Πρόγραμμα Οκτωβρίου 2017 - Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου

"Η Δημιουργία του Κόσμου" - Γιορτή Έναρξης 2017

Την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017 η ενορία αγίου Ιωάννου Προδρόμου Παραλίας Πατρών πραγματοποίησε γιορτή έναρξης της Κατηχητικής Περιόδου 2017 - 2018.

Τα μικρότερα παιδιά της Ενορίας μας συμμετείχαν στο πρώτο μέρος της παρουσίασης της Δημιουργίας του Κόσμου.

Δείτε παρακάτω το βίντεο από το α΄ μέρος της εορταστικής αυτής εκδήλωσης.

Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων "ΔΙΨΩ"

Έναρξη Ομάδας "ΔΙΨΩ" 2017

Να μην γίνουμε "hot spot" δαιμόνων! (βίντεο)

Ομιλητής π. Βασίλειος Βολουδάκης

Κιβωτός των παιδιών - Γιορτή έναρξης

Άγιος ιερομάρτυς Μόναν (βίντεο)

Ο άγιος Ιερομάρτυς Μόναν της νήσου May στην Σκωτία. 

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε το νησί May. 

Ο άγιος παραβρέθηκε στο μαρτύριο του αγίου Ανδριανού και των μοναχών του από τους Vikings.

 Μαρτύρησαν 6.600 χριστιανοί από τους επιδρομείς Vikings.

Στο τέλος του βίντεο υπάρχει ένα μικρό απόσπασμα από ντοκυματέρ που δείχνει το νησί May.

Η εξάσκηση της ταπεινοφροσύνης και τα οφέλη της.

Η ταπεινοφροσύνη και η εσωτερική γαλήνη πάνε μαζί. Όσο λιγότερο προσπαθείτε να αποδείξετε την αξία σας στους άλλους, τόσο πιο εύκολο είναι να νιώσετε μέσα σας ήρεμοι.

Το να αποδεικνύετε την αξία σας είναι μια πολύ επικίνδυνη παγίδα. Καταναλώνετε τεράστια ποσότητα ενέργειας για να επιδεικνύετε συνεχώς τα επιτεύγματά σας, να κομπάζετε ή να προσπαθείτε να πείσετε τους άλλους πόσο σημαντικοί είστε. Ο κομπασμός, για την ακρίβεια, εξαφανίζει κάθε θετικό συναίσθημα που θα απολαμβάνατε έχοντας ολοκληρώσει ένα επίτευγμα ή μια πράξη που σας κάνει υπερήφανους.

Τα πράγματα, μάλιστα, μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα: όσο πιο πολύ προσπαθείτε να αποδείξετε την αξία σας, τόσο περισσότερο οι άλλοι σας αποφεύγουν, κουτσομπολεύουν πίσω από την πλάτη σας, επικρίνουν την ανασφάλειά σας που σας κάνει να κομπάζετε, μπορεί ακόμα και να σας απορρίπτουν.

Το περίεργο όμως είναι ότι όσο λιγότερο επιζητείτε την επιδοκιμασία, τόσο περισσότερο γίνεστε αποδέκτης της. Οι άνθρωποι έλκονται από άτομα που αποπνέουν μια ήρεμη εσωτερική αυτοπεποίθηση και δεν νιώθουν την ανάγκη να παρουσιάζουν τον εαυτό τους με κολακευτικό τρόπο, να «έχουν συνεχώς δίκιο» ή να κλέβουν τη δόξα των άλλων. Σχεδόν όλοι μας αγαπάμε αυτόν που δεν αισθάνεται την ανάγκη να κομπάζει, ο οποίος μας εκμυστηρεύεται κάτι από καρδιάς και όχι από εγωισμό.

Ο τρόπος για να καλλιεργήσετε γνήσια ταπεινοφροσύνη είναι η εξάσκηση. Θα νιώσετε ένα αίσθημα ηρεμίας να πλημμυρίζει την καρδιά σας. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα σας δοθεί η ευκαιρία να καυχηθείτε για τον εαυτό σας, συγκρατηθείτε. Συζήτησα αυτή τη στρατηγική με έναν πελάτη μου, ο οποίος μου διηγήθηκε κάτι που συνέβη στον ίδιο.

Βρισκόταν με μια παρέα φίλων λίγες μέρες αφότου είχε πάρει προαγωγή στη δουλειά του. Οι φίλοι του δεν το ήξεραν ακόμα, αλλά ο πελάτης μου είχε επιλεγεί έναντι ενός κοινού τους φίλου, με τον οποίο υπήρχε κάποιος ανταγωνισμός. Ο πελάτης μου μπήκε στον πειρασμό να τους εκμυστηρευθεί ότι εκείνος πήρε προαγωγή, ενώ ο άλλος όχι. Ήταν σχεδόν έτοιμος να το πει, όταν μια φωνούλα μέσα του του είπε: «Σταμάτα. Μην το κάνεις».

Έτσι, αρκέστηκε να ανακοινώσει στους φίλους του την προαγωγή, χωρίς να ξεπεράσει τα όρια και να καυχηθεί. Δεν ανέφερε ποτέ ότι ο κοινός φίλος τους δεν τα κατάφερε. Όπως μου είπε, ποτέ δεν θυμάται να ένιωσε τόσο ήρεμος και περήφανος για τον εαυτό του. Είχε την ικανότητα να απολαύσει την επιτυχία του χωρίς να κοκορευτεί.

Αργότερα, όταν οι φίλοι του έμαθαν τι έιχε συμβεί, του έδωσαν να καταλάβει ότι εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα από την αυτοσυγκράτηση και την ταπεινοφροσύνη του. Εξασκώντας την ταπεινότητα, ο πελάτης μου έγινε τελικά αποδέκτης περισσότερων θετικών συναισθημάτων και προσοχής.

Εμμανουήλ Ρουμελιώτης

Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα.

Έναρξη Κατηχητικών Συναντήσεων

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ - ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2017

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την εφημερίδα "ΔΙΨΩ"

Ουτοπία: Μια βολική δικαιολογία

Αν η κατάσταση του κόσμου δεν ήταν σήμερα τόσο οριακή, όχι μόνον για τον πολιτισμό αλλά και για τη φυσική επιβίωση του ανθρώπου και του πλανήτη ολόκληρου, το ζήτημα της ουτοπίας και ο τρόπος που τη χρησιμοποιεί η ανθρωπότητα θα έπρεπε να προκαλεί θυμηδία με την ανοησία και τις παιδαριώδεις υπεκφυγές μπροστά στο αληθινό νόημά της.

Ακόμη και ο τελευταίος άνθρωπος θεωρεί οποιαδήποτε προσπάθεια για αλλαγή της νοσηρής κατάστασης της κοινωνίας ουτοπική. Αυτό όμως είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία που πρέπει να πάρει τη θέση που της αρμόζει (το τίποτα, δηλαδή!), αντί να προσδίδει σε όποιον την αναφέρει την αίγλη ενός ανύπαρκτου μελαγχολικού στωικισμού και μιας δήθεν βαθυστόχαστης ανάλυσης.

Ας δούμε όμως τα πράγματα αναλυτικότερα, ώστε να ξεδιαλύνουμε το κουβάρι των εννοιών που τόσο εύκολα χρησιμοποιούνται ως αυτονόητες, με συνέπεια να μπερδεύουν ακόμη περισσότερο την κατανόησή μας:

Τι εννοούμε λέγοντας “ουτοπία” πέρα από μια λεκτική ανάλυση φιλολογικού χαρακτήρα; Συνήθως, εννοούμε κάτι το οποίο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα ή σε σύντομο χρόνο, επειδή δεν υπάρχουν οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο. Άραγε, η κοινωνική αλλαγή προς το καλύτερο είναι όντως αδύνατη και ποια είναι τα εμπόδιά της; Τα λογικά εμπόδια θα ήταν τα εξής:

1. Ανικανότητα να κατανοήσει κανείς ότι η σημερινή κατάσταση είναι λανθασμένη και ποιο είναι σε αδρές γραμμές το ορθό

Δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια ανικανότητα στον μέσο άνθρωπο της δύσης. Ο καθένας μπορεί να κατανοήσει ότι η διαφθορά, η φτώχεια, η ανεργία, η έλλειψη παιδείας και περίθαλψης δεν είναι κοινωνικά ορθά και ότι το αντίθετο θα ήταν επιθυμητό. Είναι αρκετοί αιώνες τώρα που αυτά τα αιτήματα έχουν περιοδικά διατυπωθεί και τελικά εφαρμοστεί, ώστε να μη θεωρούνται ως κάτι ολότελα νέο και ανεπιθύμητο από τη μάζα των ανθρώπων.

2. Ανικανότητα να επιλέξει κανείς την ορθή κατεύθυνση

Για αρκετούς ανθρώπους αυτό αληθεύει, αλλά, και πάλι, για τον μέσο άνθρωπο είναι δυνατή η εξέταση των διαθέσιμων πληροφοριών για τις εναλλακτικές λύσεις και η επιλογή των κατάλληλων ανθρώπων, επειδή υπάρχουν τα τεχνικά μέσα για την κυκλοφορία της πληροφορίας και την επικοινωνία. Αλλά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να διαθέσει χρόνο και κόπο για την κατανόηση των συμβαινόντων και να παραμερίσει τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για να στηρίξει τους κατάλληλους εκπροσώπους του.

Με τέτοια όμως αδράνεια και αδιαφορία δεν είναι να απορεί κανείς που υπάρχει τόση κραυγαλέα έλλειψη αληθινών εκπροσώπων της λαϊκής βούλησης – γιατί δεν υπάρχει καν λαϊκή βούληση, παρά μια επιθυμία καλοπέρασης.

3. Ανικανότητα να διακρίνει τη σωστή από τη λανθασμένη πληροφορία

Αυτό δεν ισχύει για τον μέσο άνθρωπο, τουλάχιστον της δύσης, απλώς δεν θέλει να διαθέσει τον χρόνο του και να διαταράξει τον εφησυχασμό του με τέτοιες μέριμνες, οι οποίες κανονικά αρμόζουν στον αληθινά ενεργό πολίτη. Εκτός και αν σοβαρά θεωρεί κανείς ενεργό τον πολίτη που κάθε τέσσερα χρόνια ψηφίζει, εναποθέτοντας τυφλά στα χέρια αμφίβολων πολιτικών την ατομική και εθνική τύχη. Βέβαια, το σωστό από το λάθος μπορούν να ξεχωρίσουν μόνον εάν κανείς είναι διατεθειμένος να παραμερίσει τις προκαταλήψεις, τα συμφέροντα που εμποδίζουν την κατανόηση και την έλλειψη οράματος που φυλακίζει τον άνθρωπο στον στενό ιδιοτελή του κύκλο.

Σπανίως η ανικανότητα είναι η αληθινή αιτία της κοινωνικής σήψης. Το σύνηθες αίτιο είναι η έλλειψη βούλησης ή η αντίθετη βούληση, που μπορεί να εκφράζεται ως ηθελημένη άγνοια και αδυναμία. Αυτό όμως δεν καθιστά ουτοπία τη λύση, αλλά αποτελεί ευθέως μία επιλογή για την οποία ο άνθρωπος είναι απόλυτα υπεύθυνος. Και, επειδή όλοι έχουν την ίδια τάση ιδιοτελούς αδράνειας, μπορεί εύκολα να δείξει κανείς ένα αληθινά μεγάλο πλήθος ανθρώπων που δεν κάνουν καμμία προσπάθεια για βελτίωση και να το θεωρήσει ανυπέρβλητο εμπόδιο για την ατομική του προσπάθεια.

Αλλά η ατομική προσπάθεια κατανόησης του κόσμου και βελτίωσης του εαυτού δεν μπορεί να εμποδίζεται από τη γενική αδράνεια. Το πλήθος ατομικών προσπαθειών θα διευκόλυνε ξαφνικά και την κοινωνική βελτίωση, γιατί η πληθικότητα έχει μεγάλη δύναμη. Όμως μέσα σε μια μαζική άγνοια, ηθελημένη κυρίως, τίποτε δεν πρόκειται να ξεκαθαρίσει προς το καλύτερο.

Η κοινωνική βελτίωση, λοιπόν, δεν είναι ουτοπία, αλλά η άρνηση της ευθύνης για τη βελτίωση αυτή είναι σαφέστατα ηθελημένη επιλογή τρόπου ζωής. Δεν είναι ότι δεν μπορεί αλλά ότι δεν θέλει να κάνει την προσπάθεια, αν και δεν το ομολογεί, γιατί προτιμάει τον εφησυχασμό αντί της λειτουργίας της συνείδησης. Θα επιθυμούσε να ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά όχι και να πληρώσει τέτοιο τίμημα!

Γι αυτό είναι ανεπίτρεπτο να αποκαλούμε “ουτοπία” οποιαδήποτε προσπάθεια για σκέψη και επιλογή έξω από τα συνηθισμένα. Θα ήταν ακριβέστερο αν χρησιμοποιούσε κανείς τη λέξη “επιλεγμένος θάνατος” για μια τέτοια ζωή εφησυχασμού, αντί να αποκαλεί “ουτοπία” ο,τιδήποτε είναι απλά φυσιολογικό και αρμόζον στον μέσο άνθρωπο.

Φυσικά, υπάρχει και μια άλλη λειτουργία της ουτοπίας. Είναι η χρήση που της κάνουν ορισμένοι λεγόμενοι “ιδεαλιστές”, που συλλαμβάνουν ένα όραμα του μέλλοντος μακρινό και προσπαθούν να το περιγράψουν με λεπτομέρειες στο παρόν (ενώ οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες για τέτοια σύλληψη λεπτομερειών) και να το εφαρμόσουν σε έναν κόσμο ολότελα ακατάλληλο. Τέτοιο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το όραμα μιας αδελφωμένης ανθρωπότητας. Αυτό είναι ουτοπικό για το παρόν.

Μερικές φορές εκφράζει ένα είδος εγωισμού, γιατί υπάρχει μία βιασύνη να αρπάξει κανείς μία ιδέα ως δικό του δημιούργημα και να δει τα αποτελέσματα της δράσης του. Άλλοτε αποτελεί την κορύφωση των καλύτερων οραμάτων της ζωής στην οποία προσκολλάται κανείς συναισθηματικά.

Συνήθως, τέτοια οράματα πρέπει να παραμείνουν ως οδοδείκτες για το μέλλον που πρέπει να υπαγορεύουν σταδιακά βήματα προς συνεργασία και υπευθυνότητα. Αλλά οι ίδιοι οι ιδεαλιστές φοβούνται συχνά μια τέτοια αναμονή, γιατί τη θεωρούν υπαναχώρηση από την καθαρότητα της ιδέας, πράγμα που αποτελεί επίσης μία πνευματική φιλοδοξία, γιατί τόσο η καθαρότητα όσο και η εφαρμογή είναι προς το παρόν ανέφικτες.

Έτσι, βλέπουμε αντίθετες λειτουργίες της έννοιας της ουτοπίας: Στη μία χρησιμοποιείται ως δικαιολογία, για να αποφύγει κανείς να πράξει το εφικτό για λόγους ιδιοτέλειας, και στην άλλη, για να δώσει την ψευδαίσθηση του εφικτού στο ανέφικτο για λόγους φιλοδοξίας.

Η ουτοπία υπό την παραπάνω έννοια της υπόμνησης μιας μακρινής δυνατότητας προς την οποία πρέπει να τείνουμε σταδιακά είναι αναγκαία και χρήσιμη, γιατί εξοικειώνει τους ανθρώπους με νεότερες ιδέες και αναδυόμενες ανάγκες και τους προετοιμάζει με τον πρέποντα τρόπο.

Αρκεί να μην περιπέσει κανείς στο ατόπημα να θεωρεί μακρινό το ήδη εφικτό προκαλώντας έτσι οπισθοχώρηση στο παρελθόν ή, αντιθέτως, εφικτό το ανέφικτο προκαλώντας έτσι καταστροφή, χάος και απαξίωση των μεγάλων ιδεών λόγω της πρόωρης και ανώριμης εφαρμογής τους. Σε έναν κόσμο όπου η σκέψη αναπτύσσεται με τέτοια ταχύτητα η ανάγκη για λεπτότερες διακρίσεις των εννοιών προβάλλει πιο αναγκαία από ποτέ και αποτελεί ευθύνη για όλους.

Εμμανουήλ Ρουμελιώτης

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΙΟΥΛΙΟΣ 2017

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Ιούλιος 2017

Διαβάστε  ΕΔΩ ολόκληρη την εφημερίδα "ΔΙΨΩ"