Μεγαλώνεις όταν καταλαβαίνεις...

 

Οἱ σπόροι πίπτουσι … ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

«καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν» (Λουκ. Η΄ 7).

 

Ὁ Σπείρων καὶ ὁ σπόρος!

 

Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως ἥτις θὰ ἀναγνωσθῇ τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς, εἶναι ἐκεῖνος ὁ Θεῖος Λόγος ὅστις καὶ σηματοδοτεῖ, κατὰ τὸν ὁρισμὸν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τὴν ἔναρξιν τῆς κατηχητικῆς περιόδου καὶ σπορᾶς τοῦ Λόγου τοῦ Κυρίου! Ὁ Κύριος, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως, ἀποστέλλων τοὺς μαθητάς Του καὶ ἱεροὺς Ἀποστόλους εἰς τὸ ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἔδειξεν εἰς τούτους ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὅτι τὰ ἱερά Του Λόγια ἐλέχθησαν, οὐχὶ μόνον διὰ νὰ ἀκούωνται καὶ νὰ περικλεισθῶσιν εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλ’ ἵνα ἐφαρμοσθῶσιν καὶ γίνωσιν ἔργα, προκειμένου ἵνα ἀλλάξωμεν καὶ ἀναμορφωθῶμεν εἰς ὄντως ἀνθρώπους, ἔχοντας τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν ἐστραμμένα πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὸ Θεῖον Αὐτοῦ θέλημα!

Τοῦτο ἀκριβῶς διδάσκει ὁ Διδάσκαλος διὰ τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς! «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»! Ὣς ὁ σπορεὺς τῶν σπόρων τοῦ σίτου καὶ ἑτέρων φυτῶν, οὕτω καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ «ἐργάτης» τοῦ Θείου Λόγου! Σπείρουσιν οἱ ὑπηρέται τῶν θείων Λόγων, καὶ κατὰ τὴν θείαν ἐντολήν, ὡς προείπωμεν, σπεύδωσιν ἵνα … «μαθητεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, … διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»! Ὁ σπορεὺς τῆς παραβολῆς, - ὡς καὶ κάθε σπορεὺς οἵουδήποτε σπόρου, - δὲν κατασκευάζει σπόρους, ἀλλὰ σπείρει τούτους! Οἱ σπόροι εἶναι κατασκευασμένοι ἀπὸ τὸν Δημιουργόν των, καὶ θὰ ἀποδώσωσι «καρπὸν ἑκατονταπλασίονα», ἐφ’ ὅσον σπαρθῶσι ὑπὸ τῶν γεωργῶν καὶ ἐν ἐπιμελείᾳ καλλιεργηθῶσιν …! Τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ κατὰ τὴν σπορὰν τοῦ «λόγου τοῦ Θεοῦ»! Οἱ «σπορεῖς», δὲν κατασκευάζωσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ! Οὗτος, εἶναι ἤδη κατεσκευασμένος καὶ ἕτοιμος ἵνα καρποφορήσῃ! Μόνον τὴν σπορὰν ὀφείλει νὰ ἐνεργήσῃ καὶ κοπιάσῃ ὁ «γεωργὸς τῶν ψυχῶν», καὶ τά … λοιπά, ἐναπόκεινται εἰς τὴν διάθεσιν ἑκάστης καρδίας!

 

Οἱ σπόροι πίπτουσι … !

 

Ἤδη προανεφέραμεν ὅτι ἔργον τοῦ σπορέως εἶναι τό … «σπείρειν»! Τὰ λοιπὰ ἐναπόκεινται εἰς τὸ … ἔδαφος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δραστικότητα τοῦ σπόρου! Καὶ ὅσον μὲν ἀφορᾷ εἰς τὸ δεύτερον τοῦτο, δηλαδὴ τὴν δραστικότητα, αὕτη εἶναι δεδομένη! Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι Παντοδύναμος! Διὰ τούτου τοῦ Λόγου Του, ἐδημιούργησε τὸν κόσμον κατὰ τὰς ἓξ ἡμέρας τῆς δημιουργίας, - «ὅτι αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλμ. ΛΒ΄ 9), - διὰ τούτου τοῦ Θείου Λόγου Του, ἀνέστησε νεκροὺς καὶ ἔδωκε τὴν θεραπείαν εἰς παραλύτους καὶ λεπροὺς καὶ τυφλοὺς καὶ δαιμονιζομένους, καὶ εἰς ἄλλους ποικίλως ἀσθενοῦντας! Διὰ τοῦ Λόγου Του, ὡσαύτως, διατάττει τὴν φύσιν καὶ κελεύει τὰ νέφη καὶ κατασιγάζει τὴν θάλασσαν, διότι Οὗτος ἐστὶν ὁ Παντοδύναμος Κύριος!

Μὲ τὸ πρῶτον, ὅμως, τί γίνεται; Δηλαδή, μὲ τὸ … «ἔδαφος» εἰς τὸ ὁποῖον σπείρεται ὁ Θεῖος οὗτος σπόρος! Εἶναι, ἆραγε, τοῦτο πρόσφορον καὶ κατάλληλον ἵνα ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ; Ὁ Διδάσκαλος, μᾶς ἔδειξε τέσσαρα «ἐδάφη» εἰς τὰ ὁποῖα πίπτει ὁ Λόγος! Ἀντίστοιχα ταῦτα πρὸς τὰ ἐδάφη ὅπου πίπτουσιν οἱ σπόροι τῶν φυτῶν! Ἂς τὰ ἴδωμεν: «ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα»! Οὕτω συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Πνευματικὴν σποράν˙ ἐκ τῆς προθυμίας ἑκάστης καρδίας θὰ ἐπέλθῃ καὶ τὸ ἀντίστοιχον ἀποτέλεσμα!

Δὲν προτιθέμεθα ἵνα ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὰ τέσσαρα ταῦτα «ἐδάφη», διότι ὁ χῶρος ἐν προκειμένῳ δὲν ἐπαρκεῖ! Θὰ ἐπιλέξωμεν, συνεπῶς, τὸν τρίτον κατὰ σειρὰν σπόρον! Ἐκεῖνον ὅστις «ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό»!

 

Αἱ «ἄκανθαι» !

 

Ποῖαι εἶναι ἆραγε αὗται αἱ «ἄκανθαι», αἵτινες συμπνίγουσι τὸ Λόγον τοῦ Κυρίου; Ὁ ἴδιος ὁ Διδάσκαλος, ἐπεξηγῶν τὴν παραβολήν, - κατόπιν ἐρωτήσεως τῶν μαθητῶν Του, - διευκρινίζει ὅτι, «Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι»! Δὲν εἶναι οἱ κακοὶ καὶ ἀρνηταὶ ἄνθρωποι! Οὔτε εἶναι ἐκεῖνοι οἱ βλάσφημοι καὶ περιφρονηταὶ καὶ οἱ, ποικίλως καὶ γενικῶς, ἀποστρεφόμενοι τὸν Θεὸν καὶ τὸν Λόγον Του!

Τοὐναντίον, μάλιστα, εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες προστρέχουσι καὶ ἀκούουσι τὰ Θεῖα Λόγια! Ἐπιθυμοῦσιν ἵνα μάθωσι τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συμβαίνει εἰς τούτους, ἐκεῖνο ὅπερ συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς προθύμους χριστιανούς! Καὶ τοῦτο εἶναι, ὅτι ὁ μισόκαλος διάβολος, θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὰς τοιαύτας καρδίας, ἐπιθυμίας ἄλλας˙ ἐπιθυμίας κοσμικὰς καὶ ἐφαμάρτους, αἵτινες δυστυχῶς «προηγοῦνται» τῆς, πρὸς τὸν Θεῖον Λόγον, ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως! Τοιαῦται δὲ ἐπιθυμίαι … «πρῶται» εἰς τὴν ζωήν μας, τὰς ὁποίας δὲν προτιθέμεθα ἵνα παρακάμψωμεν καὶ ἔλθωμεν πρὸς τὸν Χριστόν, εἶναι ὁ πλοῦτος καὶ αἱ ὑλικαὶ ἀπολαύσεις, αἱ μέριμναι τῆς «καθημερινότητος», χάριν τῶν ὁποίων, ἀμελῶμεν τὴν ἁγίαν προσευχήν, καταλύομεν τὴν ἱερωτάτην νηστείαν, ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸν ἀπαραίτητον καὶ ἱερώτατον ἐκκλησιασμόν˙ εἶναι ἐκεῖναι αἱ «σημαντικαί» ἐργασίαι, χάριν τῶν ὁποίων «ἰσοπεδώσαμε τὴν ἀργίαν τῆς Ἁγίας Κυριακῆς» καὶ ἀρκούμεθα εἰς ἕνα «κεράκι» ποὺ θὰ βάλωμεν, περνῶντες ἔξω τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ!

Ὅμως, δὲν εἶναι τυχαία καὶ συμπτωματική, ἡ, ἐκ μέρους τοῦ Διδασκάλου, ἐπιλογὴ τῶν ἀκανθῶν, ὡς ἀνασταλτικοῦ παράγοντος εἰς τὴν πρόοδον καὶ καρποφορίαν τοῦ σίτου! Αἱ ἄκανθαι εἶναι μὲν φυτὸν μικρὸν καὶ ἀσήμαντον καὶ σχεδὸν οὐδόλως ἐνοχλητικὸν διὰ τὸν γεωργόν! Ὅμως, ὁ Κύριος, χρησιμοποιεῖ τοῦτο ὡς εἰκόνα ἐν προκειμένῳ διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς, τό, πόσον εὔκολον εἶναι διὰ τὸν πειρασμόν, ἵνά μας ἀποπροσανατολίσῃ ἐκ τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριον καὶ τὸν Λόγον Του!

Πόσον, ἆραγε, ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὴν κατὰ Χριστόν, ζωήν; Πόσαι τοιαῦται πνευματικαὶ «ἄκανθαι» εἰσέβαλαν εἰς τὴν ζωήν μας καὶ μᾶς ἀπεξένωσαν ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἂς ἐνθυμηθῶμεν ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι … πόσον κοντὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν, ἦσαν οἱ ἄμεσοι πάπποι καὶ πρόππαποί μας, ἀλλὰ καὶ πόσον εὐλογημένοι καὶ χαριτωμένοι ὑπῆρξαν! Ἔζησαν τὸν Χριστόν, καὶ μὲ τὸν Χριστόν, καὶ ἔφυγον ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου, καταλιπόντες εἰς ἡμᾶς … τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀγάπην των διὰ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἴθε νὰ ἐπιστρέψωμεν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Υπομονή ή αδιαφορία;

 

Οι φήμες και οι ... ηλίθιοι.

 

Ὁ Οὐράνιος καὶ αἰώνιος … μισθός!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΛΟΥΚΑ (4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026) 

«καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς» (Λουκ. ΣΤ΄ 35)

 

Ἡ χαρὰ τῆς … μισθοδοσίας!

 

Ἀλήθεια, ποῖος δὲν χαίρεται καὶ δὲν ἀνακουφίζεται, ὅταν ἔρχεται εἰς τὸ ταμεῖον ἵνα λάβῃ τὸν μισθόν του; Ποῖος δὲν περιμένει ἐναγωνίως τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποζημιωθῇ διὰ τούς κόπους του καὶ τοὺς ἱδρῶτας του; Ποῖος δὲν ἀνησυχεῖ, ὅταν, - διὰ ποικίλους λόγους, - καθυστερεῖ ἡ ἀποζημίωσίς του, ἢ ὑφίσταται περικοπήν τινα εἰς τὰς ἀποδοχάς του καὶ ὀλιγοστεύει ἡ εἴσπραξις; Καὶ τοῦτο διότι, ὁ μισθὸς ἑκάστου εἶναι ἡ ἀνταπόδοσις εἰς τοὺς κόπους του! Εἶναι ἡ ἀναγνώρισις τῶν ὑπηρεσιῶν του καὶ τῶν ἀγώνων του καὶ τῆς προσφορᾶς του! Εἶναι, ἐν τέλει, ἡ δικαίωσίς του καὶ ἡ καταξίωσίς του, μέσα εἰς τὸ κοινωνικὸν σύστημα!

Ὅμως ἐν προκειμένῳ, ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, ὁ Χριστός μας, δὲν ὁμιλεῖ περὶ τοιούτων οἰκονομικῶν μισθῶν καὶ ἀνταποδόσεων! Οὐδαμοῦ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ τοῦ Κυρίου εἰς οἰκονομικὰς τιμὰς καὶ εἰς οἷονδήποτε ἕτερον ὑλικὸν στοιχεῖον! Καὶ ὅταν εἴς τινας περιπτώσεις ὁμιλεῖ περὶ τῶν … τοιούτων, ἀποδοκιμάζει ταῦτα καὶ τὰ ἀποδομεῖ καὶ μᾶς καλεῖ ἵνα τα περιφρονοῦμεν καὶ προηγοῦνται δι’ ἡμᾶς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τὰ αἰώνια καὶ τὰ ἀθάνατα, καὶ τὰ «μένοντα» εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!

Περὶ τῆς τοιαύτης «μισθοδοσίας» ὁμιλεῖ, συνεπῶς,  ἐν προκειμένῳ, ὁ Ραββί, καὶ περὶ ἐκείνων τῶν ἀθανάτων καὶ ἀφθάρτων δωρεῶν, ἅτινα ἐπιφυλάσσει δι’ ἐκείνους τοὺς ἐντίμους ἀγωνιστάς, οἵτινες περιεφρόνησαν πᾶν κοσμικὸν καὶ ἀκάθαρτον … καὶ πᾶσαν κοσμικὴν χαρὰν καὶ ἐπιδοκιμασίαν, προκειμένου ἵνα ἀπολαύσωσιν ταῦτα! Περὶ τοῦ τηλικούτου «μισθοῦ» ὁμιλεῖ, καὶ θέλει ἵνα ἐννοήσωμεν ἅπαντες, τὴν ἄπειρον ἀνωτερότητα τῶν οὐρανίων ἔναντι τῶν ἐπιγείων, τῶν σημαντικῶν καὶ ἀφθάρτων, ἔναντι τῶν ἀσήμων καὶ φθαρτῶν περὶ ὧν εἶπεν ὁ Δεσπότης Χριστός, ὅτι «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 19-21)!

 

Ὁ Οὐράνιος καὶ αἰώνιος … μισθός!

 

Ὀλίγοι ἕως ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, φίλοι μου ἀναγνῶσται, οἵτινες ἐπίστευσαν καὶ πιστεύουσιν εἰς τὰ ἀθάνατα Λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἐλάχιστοι, - κατὰ κυριολεξίαν – εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες περιεφρόνησαν ὡς σκύβαλα ἅπαντα τὰ κοσμικὰ καὶ ἀνόητα καὶ μηδαμινὰ καὶ προετίμησαν τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ὀλίγοι καὶ ἀπείρως ὀλιγώτεροι ἔναντι τῶν πολλῶν, εἶναι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι οἵτινες, οὐχὶ μόνον χρήματα καὶ δόξας καὶ ὑλικὰς ἀπολαύσεις περιεφρόνησαν, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐπιγείου βιολογικῆς ζωῆς των, ἐφάνησαν «ἀνώτεροι» καὶ δὲν ἐδίστασαν οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν ἵνα ἀποθάνωσιν διὰ φρικτῶν καὶ ἐπωδύνων θανάτων ἵνα «Θεῷ ζήσωσιν»! Οἱ ἀπείρως περισσότεροι, ἐπεθύμησαν καὶ ἐπέλεξαν καὶ ἔτι ἐπιλέγουσι, τὰ φθαρτὰ καὶ ἐπίγεια καὶ κοσμικά˙ ἐκεῖνα περὶ τῶν ὁποίων ἐβεβαίωσεν ὁ Χριστός, ὅτι … ἅπαντα ταῦτα δὲν ἰσοδυναμοῦσι μὲ μίαν ψυχήν, «ὑπὲρ ἧς Χριστὸς ἀπέθανεν»! «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36-37)! Οἱ τοιοῦτοι «ὀνειρεύθησαν», - ὡς ὁ ἄφρων ἐκεῖνος πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς, - μίαν ἐπίγειον καὶ πρόσκαιρον ζωήν, τῶν ἑξήκοντα ἢ ἑβδομήκοντα ἢ ὀγδοήκοντα χρόνων, - ἥτις, βεβαίως, ποτὲ δὲν εἶναι βεβαία καὶ ἀσφαλής, - ἔναντι ἐκείνων τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων καὶ ἀνεκτιμήτων δωρεῶν «ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν»!

Ὁ οὐρανοβάμων καὶ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅστις ἠξιώθη ἀπὸ τὸν Κύριον ἵνα ἀναβῇ ἕως τρίτου οὐρανοῦ, καὶ ἴδῃ «ἐκ τοῦ σύνεγγυς» τὰ Οὐράνια καὶ αἰώνια, ἀδυνατοῦσε ἵνα ἀναφερθῇ καὶ περιγράψῃ ταῦτα! «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ΙΒ΄ 2-4)! Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία μεγαλομάρτυς καὶ πανεύφημος Εὐφημία, ὅτε ἐπεσκέφθη θαυμαστῶς τὸν Ἅγιον τῶν ἡμερῶν μας, Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην καὶ ἠρωτήθη παρ’ αὐτοῦ περὶ τῶν οὐρανίων ἀπολαβῶν ἅτινα ἀπελάμβανεν, καὶ ἐὰν ταῦτα ἦσαν ἀντίστοιχα τῶν ὅσων ὑπέμεινεν αὕτη κατὰ τὸ μαρτυρικόν της τέλος, εἶπεν: «Γέροντα, ἐὰν ἐγνώριζον τὰς ἀπολαύσεις ἅτινας μοῦ ἐπεφύλασσεν ὁ Κύριος, τότε, θὰ προετίμων, πολὺ ὀδυνηρότερα καὶ φρικτώτερα μαρτύρια, ἀντὶ τούτων τὰ ὁποῖα ὑπέστην»!

 

Αἱ θυσίαι ἀντὶ τοῦ μισθοῦ!

 

Προκειμένου ἵνα ἀποζημιωθῶμεν διὰ τὸν κόπον τῆς ἐργασίας μας, - τοῦτο δύνανται ἵνα μαρτυρήσωσιν ἅπαντες σχεδὸν οἱ ἐργαζόμενοι, - κοπιῶμεν ἔτι περισσότερον, ἵνα μὴν ἀδικηθῶμεν! Ἐάν, ἐπὶ παραδείγματι, ὁ ἐργοδότης κρίνει ὅτι ὁ μισθὸς τοῦ ὑπαλλήλου του θὰ πρέπῃ ἵνα μειωθῇ ἢ καὶ περικοπῇ, τότε σπεύδομεν καὶ διεκδικῶμεν καὶ διαμαρτυρώμεθα, προκειμένου ἵνα διεκδικήσωμεν τὸ δίκαιόν μας!

Γίνεται, ὅμως, κάτι ἀντίστοιχον, καὶ διὰ τὴν οὐράνιον μισθοδοσίαν; Ἐνδιαφερώμεθα, ἆραγε καὶ διὰ ταύτην τὴν ὑπερτάτην ἀπολαβήν, ἥτις ὑπερβαίνει ἀσυγκρίτως, καὶ εἰς ἀξίαν ἀλλὰ καὶ εἰς μέγεθος πᾶσαν ἄλλην καὶ δὴ ἐν προκειμένῳ, τὴν ἐπίγειον οἰκονομικήν; Σαφῶς καὶ αὕτη ἡ ἐπίγειος ἔχει τὴν ἀξίαν της, ἐφ’ ὅσον συμβάλλει εἰς τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ἀνθρωπίνων καθημερινῶν ἀναγκῶν! Σαφῶς καὶ δικαίως ἀνησυχῶμεν ὡς ἄνθρωποι ἔχοντες βιωτικὰς ἀνάγκας, καὶ ἔτι σαφέστερον, ὅταν ἀναδρομῶμεν εἰς τὸ παρελθόν, ὅτε ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία «ἐδοκιμάσθη» ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δίψαν, καὶ χιλιᾶδες ἄνθρωποι «ἀπέδρασαν» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου μὲ τοιούτους μαρτυρικοὺς θανάτους!

Ὅμως, ἀς ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ Οὐράνιος ἀπολαβή, ἀφορᾷ εἰς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνίαν ζωήν! Καὶ ἐὰν ἀνησυχῶμεν – δικαίως, ὡς προείπωμεν – διὰ ταῦτα τὰ πρόσκαιρα καὶ φθαρτὰ καὶ ἀσήμαντα, πόσον μᾶλλον ὀφείλομεν ἵνα ζῶμεν ἔχοντες τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, εἰς ἐκεῖνα τὰ … μένοντα καὶ ἄφθαρτα! Ποίαν, συνεπῶς, θυσίαν ἐκάναμεν διὰ ταῦτα τὰ Ἅγια καὶ ὑπέροχα; Ὁ Κύριος ὁμίλησε δι’ ἐκείνους τοὺς «βιαστάς», οἵτινες βιάζουσιν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἶπεν: «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ΙΑ΄ 12)! Τὰ Οὐράνια καὶ ἀτελεύτητα ταῦτα Θεῖα δῶρα, ἐνῶ παρέχονται δωρεὰν ὑπὸ τοῦ δωρεοδότου Θεοῦ, λαμβάνουσι ταῦτα ἐκεῖνοι οἵτινες ἐπιθυμοῦσι ταῦτα!

«Μικρὸν ὑπομείνομεν» καὶ κοπιάσωμεν ἀδελφοί μου, «ἵνα τοὺς στεφάνους τῆς νίκης ἀναδησώμεθα παρὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ» (Ἑσπέριος ὕμνος τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων), καὶ τότε «ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς»! Ἀμήν!  

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Τὸ Θαῦμα καὶ ἡ … λογική! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026) 

«καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά» (Λουκ. Ε΄ 7).

 

Ὁ κόπος, ὁ Θεῖος Λόγος, τὸ Θαῦμα!

 

Ὁ Κύριος καὶ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εὑρίσκεται εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, εἰς τὴν παραλίαν τῆς λίμνης Γενησσαρέτ! Ἀσφαλῶς, - ὡς ἐγίνετο, ἄλλωστε, εἰς κάθε ἐμφάνισιν τοῦ Διδασκάλου, - ἤρχισαν ἵνα συρρέωσι πλήθη ἀνθρώπων ἀπ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη, προκειμένου ἵνα ἴδωσι τὸν Κύριον καὶ ἀκούσωσι τὴν μοναδικὴν καὶ Θείαν διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ καὶ ἵνα γίνωσι θεαταὶ κάποιου θαύματος, ὅπερ τυχὸν θὰ ἐποίῃ ὁ Θεάνθρωπος! Εἰς ὀλίγην ὥραν τὸ πλῆθος ἦτο ἀμέτρητον καὶ ἀνέμενε τὴν … Θείαν ἐνέργειαν! Ὁ Κύριος, «εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην»! Πρὶν ἀπὸ ὀλίγην ὥραν εἶχον ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν ὁλονύκτιον ἐργασίαν των καὶ  «οἱ … ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα»! Ἦτο φανερόν, ὅτι ὁ ὅλος κόπος των ἀπέβη μάταιος, καθόσον … «οὐδὲν ἔλαβον»!

Ὁ Διδάσκαλος, πλησιάζει τὸ ἓν ἐκ τῶν δύο, ἐκεῖνο τὸ τοῦ Σίμωνος! Εἰσῆλθεν ἐν αὐτῷ καὶ ἀφοῦ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Σίμωνα ἵνα ἀπομακρυνθῇ ὀλίγον ἀπὸ τὴν ἀκτήν, στρέφεται πρὸς τὸν ἀναμένοντα λαόν, καὶ ἤρχισε τὴν Θείαν διδασκαλίαν! Ὁ λαός, ὡς συνήθως, «ἐξεκρέματο αὐτοῦ ἀκούων» (Λουκ. ΙΘ΄ 48)! «Ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα»! Νέα ταλαιπωρία! Ἐνῶ ἕως τώρα, ἀπέπλυναν τὰ δίκτυά των καὶ τὰ ἡτοίμαζον διὰ τὴν ἑπομένην ἁλιείαν, τώρα ὁ Διδάσκαλος δίδει ἐντολήν! «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν»! «Ἐπιστάτα, εἴμεθα κατάκοποι! Καθ’ ὅλην τὴν νύκτα κοπιάζοντες δὲν ἠδυνήθημεν … τὸ παραμικρόν! Ὅμως, ἐφ’ ὅσον Σὺ δίδεις τὴν ἐντολήν, ἐγὼ θὰ ὑπακούσω εἰς τὸν Λόγον Σου»! Μὲ ἐμφανῆ τὴν ἔκφρασιν τῆς κοπώσεως καὶ τῆς διστακτικότητος, ὁ Πέτρος κάμπτεται πρὸ τῆς Θείας ἐντολῆς! Ὄντως, … ἐπαναρρίπτωσι τὰ δίκτυα εἰς τὰ ὕδατα τῆς Γεννησαρέτ!

Λέγει ἐν προκειμένῳ, ὁ Θεῖος Χρυσόστομος, ὅτι ἡ Θεία αὕτη ἐντολή, εἶχε … διπλοὺς ἀποδέκτας! Ἀφ’ ἑνός μεν, τὸν μετέπειτε μαθητήν Του καὶ πρωτοκορυφαῖον Πέτρον, ἀφ’ ἑτέρου δέ, … τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, οἵτινες ἐπὶ τῷ ἀκούσματι τοῦ Θείου Λόγου καὶ ἐνῶ ἐρρίπτοντο ἐκ νέου τὰ δίκτυα εἰς τὴν θάλασσαν, ἔσπευδον καὶ συνηγωνίζοντο, ἵνα εἰσέλθωσιν εἰς τὸ δίκτυον»! Ἦσαν τόσοι πολλοὶ οἱ ἰχθύες ποὺ συνήχθησαν εἰς τοῦτο τὸ ἁλιευτικὸν δίκτυον, ὥστε … καὶ τοῦτο ἤχισε νὰ μὴν ὑποφέρῃ τὸ τοσοῦτον πλῆθος καὶ νὰ ὑποχωρῇ καὶ νὰ σχίζεται, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐκάλεσαν βοήθειαν καὶ ἀπὸ τὸ παραπλέον δεύτερον πλοῖον, ἐγέμισε καὶ τοῦτο καὶ ἐκινδύνευον ἵνα βυθισθῶσιν ἀμφότερα!

Τί νὰ εἴπῃ τώρα ὁ Σίμων! Ἐκεῖνος ὅστις ἐδυσφόρησε καὶ κάπως διεμαρτυρήθη, ἀλλὰ βεβαίως ὑπεχώρησε πρὸ τῆς Θείας ἐντολῆς! Τί νὰ εἴπῃ βλέπων τοῦτο τὸ καταπληκτικὸν τοῦτο Θαῦμα; Ὄχι δὲ μόνον οὗτος, ἀλλὰ καὶ οἱ συνεργοί του Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, βλέπωσιν ἐνεοὶ τὴν Θείαν ταύτην ἐνέργειαν! Ἂς ἴδωμεν τὸ ἱερὸν κείμενον, … «Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι»!

 

Τὸ Θαῦμα καὶ ἡ … λογική!

 

Θαῦμα καὶ λογική, εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν δύνανται ἵνα «συμβαδίζωσι»! Τὸ Θαῦμα, ὡς Θεία ἐνέργεια, εἶναι μὲν γεγονὸς ἀναντίρρητον καὶ ἀδιαμφισβήτητον, ὅμως, ἡ κοινὴ ἀνθρωπίνη λογική, ἀδυνατεῖ ἵνα ἑρμηνεύσῃ καὶ διερευνήσῃ τοῦτο! Τὸ δέχεται καὶ τὸ ἀποδέχεται, ἀλλὰ σιωπᾷ καὶ δοξάζῃ τὸν Θεόν, τὸν «ποιοῦντα, μεγάλα τε καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός» (Ἰὼβ Ε΄ 9, Θ΄ 10)!

Ὅμως, παρὰ τὴν προαναφερθεῖσα κοινὴν διαπίστωσιν, δυνάμεθα ἵνα εἴπωμεν … ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη κοινὴ λογική, δύναται ἵνα ἀποδεχθῇ τὰς Θείας καὶ Θαυμαστὰς ἐνεργείας καὶ ἐκλογικεύσῃ ταύτας μὲ τὸ ἁπλοῦν σκεπτικόν, ὅτι ὁ Κύριος, ὡς ὁ Παντοδύναμος Θεός, τὰ πάντα δύναται! Αὐτός, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, δι’ ἑνὸς καὶ μόνου Λόγου Του, ἀσφαλῶς καὶ δύναται ἵνα ἐνεργῇ … πέραν τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων! Αὕτη, ἀκριβῶς, εἶναι καὶ ἐκείνη ἡ ἁπλουστάτη λογική, ἥτις κατηύθυνε καὶ ἐνίσχυε πάντας τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τὸ κολοσσιαῖον μέν, ἀλλὰ καὶ πέραν πάσης ἀνθρωπίνης δυνάμεως ἐφικτόν! Διὰ ταύτης ἐνήργουν καὶ ἴσχυον καὶ αὕτη ἐπεβεβαίωνεν τὴν πίστιν διὰ τῶν ἀπείρων τούτων θαυμάτων! Εἰς τοιοῦτον βαθμόν, εἶχον οὗτοι ἐκλογικεύσει τὰς Θείας ἐνεργείας, ὥστε ἐπέτρεπεν πολλάκις ὁ Κύριος, ὥστε νὰ βλέπωσι διὰ τῶν κοινῶν ὀφθαλμῶν, τὰς τοιαύτας ἐνεργείας!

Οὕτω, πολλάκις οἱ Ἅγιοι οὗτοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀσεβεῖς, καὶ εἰς τὴν Παλαιάν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, … εἶδον Ἁγίους Ἀγγέλους, ὡς οἱ μακάριοι Τωβίτ καὶ Τωβίας, καὶ ὡς ὁ ἡγέτης τοῦ Ἰσρηλιτικοῦ λαοῦ, Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, καὶ ὡς οἱ ἐν τῇ καμίνῳ τρεῖς παῖδες! Πολλάκις εἶδον, ἀκόμη καὶ οἱ σύγχρονοι ἡμῶν Ἅγιοι, Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος, Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης, Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, καὶ πολλοὶ ἀκόμη, καὶ τὸν ἴδιον τὸν Κύριον καὶ τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καὶ ἄλλους παλαιοτέρους Ἁγίους, ἵνά τους ἐνισχύωσι καὶ ἐπιβεβαιώνωσι τὴν … ὕπαρξίν των ἀλλὰ καὶ τὴν Θείαν ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν!

Ἡ ἐκλογίκευσις αὕτη τῶν ἀσυλλήπτων Οὐρανίων μυστηρίων, διὰ τῶν τοιούτων ἀλλὰ καὶ τοσούτων θαυμάτων, εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωσις τῆς Θείας ὑποσχέσεως ἥντινα ὑπεσχέθη ὁ Διδάσκαλος εἰς τοὺς μαθητάς Του, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως! « … καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. ΚΗ΄ 20)!

 

Θέλομεν τὸ Θαῦμα ἢ ὄχι;

 

Εἰς τοῦτο τὸ ἁπλοῦν ἐρώτημα, ἴσως οἱ πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν σπεύσωσι καὶ δηλώσωσιν ὅτι θέλουσι θαύματα εἰς τὴν ζωήν των! Ἴσως, μάλιστα, τόσον πολὺ τὰ ἐκζητοῦσιν ὥστε, πολλάκις, νὰ φαντασιώνωνται τοιαῦτα, ἀλλὰ καὶ «πλάθωσιν» ἄλλα διὰ τῆς φαντασίας των! Ὅμως, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἡ ἀπάντησις εἰς τὸ ὡς ἄνω ἐρώτημα, δὲν εἶναι τόσον ἁπλῆ! Ζητοῦμε μὲν θαύματα, ἀλλ’ ἐνῶ συμβαίνωσι ταῦτα, ἀπιστοῦμεν καὶ τὰ ἀποστρεφώμεθα καὶ παλαίομεν ἵνά τα ἀποσιωπήσωμεν καὶ τὰ ἀποκρύψωμεν! Συμβαίνει εἰς ἡμᾶς κάτι ἀντίστοιχον μὲ ἐκεῖνο … τὸ τῶν Ἑβραίων, οἵτινες ἐζήτουν ἀπὸ τὸν Κύριον θαύματα, καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἐνεργοῦσε τοιαῦτα, ἔλεγον ὅτι «ἐν Βεελζεβοὺλ τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Λουκ. ΙΑ΄ 15)!

Ὅταν, ἐπὶ παραδείγματι, συμβαίνει τὸ Θαῦμα τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν, πόσοι σπεύδουσι ἵνα συγχωρηθῶσι; Καὶ ὅταν, ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ ἵνα μετέχωμεν εἰς τὸ Πανακήρατον Σῶμά Του καὶ τὸ Ζωοποιὸν Αἷμά Του, - ἅτινα ὑπερόχως καὶ θαυμαστῶς δημιουργήθησαν ἐκ τοῦ ἁπλοῦ ἄρτου καὶ τοῦ κοινοῦ οἴνου, διὰ τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος, - τότε περιφρονοῦμε καὶ ἀρνούμεθα τὴν συμμετοχήν μας εἰς τοῦτο τὸ σωτηριῶδες μυστήριον!

Ἂς ἀναλογισθῶμεν, ἑπομένως, ἀγαπητοί μου, ὅτι καὶ ὁ Κύριος ὑπάρχει καὶ ἐνεργεῖ, ἀλλὰ καὶ θαύματα γίνονται, - καὶ ὄχι μόνον ὅσα προανεφέραμεν, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα, - καὶ ἐκεῖνο ὅπερ ἀπομένει εἶναι ἡ ἰδική μας «συμπεριφορὰ» ἔναντι τούτων!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

«Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ (20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«… καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Θ΄ 36)

Ποῖον τὸ ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς; 

Συνήθως, ἀδελφοί μου, διὰ νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν ἀξίαν ἑκάστου πράγματος, θὰ πρέπῃ ἵνα ἴδωμεν καὶ μετρήσωμεν τὰς διαστάσεις του, ζυγίσωμεν καὶ ἴδωμεν τὸ βάρος του, ἀναλύσωμεν καὶ εὕρομεν τὰ στοιχεῖά του ἐξ ὧν τοῦτο συντίθεται, ἀλλὰ καὶ τὴν τούτων ἀξίαν! Ἐπίσης, νὰ ἴδωμεν τὴν ὡραιότητα καὶ εὐμορφίαν του, νὰ συγκαταλογήσωμεν τὴν παλαιότητα καὶ ἱστορίαν του καθὼς καὶ τὴν καταγωγήν του˙ ἀσφαλῶς δὲ καὶ βεβαίως, καὶ ἕτερα πολλὰ στοιχεῖα ἅτινα προσδίδουσιν ἀξίαν εἰς τὸ ἐν λόγῳ πρᾶγμα! Θὰ πρέπῃ δὲ ἐν προκειμένῳ νὰ προσθέσωμεν καὶ ἕναν ἐπὶ πλέον καθοριστικώτατον παράγοντα, ὅστις εἶναι … αὐτὸς οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἐξειδικευμένος ἐπὶ τοῦ συγκεκριμμένου ἀντικειμένου! Ὄχι, δηλαδή, ὁ οἷοσδήποτε ἀνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἔχων τὴν γνῶσιν τοῦ ἀντικειμένου! 

Ἐν προκειμένῳ, τὸ πρὸς ἐκτίμησιν «ἀντικείμενον», εἶναι ἡ ἀθάνατος ψυχή μας, ἥτις καὶ εἶναι … ὁ καθ’ αὐτὸ ἄνθρωπος! Δὲν ἔχει αὕτη ὑλικὴν ὑπόστασιν, δὲν ἔχει συνεπῶς συγκεκριμμένας διαστάσεις! Δὲν ἔχει ἐξωτερικὴν εὐμορφίαν, οὔτε καὶ συντίθεται ἀπὸ χρυσὸν ἢ ἄργυρον ὥστε νὰ δύναταί τις ἵνα προσθέττῃ ἐπὶ τῆς ἀξίας της! Ὅμως, ὁ Δημιουργὸς καὶ κτίστης αὐτῆς, Ἐκεῖνος Ὅστις «ἐφύτευσε» ταύτην εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σαρκίον ὅπερ φέρομεν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, ἐδίδαξεν ἡμᾶς καὶ ἐπέστησεν ἰδιαιτέρως τὴν προσοχήν μας εἰς τοῦτον τὸν ὄντως … ἄνθρωπον! Καὶ ὄντως … ἐὰν ἡ ψυχὴ ἀποχωρισθῇ ἐκ τοῦ σώματος, τοῦτο πίπτει ἀμέσως νεκρὸν καὶ ὑφίσταται τὴν φυσιολογικὴν ἀποσύνθεσιν καὶ φθοράν! Δὲν εἶναι οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ αἰώνιος καὶ ἀθάνατος! Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις, κατὰ τὴν Θείαν ἐντολήν, ὁδεύει πρὸς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνιότητα! 

Ἐδῶ ἀκριβῶς καὶ ἔγκειται ἡ ἀξία ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς! Οὐχὶ μόνον διότι αὕτη εἶναι προορισμένη ἵνα ζήσῃ αἰωνίως, - τοῦτο ἴσως εἶναι τὸ ὀλιγώτερον καὶ μικρότερον, - ἀλλὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑπὲρ ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς, ἀπέθανεν ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ! Τοῦτο, δηλαδή, εἶναι τὸ ἀντάλλαγμά της˙ αὐτὸ τοῦτο τὸ τίμιον Σῶμα καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Τί εἶναι ἀνώτερον τούτων τῶν ἀχράντων Μυστηρίων; Ποῖον «ἀνεκτίμητον» καὶ  «πολυτιμώτατον» εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ δύναται ἵνα ἐξισωθῇ πρὸς ταύτην τὴν ψυχὴν καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνταλλάξῃ ταύτην ἐναντι τοῦ τοιούτου τιμήματος; 

Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων! 

Πολλάκις, ἀνατρέχοντες εἰς τὰ ἱερὰ συναξάρια καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, θαυμάζομεν καὶ ἐκπληττόμεθα, ἀκούοντες καὶ μελετῶντες τὰ ἱερά των ἀγωνίσματα! Πολλοὶ ἐκ τούτων ἀπεφάσισαν ἵνα ἀνταλλάξωσι τὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου τούτου δι’ ὀδυνηρῶν καὶ σκληρῶν θανάτων, καὶ ὡς λέγει ὁ Θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, … «ἄλλοι … ἐτυμπανίσθησαν, … ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 35-37)! Ἐθεώρουν ὅτι καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ βιολογικὴ ζωή των, εἰς οὐδὲν δύναται ἵνα συγκριθῇ μετ’ ἐκείνων ἅτινα ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν! 

Ἐξ ἴσου, ὅμως, πρὸς τούτους τοὺς Ἁγίους Μάρτυρας, καὶ οἱ Ὅσιοι πατέρες καὶ μητέρες, ἀσκηταὶ καὶ ἀσκήτριαι, ἀφιέρωσαν τὴν μικρὰν ταύτην καὶ πρόσκαιρον ζωήν των εἰς τὸν λατρευτόν των Κύριον, ἀρνούμενοι πάντα ὅσα οἱ χαμαίζηλοι καὶ χαμερπεῖς ἄνθρωποι προτιμῶσι καὶ ἐπιλέγωσιν ἵνα ζήσωσιν ὡς ἐκεῖνος ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς! Οὕτω καὶ οὗτοι οἱ μακάριοι, περιεφρόνησαν ἅπαντα ὅσα ἡμεῖς θεωρῶμεν ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα καὶ … «ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», διαβιοῦντες, ἠργάζοντο … «ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς Πίστεως Ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ΙΒ΄ 2)! 

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, 

καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36)! 

Ὅταν ὁ Κύριος, μετὰ τὴν Βάπτισίν Του ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ, ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, - τὸ σήμερον ἐπωνομαζόμενον, «Σαραντάριον ὄρος», - καὶ ἐδέχθη τὴν τριττὴν ἐκείνην δαιμονικὴν ἐπίθεσιν, ἡ τρίτη ἐξ ἐκείνων τῶν προσβολῶν, ἦτο ἡ σχετιζομένη μὲ τὸ ἐν τῷ παρόντι, διαπραγματευόμενον θέμα! Ὁ πονηρός, ἐπεχείρησεν ἵνα ἀπατήσῃ τὸν Ἰησοῦν μὲ τὰς κοσμικὰς ἀπολαύσεις καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά! «Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ. Δ΄ 8-9)! Ἐν προκειμένῳ, Ἐκεῖνος ποὺ ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα νὰ ἐκτιμᾷ καὶ νὰ ἀξιολογῇ, μᾶς δείχνει, τὸ πλέον ἀνεκτίμητο καὶ μοναδικὸ ἀγαθὸ ποὺ ἔχει καὶ πρέπει νὰ διαφυλάξῃ ὁ ἄνθρωπος. Ἕνα ἀγαθό, μπροστὰ στὸ ὁποῖο ἐκμηδενίζεται ὅποιοδήποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ προαναφέραμε. Ἕνα ἀγαθό, ποὺ μόνον τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢ τὰ τεράστια σωτήρια μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, θὰ μποροῦσαν νὰ ἀναμετρηθοῦν μαζί του. Τὸ ἀγαθὸ δὲ τοῦτο, κατὰ τὴν ἀλάνθαστον κρίσιν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ μας, εἶναι ἡ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! Ὅσα καὶ ἂν σοῦ δώσουν, λέγει ὁ Κύριος, εἶναι ἀσήμαντα καὶ μηδαμινά, ἂν συγκριθοῦν μαζί της. Ὅλος ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος καὶ οἱ πολύτιμοι λίθοι – ποὺ οἱ ματαιόδοξοι ἄνθρωποι σκορποῦν ἀμύθητες περιουσίες γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσουν – εἶναι σκουπίδια μπροστά της. Ὅλη ἡ κτίση, ὅλος ὁ κόσμος, ὁ ὁρατὸς καὶ ὁ ἀόρατος, ὠχριοῦν σὲ ἀξία πρὸ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας! 

Ναί! Ἀς μὴν ἀκούεται τοῦτο ὡς ὑπερβολή, διότι ἀκόμη καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος γίνῃ κατακτητὴς ὅλων αὐτῶν καὶ καταφέρει νὰ τὰ οἰκειοποιηθῇ, τὸ κέρδος θὰ εἶναι μικρὸ καὶ ἀσήμαντο! Πολὺ χειρότερα δέ, ἂν τὰ οἰκειοποιηθῇ μὲ ἀντάλλαγμα τὴν αἰώνια ψυχή του, τότε ... κέρδος δὲν ὑπάρχει! 

 «Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»

Γνωστὴ εἶναι ἡ ὡς ἄνω φρᾶσις τοῦ Κυρίου, ἀναφερομένη εἰς τὸ δυστυχῆ ἐκεῖνον ἄφρονα πλούσιον τῆς γνωστῆς παραβολῆς! Δυστυχῶς ὅμως, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δὲν ἀκούομεν καὶ δὲν ὑπακούομεν εἰς τὰς Θείας αὐτὰς ἐπισημάνσεις. Μὲ ἐλαχίστας μόνον ἐξαιρέσεις, προστρέχομεν μὲ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὴν ἀπόκτησιν ἀλλὰ καὶ ἀπόλαυσιν τῶν ὑλικῶν καὶ προσκαίρων ἀγαθῶν καὶ τὰ ἀνταλλάσσουμε δυστυχῶς μὲ τὰ ἀνεκτίμητα καὶ τὰ αἰώνια. Κωφεύομεν, δυστυχῶς, ὄχι μόνον εἰς τὴν παροῦσαν προτροπὴν τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἀκόμη λόγων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ προτιμοῦμε τὰ «σκύβαλα», ἀντὶ τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν. Κρύπτωμεν τοὺς ὀφθαλμούς μας, διὰ νὰ μὴ ἴδωμεν τὰ ὑποδείγματα τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι, περιεφρόνησαν κάθε ὑλικὸν ἀγαθὸν καὶ προετίμησαν κάθε εἴδους κακοπάθειαν διὰ τὴν δόξαν τῆ Οὐρανίου Βασιλείας. Παρακάμπτωμεν δυστυχῶς τὰ παραδείγματα κυρίως, τῶν ἁγίων μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι, πρὸς χάριν τῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ αἰωνίας συμβιώσεως, ἐθυσίασαν ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ σώματά των, ὑπομένοντες πᾶσαν θλίψιν καὶ πάντα πόνον!

Ἀκόμη δὲ λυπηρότερον εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι, καὶ ὅταν διαπιστώνωμεν, ὅτι ὅλα τὰ μικρὰ  καὶ ἀσήμαντα τῆς παρούσης ζωῆς, ἀπεδείχθησαν οἱ παραπλανηταί μας, δὲν διαθέτομεν τὴν ἀπαιτουμένην γενναιότητα ὥστε νὰ προσέλθωμεν ἐν μετανοίᾳ εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν καὶ Δεσπότην, ὡς ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς καί, ἔστω μὲ μικρὰν καθυστέρησιν, ἐπιλέξωμεν, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν τὴν ἀπόλαυσιν. Εἴθε νὰ ἐννοήσωμεν καὶ ἀποδεχθῶμεν τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ γλυκυτάτου Κυρίου μας! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Εφημερίδα "ΔΙΨΩ" ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026

Δ Ι Ψ Ω

Από την Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων «ΔΙΨΩ»

Αύγουστος 2026

Διαβάστε ολόκληρη την Εφημερίδα του Αυγούστου. 

Θα την βρείτε σε μορφή ψηφιακού εντύπου.

Μην πληγώνετε αυτούς που...

 

Γιορτή Λήξης Αυγουστιάτικης Δημιουργίας 2026 (Βίντεο)

 

Τι είναι αυτό που φανερώνει την ειλικρινή αγάπη;

 

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, 

ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. Γ΄ 15). 

Τὰ Θεόπνευστα Ἱερὰ κείμενα.

Πολλάκις ἔχομεν εἴπει ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι ἅπαντα τὰ Ἁγιογραφικὰ κείμενα, τῆς τε Παλαιᾶς, ἀλλὰ καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι Θεόγραφα! Εἶναι, συνεπῶς, τέλεια καὶ ἀλάνθαστα καὶ πληρέστατα! Βεβαίως, χεῖρες ἀνθρώπων, ἔχουσι καταγράψει ταῦτα τὰ ἱερὰ κείμενα, ἀλλά … «οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτὲ προφητεία, ἀλλ᾿ ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Α΄ Πέτ. Α΄ 21)! Δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην συμπληρώσεως ἢ καὶ διορθώσεως, καὶ μάλιστα, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐλλιπεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους! Κάθε λέξις καὶ κάθε στοιχεῖον καὶ κάθε στῖγμα τῶν ἱερῶν τούτων κειμένων, εἶναι οὕτω τετοποθετημένον ὥστε, «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. Ε΄ 18)! Οἵαδήποτε παρέμβασις, ἀκόμη καὶ εἰς ἐλάχιστόν τι ἐκ τούτων, καθιστᾷ τὰ ἱερὰ ταῦτα κείμενα … νενοθευμένα καὶ ἄκυρα! 

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, κατ’ ἐπανάληψιν, ἐπεσήμανεν τὴν προσοχήν μας ἐπὶ τῶν ἱερῶν κειμένων˙ σημειοῦμεν, ὅμως ἐν προκειμένῳ, τὴν σαφεστάτην ἀπειλήν, ἥντινα εὑρίσκομεν εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως! «Ἐάν τις ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» (Ἀποκ. ΚΒ΄ 18-19)! 

Ἐγράψαμεν ταῦτα, διότι θὰ πρέπῃ νὰ ἐντείνωμεν τὴν προσοχήν μας ὅταν μελετῶμεν τὰ ἱερὰ κείμενα, καὶ νὰ μὴ θεωρῶμεν ταῦτα ἁπλῶς … ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἅτινα δύναται νὰ ἑρμηνεύσῃ πᾶς τις γνώστης καὶ κάτοχος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων! Ὑπάρχουσι καὶ φράσεις καὶ σημεῖα … «δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτ. Γ΄ 16)! 

Πίστις … «εἰς Αὐτόν»! 

Μία τοιαύτη φρᾶσις, ἥτις πρέπει, μετὰ πολλῆς προσοχῆς νὰ ἑρμηνευθῇ, εἶναι καὶ αὕτη ἥτις καὶ ἀναφέρεται ὡς τὸ κυρίως θέμα τοῦ παρόντος! «Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν»! Συνήθως, ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ πίστεως, ἐννοοῦμεν ὅτι «πιστεύομεν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ»! Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς τὸ διακρίνομεν εἰς τὰς συζητήσεις ἡμῶν, μετὰ ἀδιαφόρων καὶ ἐπιπολαίων, περὶ τὴν πίστιν, ἀνθρώπων! Ἀκούομεν, … «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός», ἢ ἀκόμη ἀνοητότερον, «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει μία ἀνωτέρα δύναμις»! Ἀκόμη δὲ χειρότερον, ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἀρκοῦνται εἰς τὴν «πίστιν» ταύτην καὶ θεωροῦσιν ὅτι ἀρκεῖ αὕτη καὶ «καλύπτει», … ὅ,τιδήποτε ἄλλο κενόν! 

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, εἰς τὴν Καθολικήν του ἐπιστολήν, ἀναφερόμενος εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις τῶν τοιούτων «πιστῶν», καὶ ἀπαντῶν εἰς τὰς ἀνοήτους ταύτας θεωρίας, λέγει: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. Β΄ 19)! Καλὸν εἶναι, ἀσφαλῶς, νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει, - κατὰ τὸν προφήτην Βαρούχ – «ἕτερος πρὸς Αὐτόν» (Βαρ. Γ΄ 36)! Ἀρκεῖ ὅμως, ἆραγε, ἡ τοιαύτη πίστις διὰ τὴν σωτηρίαν μας; Ἤκουσες ἀγαπητέ μου ἀδελφέ; Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, … καὶ οὐ μόνον εἰς τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Δύναμίν Του, ἥντινα καὶ τρέμουσιν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν! Μήπως, ὅμως, ἡ τοιαύτη πίστις τῶν δαιμόνων θὰ συντελέσῃ ὥστε νὰ … ἐπιστρέψωσιν οὗτοι καὶ πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον, ὡς Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ; Ὄχι, ἀσφαλῶς! Ἀντιθέτως, μάλιστα, ἡ «πίστις» των αὕτη, θὰ φέρῃ τούτους εἰς χειροτέραν κόλασιν, διότι … ἐνῶ ἐγνώριζον, δὲν ἐπίστευσαν «εἰς Αὐτόν»! 

Ἕτερον, συνεπῶς, εἶναι ὅτι «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει», καὶ ἐντελῶς διαφορετικόν … ὅτι «πιστεύω εἰς Αὐτόν»! Τό, «πιστεύω εἰς Αὐτόν», σημαίνει ὅτι ἐμπιστεύομαι Τοῦτον! Σημαίνει ὅτι … μόνον Οὗτος εἶναι δι’ ἐμέ, ὁ Ἀληθινὸς Θεός! Σημαίνει ὅτι χωρὶς Αὐτόν … δὲν ὑπάρχω καὶ δὲν θέλω νὰ ὑπάρχω! Σημαίνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεσήμανεν ὁ Ἴδιος ὁ Διδάσκαλος διὰ τὸν προδότην μαθητήν Του Ἰούδαν, ὅτι ἐφ’ ὅσον προέβη εἰς τοῦτο τὸ κακούργημα τῆς προδοσίας, «καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος»! Πίστις εἰς Αὐτόν, σημαίνει τέλος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω» (Μάρκ. Η΄ 34) ὄπισθεν Τούτου! 

«Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»! 

Ταύτην τὴν προτροπὴν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, τὴν ἀκούομεν, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς κάθε ἀκολουθίαν καὶ κάθε Θείαν Λειτουργίαν, καὶ θὰ ἔλεγον ὅτι εἰς ταύτην τὴν φρᾶσιν περικλείεται ἅπασσα ἡ «πεμπτουσία» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ζωῆς! Οὗτος εἶναι ὁ ἀληθὴς καὶ γνήσιος Χριστιανός! Ἐκεῖνος ὅστις, ἐξαρτᾶται κατὰ κυριολεξίαν ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν! Ἐκεῖνος ὅστις «εἰκονίζεται» εἰς τὴν μεταφορικὴν ἐκείνην εἰκόνα τῆς «ἀμπέλου καὶ τοῦ κλήματος»! «Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ' ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται» (Ἰωάν ΙΕ΄ 4-6). Εἰς τοὺς Θείους τούτους Λόγους περικλείεται καὶ ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ἔννοια τῆς, εἰς Αὐτόν, Πίστεως! 

Πιστὸς δὲν εἶναι, οὔτε ὁ ἐκκλησιαζόμενος, οὔτε ὁ νηστεύων, οὔτε ὁ ἀγαπῶν τὸν πλησίον, οὔτε ὁ πράττων τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου, οὔτε ἐκεῖνος ὅστις φέρεται μὲ … ψυχρὰν τυπικότητα πρὸς τὴν ἰδίαν τὴν «πίστιν» του! Πιστὸς καὶ τέλειος εἶναι ἐκεῖνος ὅστις δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτε ἄλλο, ἀλλ’ ὡς ὑπέδειξεν ὁ Κύριος εἰς τὸν πλούσιον ἐκεῖνον νεανίσκον, - ὅστις εἶχε τηρήσει καὶ ἐτήρει ἁπάσσας τὰς ἐντολάς, - «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ΙΘ΄ 21)!

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! 

Σπεύδω, βεβαίως, ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παραξήγησιν καὶ διευκρινήσω ἐν ταὐτῷ, ὅτι … ἡ Πίστις μὲν δὲν παραπλανᾷ, πλὴν ὅμως, αἱ ἀνθρώπινοι ἑρμηνεῖαι αἵτινες σπεύδουσιν ἵνα ἐπεξηγήσουσι τοῦτον τὸν ὅρον, ἐκεῖναι καὶ δημιουργοῦσι τὴν σύγχυσιν ταύτην … ! Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ εἰς τὴν Πίστιν ἐκείνην περὶ ἧς προείπομεν, ἵνα μὴ ἀπολώμεθα ἀλλ’ ἔχομεν ζωὴν αἰώνιον! Αὕτη ἡ Θεοδίδακτος Πίστις, οὕτε βεβαίως, παραπλανᾶ, οὔτε συγχίζει, οὔτε ἀποπροσανατολίζει, ἀλλ’ ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς εἰς τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰώνιον ζωὴν καὶ Βασιλείαν! Ἐν ταύτῃ τῇ Ἁγία Ὀρθοδόξῳ Πίστει ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ οἱ οἰκοῦντες ἤδη ἐν τῷ Παραδείςῳ τῆς τρυφῆς, καὶ ἐν ταύτῃ εἴθε νὰ ζῶμεν καὶ νὰ πορευώμεθα καὶ μετ’ Αὐτῆς νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς, τῶν ἀγαθῶν τῆς ἀπολαύσεως! Ἀμήν! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Δώστε στα παιδιά σας το πιο όμορφο εφόδιο για τη Ζωή!

 

Ένα δώρο για ΟΛΗ τη ΖΩΗ!!!

 

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Όταν η Κοινωνία αρχίζει να θεωρεί την πίστη "ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ".

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία.

Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση. Όλο αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση. Να μικρύνει το μάθημα, είτε να γίνει το δίωρο μονόωρο για να «τακτοποιηθεί» το πρόγραμμα και να μην «χάνουν τα παιδιά μάθημα».

Μα ποιο μάθημα ακριβώς θεωρούμε ότι δεν πρέπει να χάσουν;; και κυρίως..

Ποιος αποφάσισε ότι το μάθημα που μιλά στον άνθρωπο για τον Θεό, την ψυχή, την ευθύνη, την ελευθερία, την αγάπη, τη συγχώρεση, τον θάνατο και την ελπίδα είναι αυτό που περισσεύει;

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του προβλήματος. Δεν συζητούμε πλέον μόνο για τις ώρες των Θρησκευτικών αλλά για το τι άνθρωπο θέλουμε να δημιουργεί το σχολείο.

Γιατί το σχολείο μπορεί να διδάξει στο παιδί μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, τεχνολογία, ξένες γλώσσες και δεκάδες χρήσιμες δεξιότητες.

Όλα αυτά σίγουρα είναι απαραίτητα.

Αλλά υπάρχει ένα υπαρξιακό ερώτημα που καμία τεχνολογία και κανένα σχολικό εγχειρίδιο δε μπορεί να αποφύγει.

Τι νόημα έχει η ζωή του ανθρώπου;

Τι ακριβώς κερδίζουν τα παιδιά όταν τους στερούμε τον χρόνο για να μιλήσουν για τον Θεό, τον άνθρωπο, την ελευθερία, την ευθύνη, την αγάπη, τη συνείδηση, τον θάνατο και την ελπίδα;

Τι ακριβώς κερδίζουν όταν τους μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το πώς, αλλά όλο και λιγότερα για το γιατί; Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας.

Έχουμε δημιουργήσει ένα σχολείο που θέλει να διδάξει στα παιδιά πώς να προσαρμοστούν σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, αλλά κινδυνεύει να ξεχάσει να τους διδάξει πώς να σταθούν όρθια μέσα σε αυτόν. Την ίδια στιγμή βλέπουμε διαρκώς να αυξάνεται η συζήτηση για την ψυχική δυσφορία των νέων, τις εξαρτήσεις, τα ναρκωτικά, την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά αυτοκτονικότητας.

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι για όλα αυτά ευθύνεται η απουσία και η απαξιά των Θρησκευτικών από το σχολείο.

Ωστόσο αρνούμαι να δεχθώ ότι δεν αξίζει ούτε καν να θέσουμε το ερώτημα αν η κρίση νοήματος που βιώνει ένα μέρος της νεολαίας συνδέεται και με το γεγονός ότι τους προσφέρουμε άφθονη πληροφορία, αλλά ελάχιστες απαντήσεις στα βαθύτερα υπαρξιακά τους ερωτήματα.

Γιατί ένα παιδί μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να γνωρίζει τα πάντα για τον κόσμο και να μην ξέρει γιατί αξίζει να ζει μέσα σε αυτόν.

Ακριβώς εδώ πιστεύω ότι αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τα Θρησκευτικά γιατί δεν είναι ένα μάθημα που υπάρχει για να γεμίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε μια περιττή ώρα που περιμένει κάποιος να αφαιρέσει.

Είναι η ώρα που ο άνθρωπος μπορεί να συναντήσει όλα τα μεγάλα ερωτήματα που τον απασχολούν..

Ποιος είμαι;

Από πού έρχομαι;

Πού πηγαίνω;

Τι είναι καλό;

Τι είναι κακό;

Τι σημαίνει ελευθερία;

Τι σημαίνει αγάπη;

Γιατί υπάρχει ο πόνος;

Τι είναι ο θάνατος;

Υπάρχει ελπίδα πέρα από αυτόν;

Αν όλα αυτά θεωρούνται «χαμένος χρόνος», τότε συγχωρέστε με, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα με τα Θρησκευτικά αλλά με την ίδια την έννοια της Παιδείας. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά την ώρα που το μάθημα της θεολογίας συρρικνώνεται, βλέπουμε να εισέρχονται στο σχολείο ολοένα περισσότερες νέες κοινωνικές θεματικές.

Από φέτος ενημερώθηκα ότι από την ΣΤ΄ Δημοτικού παρακαλώ, στο πλαίσιο της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, τα παιδιά θα γνωρίζουν και "διαφορετικά οικογενειακά σχήματα", μεταξύ άλλων οικογένειες στις οποίες δύο άνδρες ή δύο γυναίκες μεγαλώνουν παιδιά.

Η ενημέρωση για τη σύγχρονη κοινωνία ασφαλώς έχει θέση στο σχολείο ωστόσο υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην ιδεολογική κατεύθυνση και εδώ ακριβώς πρέπει να γίνει η συζήτηση. Γιατί όταν για κάθε νέα κοινωνική αντίληψη βρίσκουμε χρόνο, χώρο και διδακτική θέση, ενώ για τον Θεό, την Ορθοδοξία, την παράδοση και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα ξαφνικά δεν περισσεύει χρόνος, τότε δεν έχουμε απλώς αλλαγή ύλης αλλά αλλαγή προτεραιοτήτων. Γι'αυτό ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, δεν είναι πρόοδος να αδειάζεις το σχολείο από την πνευματική του διάσταση και μετά να πανηγυρίζεις ότι το έκανες «σύγχρονο» ούτε εκσυγχρονισμός να μαθαίνεις στο παιδί όλες τις νέες κοινωνικές κατηγορίες, αλλά να το αφήνεις να ανακαλύψει μόνο του τι σημαίνει ευθύνη, θυσία, μετάνοια, συγχώρεση και νόημα.

Ακόμη χειρότερα δεν είναι πρόοδος να αποδομείς κάθε σταθερό σημείο αναφοράς και ύστερα να απορείς γιατί τόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην ανασφάλεια, τη μοναξιά και την υπαρξιακή σύγχυση. Η ελευθερία χωρίς αλήθεια γίνεται περιπλάνηση και η στείρα γνώση χωρίς σοφία γίνεται πληροφοριακός θόρυβος. Η εκπαίδευση χωρίς χριστιανική ανθρωπολογία γίνεται τεχνική κατάρτιση και ο άνθρωπος χωρίς νόημα κινδυνεύει να γίνει απλώς καταναλωτής της ίδιας του της ζωής.Γι’ αυτό τα Θρησκευτικά δεν χρειάζονται μαχαίρι και περαιτέρω απαξίωση αλλά αναβάθμιση.

Χρειάζονται θεολόγους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους, με σοβαρότητα και χρόνο.

Χρειάζονται εκπαιδευτικούς που δεν θα φοβούνται ούτε την πίστη ούτε τις ερωτήσεις των παιδιών και κυρίως χρειάζονται ένα σχολείο που θα θυμάται κάτι που φαίνεται πως ξεχνάμε.

Το παιδί δεν είναι μηχανή παραγωγής βαθμών ούτε ένας ακόμη μελλοντικός εργαζόμενος και καταναλωτής. Είναι πρόσωπο, με ψυχή, φόβους, αγωνίες το οποίο έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Έχει ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο, αλλά ακόμη περισσότερο έχει ανάγκη να καταλάβει τον εαυτό του.

Καταλήγοντας λοιπόν θεωρώ βαθιά επικίνδυνη την αντίληψη ότι το μάθημα των Θρησκευτικών είναι χαμένος χρόνος. Γιατί στο τέλος ο πραγματικά χαμένος χρόνος είναι εκείνος που ξοδεύουμε γεμίζοντας το μυαλό του παιδιού με πληροφορίες, ενώ αφήνουμε την ψυχή του πεινασμένη. Όταν ένας λαός που ντρέπεται να διδάξει στα παιδιά του ποιος υπήρξε, τι πίστεψε και τι κληρονόμησε, δεν γίνεται αυτομάτως πιο προοδευτικός όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν αλλά αποκόβεται από τις ρίζες του και οδηγείται στην ιστορική, πολιτιστική και πνευματική ορφάνια. Καταντήσαμε να έχουμε ένα σχολείο που έχει χρόνο για τα πάντα, αλλά όχι για τα μεγάλα ερωτήματα της υπάρξεως, μπορεί να παράγει άριστους μαθητές, εξαιρετικούς τεχνικούς και ικανότατους επαγγελματίες αλλά δυστυχώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα παράγει ανθρώπους.

Γι’ αυτό, πριν ξαναπούμε ότι τα Θρησκευτικά «τρώνε πολύτιμο χρόνο» από τα παιδιά μας, ας κάνουμε πρώτα μια πιο δύσκολη ερώτηση.

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΣΟΥΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΡΩΤΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ;