ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»
Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός· καί τοῦ Υἱοῦ· καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εὔκολο λοιπόν ἦταν νά ἀπευθυνθεῖ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ μή ἐνδεδυμένος ἄνθρωπος τό ἔνδυμα τοῦ γάμου, ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά τοῦ προμηθεύσει τοιοῦτον. «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Εἶπεν ὁ Κύριος: «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται· ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται»[1]. «...καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδού ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι; εἶπε δέ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. Ἀποκριθείς δέ εἶπε· πιστεύω τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ εἶναι, τόν Ἰησοῦν Χριστόν»[2].
Ὀρθόδοξος πίστις, ὁμολογία, τήρησις τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν καταδεικνύουν καί ἀποδεικνύουν τήν Εὐαγγελικήν Ἀλήθεια γιά τούς ἔχοντας ἔνδυμα γάμου καί προσκεκλημένους στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ,Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐνημέρωσε καί ἅρπασε στόν ἀέρα τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Φίλιππον, ὁ ὁποῖος, Χάριτι Θεοῦ, κατήχησε καί ἐβάπτισε τόν Εὐνοῦχον. Ὁ βίος τῆς Ἐκκλησίας, ἁγία γερόντισσα, εἶναι βίος ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ· βίος στό πλαίσιο ὅλων τῶν εὐαγγγελικῶν δογμάτων, μέ πρῶτο ἀπ’ ὅλα, αὐτό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ χριστιανός, εἶναι χριστιανός, βιώνοντας πλήρως τό δόγμα τοῦ θείου Βαπτίσματος, τοῦ θείου Χρίσματος, τό δόγμα τῆς Ἀναστάσεως, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τόν ζῆλο του πρός τίς ἀρετές. Ὁ Ὀρθόδοξος Εὐαγγελικός βίος, ὁ Ἀποστολικός βίος, ὁ ἅγιος βίος, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἐμπειρική ἐφαρμογή, ἀπό τήν βίωση τῶν ἁγίων δογμάτων, τῶν ἁγίων ἀληθειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Παραδόσεως.
«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»
Ἡ Ἐκκλησία, χριστιανοί μου, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐν αὐτῇ ὁλόκληρη θεανθρωπίνη Οἰκονομία τῆς σωτηρίας, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πραγματοποιεῖ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ κόσμου μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· τό Ὁποῖον κατῆλθε καί παρέμεινε παντοτινά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Ψυχή της.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτή πού, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἁγιάζει ὅλα τά μέλη της, τά ἐνδύει μέ τό ἔνδυμα τῆς Βασιλείας καί ἔτσι τά σώζει ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο καί τόν διάβολο. Καί μέ τόν τρόπο αὐτό τί μαρτυρεῖ; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία-Θεάνθρωπος Χριστός, εἶναι ὁ μόνος Σωτῆρας τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν συνεχίζει καί, πολυπλεύρως πραγματώνει τή σωτηρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Ὁλοκληρώνοντας τήν θεανθρώπινη Οἰκονομία μέ τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή Του, καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο οἰκοδομῶντας τήν Ἐκκλησία, ἐφ’ Ἑαυτῷ καί ἐν Ἑαυτῷ, ὁ θαυμαστός Σωτῆρας Ἰησοῦς, ἔδωσε ἰσχυρή μαρτυρία καί τά ἐπετέλεσε ὅλα αὐτά ἀποστέλλοντας στήν Ἐκκλησία, τό Πνεῦμα Του τό Ἅγιον, «τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον».Ἔτσι, «κατά πνεῦμα ἁγιωσύνης», ὁ Θεός Πατήρ προσεμαρτύρησε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ[3].
Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «κατά τήν Ἀνάσταση καί τήν εἰς οὐρανούς, Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μετά ἀπό ποικίλα θαύματα, τῇ ἐπικλήσει τοῦ Παντίμου ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι οἱ πιστοί γνώρισαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ.
«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»
Ἐσύ, ἑταῖρε-φίλε, πῶς ὑβρίζεις καί διώκεις τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ; Πῶς γίνεσαι ἀρνητής πολεμῶντας τήν θείαν μετάνοιαν, τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν, τούς ἀπεσταλμένους Του καί εἰσέρχεσαι ξεδιάντροπα στήν ἁγία Τράπεζα τῆς Βασιλείας, χωρίς βασιλικό ἔνδυμα;
Ξεχνᾶς τήν προφητεία; Tήν τιμωρία, αὐτήν, πού ἔλαβαν οἱ Ἰουδαῖοι καί τά Ἱεροσόλυμα, ἡ ἁγία Πόλη;
Μέσα στό Θεανθρώπινο σῶμα, ἤτοι τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, ὁ ἄνθρωπος Πνεύματι Ἁγίῳ χριστοποιεῖται, Πνεύματι Ἁγίῳ ζεῖ μέ τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ. Ὅ,τι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ὅ,τι εἶναι θεανθρώπινο στό σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθίσταται, Πνεύματι Ἁγίῳ, δικό μας. Χωρίς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, δέν μποροῦμε νά ἀνήκουμε στόν Χριστόν, στήν Ἐκκλησία Του. Ὀφείλουμε νά ἔχουμε ἔνδυμα γάμου· νά κρατᾶμε τό ἔνδυμα καθαρό, νά Τόν ἔχουμε μέσα μας, νά τρῶμε καί νά πίνουμε τό πανάχραντο Σῶμά Του καί τό Πανάγιον Αἷμά Του. Καί τοῦτο σημαίνει, νά νεκρώσουμε τήν σάρκα, νά ζήσουμε δηλαδή τήν αἰώνιον ζωή, τήν αἰώνιον Βασιλεία.
Ἡ ἄφατος φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ κορυφώνεται στό γεγονός, ὅτι Ἐκεῖνος ἔδωσε στήν Ἐκκλησία Του τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Ὁποῖον εἶναι ταυτοχρόνως καί «Πνεῦμα υἱοθεσίας»[4]. Εἶναι πολύτιμο πράγμα τό νά εἶσαι πλάσμα-κτῖσμα τοῦ Πλάστου Θεοῦ· εἶναι ὅμως ἀσύγκριτα ἀνώτερο, τό νά εἶσαι υἱός τοῦ Θεοῦ κατά Χάριν. Ὁ Τριαδικός Κύριος, δέν εἶναι μόνον ὁ δημιουργός μας, ἀλλά καί κάτι ἀνείπωτα ἀνώτερο: ὁ Πατέρας μας.
«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»
Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδελφοί, εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τά πάντα εἶναι, τά πάντα ὑπάρχουν, τά πάντα συμβαίνουν ἐκ τοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι[5]. Ἡ πρόσκληση ἔγκειται στό ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος· ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἀτελεύτητο τέλος: στό ὅτι εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Βασιλέως καί Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί δι’ Αὐτῷ καί ἐν Αὐτῷ, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ Βασιλεία τῆς Παναγίας Τριάδος.
Σ’ Αὐτήν ἡ Δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
[1] (Μάρκ.16, 16)
[2] (Πράξεις.Κεφ.η’ 36-37-38)
[3] (Ρωμ.1, 4-7)
[4] (Ρωμ. 8, 15)
[5] (Ματθ. 28, 18-20)
