Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Λαχειοφόρος

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς ἀκτημοσύνης! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026). 

«θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ» (Ματθ. ΣΤ΄ 20).

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς συγχωρήσεως!!!

 

Εἰς πολλαπλοῦν ἀγῶνα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς καλεῖ σήμερον ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἥτις ἄρχεται ἀπὸ τῆς αὔριον! Ἐν πρώτοις προβάλλει τὸ μέγα «κεφάλαιον» τῆς συγχωρήσεως ὅλων ἐκείνων οἵτινες ποικιλοτρόπως μᾶς ἠδίκησαν καὶ συμπεριεφέρθησαν ἐχθρικῶς πρὸς ἡμᾶς! Μᾶς καλεῖ ἵνα συγχωρήσωμεν τούτους ἀπὸ καρδίας καὶ παρακάμψωμεν καὶ «ξεχάσωμεν» τὴν πικρὰν συμπρεριφοράν των! Ἐκείνην τὴν συμπεριφοράν, … ἥτις, πολλάκις, «ὑπερέβη τὰ ἐσκαμμένα» καὶ ἐδημιούργησεν ἐντὸς ἡμῶν καὶ θλίψιν, «δικαιολογημένην» ἐχθρότητα, ἀλλὰ καὶ διάθεσιν ἐκδικήσεως! Ὁ Διδάσκαλος καὶ Σωτὴρ ἡμῶν, μᾶς καλεῖ ἵνα «κοιτάξωμεν» πρὸς τὸν Κύριον, ὅστις … καθ’ ἡμέραν καὶ ὥραν, μᾶς συγχωρεῖ τὰς ἀπείρους καὶ τεραστίας ἁμαρτίας ἡμῶν! Καὶ ἔχοντες τοῦτο ὑπ’ ὄψιν, νὰ μιμηθῶμεν τὴν Θείαν ταύτην ἀνεξικακίαν καὶ Ἀγάπην! «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος»! Τεραστία ὄντως ἡ ὑπόσχεσις αὕτη τοῦ Κυρίου, ἥτις μᾶς ἐγγυᾶται μίαν … «δωρεὰν Βασιλείαν Οὐρανῶν»!

Ἐὰν δὲ συνεχίσωμεν καὶ εἰς τὸν ἑπόμενον στίχον, θὰ συνειδητοποιήσωμεν, ὅτι ἐὰν δὲν συγχωρήσωμεν καὶ ἐὰν κρατῶμεν εἰς τὴν καρδίαν μας, τὴν … μνησικακίαν, καὶ ἀνταποδίδωμεν κακὸν ἀντὶ κακοῦ, τότε θὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ὁ Κύριος, τὰς τόσας ἁμαρτίας μας καὶ θὰ συμπεριφερθῇ ἀπέναντί μας … ἀντιστοίχως! Συνεπῶς ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας συγχώρησιν πρὸς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐξαρτᾶται καὶ «πηγάζει», καὶ ἡ πρὸς ἡμᾶς ἀντίστοιχος, ὑπὸ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Μέγας, ὄντως, ὁ Θεῖος οὗτος θησαυρός!

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς νηστείας!

 

Κατὰ δεύτερον, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Κύριος, διὰ τὸ … πῶς πρέπει νὰ νηστεύωμεν! Ἤδη ἀπὸ τῆς αὔριον, καλούμεθα ἅπαντες ἵνα περιορίσωμεν τινὰς τροφάς, καὶ διεξέλθωμεν τὸ ὄντως μέγα στάδιον τῆς Ἁγίας ταύτης Τεσσαρακοστῆς, ἐν αὐστηροτάτῃ νηστεία, … ἕως τοῦ Μεγ. Σαββάτου! Ὅμως ὁ Διδάσκαλος δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, - τοῦτο τὸ καθορίζει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, - ἀλλὰ εἰς τὸν τρόπον καὶ τὴν … συμπεριφοράν μας, ἐν ὅσῳ νηστεύομεν! «Μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί»! Αὕτη εἶναι … νηστεία! Νὰ τὴν τηρῶμεν χωρὶς νὰ παρρησιαζώμεθα καὶ νὰ «κομπάζωμεν» δι’ αὐτήν! Οἱ φαρισαῖοι, γνωστοὶ διὰ τὴν ὑποκρισίαν των καὶ τὴν «ἐπιφάνειάν» των, ἐπεδίωκον ἵνα δημοσιεύωσι τὰς «ἀρετάς» των! Τὸ ἠκούσαμεν τοῦτο, ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Φαρισαίου τῆς παραβολῆς! «Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου» (Λουκ. ΙΗ΄ 12), ἔλεγε καὶ διεφήμιζε, καυχώμενος, κατὰ τὴν ὥραν τῆς δῆθεν προσευχῆς του!

«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ»! Ταύτην τὴν ἀληθῆ νηστείαν, τὴν ἐν πένθει καὶ ταπεινώσει βιουμένην, ἐπιθυμεῖ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν! Δὲν ἐνδιαφέρεται Οὗτος τόσον διὰ τὸ εἶδος τῆς τροφῆς, - ἄλλωστε, νηστεία σημαίνει … ἀποχὴ ἀπὸ τὰς τροφάς, ὡς ὁ Ἴδιος ἔπραξεν ἐπὶ τοῦ Σαρανταρίου, - ὅσον διὰ τό, νὰ τὴν ἐργαζώμεθα ἀφιερουμένην εἰς τὸν Σωτῆρα ἡμῶν! Νηστείαν, ἥτις περιπλέκεται τῇ ταπεινώσει, καὶ ἐν ταὐτῷ, περικόπτει πάθη καὶ ἀδυναμίας! «Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ· ἀληθής νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους, καί ἐπιορκίας· ἡ τούτων ἔνδεια, νηστεία ἐστίν, ἀληθής καί εὐπρόσδεκτος» (Ὕμνος Καθαρᾶς Δευτέρας). Ἐὰν οὕτω πως νηστεύσωμεν καὶ ταπεινώσωμεν ἑαυτούς, … τότε, μέγας καὶ οὗτος ὁ Θησαυρός!

 

Ὁ Θησαυρὸς τῆς ἀκτημοσύνης!

 

Κατὰ τρίτον, τέλος, διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ραββί, τὴν ματαιότητα τῶν «θησαυρῶν» τῆς παρούσης ζωῆς! Τῶν «θησαυρῶν» ἐκείνων διὰ τὴν ἀπόκτησιν τῶν ὁποίων κοπιάζουσι καὶ ἀναλίσκονται οἱ ἄνθρωποι! Τῆς ὑγείας, τῶν χρημάτων, τῆς δόξης, τῶν ποικίλων ἐπιγείων ἀπολαύσεων! Βεβαίως τινὰ ἐκ τούτων τῶν «ἀγαθῶν», ἔχουσιν ἀξίαν ἐφ’ ὅσον προσφέρονται ταῦτα ὑπὸ τοῦ Κυρίου, διὰ τὴν διεκπεραίωσιν τινῶν ἀναγκῶν τῆς παρούσης ζωῆς! Ὅμως, τὸ νὰ ἀνάγωνται ταῦτα, εἰς πρωτεύοντα, καὶ νὰ ἀναλίσκωμεν τὴν ζωήν μας διὰ ταῦτα, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ παραμελῶμεν τὰ … ὄντως πρωτεύοντα, τοῦτο ἀποσυντονίζει καὶ παραχαράσσει τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας ἡμῶν! Ἐὰν διὰ ταῦτα καὶ μάταια ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου ἐκοπιάσαμεν καὶ κοπιάζωμεν ἔτι˙ καὶ ἐὰν ἐδαπανήσαμεν χρήματα πάμπολλα προκειμένου νὰ τὰ ἀποκτήσωμεν, - ὡς ἐκεῖνος ὁ ταλαίπωρος καὶ ἄφρων πλούσιος τῆς γνωστῆς παραβολῆς, - καὶ ἐστερήθημεν καὶ ἐπικράνθημεν καὶ εἴχομεν ἀδιακόπως ἐστραμμένην τὴν προσοχήν μας εἰς ταῦτα, τότε τί ἐπετύχαμεν;

Ὁ Διδάσκαλος, κατ’ ἐπανάληψιν μᾶς ἔδειξε τὴν ματαιότητα τοῦ ὑλικοῦ τούτου πλούτου καὶ ἐν ταὐτῷ τὸ ἄκρως ἐπικίνδυνον διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν, τὸ προερχόμενον ἐκ τούτου τοῦ πλούτου! Καὶ μέσῳ τῆς προαναφερθείσης «παραβολῆς τοῦ ἄφρονος πλουσίου», ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίας» Του, καὶ διὰ τῆς συζητήσεως μετὰ τοῦ πλουσίου ἐκείνου νεανίσκου, οὐδὲν ἕτερον διδάσκει ἡμᾶς, παρὰ τοῦτο ὃ ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τῶν παναχράντων χειλέων Του:  «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»! Διὰ τούτους τούς, ὄντως, θησαυρούς, ἀλήθεια, τί ἐκάναμεν; Πόσον εἰργάσθημεν; Εἰς πόσας καὶ ποίας θυσίας ὑπεβλήθημεν; Πόσα χρήματα ἐδαπανήσαμεν προκειμένου νὰ τοὺς ἀποκτήσωμεν; Διὰ τούτους ὄντως τοὺς οὐρανίους καὶ ἀθανάτους θησαυρούς, ἀξίζουσι καὶ κόποι καὶ ἱδρῶτες καὶ ἔξοδα, προκειμένου νὰ μᾶς ὑποδεχθῶσιν οὗτοι, εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Κυρίου τὴν ἐπουράνιον καὶ αἰωνίαν! Οὗτος, ἐπὶ πλέον εἶναι, ἀκόμη εἷς ἀνεκτίμητος θησαυρός!

 

«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν»!

 

Οὗτος ὁ Θεῖος λόγος, ἀρκεῖ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μοι, εἶναι τὸ αὐτονόητον ἐκεῖνο συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον, ὅμως, ἠθελημένως καὶ ἐσκεμμένως παρακάμπτωμεν! Ἐπειδὴ θέλωμεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἀνήκωμεν εἰς τοὺς συνεπεῖς χριστιανούς, καὶ ἐπειδὴ θεωρῶμεν (πλανώμενοι σαφῶς), ὅτι ἀκολουθῶμεν εἰς τὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου, ἂς σταθῶμεν μετὰ προσοχῆς εἰς τὴν τοιαύτην ἐπισήμανσιν τοῦ Χριστοῦ! Ἐὰν ὁ θησαυρὸς ἡμῶν εἶναι ὁ Κύριος καὶ ἡ αἰώνιος ζωή, τότε καὶ ἡ καρδία ἡμῶν … ζεῖ καὶ ἀγωνίζεται διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ταῦτα! Τοῦτο τὸ ὁποῖον ἠγωνίσθησαν καὶ ἐπέτυχον ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τῆς πίστεως ἡμῶν, οἵτινες ἐθυσίασαν τὰ πάντα, διὰ νὰ κερδίσωσι ταύτην τὴν αἰνίαν ζωήν!

Ἐάν, ὅμως, ἀντιθέτως, ἐνεπιστεύθημεν τούτους τοὺς φθαρτοὺς καὶ ματαίους, ἐπὶ τῆς γῆς, θησαυρούς, τότε θὰ διαπιστώσωμεν καὶ εἰς τὴν παροῦσαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν μέλουσαν ζωήν, ὅτι ματαίως ἐκοπιάσαμε καὶ ματαίως ἠναλώθημεν …!

Ἂς βιασθῶμεν ἵνα ἐργασθῶμεν διὰ τοὺς μετὰ θάνατον, θησαυρούς, τοὺς ὁποίους, «οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν»!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Ποιους συναναστρέφεσαι;

 

Θὰ τιμωρήσῃ, ὁ Κύριος; - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ (15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026) 

«Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον

ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ» (Ματθ. ΚΕ΄ 44).

 

Ἡ Μέλουσσα κρίσις!

 

Φίλοι μου ἀναγνῶσται, ὣς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, … ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἀναμέσον τῶν ἀνθρώπων! Ὄχι, ὅμως, μὲ τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον μορφὴν τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐτελοῦς ἀνθρώπου, - ὣς εἴδομεν τοῦτον πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, «ἀνακείμενον ἐν τῇ φάτνῃ», ἢ ὑφιστάμενον τὴν κατὰ νόμον … περιτομήν, ἢ βαπτιζόμενον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ὡς εἷς ἐκ τῶν ἁμαρτωλῶν, - ἀλλ’ ὡς «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ὡς τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, καθήμενος «ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ»! Θὰ ἔλθῃ ἵνα κρίνῃ ἅπαντας τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοῦ πρώτου ἐκείνου τοῦ Ἀδάμ, ἕως καὶ τοῦ ἐσχάτου …!

Θὰ ἔλθῃ ἵνα δικαιωθῶσιν ἅπαντες ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, οἵτινες «ἔφυγον» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου καὶ ἠδικήθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ … «ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 36-40)! Θὰ ἔλθῃ διὰ νὰ διαψεύσῃ ἅπαντας ἐκείνους τοὺς «μεγάλους καὶ τρανοὺς τούτου τοῦ κόσμου», οἵτινες ἐπέβαλον ἀδίκους νόμους ὡς δῆθεν δικαίους, καὶ ἐφήρμοζον τὴν ἀδικίαν, καὶ δείξῃ ποία εἶναι ἐκείνη ἡ δικαιοσύνη, ἥτις θὰ ἔπρεπε ἵνα ἐπικρατῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους! Ἡ κρίσις Αὐτοῦ θὰ εἶναι δικαία, ὡς ὁ Ἴδιος ἐβεβαίωσεν, καὶ ἀκούομεν ταύτην τὴν διαβεβαίωσιν εἰς τὰς ἐπικηδείους ἀκολουθίας, (Ἰωάν. Ε΄ 30)!

 

Ὁ Κύριος … «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ»!

 

Ὣς ἠκούσαμεν σήμερον ἐκ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, ὁ Κριτὴς θὰ κρίνῃ μὲ κριτήριον τὴν συμπεριφορὰν ἡμῶν … ἀπέναντι εἰς Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Ἴδιον! «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. ΚΕ΄ 35-36)! Καὶ ὅταν οὗτοι οἱ δίκαιοι, ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ … «ἐξ εὐωνύμων», θὰ ἀπορήσωσι καὶ θὰ ἐρωτήσωσι τὸν Κριτήν, «Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;», τότε ὁ Δεσπότης καὶ Κριτής, ὁ Χριστός, θὰ βεβαιώσῃ ἐνώπιον πάντων, ὅτι … πάντοτε ἦτο Οὗτος κεκρυμμένος, ὄπισθεν τῶν θλιβομένων καὶ πασχόντων καὶ ὀδυνομένων συνανθρώπων ἡμῶν! Ὄπισθεν τῶν ἀσθενῶν καὶ ἀναπήρων, καθὼς καὶ τῶν … ἐν ταῖς φυλακαῖς κρατουμένων καὶ καταδυναστευομένων! Ὄπισθεν, τέλος, ἅπάντων ἐκείνων τῶν ἀστέγων καὶ ἐγκαταλελειμμένων καὶ μὴ ἐχόντων ἔστω κάποιο στοιχειῶδες κατάλυμμα! Βεβαίως, ἅπασσαι αὗται αἱ καταστάσεις, ἀσφαλῶς καὶ θὰ πρέπῃ ἵνα θεωρῶνται καὶ … ὑπὸ εὑρυτέραν καὶ μεταφορικὴν ἔννοιαν! Πεινῶν, ἐπὶ παραδείγματι, δὲν εἶναι μόνον ὁ ἄσιτος καὶ μὴ ἔχων τὰ πρὸς τὴν σωματικὴν διατροφὴν ἀπαραίτητα, ἀλλὰ καὶ ὁ στερούμενος πνευματικῆς κατηχήσεως καὶ «τροφῆς»! Ἤ, ἀκόμη, ἀσθενὴς εἶναι καὶ ἐκεῖνος ὁ «ἁμαρτωλός», ὁ, κατὰ τὴν παραβολήν, «ἐμπεσὼν εἰς τοὺς ληστάς», τραυματίας!

Θὰ ἦτο ἀπολύτως φυσικὸν καὶ αὐτονόητον, τὸ νὰ ἐβλέπωμεν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἄπορον καὶ γυμνὸν καὶ ἐπαιτοῦντα καὶ νὰ ἐσπεύδωμεν, - οἱ πλεῖστοι, βεβαίως, ἐκ τῶν «ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων», - ἵνα ἐξυπηρετήσωμεν Τοῦτον, καὶ ἵνα ἐτρέφωμεν, καὶ ἵνα ἐποτίζωμεν, καὶ ἵνα συνηγάγωμεν, καὶ περιεβάλωμεν, καὶ ἐπεσκεπτώμεθα Τοῦτον «ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ»! Ὅμως, καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ Βασιλεὺς συμπεριφέρεται ὡς ταπεινὸς καὶ εὐτελής! Φαίνεται εἰς ἡμᾶς «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ», ὡς καὶ τότε, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, εἰς τοὺς δύο μαθητάς Του, πορευομένους εἰς Ἐμμαούς! (Μαρκ. ΙΣΤ΄ 12)!

Τὴν τοιαύτην ὅμως … «ἀπόκρυψιν» ὄπισθεν τῶν ἀσήμων προειρηθέντων συνανθρώπων ἡμῶν, τὴν πράττει καὶ δι’ ἕνα ἀκόμη λόγον! Καὶ ὁ λόγος οὗτος εἶναι, ὅτι ἔχει ἤδη διακηρύξει … τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπην, δευτέραν μέν, ἀλλὰ ὁμοίαν τῆς πρώτης ἐκείνης τῆς πρὸς τὸν Θεόν! «Ἄκουε, Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· καὶ ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. Αὕτη πρώτη ἐντολή. Καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι» (Μαρκ. ΙΒ΄ 29-31)!

 

Θὰ τιμωρήσῃ, ὁ Κύριος;

 

Εἶναι διάχυτος ἡ αἴσθησις, ὅτι τὸ Παγκόσμιον τοῦτο Δικαστήριον θὰ γίνῃ, προκειμένου ὁ Κύριος, ἀφ’ ἑνὸς ἐπαινέσει καὶ ἐπιβραβεύσει τοὺς ἐκ δεξιῶν δικαίους, ἀντιθέτως δὲ καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἐκθέσει δημοσίως καὶ τιμωρήσει ἅπαντας ἐκείνους τοὺς ἐξ εὐωνύμων, οἵτινες προσέβαλον τὸν Θεῖον Νόμον Του καὶ κατεπάτησαν τὰς ἐντολάς Του καὶ γενικῶς ἐπορεύθησαν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, … ἐν ἁμαρτίαις! Μά, … εἰς οὐδὲν σημεῖον, οὐχὶ μόνον τῆς σημερινῆς περικοπῆς, διαφαίνεται, ὅτι δύναται νὰ ὑπάρξῃ μία τοιαύτη «ἐκδικητική» συμπεριφορὰ τοῦ Κριτοῦ! Καὶ ἡ καθόλου διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, παλαιότεροι ἀλλὰ καὶ σύγχρονοι, καταλήγουσι καὶ συμφωνοῦσιν, ὅτι καὶ ὁ Παράδεισος ἀλλὰ καὶ ἡ κόλασις, θὰ εἶναι … ἐπιλογὴ τοῦ καθενός! Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐπὶ παραδείγματι, κάποιος ὁ ὁποῖος καθ’ ἅπασαν τὴν ἐπὶ γῆς βιοτήν του, ἔζησεν παραβιάζων τὸν Θεῖον νόμον καὶ ὑβρίζων τὸν … Νομοθέτην, καὶ μὴ θέλων ἵνα «συνδέεται» ἔστω καὶ εἰς τὸ παραμικρόν, μετὰ τοῦ Κυρίου, νὰ γίνῃ, μετὰ θάνατον, αἴφνης πιστὸς καὶ «ἀγαπῶν τὸν Θεόν» καὶ τὸν Παράδεισον; Οὗτος, - δυστυχῶς καὶ μὲ πικρίαν λέγομεν τοῦτο, - ἐπέλεξε τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου πορείαν καὶ ζωήν του!

Ἀντιθέτως δε, ἐκεῖνος ὅστις ἠγάπησε τὸν Κύριον καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἔζησε κατὰ τὰς Ἁγίας ἐντολάς Του, αὐτονοήτως, «εἰργάσθη» διὰ νὰ κληρονομήσῃ τὴν «ἐπηγγελμένην Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν»! Βεβαίως, δὲν προτρέχομεν ἵνα προλάβωμεν τὴν … δικαίαν ἀπόφασιν, ἀλλὰ συμπορευόμεθα μετὰ τῶν ἱερῶν Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Πίστεως ἡμῶν! Ὣς εἶπέ τις ἐκ τῶν συγχρόνων Ἁγίων μας, «στὸν Παράδεισο ἢ στὴν κόλαση, θὰ μποῦμε μὲ τὸ … σπαθί μας»! Ἕτερος δὲ εἶπεν, ὅτι … «ὁ μὲν Κύριος θὰ θέλῃ νὰ σώσῃ τοὺς πάντας, - ἀκόμη καὶ τοὺς δαίμονας, - ἀλλὰ δυστυχῶς, διὰ τοὺς ἐξ εὐωνύμων, θὰ ὑπερισχύσῃ ἡ ἰδική τους ἀρνητικὴ θέλησις»!

Εἴθε, νὰ θέλωμεν ἅπαντες, καὶ ἐν ταὐτῷ νὰ ἀγωνιζώμεθα, διὰ τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰωνίαν ζωὴν καὶ μακαριότητα! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

Τι χαλάει τα λουλούδια; Τι χαλάει τους ανθρώπους;

 

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ (8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026).

 

«Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ

ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι» (Λουκ. ΙΕ΄ 16).

 

Τὸ … ἀπάνθισμα τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λόγου!

 

Ἅπαντες, σχεδόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἅπαντες οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καθὼς καὶ ἅπαντες οἱ ἑρμηνευταὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, συμφωνοῦσιν εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχεν ἡ Ἁγία Γραφή, θὰ ἤρκῃ ἡ σήμερον ἀναγνωσθεῖσα παραβολὴ τοῦ «ἀσώτου υἱοῦ», ἵνα καλύπτῃ ἅπασαν τὴν Θείαν διδασκαλίαν ἁπάσσης τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Θὰ ἤρκῃ καὶ μόνον αὕτη ἡ παραβολή, ἵνα παρρηγορῇ καὶ διδάσκῃ καὶ κατευθύνῃ τοὺς ἀγωνιζομένους εἰς τὴν σωτηρίαν! Ὁ Πανάγιος καὶ γλυκύτατος Πατήρ, ἀφ’ ἑνὸς μέν, δίδει καὶ παραχωρεῖ … τόπον καὶ ἐλευθερίαν εἰς πάντας˙ ἀκόμη καὶ ἂν οὗτοι θέλουσιν ἵνα ἀρνηθῶσι τὴν ἀγάπην Του! Ἀφ’ ἑτέρου, κινούμενος ἐκ τῆς ἀπείρου Θείας ταύτης Ἀγάπης Του, ἀναμένει τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ἀποστάτου καὶ «ἀσώτου υἱοῦ», ἀλλὰ καὶ πάλιν … «δεικνύει τὴν ἔξοδον τῆς ἐλευθερίας» εἰς πάντα τὸν «διαφωνοῦντα» καὶ ἀρνούμενον τὴν ἄπειρον συγκατάβασιν καὶ συγχώρησίν Του!

Τοῦ τοιούτου ὑπερόχου Οὐρανίου Πατρὸς ἠξιώθημεν ἵνα λογιζώμεθα … τέκνα, παρὰ τὴν πλήρη ἀναξιότητα ἡμῶν˙ Τούτου τοῦ Παναγάθου Δεσπότου, ἀπολαμβάνομεν ἀνὰ πᾶσαν ὥραν καὶ στιγμήν, οὐχὶ μόνον τὴν ἄπειρον Αὐτοῦ οἰκονομίαν καὶ συγκατάβασιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ Θεῖον ἔλεος, ἅτινα παρέχονται διὰ τῶν σωτηριωδῶν Μυστηρίων τῆς Μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας, καὶ τέλος˙ χάριν Τούτου τοῦ Παναγάθου Κυρίου, ἡ θύρα τοῦ Παλατίου Αὐτοῦ, θὰ εἶναι πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ θὰ μᾶς … περιμένῃ!

 

Ἡ ἀπαισία εἰκὠν τοῦ ἁμαρτωλοῦ!

 

Εἶναι γνωστή, ἀγαπητοί μου, ἡ θαυμασία αὕτη παραβολὴ τοῦ Κυρίου, σχεδὸν εἰς πάντας! Ὁ Κύριος ἀναπαριστᾷ μὲ ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικὸν τρόπον, ἀφ’ ἑνὸς τὴν ἀλαζονείαν καὶ τὸ θράσος καὶ τὴν ἀναίδειαν τοῦ νεωτέρου υἱοῦ, ὅστις ἀποφασίζει ἵνα ἀποστασιοποιηθῇ ἀπὸ τοῦ εὐλογημένου καὶ ἀγαθοῦ πατρός του! Ἀναζητεῖ οὗτος ὁ υἱός, τὴν ἐλευθερίαν του καὶ τὴν ἀπεξάρτησίν του ἐκ τῆς ἐποπτείας καὶ τῶν συμβουλῶν τοῦ γέροντος καὶ πεπειραμένου πατρός του καὶ ἐπιλέγει τὴν συμπόρευσιν καὶ «ὑποταγήν» του εἰς τὴν κοσμικὴν καὶ ἁμαρτωλὸν ζωήν!

Πίπτει, ὅμως! Καὶ πίπτει μετὰ πόνου καὶ συντριβῆς! Ἡ κοσμικὴ ζωή του, ἐπιφέρει εἰς τοῦτον τὴν ἄκραν πνευματικὴν πτωχείαν καὶ τὴν κατάρρευσιν τούτου εἰς τὸ θλιβερὸν ἐπίπεδον τῶν κτηνῶν! Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οἵτινες συνεπορεύοντο μετ’ αὐτοῦ ἐν ὅσῳ οὗτος ἦτο ἀκόμη πλούσιος μὲ τὸν πατρικὸν πλοῦτον, οὗτοι πλέον ἐγκατέλειψαν τοῦτον˙ γενομένου δὲ καὶ τοῦ «ἰσχυροῦ λιμοῦ» εἰς ἐκείνην τὴν χώραν τῆς ἀποστασίας του, εὑρέθη γυμνὸς καὶ ἀσκεπὴς καὶ πεινών …! Κατὰ τὴν Θείαν ἐξιστόρησιν, ἀναζητῶν οὗτος τρόπους στοιχειώδους ἐπιβιώσεως καὶ εὑρισκόμενος ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου, «πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους»˙ καὶ ἐνῶ θεωρεῖ ὅτι ἴσως «θεραπεύσει» οὗτος ἐν μέρει ἔστω τὴν ἀθλίαν αὐτοῦ κατάστασιν, διαπιστώνει ὅτι ἡ ἐλαχίστη τροφὴ ἥτις τοῦ ἐδίδετο ἦτο τοσοῦτον ὀλίγη καὶ ἀνεπαρκής, ὥστε … «ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι»! Κύπτει καὶ οὗτος μετὰ τῶν κτηνῶν καὶ συνεσθίει ἀπὸ τῶν κερατίων, προκειμένου ἵνα θεραπεύσῃ τὴν πεῖνάν του!

 

«Μεγάλη ἡ μετάνοια»!!!

 

Ταύτην τὴν φρᾶσιν, τὴν τόσον αἰσιόδοξον καὶ πανηγυρικήν, ἀκούομεν κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τῆς Μεγ. Τετάρτης, ἥτις ἀναφέρεται εἰς τὰ δάκρυα καὶ τὴν μετάνοιαν τῆς ἁμαρτωλοῦ γυναικός! Ἐκείνης τῆς γυναικός, ἥτις,  «προσῆλθεν αὐτῷ … ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 7)! Αὕτη ἀκριβῶς, ἡ σωτήριος μετάνοια, κυριαρχεῖ καὶ ἐν προκειμένῳ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀσώτου τούτου υἱοῦ! Ἐκεῖ εἰς τὸν βρωμερὸν καὶ δυσώδη τόπον τῆς ἁμαρτίας (τὴν στάνην τῶν ἀκαθάρτων χοίρων), «ἔρχεται εἰς ἑαυτόν»! Ἀναμιμνήσκεται τὰς εὐτυχεῖς ἐκείνας ἡμέρας, ὅτε εὑρίσκετο μετὰ τοῦ γλυκυτάτου πατρός του! Ὅτε ἤσθιεν ὡς βασιλεύς, καὶ ἐνεδιδύσκετο λαμπρὰ καὶ πολυτελῆ ἐνδύματα, καὶ ὅτε ὑπηρετεῖτο ὑπὸ πλειάδος ὑπηρετῶν καὶ δὲν ὑστερεῖτο τὸ … παραμικρόν! Σὺν τούτοις, βλέπει καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀθλίαν, ἐν προκειμένῳ, κατάστασίν του, καὶ οἰκτίρων καὶ κατηγορῶν τὸν μόνον αἴτιον τόν … ἑαυτόν του, θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται!

Παρὰ τὸν «κατακλυσμόν» τῶν λογισμῶν οἵτινες ἀπελπίζουσι τοῦτον καὶ ὁδηγοῦσι τοῦτον εἰς τὸ κενόν … οὗτος λαμβάνει τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὸν πατρικὸν οἶκον! Εἶναι ἕτοιμος, ἵνα προσπέσῃ εἰς τοὺς πατρικοὺς πόδας καὶ ἐκφράσῃ τὴν ἐκ βάθους καρδίας μετάνοιάν του, ἀλλὰ καὶ δεχθεῖ τὸ οἷονδήποτε ἐπιτίμιον καὶ τὴν οἵανδήποτε ἐπίπληξιν καὶ τιμωρίαν, ὑπὸ τοῦ πατρός του!

Φεύγει ἀπὸ τὴν χώραν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἔχει ἐντός του τὴν βεβαιότητα, ὅτι ὁ εὔσπλαγχνος πατήρ του θὰ τὸν δεχθῇ ἔστω ἀκόμη καὶ ὡς … δοῦλον! Προτιμᾷ ταύτην τὴν «δουλείαν» παρὰ τὴν κοσμικὴν δῆθεν ἐλευθερίαν! Ἐγγίζει πρὸς τὴν πατρικὴν ἐστίαν καὶ ὦ τῆς ἐκπλήξεως!!! Ὁ Πατήρ του τὸν περιμένει … Παρὰ τὴν καταλυτικὴν ἐξωτερικὴν ἀλλοίωσίν του, ἡ πατρικὴ καρδία τὸν ἀναγνωρίζει καὶ τότε … «ἔτι … αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν»! Τρεῖς λέξεις, καταδεικνύουσι τὸν πόθον καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ γηραλέου ἐκείνου πατρός! Οὔτε ἐπιπλήττει, οὔτε ἀπειλεῖ, οὔτε ἐκδικεῖται …! Τοὐναντίον δε, «δραμών, ἐπέπεσεν καὶ κατεφίλησεν»! Αὗται αἱ τρεῖς λέξεις, δίδουσιν ἵνα κατανοήσωμεν, τὴν πατρικὴν ταύτην καρδίαν!

Ὅτε δὲ ὁ υἱὸς οὗτος προσέπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ τοῦ πατρός του, ἵνα, ὥς ὤφειλεν, ἐκζητήσῃ τὴν συγνώμην αὐτοῦ, … «Εἶπεν … ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ΙΕ΄ 22-24)!

 

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α΄ Ἰωάν. Δ΄ 8)!

 

Οὕτω χαρακτηρίζει καὶ ὀνομάζει τὸν Κύριον, ὁ «μαθητὴς τῆς ἀγάπης»! Ναί! Καὶ ὅσοι προσεπάθησαν καὶ ἔτι ἐπιχειροῦσιν ἵνα προσδίδωσιν εἰς τὸν Θεόν, τὴν εἰκόνα τοῦ ἐκδικητοῦ καὶ τιμωροῦ … οὗτοι μαρτυροῦσι τὴν ἑαυτῶν ἐκδίκησιν, ὣς ἐκεῖνος ὁ … πρῶτος υἱὸς τῆς παραβολῆς! Ὄχι, ὅμως! Ὁ Κύριος ἐπιμένει εἰς τὴν ἀγάπην Του καὶ ὑποδεικνύει εἰς τὸν μεγάλον καὶ πρῶτον υἱόν, ἀκόμη καὶ τὴν … ἔξοδον, ἐὰν συνεχίσῃ οὗτος ἵνα ἐπιζητῇ τὴν πειθαρχικὴν τιμωρίαν τοῦ ἀδελφοῦ του!

Φίλοι μου, ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας! Καὶ αὕτη θὰ ἐπέλθῃ διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ Θεοῦ! Οὕτως ἐπέστρεψεν ἡ πόρνη, ὁ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ληστής, ὁ Ζακχαῖος, ἡ Σαμαρεῖτις, καὶ τόσοι ἄλλοι …! Συνεπῶς, ἂς μὴ δυσκολεύομε … τὴν σωτηρίαν μας!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Όταν η Παραβολή του Ασώτου γίνεται ένας ζωντανός διάλογος...

 Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

— Πατέρα… μπορώ να μιλήσω;

— Σε περίμενα πριν μιλήσεις.

— Γιατί με άφησες να φύγω;

— Γιατί δεν ήθελα δούλο κοντά Μου, αλλά παιδί ελεύθερο.

— Ήξερες ότι θα χαθώ;

— Ήξερα ότι θα πονέσεις. Και πόνεσα μαζί σου.

— Γιατί δεν με σταμάτησες;

— Γιατί η αγάπη που σταματά γίνεται φυλακή.

— Στη μακρινή χώρα δεν υπήρχε κανείς. Πού ήσουν;

— Στον δρόμο της επιστροφής, πριν ακόμη τον πάρεις.

— Γιατί πείνασα τόσο;

— Γιατί η ψυχή δεν τρέφεται μακριά από το σπίτι.

— Έφτασα να ζηλεύω τους χοίρους. Με είδες έτσι;

— Σε είδα. Και δεν αποστράφηκα.

— Όταν είπα να γυρίσω, φοβόμουν.

— Το ήξερα. Γι’ αυτό έτρεξα.

— Γιατί έτρεξες;

— Για να μη νομίσεις ότι πρέπει να διανύσεις όλη την απόσταση μόνος.

— Δεν περίμενες εξήγηση;

— Την ήξερα ήδη.

— Δεν ήθελες μετάνοια;

— Την είδα στα βήματά σου, όχι στα λόγια σου.

— Πατέρα, δεν είμαι άξιος.

— Δεν γύρισες ως άξιος. Γύρισες ως παιδί.

— Γιατί μου φόρεσες τη στολή πριν τελειώσω να μιλάω;

— Γιατί η ταυτότητα προηγείται της διόρθωσης.

— Και το δαχτυλίδι;

— Για να θυμάσαι ότι ανήκεις, όχι ότι χρωστάς.

— Και τα υποδήματα;

— Για να περπατήσεις ξανά ως υιός, όχι ως δούλος.

— Γιατί τόση χαρά για μένα;

— Γιατί ήσουν νεκρός και έζησες. Δεν μετριέται αυτό.

— Πατέρα… άκουσα τον θυμό του αδελφού μου.

— Τον ξέρω. Πονά κι εκείνος.

— Γιατί δεν του είπες να μπει;

— Δεν σπρώχνω κανέναν στη χαρά. Την προτείνω.

— Εκείνος έμεινε κοντά σου. Γιατί είναι έξω;

— Γιατί έμαθε να με υπηρετεί, αλλά ξέχασε να με εμπιστεύεται.

— Είναι κι αυτός χαμένος;

— Όποιος δεν χαίρεται με την επιστροφή του αδελφού του, είναι μόνος.

— Πατέρα, πονάει που δεν με χαίρεται.

— Γι’ αυτό βγήκα και προς εκείνον. Για να μη χαθεί ούτε η δικαιοσύνη ούτε το έλεος.

— Και εγώ; Τι ζητάς από μένα τώρα;

— Να μείνεις.

— Να μείνω πώς;

— Όχι με φόβο μην ξαναφύγεις. Με χαρά ότι γύρισες.

— Κι αν ξαναπέσω;

— Θα ξανασηκωθείς. Το σπίτι δεν αλλάζει θέση.

— Κι αν ξεχάσω;

— Θα σε περιμένω στον ίδιο δρόμο.

— Πατέρα… με αγαπάς όπως είμαι ή όπως θα γίνω;

— Σε αγαπώ ως παιδί. Και ό,τι θα γίνεις, θα γεννηθεί μέσα από αυτή την αγάπη.

— Μπορώ να μπω στη χαρά;

— Η χαρά άρχισε όταν μπήκες στην αγκαλιά.

Και σωπαίνω.

Όχι γιατί τελείωσαν οι ερωτήσεις,

αλλά γιατί η καρδιά βρήκε απάντηση

εκεί όπου δεν υπήρχαν όροι. 

Στην Αγάπη.

Ο Θεός αγάπη εστι.

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Εβδομαδιαίο  Φυλλάδιο 
«Για τους Γονείς της Ενορίας»

Ιερός Ναός Γενέσιον Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για να διαβάσετε τα κείμενα