Θα σε αγαπούν όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και τα άλογα ζώα!

 

Ο Προφήτης Ηλίας και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Παρέμβαση του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

στο Θεολογικό Συνέδριο της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής

Προφήτου Ηλιού Θήρας, 17-21 Ιουλίου 2011

            Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από την κοίμηση του μεγάλου μας Λογοτέχνη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και, παράλληλα τα 300 χρόνια από την ίδρυση της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Προφήτου Ηλιού Θήρας. Με την ευκαιρία της πρόσκλησης, την οποία είχε την καλωσύνη να μου αποστείλει ο πανοσιολογιώτατος Ηγούμενος της Μονής, Αρχιμανδρίτης π. Δαμασκηνός Γαβαλάς, να παραβρεθώ στο εν λόγω πολύ ενδιαφέρον θεματολογικά Συνέδριο στο όμορφο αυτό νησί, του οποίου οι κάτοικοι παρά τις κατά καιρούς δοκιμασίες που πέρασαν στέκονται όρθιοι με υψηλό το Ορθόδοξο και το Πατριωτικό φρόνημα, θα μου επιτρέψετε μια πολύ σύντομη παρέμβαση και λίγες σκέψεις για τη σχέση του κυρ Αλέξανδρου με τον Προφήτη Ηλία.

            Πρώτον να θυμίσω απλώς τη γνωστή σε όλους μας Πίστη του Παπαδιαμάντη προς τον Ιησού Χριστό, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους μας, καθώς και την Αγάπη του για την Ελλάδα, τον Πολιτισμό  και την Παράδοση της. Δίκαια πολλοί τον αποκάλεσαν “Άγιο των Γραμμάτων μας”. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, το 1989, στην ομιλία του σε φοιτητές της Μητροπόλεως Δημητριάδος σημείωσε: “Τους ήρωες του τους αναζητεί στις ρίζες της ελληνικής μας παράδοσης και τους διαζωγραφίζει ποικιλόμορφα, χωρίς μυθοπλαστική φαντασία που εξωραϊζει. Θέλει τον Έλληνα γνήσιο και αυθεντικό, χωρίς ψιμύθια. Πιστεύει στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις  […]. Ο Παπαδιαμάντης είναι ως προς την πίστη Ορθόδοξος και ως προς την ιδεολογία Ρωμιός” (1). Ο καθηγητής Παντελής Β. Πάσχος γράφει από την πλευρά του: “Ο Παπαδιαμάντης ήταν ακέραιος χριστιανός και ολόκληρος Έλληνας. Δεν αφορίζει κανέναν από τον ιερό χώρο του, που είναι ελληνικός και ορθόδοξος’ αρκεί να μην είναι ψεύτικος και αιρετικός σαν έλληνας ή σαν χριστιανός”(2).  Και ο σημαντικός χριστιανός ποιητής και διανοούμενος Γιώργος Σαραντάρης τόνισε σε συνέντευξη του στο περιοδικό “Μακεδονικές Ημέρες”: ” …Και θέλω να τονίσω και τούτο, ύστερα από τον Παπαδιαμάντη δε φανερώθηκε μήτε ένας σοβαρός θρησκευτικός πεζογράφος” (3).

            Το δεύτερο που σημειώνω στην αγάπη σας είναι ότι αγαπούσε τον Προφήτη Ηλία, όπως όλους τους Αγίους. Για τον Προφήτη Ηλία είχε γράψει  και ορισμένα μικρά τροπάρια, απόστιχα του Μικρού εσπερινού εις την εορτήν  του. Κατά τον Βαλέτα (4): “Αυτά τα μικρά τροπάρια εις ήχον β’ προς το “Οίκος του Εφραθά…”, τα σύνθεσε ο Ππδ. χωρίς να κοπιάσει καθόλου και μέσα σε λίγη ώρα κατά τα τελευταία του χρόνια, όταν κάποτε είχε πάει στο πανηγύρι του Προφήτου Ηλία, που το μοναστηράκι του βρίσκεται σε μια όμορφη αγναντερή τοποθεσία […]. Τάγραψε για να συμπληρώσει με αυτά την παλιά ασματική ακολουθία του Προφήτη, από την οποία λείπει ο μικρός Εσπερινός”.

Παραθέτουμε τα εν λόγω απόστιχα (5):

Ήχος β’ Οίκος του Εφραθά

Ου πυρ, ου συσσεισμός, ουχί σφοδρόν σε πνεύμα, αύρα λεπτή δε μάκαρ, ανέδειξε θεόπτην, Ηλία μεγαλώνυμε.

Στίχ. Μη άπτεσθε των χριστών μου

Αύρα τον εν λεπτή, ιδόντα Θεού δόξαν, ως ζηλωτήν Κυρίου, θεσπέσιον Προφήτην, υμνούμεν οι θεόφρονες.

                                    Στιχ. Συ ιερεύς εις τον αιώνα

Σε ο Μονογενής, Υιός ο της Παρθένου, Θεός σεσαρκωμένος, παρέστησε τρισμάκαρ εν Θαβωρίω μάρτυρα.

                                    Δόξα, και νυν. Θεοτοκίον. Παλαιόν

Δέσποινα αγαθή, τας αγίας σου χείρας, προς τον Υιόν σου άρον, τον φιλόψυχον Πλάστην, οικτειρήσαι τους δούλους σου.

            Ένας από τους λόγους που ο Παπαδιαμάντης εκτιμούσε πολύ τον Προφήτη Ηλία ήταν πως ο ίδιος ο Θεός μιλούσε μαζί του. Σε άρθρο του, που δημοσιεύεται στο περιοδικό “Φόρμιγξ” (6) το 1901, γράφει για το πώς παρουσιάστηκε ο Κύριος στον Προφήτη Ηλία. Στην αρχή γράφει το τροπάριο ” Αύρα πραεία υπέδειξε, και λεπτοτάτη Κύριον σοί Ηλιού, Θεώ ζηλούντι παντοκράτορι, ουχί πνεύμα βίαιον, ου συσσεισμός, ουδέ πυρ εκδειματούν’ διο Ιησού τω πράω ψάλλομεν…”  και μετά σημειώνει ότι ο Θεός δεν φανερώθηκε ” ως εγκόσμιος δυνάστης και κατακτητής, ως Ταμερλάνος, ούτε ως Ναπολέων ή μυριόπλουτος Κροίσος, ούτε ως επιστήμων και σοφός όπως ήταν ο Αρχιμήδης”, αλλά ως πράος ταπεινός Ιησούς. Αυτό, γράφει ο κυρ Αλέξανδρος, ” προεσήμανε η θεοφάνεια, η γενομένη εις τον Θεσβίτην Ηλίαν επί του όρους Χωρήβ. Ο Θεός εφανερώθη εις τον Προφήτην όχι εν τω πνεύματι τω βιαίω, όχι εν τω συσσεισμώ, όχι εν πυρί, αλλ’ εν φωνί αύρας λεπτής. Και η φωνή της αύρας της λεπτής είναι η φωνή του πράου Ιησού, είναι η φωνή του Ευαγγελίου” (7).

Το τρίτο σημείο που καταθέτω στην αγάπη σας είναι η σχέση του Παπαδιαμάντη με τον Προφήτη Ηλία δια μέσου του μαθητού του Προφήτη Ελισαίου. Είναι γνωστό πως στο ναϊσκο που βρίσκεται στο Μοναστηράκι και που είχε καταστραφεί  και μετά από κόπους πολλούς της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών και προσωπικά του Προέδρου της, καθηγητού κ. Φώτη Δημητρακόπουλου ανιδρύθηκε, έψελνε με τον πρώτο εξάδελφο του Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, με ιερέα τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά. Ο Μωραϊτίδης φιλοπόνησε και “Ακολουθία πανηγυρική του Αγίου Ενδόξου Προφήτου Ελισσαίου μετά Παρακλητικου Κανόνος”, η οποία έτυχε της εγκρίσεως της Ιεράς Συνόδου, που του εξέφρασε και “τον δίκαιο Αυτής έπαινον”(8).

Ο Μωραϊτίδης διηγείται ένα χαριτωμένο περιστατικό για το πώς θεώρησε ότι η Ακολουθία που έγραψε ήταν πετυχημένη:

” Εκεί που ένας ύπνος ελαφρός ήρχισε γλυκά – γλυκά να κλείη τα βλέφαρα μου, να και έρχεται, μου εφάνη (9), ο Παπαδιαμάντης, φαιδρός, γελαστός, με τα μαύρα τα μάτια του γεμάτα χαράν, με τον μαύρον του πώγωνα στιλπνόν, όπως ήτο συνήθως επάνω εις τους μεγάλους και εξαιρετικούς ενθουσιασμούς του, και με την άχρουν φωνήν του με συναρπάζει, ή μάλλον με το αρχικόν εκείνο ύφος του:

-Σήκω Αλέκο! Σήκω να πάμε στον Προφήτην να ψάλωμεν τον Κανόνα…

Σημειώσατε ότι τους Κανόνας της εορτής εις τας Αγρυπνίας εψάλαμεν πάντοτε ημείς οι δύο. Δεξιά εκείνος, αριστερά εγώ. Οι ψάλται, όσον υπερφίαλοι και αν ήσαν δια την τέχνην των, όταν ήρχετο η σειρά των Κανόνων, μας παρεχώρουν τα στασίδια των, και ίσταντο παρά την είσοδον ενθουσιώντες με το χορευτικόν ιδίωμα του Παπαδιαμάντη, όστις ψάλλων τα τροπάρια, τα οποία ήξευρεν απέξω πάντοτε σχεδόν, εχόρευεν ολόκληρος μαζύ με το στασίδιον του…

Επετάχθην πάραυτα από την κλίνην με τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα, και με μιαν χαράν ότι η Ασματική μου σύνθεσις επέτυχε.

Και δεν εψεύσθην” .

            Πολλά από τα τροπάρια του Μωραϊτίδη για τον Προφήτη Ελισαίο έχουν αναφορά στον Προφήτη Ηλία. Αναφέρω δύο από τον Μικρό Εσπερινό:

            “Ότε ω Προφήτα θεσπέσιε, Ηλιού ο ζηλωτής, εκάλεσε σε επ’ αυτόν, τον αγρόν καταλιπών, και αροτήρας ενταυτώ, συντόνως, τούτω μάκαρ ηκολούθησας, και έσχες πνευματέμφορον διδάσκαλον, μυούντα σε τα απόρρητα, του θείου Πνεύματος λόγια, και ένθεον, ανυψούντα σου το φρόνημα”.

            “Ότε εν πυρίνω τω άρματι, διφρηλάτης ο Ηλίας απεχώρει εκ της γης, ηξιώθης θεομάκαρ, Ελισσαίε κατιδείν, μετάρσιον, τον θείον σου διδάσκαλον, δωρούντα, μηλωτήν σοι την αοίδιμον, προς δε διπλήν την του Πνεύματος, χάριν δι’ ης και διέτεμες Ιορδάνην, και αβρόχως διεπέρασας”.

            Τελειώνω με το τέταρτο σημείο, που θέλω να σημειώσω στην αγάπη σας. Ο Παπαδιαμάντης στα λογοτεχνήματα του τοποθετεί τα ξωκκλήσια, τα ασκηταριά ή τα μοναστήρια του Προφήτη Ηλία σε πολύ όμορφα, παραδεισένια μέρη, όπως είναι και το μέρος αυτό της Μονής, που φιλοξενούμεθα. Στο διήγημα του “Ο πατήρ Διονύσιος” γράφει ότι ο γέροντας είχε ασκηταριό ” επί του γραφικωτάτου μικρού βουνού του Προφήτου Ηλιού” (10).  Στη “Φόνισσα” γράφει πως την είχαν κυνηγήσει “εις το οροπέδιον του Προφήτη Ηλία, με τας πελωρίους πλατάνους και την πλουσίαν βρύσιν” (11).  Στο διήγημα του “‘Έρημο μνήμα” ο νέος που είχε μισέψει για χρόνια στην Αμερική και γύρισε πίσω άρρωστος ζήτησε από τον πατέρα του να τον πάει στον “Άι Λια” γιατί είχε την πίστη ότι ο Άγιος θα τον έκανε καλά αν πήγαινε κοντά του,  και κοντά στη βρύση και στα πλατάνια που υπήρχαν εκεί (12). Και στο “Αγγέλιασμα” πάλι ο Άι Λιάς βρίσκεται ψηλά, με πλατάνια να τον περιτριγυρίζουν και νερά να τρέχουνε κοντά του (13).

            Τελειώνω αναφέροντας ότι ο Προφήτης Ηλίας και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έχουν πολλά να μας διδάξουν, αρκεί εμείς να έχουμε τη διάθεση να τα ακούσουμε. Οι καιροί είναι δύσκολοι για εμάς τους Έλληνες και δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιες προσωπικότητες, να βγουν στην κοινωνία και να μας καθοδηγήσουν, να γίνουν φάροι στη ζωή μας. Ζούμε σε μια παρακμάζουσα κοινωνία, που επιδιώκει να καταργήσει Αξίες και Αρχές, την ίδια την Παράδοση και ιδιοπροσωπία μας Είμαστε αθύρματα στις βουλήσεις των ισχυρών και αναζητάμε την αξιοπρέπεια μας, ως Έθνος και ως λαός. Όμως όσα είπε ο Θεός στον Προφήτη Ηλία μας δίνουν κουράγιο. Ναι! Μέσα σε όλη αυτή την παρακμή υπάρχουν Έλληνες, πολύ περισσότεροι από επτά χιλιάδες, που δεν προσκυνούν τον σύγχρονο Βάαλ της παγκοσμιοποίησης, της ισοπέδωσης των πάντων και του μαμωνά. Αυτοί, μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα, αποτελούν ακτίδα ελπίδας. Προϋπόθεση γι’ αυτή την ελπίδα η έμπρακτη μετάνοια και η πολλή και θερμή προσευχή.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και συγγνώμη αν ξεπέρασα το χρόνο που μου δόθηκε. –

Παραπομπές – Σημειώσεις

1.              Χριστοδούλου Παρασκευαϊδη, Μητροπολίτου Δημητριάδος     “Ερέθισμα Αυτοσυνειδησίας, ο ακέραιος και επίκαιρος Παπαδιαμαντικός λόγος”, ομιλία προς φοιτητές, Αθήναι, 1989, σελ. 16.

2.              Παντελή Β. Πάσχου “Θυσία Αινέσεως”, Άρθρο εις περ. “Οι Τρεις Ιεράρχαι”, επετειακό τεύχος Ιουλίου – Δεκεμβρίου 2001, αρ.φυλ. 1511, σελ. 69.

3.              Γιώργου Σαραντάρη “Έργα”, 1ος Τόμος, Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο, 2001, σελ. 267.  Πρόκειται για απαντήσεις του Σαραντάρη σε ερωτήματα περί της ελληνικής λογοτεχνίας την εικοσαετία 1917 – 1937, που του έθεσε το λογοτεχνικό περιοδικό της Θεσσαλονίκης “Μακεδονικές  Ημέρες” και που δημοσιεύτηκαν στο Τεύχος του Ιανουαρίου 1938.

4.              Βαλέτα Άπαντα Παπαδιαμάντη Ε’ Τόμος σελ. 641.

5.              Αλεξ. Παπαδιαμάντη “Άπαντα”, Εκδ. “Δόμος”, Πρώτη Έκδοση, 1988, Ε’ Τόμος, σελ. 49.

6.              Δεκαπενθήμερο περιοδικό που ασχολείτο με τη βυζαντινή μουσική και όχι μόνο. Κατά την Α’ περίοδο (1901 – 1904) εκδότες ήσαν οι Γερμανός Κυριαζής, Ι. Τσώκλης και Π. Τζανέας. Κατά την Β’ Περίοδο ( 1905-1912) εκδότης ήταν ο Ι. Τσώκλης και εκδιδόταν και παράρτημα λειτουργικόν, με “τα παρά των διακόνων, ιερέων και ιεροψαλτών ψαλλόμενα λειτουργικά, κατά το ύφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας”, υπό την επιμέλεια του Κ.Α. Ψάχου.

7.              Αυτ. Ε’ Τόμος, σελ. 232-233.

8.              Βλ. σχ. Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών “Ο Άγιος Ελισαίος – Ο Ιερός Ναός στο Μοναστηράκι και η Ακολουθία του Αλ. Μωραϊτίδη”. Επιμέλεια Φωτίου Α. Δημητρακόπουλου.

9.              Η Ακολουθία γράφτηκε το 1925 και ο Παπαδιαμάντης είχε κοιμηθεί το 1911.

10.          Αυτ. Ε’ Τόμος, σελ. 330.

11.          Αυτ. Γ’ Τόμος σελ. 418.

12.          Αυτ. Δ’ Τόμος σελ. 361.

13.          Αυτ. Δ’ Τόμος, σελ. 395

Μάρτυρες... και μάρτυρες (Κολοκοτρώνης)

Μια σειρά από μάρτυρες οδηγήθηκαν στη δίκη του Κολοκοτρώνη, ο ένας πίσω από τον άλλον. Όταν τελείωσε η σειρά τους και ήρθε η ώρα να καταθέσουν οι μάρτυρες, ένας συνήγορος υπεράσπισης μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου, με το σώμα του γεμάτο τουρκικές λέξεις. Τότε ο δικηγόρος είπε στο δικαστήριο:

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει μάρτυρας αλλά μάρτυρας. Οι άλλοι μιλούσαν με το στόμα τους και ο καπετάνιος μιλούσε με τα τραύματά του.

Το ίδιο συμβαίνει και με την χριστιανική πίστη.

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ἐπίστευσαν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν Χριστόν; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΟΓΔΟΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε» (Ματθ. ΙΔ΄ 18).

 

Τὸ «ἀδιέξοδον»!

 

Ὡς ἐγίνετο συνήθως, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τότε ὅτε ὁ Κύριος εὑρίσκετο καὶ ἐκινεῖτο ἀνὰ μέσον τῶν ἀνθρώπων, οὕτω καὶ σήμερον, - ὡς ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, - πλήθη λαοῦ κατακλύζουσι τὸν χῶρον εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται Οὗτος μετὰ τῶν μαθητῶν Του! Ἅπαν τοῦτο τὸ πλῆθος συνεκεντρώθη, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἵνα φέρωσι τοὺς ἀσθενεῖς των ὅπως εὕρωσιν οὗτοι τὴν θεραπείαν των διὰ τῶν παντοδυνάμων χειρῶν Του, ἀλλὰ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἵνα ἀκούσωσι τὰς οὐρανίους διδασκαλίας ἐκ τοῦ Μόνου Διδασκάλου˙ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Κατὰ τὴν ἀφήγησιν τοῦ ἱεροῦ κειμένου, κατὰ πρῶτον, «ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν»! Ἐκτιμᾷ ὁ Κύριος καὶ τὸν πόνον ἀλλὰ καὶ τὸν κόπον ἁπάντων ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἔσπευσαν ἵνα μείνωσι μετ’ Αὐτοῦ, ἔστω καὶ ὀλίγας στιγμάς! Ἀφοῦ, ἐν πρώτοις, ἐθεράπευσε τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ ἔφερον μετ’ αὐτῶν, ἐσυνέχιζον οὗτοι οἱ εὐλογημένοι ἄνθρωποι, νὰ παραμένουσι πλησίον τοῦ Διδασκάλου! Ξεχνοῦν οὗτοι ἀκόμη καὶ τὰς βασικὰς ἀνάγκας των, καὶ τὰς οἰκογενείας των, καὶ τὴν σωματικήν των ξεκούρασιν, ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν τροφήν των, καὶ «ἀντικαθιστῶσι» ταῦτα πάντα μὲ τὴν ἀνέκφραστον γλυκύτητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεανθρώπου!

Οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, βλέποντες τὰ συναχθέντα πλήθη καὶ ἀναλογιζόμενοι, καὶ τὸ γεγονὸς τῆς προκεχωρημένης ὥρας, ἀλλὰ καὶ τὴν δυσκολίαν ἁπάντων τούτων ἵνα προμηθευθῶσι τὴν ἀπαραίτητον διατροφήν των, «προσῆλθον αὐτῷ … λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα»! Ἀντιλαμβάνονται οὗτοι, ὡς ἄνθρωποι, τὸ «ἀδιέξοδον» τὸ ὁποῖον ἤρχισε νὰ δημιουργῇται καὶ νὰ … ἀπειλῇ!

Ὅμως, ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἐκπλήσσει κατὰ κυριολεξίαν, δίδων ἐντολὴν εἰς τούτους, ὅπως δώσωσιν οὗτοι τροφὴν εἰς τὸ τεράστιον ἐκεῖνο πλῆθος τοῦ λαοῦ! Τί νὰ προσφέρωσιν, ἀλλὰ καὶ εἰς ποίους καὶ πόσους; Πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας εἶχον εἰς τὰς ἀποσκευάς των, ἀλλὰ τί ἀρκοῦσαν ταῦτα εἰς τοσοῦτον πλῆθος; Πέντε χιλιᾶδες ἄνδρες, … χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων! Ἓν πλῆθος τὸ ὁποῖον, - κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν Ἁγίων Πατέρων, - ὑπερέβαινεν ἀκόμη καὶ τὰς εἴκοσι χιλιάδας!

 

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε»!

 

Ὅμως, ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ δὲν ὑποχωρεῖ εἰς τοὺς ἀνθρωπίνους ὑπολογισμούς˙ καὶ ἐὰν διὰ τὴν κοινὴν λογικὴν τό … 1 + 1 = 2, διὰ τήν … ἀριθμητικὴν τοῦ Κυρίου τὸ ἀντίστοιχον ἰσοῦται μὲ τὸ … ἄπειρον! Ἐὰν οἱ πέντε ἄρτοι καὶ οἱ δύο ἰχθῦες θὰ ἐπήρκουν ὁριακῶς διὰ τὴν συνοδείαν τῶν μαθητῶν, … ταῦτα ὅμως τὰ ὀλίγα στοιχεῖα, ἐπήρκεσαν τελικῶς, οὐχὶ μόνον ἵνα φάγωσιν οὗτοι οἱ εἴκοσι χιλιᾶδες, ἀλλά, «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν» καὶ οὐχὶ μόνον, ἀλλά «καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»! Βεβαίως, δὲν μᾶς ἐκπλήσσει τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κύριος ἐποίησε τοιοῦτόν τι, ἀσύλληπτον εἰς τὸν ἀνθρώπινον νοῦν! Ἀντιθέτως˙ αὐτονόητον εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα … δύναται, καὶ ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα οὔτε κἂν νὰ φαντασθῶμεν! Ἐκεῖνα ἅτινα ὑπερβαίνουσιν, οὐχὶ μόνον τὴν ἀνθρωπίνην δύναμιν, ἀλλὰ καὶ ὡς προείπωμεν καὶ αὐτήν τὴν … φαντασίαν! Ἐκεῖνα διὰ τὰ ὁποῖα, Τὸν ἱκετεύομεν καὶ Τὸν παρακαλοῦμεν, καθόσον ἡμεῖς ἀδυνατοῦμεν! Ἐκεῖνα ἅτινα ἔδωκεν ἀφθόνως, ἐν ὅσῳ ἔζη μεθ’ ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ δίδει κατὰ τὴν πίστιν ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἰδίαν Αὐτοῦ κρίσιν! Διὰ τοῦτο βλέπομεν, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή, δὲν ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς ἐντυπωσιάσῃ διὰ τῶν τοιούτων θαυμάτων, ἀλλὰ «ὑπογραμμίζει» κυρίως ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ἅτινα ἀφορῶσιν εἰς τὴν σωτηρίαν μας!

«Φέρετε τοὺς ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθύας ἐδῶ ἐνώπιόν Μου»! Τόσον ἁπλῶς …! Τὰ στοιχεῖα ταῦτα τὰ ἄψυχα, ἐδῶ ἐνώπιον τοῦ Δημιουργοῦ των, «ζωηρεύουσι καὶ λογικεύονται»! Ὅπως ἡ θάλασσα καὶ οἱ ἄνεμοι … «ἤκουσαν τὴν ἐπίπληξίν Του καὶ ὑπετάγησαν» εἰς ἐκεῖνο τό … «πεφίμωσο», καὶ ὅπως ἡ παραλυσία τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου ὑπετάγη εἰς τήν, ἐκ τοῦ μακρόθεν, ἐντολὴν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, καὶ ὡς ἡ συκῆ ἐξηράνθη, ὑποταγεῖσα καὶ αὕτη εἰς τὴν κατάραν τοῦ Δημιουργοῦ της, … οὕτω καὶ οἱ ἀνεπαρκεῖς οὗτοι ἄρτοι καὶ οἱ ἰχθῦες, ἐν προκειμένῳ …! Κατὰ τὴν Θείαν εὐλογίαν παρέμενον … ἀδαπάνητοι! Ὅσον ἔκοπτεν ἐκ τούτων ὁ Κύριος καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς, καὶ διένεμον οὗτοι (οἱ μαθηταί) καὶ ἔτρωγον οἱ ἄνθρωποι, παρέμενον οὗτοι ἀρκετοὶ διὰ νὰ τρέφωσι ὅσους ἐπείνων καὶ χορτάζωσι τούτους καὶ περισσεύωσιν ἕως καί «κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις»!

 

Ἐπίστευσαν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὸν Χριστόν;

 

Ὄχι! Δυστυχῶς, ὄχι! Βεβαίως ἐνθουσιάσθησαν καὶ ἐξεπλάγησαν ἐκ τοῦ θαύματος καὶ ἔσπευσαν, - ὡς ἐπισημαίνωσι καὶ οἱ ἕτεροι Εὐαγγελισταί, - ἵνα «συλλάβωσι» τὸν Διδάσκαλον καὶ «ποιήσωσιν Αὐτὸν βασιλέα»! Δὲν ἐπίστευσαν, ὅμως, εἰς Αὐτόν, καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἔσυρραν τοῦτον ἀργότερον, καὶ εἰς τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον! Δὲν ἐπίστευσαν, διότι τὸ θαῦμα δὲν ὁδηγεῖ εἰς τὴν πίστιν ἀλλὰ εἰς τὸν ἐπιπόλαιον ἐνθουσιασμόν! Διὰ τῶν θαυμάτων, καὶ τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν Ἁγίων, ἁπλῶς ὁ Θεὸς ἀποδεικνύει τὴν παρουσίαν Του καὶ τὴν ἀγάπην Του εἰς τοὺς ἀνθρώπους! Ὅμως, ὡς ἐνθυμούμεθα, εἰς τὴν «παραβολὴν τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου», ὅταν ἐκεῖνος ὁ δυστυχὴς πλούσιος προσεπάθει ἵνα πείσῃ τὸν Ἀβραάμ, ἵνα … ἀναστήσῃ οὗτος τὸν πτωχόν, εἰς τὸν κόσμον, προκειμένου ἵνα διδάξῃ οὗτος, καὶ πείσῃ τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν πραγματικότητα τῶν, «μετὰ θάνατον», ὁ Ἀβραὰμ ἀπήντησεν ὅτι … «ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν» (Λουκ. ΙΣΤ΄ 29)!

Καὶ ὅταν οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, λησταί, καὶ οἱ παραπορευόμενοι «ἐβλασφήμουν αὐτὸν … Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· … εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ», ὁ Κύριος δὲν ἔσπευσεν νὰ τοὺς ἐκπλήξῃ διὰ τοιούτων ἐνεργειῶν! Ἐθαυματούργησε, βεβαίως διὰ φοβερῶν ἄλλων θαυμάτων, κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην, ἀλλ’ ἐκεῖνοι «οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι»!  

 

Ἂς φέρωμεν τὰ πάντα, πρὸ τῶν ποδῶν Του!

 

Ἂς κάνωμεν ὀλίγον στὴν ἄκρη, φίλοι μου ἀναγνῶσται, καὶ ἂς ἀφήσωμεν χῶρον εἰς τὸν Χριστόν! Οὗτος τὰ πάντα δύναται! Ἐπιτάσσει τοὺς ἄρτους καὶ αὐξάνονται, καὶ τοὺς ἀνέμους καὶ σιωπῶσι, καὶ τὰς ἀσθενείας καὶ ἀποδιδράσκουσιν ἐκ τῶν ἀσθενῶν! Συνεπῶς, δύναται Οὗτος ἵνα ἐπιτιμήσῃ καὶ τὰ ἰδικά μας θέματα καὶ προβλήματα! «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ «σκότος» τοῦ κόσμου. - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ, 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. Ε΄ 14). 

Φαινώμεθα!

 

Φαινώμεθα, σημαίνει ὅτι εἴμεθα ὁρατοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους! Σημαίνει, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ παραμένωμεν εἰς τὸ σκότος καὶ τὴν ἀφάνειαν! Σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ὑπὸ διαρκῆ κρίσιν καὶ ἔλεγχον! Σημαίνει, τέλος, ὅτι πρέπει νὰ προσέχωμεν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, διότι ἐπηρεάζομεν διὰ τοῦ τρόπου τῆς πορείας μας εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες μᾶς παρακολουθοῦσι! Ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, ὅστις καὶ μᾶς ἐπέστησε τὴν προσοχὴν διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, δὲν θεωρεῖ ταύτην τὴν «παρακολούθησιν» ὡς ἀρνητικήν, ἀλλὰ ἀντιθέτως μᾶς συνιστᾷ ἵνα τὴν ἐκμεταλευώμεθα καὶ διδάσκωμεν δι’ αὐτῆς καί … μέσῳ τοῦ παραδείγματος ἡμῶν, φέρομεν ἀνθρώπους πρὸς τὴν Ἀλήθειαν καὶ τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ!

Δυστυχῶς ἡ κοσμικὴ νοοτροπία θεωρεῖ τὴν «παρακολούθησιν» ταύτην ὥς τι τὸ ἀρνητικόν, καὶ ὑπεραμύνεται τῶν «προσωπικῶν δεδομένων», ἅτινα δικαιοῦται νὰ προστατεύῃ καθείς, καὶ ζητᾷ πρὸς τοῦτο καὶ τὴν προστασίαν τοῦ … νόμου! Ὁ κόσμος, ὅστις ἀρέσκεται εἰς τὴν ἔκνομον ζωήν, ἐπιθυμεῖ ἵνα κινῇται ἐν τῷ σκότει καὶ ὡς εἶπεν ὁ Κύριος, «ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ἰωάν. Γ΄ 19-21)! Ἐάν, συνεπῶς, εἴμεθα εἰς τὴν Ἀλήθειαν καὶ ἐργαζώμεθα, καὶ ὁμιλῶμεν, καὶ κηρύττωμεν ταύτην, δὲν ἀνησυχῶμεν ἐὰν ὁ κόσμος μᾶς βλέπει καὶ μᾶς παρακολουθῇ! Τοῦτο, μάλιστα, εἶναι τὸ προτιμώτερον εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν μας!

 

«Καθώς Ἐκεῖνος περιεπάτησε» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 6)!

 

Τοιουτοτρόπως «περιεπάτησε» καὶ ὁ Κύριος, ἐν ὅσῳ εὑρίσκετο ἀνά μέσον τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὰ τρία ἔτη τῆς δημοσίας ζωῆς Του! Τοῦτο δὲ ἦτο καὶ τὸ ἐπιχείρημά Του, ὅτε ἀνεκρίνετο εἰς τὸ συνέδριον τῶν παρανόμων! «Ἐγὼ παρρησίᾳ ἐλάλησα τῷ κόσμῳ· ἐγὼ πάντοτε ἐδίδαξα ἐν συναγωγῇ καὶ ἐν τῷ ἱερῷ, ὅπου πάντοτε οἱ Ἰουδαῖοι συνέρχονται, καὶ ἐν κρυπτῷ ἐλάλησα οὐδέν. Τί με ἐπερωτᾷς; ἐπερώτησον τοὺς ἀκηκοότας τί ἐλάλησα αὐτοῖς· ἴδε οὗτοι οἴδασιν ἃ εἶπον ἐγώ» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 20-21)! Κατὰ τοῦτον δὲ τὸν τρόπον, «ἐβάδισαν» καὶ οἱ Ἅγιοι μαθηταί Του καὶ Ἀπόστολοι! Καὶ κατὰ τὴν συμβίωσίν των μετὰ τοῦ Διδασκάλου των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀποστολικήν των πορείαν εἰς τὰ ἔθνη!

Τοῦτο ἀκριβῶς μαρτυρεῖ ὁ «ἠγαπημένος» μαθητής Του, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, - ὡς βλέπομεν, οὗτος, νὰ συνιστᾷ τὴν τοιαύτην πορείαν εἰς τοὺς χριστιανούς, - γράφων αὐτοῖς ἐκ τῆς Ἐφέσσου! «Ὁ λέγων ἐν αὐτῷ μένειν ὀφείλει, καθὼς ἐκεῖνος περιεπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν» (Α΄ Ἰωάν. Β΄ 6)! Εἰς τὸ αὐτὸ «μῆκος κύμματος», κινούμενος καὶ ὁ Θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅστις ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου καυχᾶται λέγων: «θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις» (Α΄ Κορ. Δ΄ 9)!

 

Τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ «σκότος» τοῦ κόσμου.

 

Διατί, ὅμως, ὁ Κύριος ἀπαιτεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητάς Του, ἵνα «φαίνωνται», ἀλλὰ καί … ἵνα φωτίζωσι; Ὀλίγον πρὶν εἴπει ὁ Κύριος τὴν φρᾶσιν ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐκτείνομεν τὸν λόγον, διευκρίνησεν εἰς τοὺς Ἀποστόλους ὅτι  εἶναι οὗτοι τὸ φῶς τοῦ κόσμου! Ἐν προκειμένῳ διαφαίνεται, ἢ μᾶλλον … καταφαίνεται μία πραγματικότης˙ καὶ ἡ πραγματικότης αὕτη εἶναι, … τὸ σκότος εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται καὶ κινεῖται ὁ, μακρὰν τοῦ Θεοῦ, εὑρισκόμενος κόσμος! Ὅταν ὁ Διδάσκαλος λέγει εἰς τοὺς μαθητάς Του ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου», γίνεται σαφές, ὅτι οἱ τοιοῦτοι μαθηταί Του, φωτιζόμενοι ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τὸ … «φῶς τὸ ἀληθινόν», ἔχουσιν ὡς ἀποστολήν των, διὰ τῆς ἰδίας των βιοτῆς καὶ τοῦ παραδείγματός των, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ Ραββί, νὰ φωτίζωσι τοὺς «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένους», καὶ νὰ καθοδηγῶσι τούτους πρὸς τὴν Ἀλήθειαν!

Ἑπομένως, πέραν τοῦ ὑλικοῦ φωτὸς καὶ τοῦ ὑλικοῦ καὶ αἰσθητοῦ σκότους, ὑπάρχουσιν ἀντιστοίχως, τὸ πνευματικὸν καὶ ψυχικὸν φῶς ὡς καὶ τὸ τοιοῦτον σκότος! Ὁ Κύριος, διὰ τοῦτον ἀκριβῶς τὸν λόγον, ἦλθεν ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, «ἵνα φωτίσῃς τοὺς ἐν σκότει καθημένους˙ Φιλάνθρωπε δόξα σοι» (Ὕμνος ἑσπερινοῦ τῶν Φώτων)! Τοῦτο δὲ τὸ σκότος τὸ πνευματικόν, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἀπομάκρυνσις καὶ ἀποστροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὸν Θεόν. Εἶναι ἡ κάθε ἁμαρτωλὸς κατάστασις τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει ὡς … «τρόπον ζωῆς»! Εἰς τὸ τοιοῦτον πνευματικὸν σκότος, εὑρίσκονται ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπιλέγουσι τὴν ἀπομάκρυνσιν καὶ ἀποστροφὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συμβίωσίν των μετὰ τῆς οἵασδήποτε μορφῆς ἁμαρτίας!

Τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας εἶναι, ἀντιστοίχως … ἴσον, μὲ τὸ φυσικὸν καὶ αἰσθητὸν σκότος! Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ φυσικὸν σκότος, δὲν γνωρίζει ποῦ εὑρίσκεται καὶ ποῦ πρέπει νὰ ὑπάγῃ καὶ χρειάζεται χειραγωγοὺς ἵνα τὸν κατευθύνωσι, τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ μὲ ἐκείνους οἵτινες ζῶσι καὶ κινοῦνται εἰς τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας! Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ὀλίγον πρὸ τοῦ ἑκουσίου πάθους Του, καὶ θέλων νὰ δείξῃ εἰς τούτους ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ … φεύγωσιν ἀπὸ τὸ τοιοῦτον σκότος καὶ νὰ βαδίζωσι πρὸς τὸ φῶς τῆς Ἀληθείας, τοὺς λέγει, … «ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ' ὑμῶν ἐστι· περιπατεῖτε ἕως τὸ φῶς ἔχετε, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 35)!

 

Οἱ  ὁδηγοὶ καὶ «χειραγωγοί» τοῦ κόσμου!

 

Ὡς πρώτους φωτιστὰς τῆς οἰκουμένης, ὁ Κύριος ἐπέλεξεν τοὺς Ἁγίους μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους Του. Ὡς καὶ ἐν τῷ παρόντι βλέπομεν, νὰ καθιστᾷ τούτους … «φῶς τοῦ κόσμου»! Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι … πρῶτοι φωταγωγήθηκαν ἀπὸ τὸν Χριστόν, καὶ ὁ Κύριος τοὺς καλεῖ νὰ φωτίσωσι τὰ ἔθνη πάντα! «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. ΚΗ΄ 19-20)! Αὐτοὶ θὰ φέρωσι τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας εἰς ὅλον τὸν κόσμον! Αὐτοὶ θὰ φωτίσωσι τοὺς … «ἐσκοτισμένους τῇ διανοίᾳ», καὶ αὐτοὶ θὰ χειροθετήσωσι καὶ θὰ δημιουργήσωσι τοὺς διαδόχους των, οἵτινες καὶ θὰ συνεχίζωσιν εἰς τοὺς αἰώνας τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων! Πρῶτον, διὰ τῆς ἰδίας βιοτῆς καὶ τοῦ παραδείγματός των, καὶ ἀκολούθως διὰ τῆς διδασκαλίας τοῦ … Θείου Λόγου! Αὕτη εἶναι ἡ ἀποστολή των˙ νὰ φωτίζωσι τὰ ἔθνη διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ! Τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνο τὸ στοιχεῖον ὅπερ χαρακτηρίζει τοὺς πρώτους τούτους … φωτιστὰς τοῦ κόσμου˙ τὸ ὅτι κηρύττουσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι … ἰδικάς των θεωρίας! Τοῦτο, ἀκριβῶς, τὸ στοιχεῖον θὰ φέρῃ τὰ σωτήρια ἀποτελέσματα καὶ θὰ ἀνακαινίσῃ τὸν κόσμον! Διὰ τοῦτον τὸν λόγον, ὁ Κύριος, δὲν ἐπέλεξεν … συνεργάτας, ἀλλὰ … μαθητὰς καὶ ἀποστόλους!

Ἔχομεν, ἀδελφοί μου, τὴν ὑψίστην τιμήν, ἀλλὰ καὶ ὑποχρέωσιν ἵνα φέρωμεν τὸν Θεῖον Λόγον εἰς τοὺς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ καθεύδοντας! Οὐδεὶς ἐξαιρεῖται τῆς τοιαύτης ἀποστολῆς! «Ἂς ἔχομεν, ὅμως, τὸν νοῦν μας», διότι  ὁ Διδάσκαλος καὶ … Ραββί, οὗτος εἶναι ὁ Μόνος Κύριος καὶ Διδάσκαλος!  Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ φορεῖς καὶ ἀγωγοὶ τοῦ Λόγου Του! Δὲν διδάσκομεν ἡμεῖς ἀλλ’ ὁ Κύριος! Μαθηταί Του εἴμεθα καὶ τοῦτο ὀφείλομεν νὰ τὸ κατανοήσωμεν! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Πατρῶν

Την Ιερά Γυναικεία Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμύλιας, επισκέφθηκε η Πρέσβης των ΗΠΑ Kimberly Guilfoyle.

Σύμφωνα με την Πρέσβη η επίσκεψη στο Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής ανέδειξε με τον πιο έμπρακτο τρόπο τη βαθιά, πολυεπίπεδη σχέση που συνδέει τους λαούς των δύο χωρών.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της, η Αμερικανίδα Πρέσβης είχε την ευκαιρία να περιηγηθεί στη Μονή, αλλά και να συνομιλήσει με τους ανθρώπους που βρίσκονται στην καρδιά αυτού του σπουδαίου έργου.

Συγκεκριμένα συναντήθηκε με τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, Γέροντα Ελισσαίο, την Καθηγουμένη Γερόντισσα Νικοδήμη και αδελφές της Μονής, οι οποίες επιτελούν διακονία υψηλής πνευματικής και ανθρωπιστικής σημασίας.

Επίσης, τον Δρ. Δούμα και τον Κυριάκο Αντωνίου, καθώς και τους αφοσιωμένους εθελοντές που στηρίζουν ενεργά τη λειτουργία του Ιδρύματος.

Να αναφερθεί ότι κεντρικός άξονας της επίσκεψης ήταν η ανάδειξη των στενών επιστημονικών δεσμών που διατηρεί το Ίδρυμα της Ορμύλιας για πάνω από μία δεκαετία με κορυφαία ακαδημαϊκά και ιατρικά κέντρα των ΗΠΑ, όπως το Lombardi Comprehensive Cancer Center του Πανεπιστημίου Georgetown, το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και το Πανεπιστήμιο Emory.

Όπως σημείωσε η Πρέσβης, η παρουσία των αμερικανικών φορέων στην Ορμύλια επιβεβαιώνει ότι η συμμαχία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας δεν οικοδομείται μόνο στο πεδίο της πολιτικής ή της οικονομίας, αλλά πάνω σε κοινές αξίες: τη συμπόνια, τη θεραπεία και την πίστη, προσφέροντας ουσιαστική ελπίδα και φροντίδα στην κοινωνία.

''Eπιδίωξη της Τουρκίας η κυριαρχία ολόκληρης της Κύπρου''

Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος: 

Ακολουθεί ο χαιρετισμός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου στο Παγκόσμιο Συνέδριο Κυπρίων της Διασποράς.

Να αναφερθεί ότι οι εργασίες του Συνεδρίου άρχισαν στην Λευκωσία την Τετάρτη, 29 Ιουλίου και θα συνεχιστούν μέχρι και την Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2026.

Στο Συνέδριο συμμετέχουν η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αποδήμων Κυπρίων (ΠΟΜΑΚ), η Παγκόσμια Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΣΕΚΑ) και η Νεολαία Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αποδήμων Κυπρίων (ΝΕΠΟΜΑΚ).

Χαίρομαι ιδιαίτερα χαιρετίζοντας κι εφέτος το ετήσιο Συνέδριο σας, αγαπητοί απόδημοι.

Καλωσορίζοντάς σας, εκ μέρους της Εκκλησίας, στην κοινή μας πατρίδα, από τα διάφορα μήκη και πλάτη της γης, όπου εσείς ή οι γονείς σας έχετε μεταναστεύσει, συνειδητοποιούμε την αγάπη σας προς την Κύπρο.

Όσο κι αν οι εργασίες σας και οι ποικίλες ενασχολήσεις σας στις χώρες που έχετε εγκατασταθεί, όσο κι αν οι νέες οικογενειακές υποχρεώσεις που έχετε δημιουργήσει εκεί σας δυσκολεύουν, ο πόθος για τη γενέτειρα, η αγάπη για την πάσχουσα πατρίδα, οδηγεί κάθε χρόνο τα βήματά σας εδώ.

Σας ευχαριστούμε για τούτο, και ευλογούμε τον ερχομό σας.

Η παρουσία σας κάθε χρόνο στους χώρους του συνεδρίου, οι χαιρετισμοί και οι ομιλίες στο συνέδριο, κρατούν ζωντανό το πρόβλημά μας ανάμεσά σας.

Δεν θα πρέπει, όμως, οι επιδιώξεις μας να εξαντλούνται στη διατήρηση στη ζωή του προβλήματός μας.

Δεν θα πρέπει να καταντήσει το Συνέδριο μια απλή ευκαιρία εκφώνησης κοινότυπων λόγων και μια επίσημη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο.

Το επιδιωκόμενο δεν περιορίζεται σε κοινωνικές σχέσεις, ούτε και αποβλέπει σε μιαν επιδερμική συγκίνηση.

Αφορά την ίδια τη ζωή μας, τη συνέχιση της παρουσίας μας στη γη των πατέρων μας.

Ασφαλώς και θα αντιμετωπίζετε διάφορα προβλήματα στις χώρες που ζείτε και εργάζεστε.

Δεν έχουμε αμφιβολία ότι οι διάφορες υπηρεσίες του Κράτους θα επιληφθούν των θεμάτων αυτών.

Ένα είναι το κύριο πρόβλημα όλων μας, με διπλή όψη: Είναι το θέμα της δικής σας επιβίωσης, ως Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, στο ξένο περιβάλλον που βρίσκεστε και δραστηριοποιείστε, και της δική μας πάνω σ’ αυτή τη γη που μας κληροδότησαν οι πατέρες μας.

Δύσκολη αλλ’ όχι αδύνατη η επίλυση και των δύο όψεων του προβλήματος.

Όλοι θα πρέπει, με υπερβάλλοντα ζήλο, να τονίζετε στα παιδιά σας την εθνική και θρησκευτική ιδιαιτερότητά μας και την ανάγκη διατήρησης της, με κάθε θυσία, ανάμεσα στο αφομοιωτικό περιβάλλον της ξένης χώρας.

Η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, η Ιστορία μας θα πρέπει να μην παραμελούνται σε κάθε σπίτι, αλλά και να προάγονται στα παροικιακά μας σχολεία.

Απαραίτητη και η σύνδεση με την κατά τόπους Ελληνορθόδοξη Εκκλησία για ενίσχυση όχι μόνο της θεωρητικής γνώσης του περιεχομένου της πίστης μας, αλλά και της έμπρακτης εκδήλωσης και καλλιέργειας του θρησκευτικού συναισθήματος, με τη Θεία Λειτουργία και τις άλλες τελετουργίες εν γένει.

Θα ήταν φοβερό αν κουραζόμασταν και ταλαιπωρούμασταν για να εξασφαλίσουμε τα υλικά αγαθά για τα παιδιά μας και παραμελούσαμε ή χάναμε τη γλώσσα, τον εθνικό και θρησκευτικό προσανατολισμό τους.

Παραφράζοντας τα λόγια του Χριστού θα έλεγα: «Τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή τα τέκνα του;».

Να μου επιτρέψετε να εκφράσω την αγωνία της Εκκλησίας και για το δεύτερο σκέλος του προβλήματος στο οποίο αναφέρθηκα.

Στην παραμονή μας, δηλαδή, ως Ελληνισμού, στη γη τούτη των πατέρων μας.

Χωρίς τη διπλωματική αβρότητα που επιβάλλεται στους πολιτικούς αλλά και επειδή δεν απευθύνομαι σε ξένους, θα ήθελα να εκφραστώ ελεύθερα για να συμπροβληματιστούμε όλοι.

Εκείνο που πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε είναι τη μόνιμη και σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας για κυριαρχία επί της Κύπρου – για μένα, για κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου∙ Κι εκείνο που πρώτιστα πρέπει να επιδιώξουμε είναι τη ματαίωση των Τουρκικών στόχων.

Η μνήμη των κατεχομένων εδαφών μας πρέπει να τροφοδοτεί τη συνείδηση του χρέους έναντί τους.

Ο επεκτατισμός της Τουρκίας βρίσκεται πέρα από τη θέλησή μας.

Η βούληση για αγώνα, όμως, εξαρτάται από μας.

Η προσπάθειά μας για εξεύρεση μιας υποφερτά βιώσιμης λύσης του προβλήματός μας, που δημιουργήθηκε με την παράνομη εισβολή και κατοχή, παγιδεύτηκε σε διαδικασίες ατέρμονες οι οποίες οδήγησαν σε απεμπόληση βασικών δικαιωμάτων του λαού μας και εκτροχίασαν το θέμα μας από την πραγματική του βάση, παρουσιάζοντάς το, από θέμα εισβολής και κατοχής, σαν θέμα διακοινοτικής διαφοράς.

Πιστέψαμε – είχαμε την αφέλεια να πιστέψουμε – ότι η Τουρκία καθορίζει την πολιτική της ανάλογα με τις υποχωρήσεις μας και όχι με βάση τα μακροπρόθεσμα σχέδιά της.

Η Ιστορία, όμως, διδάσκει ότι ο θύτης δεν αρκείται στο ό,τι από θέσεως αδυναμίας θα προσφέρει το θύμα, αλλά επιδιώκει όσα από θέσεως ισχύος μπορεί να επιβάλει.

Ο ασθενέστερος παραμένει πάντοτε έρμαιο στις ορέξεις του ισχυρότερου, αν δεν λάβει τα μέτρα του.

Έχω την πεποίθηση ότι ο διάλογος είναι πια άχρηστος για τους Τούρκους.

Το ομολόγησαν κι οι ίδιοι πριν λίγες μέρες. Πήραν από τις συνομιλίες όσα ήθελαν να πάρουν.

Εξάλλου τι άλλο μάς απέμεινε για να το παραδώσουμε; Γι’ αυτό και κωλυσιεργούν.

Όταν μετά από 52 χρόνια κατοχής το μόνο που δέχονται να συζητήσουν είναι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και όχι η εισβολή, η κατοχή, ο εποικισμός, τι άλλο αποδεικνύει;

Είναι, ως εκ τούτου, απαραίτητη η αναθεώρηση της τακτικής του αγώνα μας.

Χρειάζεται προγραμματισμός, αντοχή, αγωνιστική διάθεση.

Οι προτάσεις για λύση του προβλήματος μας, που μας υποβάλλονται, ακόμα και από τα Ηνωμένα Έθνη, παραγνωρίζουν εντελώς την ουσία του θέματος.

Δεν κάνουν καμιάν αναφορά σε τουρκική εισβολή, σε καταπάτηση των βασικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας.

Μιλούν για εδαφικές αναπροσαρμογές, μπαίνουν σε μια νοοτροπία πάρε-δώσε.

Μα ο αγώνας που διεξάγουμε δεν είναι για μερικά μέτρα γης.

Είναι αγώνας για εθνική και φυσική επιβίωση.

Διακυβεύεται η ίδια η επιβίωσή μας στη γη αυτή όπου κατοικούμε εδώ και 35 αιώνες.

Μέσα στα πλαίσια των δικαιωμάτων μας που απορρέουν από την ιδιότητα του κράτους μέλους της Ε.Ε., θα πρέπει να επιδιώξουμε την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και για τον λαό μας.

Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη συστράτευση όλου του Ελληνισμού, από Ελλάδα, Κύπρο και την ανά την οικουμένη ελληνική διασπορά, από την ενότητα, την ομοψυχία και τη μονολιθικότητα στη διεκδίκηση των δικαίων μας.

Εκείνο που αποδυναμώνει τον αγώνα μας είναι η διάσταση γνωμών και θεσμών γύρω από την έκταση που πρέπει να παίρνει η διεκδίκηση των δικαίων μας.

Βρίσκονται, δυστυχώς, ανάμεσά μας και κάποιοι που μας θεωρούν αδιάλλακτους όταν ζητούμε ελάχιστα που μας παρουσιάζουν ανένδοτους όταν αναφερόμαστε στα θεμελιώδη δικαιώματά μας· που μας λέν απορριπτικούς όταν ζητούμε την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής.

Είναι αυτοί που, χωρίς να τους αποδίδουμε κακές προθέσεις, έχουν την αφέλεια να νομίζουν ότι ο κατακτητής εξευμενίζεται με τις συνεχείς υποχωρήσεις.

Μια τέτοια προσέγγιση το πολύ που μπορεί να μας προσφέρει είναι μια λύση προσωρινότητας μέχρις ότου ο κατακτητής κρίνει ότι ήλθε γι’ αυτόν η κατάλληλη στιγμή για να ολοκληρώσει τις επιδιώξεις του.

Από την υπερκομματική θέση της Εκκλησίας καλώ όλους να συνειδητοποιήσουμε την κρισιμότητα των καιρών.

Να μην ξεχνιούμαστε στην ήρεμη επιφάνεια του σήμερα. Κάνω έκκληση σ’ όλους στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Κυβέρνηση, κόμματα, κοινωνικά σύνολα, τον απλό λαό.

Και σ’ εσάς τους αποδήμους μας. Να ενώσουμε δυνάμεις κάτω από τον κοινό σκοπό, τη σωτηρία της πατρίδας.

Η Ιστορία δεν θα μας χαριστεί αν δεν δείξουμε την εγρήγορση και την ετοιμότητα που επιβάλλεται για αγώνα.

Στις δικές μας προσπάθειες να ̓σαστε σίγουροι θα έλθει βοηθός και ο Θεός.

Με την έκκληση αυτή χαιρετίζω και πάλι το συνέδριό σας και εύχομαι κάθε επιτυχία στις εργασίες του, καθώς και ωφέλιμη παραμονή στην Κύπρο.

ΡΟΜΦΑΙΑ

Ὁ παραλυτικὸς τῆς Καπερναούμ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΚΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026)

«ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου» (Ματθ. Θ΄ 6)!

 

Εἶναι γνωστόν, φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, τὸ θαῦμα τοῦτο ὅπερ ἠκούσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν! Γνωστὸν ἐκ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, ὅτε τοῦτο ἐδιδάσκετο ἐκ τῶν σχολικῶν βιβλίων, καὶ ὅτε, πέραν τῆς κάθε ἄλλης γνώσεως, προηγεῖτο διὰ τοὺς μαθητὰς ἐκείνων τῶν εὐλογημένων ἐποχῶν, ἡ κατὰ Χριστὸν παιδεία καὶ μόρφωσις τῆς … παιδικῆς ἀθωότητος!

Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἀδελφοί μου, ἦσαν καὶ εἶναι … ἄπειρα! Δὲν εἶναι μόνον ὅσα ἀναγράφονται εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα καὶ πολὺ … μεγαλύτερα καὶ θαυμαστώτερα ἀπὸ αὐτά! Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἔγιναν καὶ γίνονται εἰς κάθε ἐποχήν, ἀλλὰ καὶ εἰς κάθε τόπον, καὶ διὰ τούτων, θέλει ὁ Θεὸς νὰ δείξῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τὴν παρουσίαν Του καὶ τὴν ἀγάπην Του …! Πολλάκις δὲ εἴπομεν, ὅτι τὰ Θαύματα τοῦ Κυρίου, δὲν γίνονται καὶ δὲν ἀναγράφονται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, διὰ νὰ ἐντυπωσιαζώμεθα καὶ νὰ ἐκπληττώμεθα, … ἀλλὰ διὰ νὰ διδασκώμεθα καὶ πιστεύωμεν εἰς τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ!

Ὁ, ἐν προκειμένῳ, παραλυτικὸς οὗτος τοῦ περιγραφομένου θαύματος, εὑρίσκεται «καθηλωμένος» εἰς τὴν κλίνην τῆς ἀσθενείας του καί … ἐπ’ αὐτῆς φέρεται ὑπὸ τῶν φίλων του πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ! Σκοπός, ἀσφαλῶς, τῆς μεταφορᾶς αὐτοῦ πρὸ τοῦ Διδασκάλου εἶναι ἡ θεραπεία του! Εἶδεν ὁ Κύριος, - λέγει τὸ ἱερὸν κείμενον – τὴν πίστιν τῶν εὐλογημένων ἐκείνων φίλων …! Ὄχι τόσον τὴν πίστιν τοῦ παραλύτου, τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς καὶ οὗτος διέθετε, ὅσον κυρίως, ἐκείνων … οἵτινες ὑποβάλλονται εἰς τὸν κόπον καὶ τὸν μεταφέρουσιν ἐπὶ τοῦ κραββάτου καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουσι τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Παντοδύναμος Θεός, θὰ θεραπεύσῃ τὸν βασανιζόμενον ὑπὸ τῆς ἀνιάτου ταύτης ἀσθενείας, φίλον των! Ναί! Ἡ θεραπεία τούτου τοῦ παραλυτικοῦ, πέραν τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ὑγείας ποὺ θὰ προσφέρῃ εἰς τὸν ἀσθενῆ, ἐπιβραβεύει καὶ τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην τῶν φίλων του!

 

Ὁ τρόπος τῆς θεραπείας!

«Ἰδών», λοιπόν, «ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»! Ἀσφαλῶς, καὶ δὲν ἀνέμενον, - οὔτε οἱ παριστάμενοι Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, οὔτε οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ λοιπὸς ὄχλος, - τοῦτον τὸν λόγον τοῦ Διδασκάλου! Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἅπαντες ἀνέμενον τὴν ἄμεσον θεραπείαν τοῦ ἀσθενοῦντος! Πρὸς τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ προσέτρεχον οἱ περισσότεροι – κυρίως δὲ οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, - πλησίον τοῦ Ραββί …! Οὐχί, διὰ νὰ ἀκούσωσι τὴν ὑπέροχον καὶ μοναδικὴν διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ διὰ νὰ … θεωρῶσι τὰ ἄπειρα καὶ μέγιστα θαύματά Του, καὶ ἱκανοποιῶσιν, οὕτω, τὴν περιέργειάν των!

Ὁ Κύριος καὶ Θεός, σπεύδει πρωτίστως ἵνα συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλυτικοῦ! Ἁπάσσας τὰς ἁμαρτίας του, καὶ κυρίως καὶ πρωτευόντως, ἐκείνας αἵτινες ὑπῆρχον … ἡ αἰτία τῆς βαρυτάτης ταύτης ἀσθενείας του! Ὄχι, βεβαίως, διότι δὲν θὰ ἠδύνατο ἵνά τον θεραπεύσῃ καὶ ἄνευ ταύτης τῆς συγχωρήσεως, … ἀλλὰ διὰ νὰ δείξῃ εἰς πάντας, ἐκεῖνο ὅπερ ψάλλομεν εἰς τὸν Παρακλητικὸν κανόνα τῆς Θεοτόκου, «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»! Ὅμως, ἡ «κίνησις» αὕτη τοῦ Διδασκάλου, - ἥτις καὶ ὑποδηλοῖ τὴν Θεότητά Του, - ἠκούσθῃ ὡς βλασφημία εἰς τοὺς παρισταμένους γραμματεῖς, καὶ ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται … κατηγοροῦντες τὸν Χριστόν, ὅτι … «οὗτος βλασφημεῖ»! Τότε ὁ Κύριος, δεικνύων διὰ δευτέραν φορὰν (ἐν προκειμένῳ), τὴν Θεότητά Του, «καὶ ἰδὼν … τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

Ἀμέσως δὲ ἐν συνεχείᾳ, τοὺς ἐρωτᾷ: «Τί νομίζετε ὅτι εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπω εἰς τὸν παράλυτον˙ σοῦ συγχωρῶ τὰς ἁμαρτίας σου, ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω ὀρθὸς καὶ περιπάτησε;» Βεβαίως, ἐκεῖνοι ἐθεώρουν εὐκολώτερο, … τὸ λόγο ἀπὸ τὸ Θαῦμα! Ἐθεώρουν, ὡς ἄνθρωποι, ὅτι … «εὔκολο εἶναι νὰ λές, παρὰ νὰ κάνῃς …»! Ὁ Διδάσκαλος ὅμως, … κάνει καὶ τὰ δύο! Ἀφοῦ συγχωρεῖ τὰς ἁμαρτίας τοῦ παραλύτου, - αἵτινες ἦσαν καὶ ἡ αἰτία τῆς παραλυσίας του, - ἀποδεικνύει τὴν … συγχώρησιν, διὰ τῆς θεραπείας˙ καὶ οὕτω διὰ τρίτην φοράν, καταδεικνύει τὴν Θεότητά Του δι’ αὐτῆς ταύτης τῆς συγχωρήσεως!  

 

«Ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν» (Ἰακ. Δ΄ 8)!

Θέλομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν, συνήθως, ἡμεῖς οἱ … ἐπιπόλαιοι χριστιανοί, οὐχὶ μίαν καὶ οὐσιαστικὴν σχέσιν μὲ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, ἀλλά, ἀντιθέτως μίαν τοιαύτην … εἰκονικὴν καὶ ἐπιδερμικήν! Νὰ δείχνωμεν εἰς τοὺς ἄλλους τὴν δῆθεν ἐπαφήν μας μὲ τὸν Θεόν, καὶ οὐχὶ ἵνα τὴν ἐκφράζωμεν, εἰς τὸν Ἴδιον τὸν Χριστόν! Ἂς ἴδωμεν … καὶ θὰ ἐννοήσωμεν!

Διατί πλησιάζομεν πρὸς τὸν Κύριον; Τί ζητοῦμεν ἀπ’ Αὐτόν; Θαύματα; Εἶναι τόσα τὰ θαύματά Του ὥστε δὲ δύναται κάποιος, οὔτε κἂν νὰ τὰ ἀπαριθμήσῃ…! Μεγάλα καὶ τεράστια καὶ πολλάκις συγκλονιστικά! Εἶναι τόσα τὰ Θαύματά Του, ἀκόμη καὶ σήμερον, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν, νὰ αἰσθάνωνται τὴν παρουσίαν Του … πλησίον των! Δὲν εἶναι Θαῦμα, ἡ συγχώρησις τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως; Δὲν εἶναι Θαῦμα τρισμέγιστον, … τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Δεσποτικὸν Αἷμα, κατὰ τὴν Θείαν Κοινωνίαν; Δὲν εἶναι, ἐπίσης, Θαῦμα, ἡ μυστικὴ σύζευξις ἀνδρὸς καὶ γυναικός, κατὰ τὸ Μυστήριον τοῦ Γάμου; … Δὲν αἰσθανώμεθα … θαῦμα, αὐτὴν ταύτην τὴν ἰδίαν τὴν ζωήν μας; Βεβαίως, ὑπάρχουσιν οἱ διαρκῶς αὐξανόμενοι … ἄπιστοι˙ ἀλλὰ τί πρὸς τοῦτο; Ἐὰν … οἱ τυφλοὶ δὲν βλέπουσι, δὲν σημαίνει τοῦτο ὅτι … δὲ ὑπάρχει τὸ φῶς! Ποῖον, ἆραγε, πιστεύομεν˙ τὸν Χριστὸν ἢ τούτους;

Εἶναι τόσαι αἱ ἀποδείξεις διὰ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως ἡμῶν, - διὰ τοὺς βλέποντας, βεβαίως! - … ὅσοι καὶ … οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου τῆς θαλάσσης! Τοῦτο καὶ μόνον, μᾶς ἀρκεῖ! Δὲν εἶναι ὅμως τοῦτο τὸ … ζητούμενον! Ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτησεν ὁ Κύριος καὶ ἐπεβράβευσεν εἰς τὸ προαναφερθὲν θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ, εἶναι ἡ Πίστις ἐκείνη τὴν ὁποίαν διέκρινεν ὁ Παντογνώστης Κύριος! Δὲν εἴμεθα οἱ καλοὶ χριστιανοί, ἐπειδὴ ἐκκλησιαζώμεθα ἢ ἐπειδὴ νηστεύομεν ἢ ἐπειδὴ κάμνομεν μίαν προσευχὴν καὶ μάλιστα πολλάκις σύντομον καὶ … ἀφηρημένην! «Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 15), εἶπεν ὁ Κύριος! Συνεπῶς, … καλὸς καὶ ὁ ἐκκλησιασμός, καλὴ καὶ ἡ νηστεία, καλὰ … ὅλα, ἀλλὰ κυρίως … νὰ ζῶμεν διὰ τὸν Κύριον! Ὁ σύγχρονος ἅγιος, ὁ γέρων Πορφύριος, ἔλεγε καὶ ἐπανελάμβανεν ἀλλὰ καὶ συνιστοῦσε, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν ἀντέχω»! Τί λόγος, ἀλήθεια, … ἀλλὰ καὶ πόσον μεγάλας ἀληθείας κρύπτει, ἢ μᾶλλον ἀποκαλύπτει!

Ἑπομένως, φίλοι μου, ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἐξαρτᾶται, ὄχι τόσον ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ … κατὰ πόσον ἡμεῖς ἠθέλομεν καὶ ἀγαπῶμεν Αὐτόν! Ὅσον Τὸν προσεγγίζωμεν, τόσον καὶ θὰ αἰσθανώμεθα τὴν ἀγάπην Του καὶ τὴν παρουσίαν Του πλησίον ἡμῶν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

Κυριακή 19 Ιουλίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ποιοι είναι φίλοι μας;