Λήξη Κατηχητικών Σχολείων του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Παραλίας Πατρών

 

Κυριακή 24 Μαΐου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Αιμοδοσία στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

 

Διενοριακό Τουρνουά στον Αθλητικό Όμιλο ΓΑΛΗΝΗ - Βίντεο

 

Σιωπηλές διαδρομές της καρδιάς προς τον Θεό

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Σιωπηλές διαδρομές της καρδιάς προς τον Θεό

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου ο άνθρωπος νιώθει πως η καθημερινότητα δεν αρκεί. Κάτι μέσα του τον καλεί σε μεγαλύτερο βάθος, σε περισσότερη αλήθεια, σε έναν τρόπο ύπαρξης που δεν εξαντλείται στους θορύβους και στους ρυθμούς της εποχής. Αυτή η εσωτερική κίνηση δεν είναι τυχαία. Είναι η διακριτική πρόσκληση του Θεού, που αγγίζει την καρδιά χωρίς θόρυβο, αλλά με μια γαλήνη που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια μυστική προσδοκία: να ακουμπήσει σε κάτι αληθινό, να βρει έναν λόγο ύπαρξης που να αντέχει στον χρόνο και στη φθορά. Κάποιες φορές αυτή η προσδοκία εκφράζεται ως δίψα για νόημα, άλλες ως λαχτάρα για ειρήνη, άλλες ως αναζήτηση αγάπης που να μη ματαιώνεται

Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, πίσω από τον ανθρώπινο πόθο κρύβεται ένας άλλος πόθος· ο θείος. Δεν αναζητούμε μόνον τον Θεό· ο Θεός μας αναζητά πρώτος.

Τα κείμενα που ακολουθούν δεν επιχειρούν να περιγράφουν το άρρητο, ούτε να ορίσουν τον Θεό με λόγια. Προσπαθούν όμως να φωτίσουν την εσωτερική πορεία της ψυχής προς Εκείνον: την κλήση που ακούγεται αθόρυβα, τη συνάντηση που γεννιέται στη σιωπή, την τρυφερότητα που αποκαλύπτεται μέσα στην καθημερινότητα.

Δεν γράφονται για να αναλύσουν, αλλά για να συνοδεύσουν· όχι για να εξηγήσουν τον Θεό, αλλά για να βοηθήσουν να γίνει αισθητός. Γιατί η σχέση με Εκείνον δεν είναι ιδέα ή θεωρία· είναι δρόμος, ζωή και καρδιακή μεταμόρφωση.

Κι όταν η καρδιά αρχίζει να αναγνωρίζει τη φωνή Του, τότε όλα αποκτούν νέο νόημα: Ο φόβος υποχωρεί, οι πληγές μαλακώνουν, και ο άνθρωπος συναντά μια αγάπη που υπήρχε πάντοτε· απλώς περίμενε να γίνει δεκτή.

Η σιωπηλή κλήση, η εσωτερική συνάντηση, η τρυφερότητα της θεϊκής παρουσίας, η μεταμόρφωση της καρδιάς και η βαθιά ελευθερία που γεννά η εμπιστοσύνη, αποτελούν τα στάδια ενός μυστικού ταξιδιού που κάθε ψυχή καλείται να περπατήσει.

Αν αυτά τα λόγια κατορθώσουν να απαλύνουν έναν φόβο, να ζεστάνουν μια πληγωμένη καρδιά ή να προσφέρουν έναν μικρό φάρο ελπίδας, τότε ο σκοπός τους έχει εκπληρωθεί. Το σημαντικότερο δεν είναι να γνωρίσουμε τον δρόμο τέλεια, αλλά να κάνουμε το πρώτο βήμα. Γιατί ο Θεός μάς περιμένει πάντα εκεί όπου η καρδιά ανοίγει, έστω και λίγο.

Η ανεξιχνίαστη πρόσκληση

Από την αρχή των αιώνων, πριν ακόμη υπάρξει χρόνος και δημιουργία, η αγάπη του Θεού είχε ήδη στραφεί προς τον άνθρωπο. Μέσα από αυτή την άπειρη αγάπη γεννιέται μια μυστική πρόσκληση, μια εσωτερική κίνηση που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια, γιατί προέρχεται από βάθος που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Δεν είναι κάτι που επιβάλλεται· είναι μια ήρεμη, διακριτική κλήση που σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και τον καλεί σε σχέση, σε εμπιστοσύνη, σε ζωή.

Ο Θεός αγγίζει την καρδιά όχι μέσα από θόρυβο και εντυπωσιασμούς, αλλά μέσα από μια παρουσία απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη. Μέσα σ᾽ αυτήν την παρουσία ανάβει η επιθυμία του ανθρώπου να Τον αναζητήσει. Και όταν ο άνθρωπος στρέφει την προσοχή του προς το εσωτερικό του, ανακαλύπτει ότι ο Θεός δεν έλειψε ποτέ· απλώς ο ίδιος είχε απομακρυνθεί από την καρδιά του.

Η θεϊκή πρόσκληση δεν έρχεται ως κραυγή. Είναι σαν αθόρυβος ψίθυρος που περιμένει την ώρα της καρδιακής ηρεμίας για να ακουστεί. Και όταν η ψυχή αφήσει πίσω της τη σύγχυση και τον εσωτερικό θόρυβο, αρχίζει να νιώθει ότι την καλεί κάτι μεγαλύτερο από την ίδια· μια αγάπη που δεν καταργεί την ελευθερία, αλλά την ολοκληρώνει.

Ο Θεός δεν ζητά τελειότητα, αλλά προθυμία. Δεν περιμένει επιδείξεις ή επιφανειακές πράξεις, αλλά μια διάθεση αληθινή, μια καρδιά που μπορεί να πει «ναι» ακόμη κι αν τρέμει. Η πρόσκλησή Του ριζώνει μέσα στην ψυχή σαν μικρός σπόρος. Κι αν ο άνθρωπος τον ποτίσει με ειλικρίνεια, προσευχή και σιωπή, τότε ο σπόρος αρχίζει να ανθίζει σε ένα φως που μεταμορφώνει ολόκληρη τη ζωή.

Σ᾽ αυτήν τη διαδικασία η καθημερινότητα αλλάζει πρόσωπο. Ό,τι φαινόταν τυχαίο αποκτά νόημα· ό,τι ήταν σκοτεινό φωτίζεται από μέσα. Η ψυχή καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνη, ότι ο Θεός συνοδεύει κάθε της βήμα, ακόμη κι όταν εκείνη δεν το αντιλαμβάνεται.

Και έτσι, μέσα από μια κλήση αθόρυβη αλλά πανίσχυρη, ο άνθρωπος μαθαίνει πως ο Θεός, ήρεμα, σταθερά και τρυφερά, θα είναι πάντοτε ο αληθινός συνοδοιπόρος του ανθρώπου.

Η άφωνη κλήση του Θεού

Πριν από κάθε δημιουργία, πριν ακόμη υπάρξει χρόνος, η αγάπη του Θεού είχε ήδη στραφεί προς τον άνθρωπο που επρόκειτο να υπάρξει. Η θεϊκή αυτή κλήση δεν μπορεί να ερμηνευτεί με ανθρώπινα μέτρα· γεννιέται από μια αγάπη άδολη, ήρεμη και ατελείωτη, που απλώνεται χωρίς να ζητά ανταπόδοση.

Ο Θεός, αν και ακατάληπτος στην ουσία Του, αγγίζει τον άνθρωπο με μια παρουσία λεπτή, σχεδόν ανεπαίσθητη, που ανάβει μέσα μας μια μυστική επιθυμία: να Τον αναζητήσουμε. Και όταν ο άνθρωπος στρέφει πραγματικά την προσοχή του προς το εσωτερικό του, ανακαλύπτει πως ο Θεός δεν έλειψε ποτέ· μόνο εκείνος είχε απομακρυνθεί από την καρδιά του.

Η θεϊκή πρόσκληση δεν είναι κραυγή. Είναι σαν απαλός ψίθυρος που δεν πιέζει, δεν επιβάλλεται και δεν θορυβεί. Περιμένει τη στιγμή που η ψυχή θα ηρεμήσει από τους συνήθεις θορύβους και θα μπορέσει να την ακούσει. Είναι τότε που ο άνθρωπος νιώθει πως κάτι τον τραβά πέρα από την καθημερινότητα, σε έναν τρόπο ζωής όπου όλα φωτίζονται αλλιώς.

Μόνο μέσα στην ταπεινή σιωπή μπορεί ο άνθρωπος να γευτεί αυτή την πρόσκληση: να καταλάβει ότι ο Θεός δεν αναζητά τελειότητες, αλλά προθυμία· δεν περιμένει επιδείξεις, αλλά αλήθεια. Θέλει μια καρδιά που ανοίγεται, όχι μια καρδιά που απολογείται.

Η άφωνη κλήση του Θεού είναι σαν μικρός σπόρος μέσα μας. Αν την κρατήσουμε ζωντανή, αν τη φροντίσουμε με προσευχή και ειλικρίνεια, τότε μεγαλώνει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς· σε μια σταθερή αίσθηση ότι ο Θεός συνοδοιπορεί αθόρυβα, αλλά σταθερά, σε κάθε βήμα της ζωής μας.

Η σιωπηλή συνάντηση

Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να ανταποκρίνεται στην εσωτερική κλήση του Θεού, ανακαλύπτει πως η συνάντηση μαζί Του δεν γίνεται μέσα σε εντυπωσιακές εμπειρίες, αλλά μέσα σε μια απλότητα που ξαφνιάζει. Η παρουσία του Θεού απλώνεται σαν απαλό φως που δεν τυφλώνει αλλά ζεσταίνει· σαν ήρεμη πνοή που δεν σαρώνει τη ζωή μας, αλλά τη μεταμορφώνει από μέσα.

Πολλές φορές ο άνθρωπος προσπαθεί να Τον συναντήσει με τη σκέψη του, με τις δικές του προσπάθειες, με υπολογισμούς και αναλύσεις. Κι όμως, ο Θεός γίνεται αισθητός όταν η καρδιά αφήσει για λίγο τις άμυνες, όταν η ψυχή παραιτηθεί από το άγχος να εξηγήσει τα πάντα. Είναι τότε που η χάρη βρίσκει χώρο να πλησιάσει, όχι με θόρυβο, αλλά με γλυκιά βεβαιότητα.

Στη σιωπηλή αυτή συνάντηση, ο άνθρωπος δεν ακούει φωνές ούτε βλέπει οράματα. Ακούει όμως κάτι βαθύτερο: τη γαλήνη που γεννιέται όταν η ζωή φωτίζεται εκ των έσω. Νιώθει ότι δεν είναι μόνος, ότι κάποιος τον γνωρίζει σε βάθος, τον καταλαβαίνει πέρα από λόγια, και τον αγαπά χωρίς όρους.

Έτσι η σχέση με τον Θεό παύει να είναι μια θεωρητική ιδέα και γίνεται πραγματικότητα. Γίνεται όπως η αναπνοή: δεν την προσέχεις, αλλά χωρίς αυτήν δεν ζεις. Και τότε ο άνθρωπος αρχίζει να προσεύχεται διαφορετικά· όχι μόνο με λέξεις, αλλά με την ίδια τη στάση της ζωής του. Η προσευχή δεν είναι αίτημα, αλλά συνάντηση. Δεν είναι προσπάθεια, αλλά ανταπόκριση.

Η σιωπηλή συνάντηση με τον Θεό δεν ακυρώνει τις δυσκολίες της ζωής, αλλά τις τοποθετεί σε ένα άλλο φως. Ό,τι ήταν αδιέξοδο γίνεται ευκαιρία για βάθος. Ό,τι ήταν φόβος γίνεται εμπιστοσύνη. Καί ό,τι ήταν πληγή, γίνεται δρόμος από τον οποίο περνά ένα φως που ο άνθρωπος δεν περίμενε ποτέ να δει μέσα του.

Η τρυφερότητα της θεϊκής παρουσίας

Καθώς η ψυχή συνηθίζει στη σιωπηλή συνάντηση με τον Θεό, αρχίζει να διακρίνει κάτι ακόμη πιο λεπτό: την τρυφερότητα της παρουσίας Του. Όχι ως συναίσθημα που έρχεται και φεύγει, αλλά ως μια σταθερή βεβαιότητα πως η ζωή δεν είναι πια ανοίκεια ή τυχαία. Η καθημερινότητα, ακόμη και στις πιο απλές της στιγμές, αποκτά ένα θαυμαστό βάθος, σαν να αγγίζεται από μια αόρατη, στοργική δύναμη.

Ο Θεός δεν επιβάλλει την αγάπη Του· τη φανερώνει με τρόπους που σέβονται την ελευθερία του ανθρώπου. Μερικές φορές την αισθανόμαστε σε μια απροσδόκητη στιγμή ειρήνης, άλλες σε μια φωτεινή σκέψη, άλλες στη συγχώρεση που κατορθώνουμε ενώ πριν αδυνατούσαμε. Σαν να ακουμπά ο Θεός διακριτικά την καρδιά και να της θυμίζει ότι μπορεί να αγαπά, μπορεί να εμπιστεύεται, μπορεί να ελπίζει.

Η θεϊκή τρυφερότητα δεν αναιρεί τον πόνο· τον μεταμορφώνει. Εκεί που η πληγή γινόταν βάρος, τώρα γίνεται άνοιγμα. Εκεί που η ψυχή έκλεινε από φόβο, τώρα μαλακώνει. Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του όχι με αυστηρότητα, αλλά με εκείνο το βλέμμα που πιστεύει στις δυνατότητες της καρδιάς του· το βλέμμα με το οποίο τον κοιτάζει ο Θεός.

Και τότε, χωρίς υπερβολή ή εξαναγκασμό, η προσευχή γίνεται πιο αληθινή. Δεν είναι πια λίστα αιτημάτων, αλλά διάλογος. Δεν είναι καθήκον, αλλά ανάσα. Σαν να μιλά ο άνθρωπος σε έναν οικείο φίλο και, ταυτόχρονα, σ᾽ έναν άπειρο Θεό που τον σέβεται βαθιά.

Στην τρυφερότητα της παρουσίας Του, ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά με τρόπο νέο. Να αγαπά χωρίς να απαιτεί, να προσφέρει χωρίς να λογαριάζει, να συγχωρεί χωρίς όρους. Κι αυτή η αλλαγή δεν προκύπτει από προσπάθεια· προκύπτει από την επαφή με Εκείνον που αγαπά πρώτος, ήρεμα και ακατανίκητα.

Έτσι η ζωή γίνεται ένας δρόμος μαθητείας στην αγάπη. Όχι στην αγάπη ως ιδέα, αλλά στην αγάπη ως πραγματικότητα που αλλάζει τον άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Και η καρδιά, όσο κι αν πληγωθεί, όσο κι αν κουραστεί, βρίσκει πάντοτε τρόπο να ξανασηκωθεί, γιατί στηρίζεται σε Εκείνον που δεν αποσύρει ποτέ την παρουσία Του.

Η μεταμόρφωση της καρδιάς

Καθώς η καρδιά πλησιάζει τον Θεό, ένα λεπτό αλλά βαθύ μυστήριο αρχίζει να ξετυλίγεται: η μεταμόρφωση της ύπαρξης. Δεν είναι αλλαγή απότομη ούτε εντυπωσιακή. Είναι μια διαδικασία ήσυχη, όπως αλλάζει ο ουρανός πριν ξημερώσει· σχεδόν αθόρυβα, κι όμως γεμάτη υπόσχεση.

Αρχικά ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι οι παλιές του βεβαιότητες αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Εκεί που νόμιζε πως ξέρει τι πρέπει να φοβηθεί και τι να κυνηγήσει, μια νέα κατανόηση γεννιέται: ότι η αληθινή ζωή δεν βρίσκεται στην ασφάλεια ούτε στην επιτυχία, αλλά στη σχέση· στη σχέση με τον Θεό που φωτίζει τα πάντα.

Η καρδιά μαθαίνει σιγά σιγά να μην αντιδρά με σκληρότητα. Δεν έγινε αδύναμη· έγινε βαθύτερη. Έμαθε ότι η δύναμη βρίσκεται στη συγχώρεση. Και όταν η συγχώρηση ριζώνει μέσα της, οι παλιές πικρίες λιώνουν σαν χιόνι στον ήλιο.

Η μεταμόρφωση φαίνεται στις μικρές στιγμές: στην υπομονή, στη γαλήνη, στη συμπόνια. Στις επιλογές που πλέον δεν γίνονται για επιβεβαίωση, αλλά για αγάπη.

Τότε η προσευχή αλλάζει. Ζητά φως αντί για λύση, δύναμη αντί για έλεγχο, ειρήνη αντί για βεβαιότητες. Κι ο Θεός απαντά όχι με θεαματικά σημεία, αλλά με τρόπο που αλλάζει την ίδια την καρδιά· την κάνει πιο ελεύθερη, πιο ανοιχτή, πιο ικανή να αγαπά χωρίς φόβο.

Η μεταμορφωμένη καρδιά δεν είναι τέλεια· είναι ζωντανή. Δεν αφήνει τις δυσκολίες να γίνουν σκοτάδι, γιατί αναπνέει μέσα της η ήρεμη βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν αποσύρεται ποτέ.

Και τότε η ζωή αποκτά νέο βάθος, νέα απλότητα, νέα αλήθεια. Η καρδιά γίνεται τόπος όπου η χάρη εργάζεται αθόρυβα, αλλά αδιάκοπα. Και όσο ο άνθρωπος παραμένει ανοιχτός σ᾽ αυτήν τη λεπτή εργασία, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει ότι η παρουσία του Θεού δεν είναι μακριά, αλλά κατοικεί ήδη μέσα του.

Γιατί εκεί, στην καρδιά, αρχίζει και ολοκληρώνεται κάθε αληθινή σχέση με τον Θεό. 

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου δεν είναι μονοπάτι χωρίς δυσκολίες, ούτε δρόμος που περνιέται με βεβαιότητα. Είναι όμως ένα μονοπάτι γεμάτο υποσχέσεις· υποσχέσεις φωτός, αλήθειας και παρουσίας. Στα ήσυχα βήματα, στη σιωπή, στις απλές στιγμές της καθημερινότητας, ο άνθρωπος ανακαλύπτει πως ο Θεός δεν απομακρύνθηκε ποτέ. Ήταν πάντοτε εκεί, διακριτικός, στοργικός, έτοιμος να φωτίσει κάθε σκιά.

Τα κεφάλαια αυτού του έργου δεν αποτελούν ένα τέλος· είναι μια ανοιχτή πρόσκληση. Η διαδρομή της καρδιάς συνεχίζεται καθημερινά· στα βλέμματα που ανταλλάσσουμε, στις αποφάσεις που παίρνουμε, στη συγχώρεση που προσφέρουμε, στην ελπίδα που δεν εγκαταλείπουμε.

Και κάθε φορά που στρέφουμε λίγο τη σκέψη μας, λίγο το βλέμμα μας, λίγο την καρδιά μας προς τον Θεό, Εκείνος ανταποκρίνεται με τρόπο απαλά βαθύ, μεταμορφωτικό και αληθινό.

Αυτό το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, γιατί είναι ταξίδι αγάπης. Και η αγάπη του Θεού δεν εξαντλείται, δεν μικραίνει, δεν κουράζεται. Μόνο περιμένει, ήρεμα και αθόρυβα, μέχρι η καρδιά μας να την αναγνωρίσει.

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Απρίλιος 2026

Διαβάστε ολόκληρη την Εφημερίδα του Απριλίου. 

Θα την βρείτε ΕΔΩ σε μορφή ψηφιακού εντύπου.

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Απλότητα... Απλός, έννοιες σπουδαίες!

 

Τι έχουν οι άνθρωποι που δεν έχουν τα πουλιά;

 

«Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (10 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου» (Ἰωάν. Δ΄ 16).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἡ Σαμαρεῖτις καὶ Ὁ … «Ἰουδαῖος»!

 

Ὁ Κύριος διέρχεται μετὰ τῶν μαθητῶν Του ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Σαμαρείας! Μίαν πόλιν, «ἀκατάλληλον» διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἔστω καὶ ἐὰν οὗτοι εἶναι … διερχόμενοι! Τὸ μῖσος ὅπερ ἐπικρατεῖ ἀναμέσον τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Σαμαρειτῶν, κρατεῖ τοὺς δύο τούτους λαούς, - θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα εἴπωμεν, - εἰς ἀπόστασιν … ἀσφαλείας! Ἕν μῖσος, ὅπερ ἰσχύει ἀπὸ ἑκατοντάδων χρόνων, εἰς τοιοῦτον, μάλιστα, «βαθμόν», ὥστε τὰ ἐπεισόδια καὶ αἱ ἀψιμαχίαι καὶ αἱ ἐντάσεις, νὰ εἶναι … καθημερινὰ φαινόμενα!

Αἱ συγκρούσεις αὗται καὶ τὸ κυριαρχοῦν μῖσος, δὲν εἶναι ἄγνωστα εἰς τὸν Παντογνώστην Κύριον! Ἐν τούτοις, ὅμως, ὁ Ἰουδαῖος … Ραββὶ «ἐπιλέγει» ἵνα διέλθῃ διὰ τοῦ … «ἐχθρικοῦ» τούτου ἐδάφους τῆς Σαμαρείας! Ἔρχεται, μάλιστα, εἰς ἓν … «ἐπικίνδυνον» μέρος, ἐκεῖ ὅπου ἕως τῆς σήμερον, ὑπάρχει, τὸ ἱστορικὸν φρέαρ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ! Ἔρχεται ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὴν … «ἕκτην ὥραν», δηλαδὴ τὴν μεσημβρίαν, καὶ κάθηται ἐπὶ τοῦ χείλους τοῦ φρέατος, «κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας» …! Μετ’ ὀλίγον, … «ἔρχεται (καὶ μία) γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ».

Ἡ γυνὴ βλέπει τὸν ἄγνωστον Κύριον, καὶ διακρίνει ἐκ τῶν ἐξωτερικῶν χαρακτηριστικῶν, ὅτι οὗτος εἶναι Ἰουδαῖος, καὶ διὰ τοῦτο, - ἀδιαφοροῦσα διὰ τοῦτον, - ἑτοιμάζεται ἵνα ρίψῃ τὴν στάμναν της εἰς τὸ φρέαρ …! Ὅμως, τὴν ἐπικρατοῦσαν σιγὴν διακόπτει ἡ γλυκυτάτη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ! «Δός μοι πιεῖν»! Ἡ γυνὴ ἐκπλήσσεται μὲ τὸ αἴτημα τοῦτο, καὶ σπεύδει ἵνα ἐπιπλήξῃ τὸν ἄγνωστον Ἰουδαῖον διὰ τὸ … θρᾶσος του ἵνα παραβιάσῃ τὰ «στεγανὰ» τοῦ μίσους καὶ τῆς κακίας …! «Πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις»!

Ὁ Κύριος δὲν «προσβάλλεται» ἀπὸ τὴν ἐπιθετικὴν διάθεσιν τῆς Σαμαρείτιδος, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἐπιδιώκει ἵνα συζητήσῃ μετ’ αὐτῆς! «Ἐὰν ἐγνώριζες τί δῶρον σοῦ κάμνει ὁ Θεὸς καὶ μὲ ποῖον ὁμιλεῖς, … σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν»! Ἀπορεῖ ἡ γυνὴ διότι βλέπει ὅτι ὁ Ἰησοῦς, οὔτε νερὸ ἔχει, ἀλλ’ οὔτε καὶ δοχεῖον, διὰ νὰ δύναται ἵνα ἀντλήσῃ ἐκ τοῦ φρέατος. Δὲν δύναται ἵνα διακρίνῃ, περὶ τίνος «ζῶντος ὕδατος» ὁμιλεῖ ὁ Διδάσκαλος! Ὅταν, μάλιστα, εἰς τὴν συνέχειαν, ὁ Χριστὸς τῆς διευκρινίζει ὅτι, … «ὃς δ' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», ἐκείνη ζητεῖ ἀπὸ τὸν περίεργον τοῦτον Ἰουδαῖον, τοῦτο τὸ λυτρωτικὸν ὕδωρ, ὅπερ θὰ τὴν «ξεδιψοῦσε» εἰς τὸ μέλλον καὶ θὰ τὴν ἀπήλλασσεν ἐκ τοῦ κόπου τῆς μεταφορᾶς τοῦ ὕδατος ἐκ τοῦ φρέατος!

 

Ἡ ἀνταπόκρισις εἰς τὸ αἴτημα.

 

«Ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου»! Εἶναι ἡ πρώτη … «γουλιά», θὰ ἐλέγωμεν, ἥτις ἔρχεται ὡς ἀπάντησις εἰς τὸ αἴτημά της! Ὁ Σωτὴρ Κύριος, ἤδη ἤρχισεν ἵνα «ποτίζῃ» καὶ ξεδιψᾷ τὴν γυναίκα ἐκείνην! Βεβαίως, ἡ προτροπὴ αὕτη τὴν φέρει εἰς δύσκολον θέσιν, ἐφ’ ὅσον ἡ προσωπική της ζωή, ἦτο … ἔκνομος καὶ παραβατική! Ὁ Παντογνώστης Ἰησοῦς τὴν καλεῖ ἵνα … ὁμολογήσῃ μίαν ἀλήθειαν ἥτις, ὅμως, θὰ τὴν ὠθοῦσε ἵνα «ἀποδράσῃ» ἀπὸ τὸ ἔνοχον παρελθόν της! Ἀπαντᾷ μὲν εἰς τὸν Κύριον, ἀλλὰ … ὑπεκφεύγουσα! «Οὐκ ἔχω ἄνδρα»! Ὅμως, τὸ νὰ ὑπεκφεύγῃ τις ὅταν ἐνοχλῇται ἀπὸ ποικίλας παρεμβάσεις καὶ ἀδιακρίτους ἐρωτήσεις, μπορεῖ νὰ εἶναι εὐπρεπὲς καὶ ἀξιοπρεπές! Ἐν προκειμένῳ ὅμως, τοιαύτη ὑπεκφυγή, εἶναι ἀδύνατος! Τίς δύναται κρυβῆναι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ;

«Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας»! Τοῦτος ὁ Θεῖος λόγος τοῦ Σωτῆρος, εἶναι, θὰ ἐλέγωμεν, ἡ Δευτέρα ἐκείνη «γουλιά», ἥτις καὶ συντρίβει εἰς τὴν ψυχήν της, κάθε τι τὸ ἀρνητικόν, ἀλλὰ και κάθε ἐπιφύλαξιν! Ἀντιλαμβάνεται, ὅτι εὑρίσκεται ἐνώπιον κάποιου προφήτου, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς «μαρτυρεῖ» ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπάλαιεν ἵνα κρύπτῃ μετὰ πάσης ἐπιμελείας! Ὡς, ὅμως, ἐννοοῦμεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ κειμένου, ἡ τοιαύτη ἀποκάλυψις, ἀντὶ νὰ τὴν κάνῃ ἵνα ἐντραπῇ, τὴν ὠθεῖ ἵνα θέλῃ νὰ διδαχθῇ ἐκ τούτου τοῦ θαυμαστοῦ ἀνθρώπου! Ἐρωτᾷ διὰ τὴν προσευχήν της καὶ τὴν οὐσιαστικὴν ἐπικοινωνίαν της μὲ τὸν Θεόν! Μέσῳ τῶν ἐρωτήσεων καὶ ἀποριῶν της, δεικνύεται ἡ … πνευματικότητά της! Δράττεται τῆς εὐκαιρίας, καὶ ζητεῖ ἵνα μάθῃ καὶ πληροφορηθῇ ἐκεῖνα ποὺ μόνον εἷς τοιοῦτος … Διδάσκαλος θὰ ἠδύνατο ἵνά την διδάξῃ!

 

«Οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός»!

 

Μπορεῖ νὰ βαρύνεται μὲ βαρύτατα ἁμαρτήματα, ἀλλὰ περιμένει … τὸν Μεσσίαν! Εἶναι τοῦτο, ὄντως, ἐκπληκτικὸν καὶ συγκινητικόν! Διὰ τῆς τοιαύτης φράσεως, δεικνύει τὴν ἐλπίδα καὶ ἀναφορὰν καὶ ἀφοσίωσίν της, εἰς τὸν προφητευόμενον ὑπὸ τῶν προφητῶν, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτήν! Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον λέγει τὴν ἀνωτέρω φρᾶσιν δηλοῖ τὴν … ἐξάρτησίν της ἐκ τοῦ ἀναμενομένου Μεσσίου! Ἔχει εἰς Τοῦτον ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ δείχνει ἀποφασισμένη, ἵνα … ὑποταγῇ εἰς τὸ Πανάγιον θέλημά Του! Ταῦτα, ἀκριβῶς, τὰ σωτηριώδη «στοιχεῖα», διακρίνει ὁ ψυχογνώστης Κύριος καὶ διὰ τοῦτο κάμνει εἰς ταύτην τὴν Ὕψιστον τιμήν!

Διὰ πρώτην, ἀλλὰ καὶ μοναδικὴν φοράν, ὁ Διδάσκαλος ὁμιλεῖ διαυγέστατα διὰ τὸν Ἑαυτόν Του! Ἀποκαλύπτεται, θὰ ἐλέγωμεν, ὄχι ἐνώπιον τῶν Φαρισαίων καὶ Γραμματέων, ὄχι ἐνώπιον τῶν κυβερνώντων τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, οὔτε κἂν ἐνώπιον τῶν δώδεκα μαθητῶν Του! Ἀποκαλύπτει Ἑαυτόν, ἐνώπιον τῆς ἁμαρτωλῆς καὶ ἐκνόμου Σαμαρείτιδος! Διὰ πρώτην φοράν, μὲ τόσον χαρακτηριστικὸν τρόπον καὶ χωρὶς περιστροφάς, δηλοῖ ὅτι Αὐτὸς ἐστὶν ἐκεῖνος, «ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται», ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας! «Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι»!

Ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις, συγκλονίζεται ἐκ τούτων τῶν ἀποκαλυπτικῶν λόγων, καὶ σπεύδει ἵνα «φέρῃ», ταύτην τὴν χαρμόσυνον ἀγγελίαν εἰς τοὺς πατριώτας της! «Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;» Εἶναι τόσον ἔντονος ὁ τρόπος ποὺ πληροφορεῖ τοὺς Σαμαρείτας, ὥστε, - παρὰ τὴν δύσκολον ἐκείνην μεσημβρινὴν ὥραν, - «ἐξῆλθον … ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν»! Τόσον δραστικὸς ὑπῆρξεν ὁ τρόπος της, ὥστε … «ὑπεχρέωσε» τὰ πλήθη τῶν … «ἐχθραινομένων» ἵνα σπεύσωσιν, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἐκ τούτων ἵνα πιστεύσωσιν εἰς τὸν Ἰουδαῖον … Χριστόν!

Φίλοι μου καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μου, θεωρῶ ὅτι ἡ προσωπικότης τῆς Σαμαρείτιδος, εἶναι ἴσως τὸ καταλυτικότερον παράδειγμα, δι’ ὅλους ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ δι’ ἅπαντας ὅσους ἐπιθυμῶσιν ἵνα ἀκολουθήσωσι τὸν Χριστόν! Τὸ νὰ ὑπάρξωμεν δύσπιστοι ἢ ἀκόμη καὶ «ἐπιθετικοί» πρὸς τὸν Θεόν, τοῦτο δὲν παραξηγεῖται ὑπὸ τοῦ Φιλανθρώπου Κυρίου! Ἀρνητικοὶ καὶ ἀλαζόνες νὰ μὴν ὑπάρξωμεν, διότι ὁ Κύριος δὲν δίνει πάντοτε … εὐκαιρίες!

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

      Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

 

 

 

Κυριακή 10 Μαΐου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Κατὰ πόσον ἐπιθυμοῦμε τὴν «θεραπείαν» μας;;; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (3 ΜΑΪΟΥ 2026) 

«μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰωάν. Ε΄ 14).

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ὁ παράλυτος καὶ ἡ … Βηθεσδά!

 

Ἕως τῆς σήμερον, ἀγαπητοί μου, ὑπάρχουσι τὰ ἐρείπια τῆς «κολυμβήθρας τῆς Βηθεσδά», περὶ τῆς ὁποίας ἠκούσαμεν εἰς τὸ σημερινὸν ἱερὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα! Μέχρι τῆς σήμερον, οἱ προσκυνηταὶ τῶν Παναγίων τόπων τῶν Ἱεροσολύμων, ὑπάγουσι καὶ προσκυνοῦσιν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ὅπου ἐσυνάζοντο τότε οἱ παντοῖοι ἀσθενεῖς καὶ ἀνάπηροι καὶ ἔμενον ἐκεῖ στεγαζόμενοι εἰς τὰς πέντε στοάς, ἀναμένοντες τὴν σωτήριον ἐκείνην στιγμήν, καθ’ ἣν … «Ἄγγελος … κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ˙ ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι»! Ἕως τῆς σήμερον, ὁ τόπος οὗτος τῆς Βηθεσδά, μαρτυρεῖ τὰ ὅσα θαυμαστὰ συνέβαινον τότε, ὅτε τυφλοὶ ἀνέβλεπον καὶ χωλοὶ περιεπάτουν καὶ παραλυτικοὶ ἀνωρθοῦντο, καὶ ἅπαντες οἱ … ὑπὸ παντοίων νόσων παιδευόμενοι, οἵτινες ἐθεραπεύοντο, εἰς τὰ ὕδατα ἐκεῖνα, ἅτινα ἡγιάζοντο, μετὰ τὴν κάθοδον εἰς αὐτά, τοῦ Ἀγγέλου!

Ἐκεῖ, εἰς τὸν θαυμαστὸν τοῦτον τόπον, ἔρχεται ὁ Διδάσκαλος! Ἔρχεται, οὐχὶ τυχαίως καὶ συγκυριακῶς, - ἄλλωστε, τοῦτο δὲν συνέβη ποτὲ εἰς τὸν Κύριον, ἐφ’ ὅσον Οὗτος ὡς ὁ Ἀληθινὸς Θεός, ἐγνώριζεν … πέραν τῶν παρελθόντων καὶ παρόντων, καὶ τὰ μέλλοντα - ἀλλὰ μὲ συγκεκριμμένον σκοπόν! Ἔρχεται καὶ πλησιάζει ἕναν ἄνθρωπον, ὅστις «ἦν .. ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ»! Εὑρίσκεται οὗτος «κατακείμενος» μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενούντων, ἀναμένων τὴν εὐλογημένην ἐκείνην στιγμήν, καθ’ ἣν θὰ προελάμβανεν ἅπαντας τοὺς ὑπολοίπους, καὶ θὰ ἔπιπτεν πρῶτος εἰς τὴν «κολυμβήθραν, μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος»! Τοῦτο, ὅμως, παρέμενεν ἐν τῇ … φαντασίᾳ του, καθ’ ὅσον … ἀφ’ ἑνὸς εἶναι παντελῶς ἀκίνητος καὶ ἀφ’ ἑτέρου, εἶναι ἀπολύτως … μόνος, μὴ ἔχων τὸν βοηθὸν ἐκεῖνον ὅστις καὶ θὰ ἔσυρρεν αὐτὸν ἕως τῆς «κολυμβήθρας»!

 

«Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;»

 

Εἰς τὸν τόπον τοῦτον τὸν μαρτυρικόν, ἔρχεται ὁ Κύριος, ὅστις, - ὡς ἤδη εἴπωμεν, - ἔρχεται οὐχὶ συγκυριακῶς, ἀλλὰ … προσκεκλημένος! Ἔρχεται, διότι ἀκούει τὰς ἐγκαρδίους ἐπικλήσεις τοῦ ἐγκαταλελειμμένου παραλυτικοῦ! Ἔρχεται ὁ Χριστός μας, καὶ εἰσερχόμενος εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον τὸν κατακλυζόμενον ἀπὸ «πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων», κάμνει κάτι τὸ ἀσύνηθες! Παρακάμπτει ἅπαντας τοὺς λοιποὺς ἀσθενεῖς καὶ πλησιάζει μόνον τοῦτον τὸν παράλυτον! Θὰ ἦτο, ἆραγε, «δύσκολον» εἰς τὸν Παντοδύναμον Θεόν, ἵνα … μὲ ἕνα καὶ μόνον λόγον Του, θεραπεύσῃ ἅπαντας τοὺς ἐκεῖσε κατακειμένους ἀσθενεῖς; Οὐδείς, ὅμως, ἀπορεῖ, μὲ τὴν τοιαύτην «συμπεριφορὰν» τοῦ Διδασκάλου! Ἀκόμη δὲ ἐκπληκτικώτερον εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι καὶ μετὰ τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν τοῦ παραλύτου, οὐδεὶς ἐκ τούτων τῶν ἀσθενῶν, ἢ καὶ ἐκ τῶν συνοδῶν των, παρακαλεῖ τὸν Κύριον ὅπως θεραπεύσει καὶ … ἄλλους˙ καὶ διατί ὄχι; καὶ ὅλους! Ἴσως εἰς τὴν συνέχειαν, λάβομεν τὰς ἀπαντήσεις ἐπὶ τούτων τῶν ἐρωτημάτων!

Περίεργον, ὅμως, ἐρώτημα, θέτει, ἐπίσης, καὶ εἰς τὸν παράλυτον! «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;» Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρωτᾷ κάποιος ἕναν ἀσθενῆ … «ἐὰν θέλῃ νὰ εὕρῃ τὴν ὑγείαν του»! Ἢ μᾶλλον, θὰ ἠδύνατο, ἀσθενής τις ἵνα ἀπαντήσῃ εἰς τοῦτο τὸ ἐρώτημα … ἀρνητικῶς; Ὁ Κύριος, ὅμως ἐρωτᾷ! Καὶ ἡ ἐρώτησίς Του, ἀσφαλῶς καὶ δὲν εἶναι ἀνόητος ἢ ἐσφαλμένη! Ἴσως μάλιστα αὕτη μᾶς διευκολύνει, ἵνα κατανοήσωμεν καὶ τὴν διακριτικὴν στᾶσίν Του ἀπέναντι εἰς τοὺς λοιποὺς ἀσθενεῖς! Ναί, ἐρωτᾷ ὁ Κύριος, διότι σέβεται τὴν ἐλευθερίαν μας, ἀκόμη καὶ … εἰς τὰ πλέον αὐτονόητα! Ἐρωτᾷ, διότι, παρ’ ὅτι ἡ ἀπάντησις θεωρεῖται αὐτονόητος καὶ καταφατική, ὁ Κύριος θέλει τὴν ὁλόθυμον ἀποδοχὴν καὶ … κατάφασιν τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως!

Ὁ παραλυτικὸς θέλει τὴν θεραπείαν του! Ἄλλωστε, διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, εὑρίσκεται κατάκοιτος ἐκεῖ, ἀναμέσον τόσων ἄλλων ἀσθενούντων! Τὴν θεραπείαν του ἐπιζητεῖ! Παρακαλεῖ δι’ ἕναν εὐλογημένον ἄνθρωπον, ὅστις θὰ τὸν συμπονέσῃ καὶ θὰ τὸν βοηθήσῃ, ἵνα προτρέξῃ τῶν ἄλλων, καὶ ἔμβῃ πρῶτος εἰς τὴν «θαυματουργὸν κολυμβήθραν», μετὰ τὴν … εἴσοδον τοῦ Ἀγγέλου! Τοῦτο, ἀκριβῶς, εἶναι καὶ τὸ «παράπονον», τὸ ὁποῖον διατυπώνει εἰς τὸν Κύριον, ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸ ἀνωτέρω ἐρώτημά Του! «Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν»!

 

«Μηκέτι ἁμάρτανε»!

 

Ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου, ἀλλὰ καὶ ἅπαντα τὰ θαύματα ἅτινα ἔπραξεν ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος, ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, ἦσαν διὰ τὸν Παντοδύναμον Θεόν, … ἁπλουστάτη ὑπόθεσις! Τοῦτο ἀκριβῶς βλέπομεν καὶ εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν! Προστρέχει πρὸς τὸν παραλυτικόν, κατανοεῖ τὴν θλῖψιν του καὶ συμπονεῖ εἰς τὴν ἀδυναμίαν του καὶ τὸν θεραπεύει! Συμμερίζεται τὴν "μοναξιά" του καὶ τὸν ἐγείρει ἐκ τῆς θλιβερᾶς στρωμνῆς του. Συγχωρεῖ ἀκόμη καὶ τὰς ἁμαρτίας του, - ὡς τοῦτο εὐκόλως διαπιστοῦται - ἐφ’ ὅσον αὗται ἦσαν αἱ αἰτίαι τῆς παραλυσίας του! Δίδει, ὅμως, ὁ Χριστός μας εἰς τοῦτον καὶ μίαν χαρακτηριστικὴν συμβουλήν. "Μηκέτι ἁμάρτανε"! "Μὴν ἁμαρτήσεις πλέον"! Δὲν ἔχει ἀξίαν ἡ θεραπεία, ... ὅταν διὰ τῆς ἁμαρτίας, σκοπεύομεν ἵνα ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν ἀσθένειαν! Δὲν ἀξίζει ἡ ὑγεία, ὅταν ἐπιθυμοῦμε τὴν "κλίνην τῆς ἀσθενείας μας"! Δὲν ἀξίζει, οὔτε κἄν, καὶ αὐτὴ ἡ συγχώρησις, ὅταν σκεπτώμεθα καὶ νοσταλγοῦμεν τὴν ἐπιστροφήν μας εἰς τὴν ἁμαρτίαν!

Ὡς ἤδη προείπωμεν, ὁ Κύριος συγχωρεῖ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας του, ... συμβουλεύει ὅμως καὶ διδάσκει, τὴν παντελῆ ἀποστασιοποίησίν μας ἐκ τούτων ...! Τοῦτο σημαίνει τὸ ... "μηκέτι ἁμάρτανε"! Μὴν θελήσεις νὰ ἐπιστρέψῃς εἰς τὴν ... δυσωδίαν τῶν ἁμαρτημάτων σου! Μὴν ἐπιθυμεῖς τὴν ... πτῶσιν σου! Μὴν νοσταλγεῖς τὴν ... ἀποστασίαν σου ἀπὸ τὸν Θεόν!!! Ἀγάπησε τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας σου καὶ κατανόησον "... τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου" (Β΄ Πέτρ. Β΄ 22).

 

Κατὰ πόσον ἐπιθυμοῦμε τὴν «θεραπείαν» μας;;;

 

Πολλάκις συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀναζητοῦν Ἐκεῖνον ὅστις νὰ δύναται νὰ τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰς ἐνοχάς των. Πολλάκις ἡμεῖς οἱ Πνευματικοί, συνηντήσαμεν ἁμαρτωλούς, οἵτινες ἀνεζήτων τὴν ἀπαλλαγήν των ἀπὸ τὰ χρόνια βάρη τῶν ἁμαρτιῶν των! Πολλάκις εἴδομεν ψυχὰς καταβεβλημένας αἱ ὁποῖαι μετὰ τὴν συγχώρησίν των, νὰ ἀποχωροῦσιν ἐκ τοῦ ἐξομολογητηρίου, ἀνακουφισμένοι, καὶ ... κλαίοντες, νὰ εὐχαριστῶσι τὸν Ἐλεήμονα Κύριον διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν πολλῶν ἀλλὰ καὶ βαρυτάτων ἁμαρτιῶν των! Καὶ ... ὄντως! Ἡ λύτρωσις αὕτη, δὲν συγκρίνεται μὲ οἵανδήποτε ἄλλην τοιαύτην, οὔτε καὶ ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ... ἐκ τοῦ σωματικοῦ θανάτου!

Ὅμως ... διὰ τὸν Θεόν, ἡ συγχώρησις καὶ ἡ ... λύτρωσις τοῦ πλάσματός Του, εἶναι κάτι τὸ αὐτονόητον καὶ ... εὔκολον! Ὡς, εὐστόχως, ἐλέχθη, ... αἱ ἁμαρτίαι, διὰ τὸν ἄνθρωπον μέν, εἶναι βάρος δυσβάστακτον, ... καὶ πῦρ ἀτελείωτον καὶ αἰώνιον, τὸ Θεῖον, ὅμως, ἔλεος εἶναι ὁ ... ὠκεανὸς ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ὁποίου ὠχριᾷ ἡ δύναμις τῆς οἷασδήποτε ... φλογός! Ἀς μὴν ἀμφιβάλλωμεν, ἀδελφοί μου καὶ ἀδελφαί μου, περὶ τοῦ Ἐλέους καὶ τῆς Φιλανθρωπίας τοῦ Κυρίου μας ... Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ μᾶς προβληματίζῃ εἶναι, μᾶλλον ἐκείνη ἡ ... ἐρώτησις τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν παραλυτικόν: "θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;" Θέλομεν, ἆραγε, τὴν συγχώρησιν; Ὁ μὲν Κύριος, ὡς Φιλάνθρωπος, καὶ μᾶς συγχωρεῖ, καὶ μᾶς θέλει ... , καὶ μᾶς ἀγαπᾷ! "Θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν"! Ἡμεῖς, ὅμως, ... θέλομεν;

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν