … αὐτὸς οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἐξειδικευμένος ἐπὶ τοῦ συγκεκριμμένου ἀντικειμένου! Ὄχι, δηλαδή, ὁ οἷοσδήποτε ἀνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἔχων τὴν γνῶσιν τοῦ ἀντικειμένου! 

Ἐν προκειμένῳ, τὸ πρὸς ἐκτίμησιν «ἀντικείμενον», εἶναι ἡ ἀθάνατος ψυχή μας, ἥτις καὶ εἶναι … ὁ καθ’ αὐτὸ ἄνθρωπος! Δὲν ἔχει αὕτη ὑλικὴν ὑπόστασιν, δὲν ἔχει συνεπῶς συγκεκριμμένας διαστάσεις! Δὲν ἔχει ἐξωτερικὴν εὐμορφίαν, οὔτε καὶ συντίθεται ἀπὸ χρυσὸν ἢ ἄργυρον ὥστε νὰ δύναταί τις ἵνα προσθέττῃ ἐπὶ τῆς ἀξίας της! Ὅμως, ὁ Δημιουργὸς καὶ κτίστης αὐτῆς, Ἐκεῖνος Ὅστις «ἐφύτευσε» ταύτην εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σαρκίον ὅπερ φέρομεν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, ἐδίδαξεν ἡμᾶς καὶ ἐπέστησεν ἰδιαιτέρως τὴν προσοχήν μας εἰς τοῦτον τὸν ὄντως … ἄνθρωπον! Καὶ ὄντως … ἐὰν ἡ ψυχὴ ἀποχωρισθῇ ἐκ τοῦ σώματος, τοῦτο πίπτει ἀμέσως νεκρὸν καὶ ὑφίσταται τὴν φυσιολογικὴν ἀποσύνθεσιν καὶ φθοράν! Δὲν εἶναι οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ αἰώνιος καὶ ἀθάνατος! Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις, κατὰ τὴν Θείαν ἐντολήν, ὁδεύει πρὸς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνιότητα! 

Ἐδῶ ἀκριβῶς καὶ ἔγκειται ἡ ἀξία ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς! Οὐχὶ μόνον διότι αὕτη εἶναι προορισμένη ἵνα ζήσῃ αἰωνίως, - τοῦτο ἴσως εἶναι τὸ ὀλιγώτερον καὶ μικρότερον, - ἀλλὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑπὲρ ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς, ἀπέθανεν ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ! Τοῦτο, δηλαδή, εἶναι τὸ ἀντάλλαγμά της˙ αὐτὸ τοῦτο τὸ τίμιον Σῶμα καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Τί εἶναι ἀνώτερον τούτων τῶν ἀχράντων Μυστηρίων; Ποῖον «ἀνεκτίμητον» καὶ  «πολυτιμώτατον» εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ δύναται ἵνα ἐξισωθῇ πρὸς ταύτην τὴν ψυχὴν καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνταλλάξῃ ταύτην ἐναντι τοῦ τοιούτου τιμήματος; 

Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων! 

Πολλάκις, ἀνατρέχοντες εἰς τὰ ἱερὰ συναξάρια καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, θαυμάζομεν καὶ ἐκπληττόμεθα, ἀκούοντες καὶ μελετῶντες τὰ ἱερά των ἀγωνίσματα! Πολλοὶ ἐκ τούτων ἀπεφάσισαν ἵνα ἀνταλλάξωσι τὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου τούτου δι’ ὀδυνηρῶν καὶ σκληρῶν θανάτων, καὶ ὡς λέγει ὁ Θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, … «ἄλλοι … ἐτυμπανίσθησαν, … ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 35-37)! Ἐθεώρουν ὅτι καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ βιολογικὴ ζωή των, εἰς οὐδὲν δύναται ἵνα συγκριθῇ μετ’ ἐκείνων ἅτινα ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν! 

Ἐξ ἴσου, ὅμως, πρὸς τούτους τοὺς Ἁγίους Μάρτυρας, καὶ οἱ Ὅσιοι πατέρες καὶ μητέρες, ἀσκηταὶ καὶ ἀσκήτριαι, ἀφιέρωσαν τὴν μικρὰν ταύτην καὶ πρόσκαιρον ζωήν των εἰς τὸν λατρευτόν των Κύριον, ἀρνούμενοι πάντα ὅσα οἱ χαμαίζηλοι καὶ χαμερπεῖς ἄνθρωποι προτιμῶσι καὶ ἐπιλέγωσιν ἵνα ζήσωσιν ὡς ἐκεῖνος ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς! Οὕτω καὶ οὗτοι οἱ μακάριοι, περιεφρόνησαν ἅπαντα ὅσα ἡμεῖς θεωρῶμεν ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα καὶ … «ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», διαβιοῦντες, ἠργάζοντο … «ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς Πίστεως Ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ΙΒ΄ 2)! 

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, 

καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36)! 

Ὅταν ὁ Κύριος, μετὰ τὴν Βάπτισίν Του ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ, ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, - τὸ σήμερον ἐπωνομαζόμενον, «Σαραντάριον ὄρος», - καὶ ἐδέχθη τὴν τριττὴν ἐκείνην δαιμονικὴν ἐπίθεσιν, ἡ τρίτη ἐξ ἐκείνων τῶν προσβολῶν, ἦτο ἡ σχετιζομένη μὲ τὸ ἐν τῷ παρόντι, διαπραγματευόμενον θέμα! Ὁ πονηρός, ἐπεχείρησεν ἵνα ἀπατήσῃ τὸν Ἰησοῦν μὲ τὰς κοσμικὰς ἀπολαύσεις καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά! «Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ. Δ΄ 8-9)! Ἐν προκειμένῳ, Ἐκεῖνος ποὺ ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα νὰ ἐκτιμᾷ καὶ νὰ ἀξιολογῇ, μᾶς δείχνει, τὸ πλέον ἀνεκτίμητο καὶ μοναδικὸ ἀγαθὸ ποὺ ἔχει καὶ πρέπει νὰ διαφυλάξῃ ὁ ἄνθρωπος. Ἕνα ἀγαθό, μπροστὰ στὸ ὁποῖο ἐκμηδενίζεται ὅποιοδήποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ προαναφέραμε. Ἕνα ἀγαθό, ποὺ μόνον τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢ τὰ τεράστια σωτήρια μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, θὰ μποροῦσαν νὰ ἀναμετρηθοῦν μαζί του. Τὸ ἀγαθὸ δὲ τοῦτο, κατὰ τὴν ἀλάνθαστον κρίσιν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ μας, εἶναι ἡ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! Ὅσα καὶ ἂν σοῦ δώσουν, λέγει ὁ Κύριος, εἶναι ἀσήμαντα καὶ μηδαμινά, ἂν συγκριθοῦν μαζί της. Ὅλος ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος καὶ οἱ πολύτιμοι λίθοι – ποὺ οἱ ματαιόδοξοι ἄνθρωποι σκορποῦν ἀμύθητες περιουσίες γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσουν – εἶναι σκουπίδια μπροστά της. Ὅλη ἡ κτίση, ὅλος ὁ κόσμος, ὁ ὁρατὸς καὶ ὁ ἀόρατος, ὠχριοῦν σὲ ἀξία πρὸ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας! 

Ναί! Ἀς μὴν ἀκούεται τοῦτο ὡς ὑπερβολή, διότι ἀκόμη καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος γίνῃ κατακτητὴς ὅλων αὐτῶν καὶ καταφέρει νὰ τὰ οἰκειοποιηθῇ, τὸ κέρδος θὰ εἶναι μικρὸ καὶ ἀσήμαντο! Πολὺ χειρότερα δέ, ἂν τὰ οἰκειοποιηθῇ μὲ ἀντάλλαγμα τὴν αἰώνια ψυχή του, τότε ... κέρδος δὲν ὑπάρχει! 

 «Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»

Γνωστὴ εἶναι ἡ ὡς ἄνω φρᾶσις τοῦ Κυρίου, ἀναφερομένη εἰς τὸ δυστυχῆ ἐκεῖνον ἄφρονα πλούσιον τῆς γνωστῆς παραβολῆς! Δυστυχῶς ὅμως, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δὲν ἀκούομεν καὶ δὲν ὑπακούομεν εἰς τὰς Θείας αὐτὰς ἐπισημάνσεις. Μὲ ἐλαχίστας μόνον ἐξαιρέσεις, προστρέχομεν μὲ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὴν ἀπόκτησιν ἀλλὰ καὶ ἀπόλαυσιν τῶν ὑλικῶν καὶ προσκαίρων ἀγαθῶν καὶ τὰ ἀνταλλάσσουμε δυστυχῶς μὲ τὰ ἀνεκτίμητα καὶ τὰ αἰώνια. Κωφεύομεν, δυστυχῶς, ὄχι μόνον εἰς τὴν παροῦσαν προτροπὴν τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἀκόμη λόγων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ προτιμοῦμε τὰ «σκύβαλα», ἀντὶ τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν. Κρύπτωμεν τοὺς ὀφθαλμούς μας, διὰ νὰ μὴ ἴδωμεν τὰ ὑποδείγματα τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι, περιεφρόνησαν κάθε ὑλικὸν ἀγαθὸν καὶ προετίμησαν κάθε εἴδους κακοπάθειαν διὰ τὴν δόξαν τῆ Οὐρανίου Βασιλείας. Παρακάμπτωμεν δυστυχῶς τὰ παραδείγματα κυρίως, τῶν ἁγίων μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι, πρὸς χάριν τῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ αἰωνίας συμβιώσεως, ἐθυσίασαν ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ σώματά των, ὑπομένοντες πᾶσαν θλίψιν καὶ πάντα πόνον!

Ἀκόμη δὲ λυπηρότερον εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι, καὶ ὅταν διαπιστώνωμεν, ὅτι ὅλα τὰ μικρὰ  καὶ ἀσήμαντα τῆς παρούσης ζωῆς, ἀπεδείχθησαν οἱ παραπλανηταί μας, δὲν διαθέτομεν τὴν ἀπαιτουμένην γενναιότητα ὥστε νὰ προσέλθωμεν ἐν μετανοίᾳ εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν καὶ Δεσπότην, ὡς ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς καί, ἔστω μὲ μικρὰν καθυστέρησιν, ἐπιλέξωμεν, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν τὴν ἀπόλαυσιν. Εἴθε νὰ ἐννοήσωμεν καὶ ἀποδεχθῶμεν τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ γλυκυτάτου Κυρίου μας! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Αύγουστος 2026

Διαβάστε ολόκληρη την Εφημερίδα του Αυγούστου. 

Θα την βρείτε σε μορφή ψηφιακού εντύπου.

Μην πληγώνετε αυτούς που...

 

Γιορτή Λήξης Αυγουστιάτικης Δημιουργίας 2026 (Βίντεο)

 

Τι είναι αυτό που φανερώνει την ειλικρινή αγάπη;

 

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, 

ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. Γ΄ 15). 

Τὰ Θεόπνευστα Ἱερὰ κείμενα.

Πολλάκις ἔχομεν εἴπει ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι ἅπαντα τὰ Ἁγιογραφικὰ κείμενα, τῆς τε Παλαιᾶς, ἀλλὰ καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι Θεόγραφα! Εἶναι, συνεπῶς, τέλεια καὶ ἀλάνθαστα καὶ πληρέστατα! Βεβαίως, χεῖρες ἀνθρώπων, ἔχουσι καταγράψει ταῦτα τὰ ἱερὰ κείμενα, ἀλλά … «οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτὲ προφητεία, ἀλλ᾿ ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Α΄ Πέτ. Α΄ 21)! Δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην συμπληρώσεως ἢ καὶ διορθώσεως, καὶ μάλιστα, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐλλιπεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους! Κάθε λέξις καὶ κάθε στοιχεῖον καὶ κάθε στῖγμα τῶν ἱερῶν τούτων κειμένων, εἶναι οὕτω τετοποθετημένον ὥστε, «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. Ε΄ 18)! Οἵαδήποτε παρέμβασις, ἀκόμη καὶ εἰς ἐλάχιστόν τι ἐκ τούτων, καθιστᾷ τὰ ἱερὰ ταῦτα κείμενα … νενοθευμένα καὶ ἄκυρα! 

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, κατ’ ἐπανάληψιν, ἐπεσήμανεν τὴν προσοχήν μας ἐπὶ τῶν ἱερῶν κειμένων˙ σημειοῦμεν, ὅμως ἐν προκειμένῳ, τὴν σαφεστάτην ἀπειλήν, ἥντινα εὑρίσκομεν εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως! «Ἐάν τις ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» (Ἀποκ. ΚΒ΄ 18-19)! 

Ἐγράψαμεν ταῦτα, διότι θὰ πρέπῃ νὰ ἐντείνωμεν τὴν προσοχήν μας ὅταν μελετῶμεν τὰ ἱερὰ κείμενα, καὶ νὰ μὴ θεωρῶμεν ταῦτα ἁπλῶς … ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἅτινα δύναται νὰ ἑρμηνεύσῃ πᾶς τις γνώστης καὶ κάτοχος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων! Ὑπάρχουσι καὶ φράσεις καὶ σημεῖα … «δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτ. Γ΄ 16)! 

Πίστις … «εἰς Αὐτόν»! 

Μία τοιαύτη φρᾶσις, ἥτις πρέπει, μετὰ πολλῆς προσοχῆς νὰ ἑρμηνευθῇ, εἶναι καὶ αὕτη ἥτις καὶ ἀναφέρεται ὡς τὸ κυρίως θέμα τοῦ παρόντος! «Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν»! Συνήθως, ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ πίστεως, ἐννοοῦμεν ὅτι «πιστεύομεν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ»! Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς τὸ διακρίνομεν εἰς τὰς συζητήσεις ἡμῶν, μετὰ ἀδιαφόρων καὶ ἐπιπολαίων, περὶ τὴν πίστιν, ἀνθρώπων! Ἀκούομεν, … «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός», ἢ ἀκόμη ἀνοητότερον, «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει μία ἀνωτέρα δύναμις»! Ἀκόμη δὲ χειρότερον, ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἀρκοῦνται εἰς τὴν «πίστιν» ταύτην καὶ θεωροῦσιν ὅτι ἀρκεῖ αὕτη καὶ «καλύπτει», … ὅ,τιδήποτε ἄλλο κενόν! 

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, εἰς τὴν Καθολικήν του ἐπιστολήν, ἀναφερόμενος εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις τῶν τοιούτων «πιστῶν», καὶ ἀπαντῶν εἰς τὰς ἀνοήτους ταύτας θεωρίας, λέγει: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. Β΄ 19)! Καλὸν εἶναι, ἀσφαλῶς, νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει, - κατὰ τὸν προφήτην Βαρούχ – «ἕτερος πρὸς Αὐτόν» (Βαρ. Γ΄ 36)! Ἀρκεῖ ὅμως, ἆραγε, ἡ τοιαύτη πίστις διὰ τὴν σωτηρίαν μας; Ἤκουσες ἀγαπητέ μου ἀδελφέ; Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, … καὶ οὐ μόνον εἰς τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Δύναμίν Του, ἥντινα καὶ τρέμουσιν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν! Μήπως, ὅμως, ἡ τοιαύτη πίστις τῶν δαιμόνων θὰ συντελέσῃ ὥστε νὰ … ἐπιστρέψωσιν οὗτοι καὶ πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον, ὡς Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ; Ὄχι, ἀσφαλῶς! Ἀντιθέτως, μάλιστα, ἡ «πίστις» των αὕτη, θὰ φέρῃ τούτους εἰς χειροτέραν κόλασιν, διότι … ἐνῶ ἐγνώριζον, δὲν ἐπίστευσαν «εἰς Αὐτόν»! 

Ἕτερον, συνεπῶς, εἶναι ὅτι «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει», καὶ ἐντελῶς διαφορετικόν … ὅτι «πιστεύω εἰς Αὐτόν»! Τό, «πιστεύω εἰς Αὐτόν», σημαίνει ὅτι ἐμπιστεύομαι Τοῦτον! Σημαίνει ὅτι … μόνον Οὗτος εἶναι δι’ ἐμέ, ὁ Ἀληθινὸς Θεός! Σημαίνει ὅτι χωρὶς Αὐτόν … δὲν ὑπάρχω καὶ δὲν θέλω νὰ ὑπάρχω! Σημαίνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεσήμανεν ὁ Ἴδιος ὁ Διδάσκαλος διὰ τὸν προδότην μαθητήν Του Ἰούδαν, ὅτι ἐφ’ ὅσον προέβη εἰς τοῦτο τὸ κακούργημα τῆς προδοσίας, «καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος»! Πίστις εἰς Αὐτόν, σημαίνει τέλος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω» (Μάρκ. Η΄ 34) ὄπισθεν Τούτου! 

«Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»! 

Ταύτην τὴν προτροπὴν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, τὴν ἀκούομεν, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς κάθε ἀκολουθίαν καὶ κάθε Θείαν Λειτουργίαν, καὶ θὰ ἔλεγον ὅτι εἰς ταύτην τὴν φρᾶσιν περικλείεται ἅπασσα ἡ «πεμπτουσία» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ζωῆς! Οὗτος εἶναι ὁ ἀληθὴς καὶ γνήσιος Χριστιανός! Ἐκεῖνος ὅστις, ἐξαρτᾶται κατὰ κυριολεξίαν ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν! Ἐκεῖνος ὅστις «εἰκονίζεται» εἰς τὴν μεταφορικὴν ἐκείνην εἰκόνα τῆς «ἀμπέλου καὶ τοῦ κλήματος»! «Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ' ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται» (Ἰωάν ΙΕ΄ 4-6). Εἰς τοὺς Θείους τούτους Λόγους περικλείεται καὶ ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ἔννοια τῆς, εἰς Αὐτόν, Πίστεως! 

Πιστὸς δὲν εἶναι, οὔτε ὁ ἐκκλησιαζόμενος, οὔτε ὁ νηστεύων, οὔτε ὁ ἀγαπῶν τὸν πλησίον, οὔτε ὁ πράττων τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου, οὔτε ἐκεῖνος ὅστις φέρεται μὲ … ψυχρὰν τυπικότητα πρὸς τὴν ἰδίαν τὴν «πίστιν» του! Πιστὸς καὶ τέλειος εἶναι ἐκεῖνος ὅστις δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτε ἄλλο, ἀλλ’ ὡς ὑπέδειξεν ὁ Κύριος εἰς τὸν πλούσιον ἐκεῖνον νεανίσκον, - ὅστις εἶχε τηρήσει καὶ ἐτήρει ἁπάσσας τὰς ἐντολάς, - «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ΙΘ΄ 21)!

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! 

Σπεύδω, βεβαίως, ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παραξήγησιν καὶ διευκρινήσω ἐν ταὐτῷ, ὅτι … ἡ Πίστις μὲν δὲν παραπλανᾷ, πλὴν ὅμως, αἱ ἀνθρώπινοι ἑρμηνεῖαι αἵτινες σπεύδουσιν ἵνα ἐπεξηγήσουσι τοῦτον τὸν ὅρον, ἐκεῖναι καὶ δημιουργοῦσι τὴν σύγχυσιν ταύτην … ! Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ εἰς τὴν Πίστιν ἐκείνην περὶ ἧς προείπομεν, ἵνα μὴ ἀπολώμεθα ἀλλ’ ἔχομεν ζωὴν αἰώνιον! Αὕτη ἡ Θεοδίδακτος Πίστις, οὕτε βεβαίως, παραπλανᾶ, οὔτε συγχίζει, οὔτε ἀποπροσανατολίζει, ἀλλ’ ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς εἰς τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰώνιον ζωὴν καὶ Βασιλείαν! Ἐν ταύτῃ τῇ Ἁγία Ὀρθοδόξῳ Πίστει ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ οἱ οἰκοῦντες ἤδη ἐν τῷ Παραδείςῳ τῆς τρυφῆς, καὶ ἐν ταύτῃ εἴθε νὰ ζῶμεν καὶ νὰ πορευώμεθα καὶ μετ’ Αὐτῆς νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς, τῶν ἀγαθῶν τῆς ἀπολαύσεως! Ἀμήν! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Δώστε στα παιδιά σας το πιο όμορφο εφόδιο για τη Ζωή!

 

Ένα δώρο για ΟΛΗ τη ΖΩΗ!!!

 

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Όταν η Κοινωνία αρχίζει να θεωρεί την πίστη "ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ".

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία.

Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση. Όλο αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση. Να μικρύνει το μάθημα, είτε να γίνει το δίωρο μονόωρο για να «τακτοποιηθεί» το πρόγραμμα και να μην «χάνουν τα παιδιά μάθημα».

Μα ποιο μάθημα ακριβώς θεωρούμε ότι δεν πρέπει να χάσουν;; και κυρίως..

Ποιος αποφάσισε ότι το μάθημα που μιλά στον άνθρωπο για τον Θεό, την ψυχή, την ευθύνη, την ελευθερία, την αγάπη, τη συγχώρεση, τον θάνατο και την ελπίδα είναι αυτό που περισσεύει;

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του προβλήματος. Δεν συζητούμε πλέον μόνο για τις ώρες των Θρησκευτικών αλλά για το τι άνθρωπο θέλουμε να δημιουργεί το σχολείο.

Γιατί το σχολείο μπορεί να διδάξει στο παιδί μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, τεχνολογία, ξένες γλώσσες και δεκάδες χρήσιμες δεξιότητες.

Όλα αυτά σίγουρα είναι απαραίτητα.

Αλλά υπάρχει ένα υπαρξιακό ερώτημα που καμία τεχνολογία και κανένα σχολικό εγχειρίδιο δε μπορεί να αποφύγει.

Τι νόημα έχει η ζωή του ανθρώπου;

Τι ακριβώς κερδίζουν τα παιδιά όταν τους στερούμε τον χρόνο για να μιλήσουν για τον Θεό, τον άνθρωπο, την ελευθερία, την ευθύνη, την αγάπη, τη συνείδηση, τον θάνατο και την ελπίδα;

Τι ακριβώς κερδίζουν όταν τους μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το πώς, αλλά όλο και λιγότερα για το γιατί; Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα σχολείο που θέλει να διδάξει στα παιδιά πώς να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, αλλά κινδυνεύει να ξεχάσει να τους διδάξει πώς να σταθούν όρθια μέσα σε αυτόν. Την ίδια στιγμή βλέπουμε διαρκώς να αυξάνεται η συζήτηση για την ψυχική δυσφορία των νέων, τις εξαρτήσεις, τα ναρκωτικά, την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά αυτοκτονικότητας.

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι για όλα αυτά ευθύνεται η απουσία και η απαξιά των Θρησκευτικών από το σχολείο.

Ωστόσο αρνούμαι να δεχθώ ότι δεν αξίζει ούτε καν να θέσουμε το ερώτημα αν η κρίση νοήματος που βιώνει ένα μέρος της νεολαίας συνδέεται και με το γεγονός ότι τους προσφέρουμε άφθονη πληροφορία, αλλά ελάχιστες απαντήσεις στα βαθύτερα υπαρξιακά τους ερωτήματα.

Γιατί ένα παιδί μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να γνωρίζει τα πάντα για τον κόσμο και να μην ξέρει γιατί αξίζει να ζει μέσα σε αυτόν.

Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τα Θρησκευτικά γιατί δεν είναι ένα μάθημα που υπάρχει για να γεμίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε μια περιττή ώρα που περιμένει κάποιος να αφαιρέσει.

Είναι η ώρα που ο άνθρωπος μπορεί να συναντήσει όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούν..

Ποιος είμαι;

Από πού έρχομαι;

Πού πηγαίνω;

Τι είναι καλό;

Τι είναι κακό;

Τι σημαίνει ελευθερία;

Τι σημαίνει αγάπη;

Γιατί υπάρχει ο πόνος;

Τι είναι ο θάνατος;

Υπάρχει ελπίδα πέρα από αυτόν;

Αν όλα αυτά θεωρούνται «χαμένος χρόνος», τότε συγχωρέστε με, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με τα Θρησκευτικά αλλά με την ίδια την έννοια της Παιδείας. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά την ώρα που το μάθημα της θεολογίας συρρικνώνεται, βλέπουμε να εισέρχονται στο σχολείο ολοένα περισσότερες νέες κοινωνικές θεματικές.

Από φέτος ενημερώθηκα ότι από την ΣΤ΄ Δημοτικού παρακαλώ, στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, τα παιδιά θα γνωρίζουν και "διαφορετικά οικογενειακά σχήματα", μεταξύ άλλων οικογένειες στις οποίες δύο άνδρες ή δύο γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά.

Η ενημέρωση για τη σύγχρονη κοινωνία ασφαλώς έχει θέση στο σχολείο ωστόσο υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην ιδεολογική κατεύθυνση και εδώ ακριβώς πρέπει να γίνει η συζήτηση. Γιατί όταν για κάθε νέα κοινωνική αντίληψη βρίσκουμε χρόνο, χώρο και διδακτική θέση, ενώ για τον Θεό, την Ορθοδοξία, την παράδοση και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα ξαφνικά δεν περισσεύει χρόνος, τότε δεν έχουμε απλώς αλλαγή ύλης αλλά αλλαγή προτεραιοτήτων. Γι'αυτό ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, δεν είναι πρόοδος να αδειάζεις το σχολείο από την πνευματική του διάσταση και μετά να πανηγυρίζεις ότι το έκανες «σύγχρονο» ούτε εκσυγχρονισμός να μαθαίνεις στο παιδί όλες τις νέες κοινωνικές κατηγορίες, αλλά να το αφήνεις να ανακαλύψει μόνο του τι σημαίνει ευθύνη, θυσία, μετάνοια, συγχώρεση και νόημα.

Ακόμη χειρότερα δεν είναι πρόοδος να αποδομείς κάθε σταθερό σημείο αναφοράς και ύστερα να απορείς γιατί τόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην ανασφάλεια, τη μοναξιά και την υπαρξιακή σύγχυση. Η ελευθερία χωρίς αλήθεια γίνεται περιπλάνηση και η στείρα γνώση χωρίς σοφία γίνεται πληροφοριακός θόρυβος. Η εκπαίδευση χωρίς χριστιανική ανθρωπολογία γίνεται τεχνική κατάρτιση και ο άνθρωπος χωρίς νόημα κινδυνεύει να γίνει απλώς καταναλωτής της ίδιας του της ζωής.Γι’ αυτό τα Θρησκευτικά δεν χρειάζονται μαχαίρι και περαιτέρω απαξίωση αλλά αναβάθμιση.

Χρειάζονται θεολόγους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους, με σοβαρότητα και χρόνο.

Χρειάζονται εκπαιδευτικούς που δεν θα φοβούνται ούτε την πίστη ούτε τις ερωτήσεις των παιδιών και κυρίως χρειάζονται ένα σχολείο που θα θυμάται κάτι που φαίνεται πως ξεχνάμε.

Το παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγής βαθμών ούτε ένας ακόμη μελλοντικός εργαζόμενος και καταναλωτής. Είναι πρόσωπο, με ψυχή, φόβους, αγωνίες το οποίο έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Έχει ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο, αλλά ακόμη περισσότερο έχει ανάγκη να καταλάβει τον εαυτό του.

Καταλήγοντας λοιπόν θεωρώ βαθιά επικίνδυνη την αντίληψη ότι το μάθημα των Θρησκευτικών είναι χαμένος χρόνος. Γιατί στο τέλος ο πραγματικά χαμένος χρόνος είναι εκείνος που ξοδεύουμε γεμίζοντας το μυαλό του παιδιού με πληροφορίες, ενώ αφήνουμε την ψυχή του πεινασμένη. Όταν ένας λαός που ντρέπεται να διδάξει στα παιδιά του ποιος υπήρξε, τι πίστεψε και τι κληρονόμησε, δεν γίνεται αυτομάτως πιο προοδευτικός όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν αλλά αποκόβεται από τις ρίζες του και οδηγείται στην ιστορική, πολιτιστική και πνευματική ορφάνια. Καταντήσαμε να έχουμε ένα σχολείο που έχει χρόνο για τα πάντα, αλλά όχι για τα μεγάλα ερωτήματα της υπάρξεως, μπορεί να παράγει άριστους μαθητές, εξαιρετικούς τεχνικούς και ικανότατους επαγγελματίες αλλά δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα παράγει ανθρώπους.

Γι’ αυτό, πριν ξαναπούμε ότι τα Θρησκευτικά «τρώνε πολύτιμο χρόνο» από τα παιδιά μας, ας κάνουμε πρώτα μια πιο δύσκολη ερώτηση.

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΡΩΤΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ;

Με μια λαμπρή εκδήλωση έληξε η «Αυγουστιάτικη Δημιουργία 2026» στον Αθλητικό Όμιλο Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ»

 

Με μια πολύ όμορφη, λαμπρή και συγκινητική εκδήλωση ολοκληρώθηκε η φετινή «Αυγουστιάτικη Δημιουργία 2026» στον Αθλητικό Όμιλο Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» , επισφραγίζοντας έναν ολόκληρο μήνα γεμάτο δημιουργία, παιχνίδι, γνώση, πολιτισμό, αθλητισμό και όμορφες εμπειρίες για τα παιδιά.

Η φετινή «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχαγωγία. Αποτέλεσε ένα πολύπλευρο ταξίδι για τα παιδιά, ένα ταξίδι στον αθλητισμό και τη δημιουργία, στην τέχνη και τον πολιτισμό, στην ιστορία και την Πατριδογνωσία, αλλά πάνω απ' όλα στις ανθρώπινες αξίες. Μέσα από τις δράσεις του Αυγούστου, τα παιδιά δεν έμαθαν μόνο να πάνε και να συνεργάζονται, αλλά και να γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους, τον συνάνθρωπό τους και τον τόπο στον οποίο μεγαλώνουν.

Με ιδιαίτερη έμφαση στην Πατριδογνωσία , τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τον τόπο τους, την ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και τις αξίες που συνθέτουν την ελληνική μας ταυτότητα. Μέσα από βιωματικές δράσεις, αφηγήσεις, δημιουργικές εργασίες και δραστηριότητες, ήρθαν πιο κοντά στην ιστορία και την πολιτιστική μας κληρονομιά, μαθαίνοντας να γνωρίζουν, να αγαπούν και να σέβονται την πατρίδα και τον τόπο που τους περιβάλλει.

Η Πατριδογνωσία έδειξε έτσι έναν σημαντικό άξονα της φετινής δράσης, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και μεταφέροντας στα παιδιά μηνύματα και παρακαταθήκες από την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας. Γιατί η γνώση της πατρίδας δεν είναι απλώς γνώση γεγονότων και ημερομηνιών. Είναι γνωριμία με τις ρίζες μας, με τους ανθρώπους, τις αξίες, τα ήθη και τα έθιμα που διαμόρφωσαν την κοινωνία μας.

Η μεγάλη γιορτή λήξης είχε ως τίτλο «Στης Παναγιάς το βλέμμα… ανθίζει η Γυναίκα» και είχε ως αποτέλεσμα μια ξεχωριστή αφιέρωση στην Παναγία, στη γυναίκα και στη μητέρα. Μέσα από μια ιδιαίτερη διαδρομή, αναδείχθηκαν οι αρέτες της Μητέρας του Θεού, αλλά και οι προκλήσεις, οι αγωνίες και ο πολυδιάστατος ρόλος της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.

Το πρόγραμμα της μεγάλης γιορτής λήξης ήταν πλούσιο και εντυπωσιακό. Οι ομάδες παρουσίασαν τα δικά τους μεγαλυνάρια , ενώ δεν έλειψαν τα τραγούδια, οι χοροί και οι ξεχωριστές δημιουργίες των παιδιών , που απέδειξαν για μία φορά πως η «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» αποτελεί έναν χώρο όπου η φαντασία, η συνεργασία και η δημιουργικότητα βρίσκουν τον δικό τους ξεχωριστό δρόμο έκφρασης.

Ιδιαίτερη θέση στη βραδιά είχε το θεατρικό δρώμενο «Ο Περίπλους της Καρδιάς» , το οποίο δημιούργησε η Στίγκα Μάρθα (Δασκάλα) και η Μαριάμ Ρουμελιώτη (Παιδαγωγός). Μέσα από τη θεατρική έκφραση, τα παιδιά ταξίδεψαν το κοινό σε ένα συμβολικό «περίπλου» γεμάτο συναισθήματα, μηνύματα και εικόνες, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης, της μητρότητας και της γυναικείας παρουσίας.

Και, φυσικά, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της βραδιάς ήταν τα παιδιά. Τα παιδιά που για ολόκληρο τον Αύγουστο πλημμύρισαν τις συσκευές της «ΓΑΛΗΝΗΣ» με φωνές, χαμόγελα, ενέργεια και ζωή, ήταν εκείνα που χάρισαν τις πιο δυνατές συγκινήσεις.

Μαζί τους, οι υπεύθυνες των τμημάτων, οι συνεργάτες και οι προσκεκλημένοι επιστήμονες, που πλαισίωσαν καθ' όλη τη διάρκεια του Αυγούστου τη μεγάλη αυτή δράση, έγινε μέρος μιας προσπάθειας που ξεπέρασε τα όρια μιας απλής καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης. Μιας προσπάθειας που είχε στόχο να προσφέρει στα παιδιά εμπειρίες, γνώσεις, αξίες, χαρά και όμορφες αναμνήσεις, καλλιεργώντας παράλληλα την αγάπη για τον πολιτισμό, την ιστορία και την πατρίδα.

Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε ήταν σημαντική και για έναν ακόμη λόγο. Φέτος ο Αθλητικός Όμιλος Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» συμπληρώνει 30 χρόνια ενεργής παρουσίας και προσφορά στον αθλητικό χώρο!

Με το τέλος της βραδιάς, μικροί και μεγάλοι αποχαιρέτησαν την «Αυγουστιάτικη Δημιουργία» με συγκίνηση, αλλά και με μία κοινή ευχή:

Να είμαστε όλοι ξανά μαζί και του χρόνου!

Γιατί στη «ΓΑΛΗΝΗ», κάθε καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι ένα ταξίδι δημιουργίας, γνώσης, αθλητισμού, πολιτισμού και Πατριδογνωσίας. Ένα ταξίδι που δίνει στα παιδιά ρίζες για να γνωρίζουν από πού έρχονται και φτερά για να ονειρεύονται πού μπορούν να φτάσουν.

Και αυτό το ταξίδι, όπως κάθε όμορφο ταξίδι, δεν τελειώνει εδώ. Συνεχίζεται…

Οι βραβεύσεις

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, εκ μέρους του Δ.Σ., ο Πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» κος Πολύκαρπος Ευθυμάκης απηύθυνε έναν σύντομο αλλά θερμό ευχαριστήριο λόγο, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του προς όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχία της. φετινής διοργάνωσης. Στη συνέχεια, κάλεσε τον Ιδρυτή και Επίτιμο Πρόεδρο της ΓΑΛΗΝΗΣ, π. Αντώνιο Ρουμελιώτη (Πρωτοπρεσβύτερο) , να προχωρήσει σε μια σειρά σημαντικών βραβεύσεων.

Πρώτα τιμήθηκε το γυναικείο τμήμα Πινγκ-Πονγκ της «ΓΑΛΗΝΗΣ» για τη μεγάλη επιτυχία της κατάκτησης της 1ης θέσης στο Διασυλλογικό Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής Γυναικών 2026, μια σημαντική διάκριση που αποτελεί τον καρπό της συστηματικής προσπάθειας, της επιμονής και της αγωνιστικής ικανότητας. αθλητριών, αλλά και της διαχρονικής δουλειάς των ανθρώπων που στηρίζουν το τμήμα.

Στη συνέχεια, ο π. Ο Αντώνιος Ρουμελιώτης κάλεσε τον Πρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Δαραμούσκα , προκειμένου να τιμήσει και να βραβεύσει τους βετεράνους αθλητές Πινγκ-Πονγκ της «ΓΑΛΗΝΗΣ», αναγνωρίζοντας τη μακρόχρονη προσφορά και την παρουσία τους στην ιστορία του Ομίλου και του αθλήματος.

Η βραδιά συνεχίστηκε με μία ακόμη ιδιαίτερα συγκινητική βράβευση. Ο Πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αχαΐας «Η ΓΑΛΗΝΗ» τίμησε τον κ. Σωτήριο Ζήκο (Ομοσπονδιακό Προπονητή), ο οποίος επί 25 ολόκληρα χρόνια υπηρετεί ως προπονητής του τμήματος Πινγκ-Πονγκ του Ομίλου. Η προσφορά του όλα αυτά τα χρόνια ήταν πολύτιμη και ουσιαστική, καθώς ο ίδιος έχει αφήσει το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην πορεία της «ΓΑΛΗΝΗΣ» και κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του Ομίλου.

Η «ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ , ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΙΨΩ» ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΑΧΑΙΑΣ «Η ΓΑΛΗΝΗ» , ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΥ “ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ” (Όθωνος Αμαλίας 97, Πάτρα)