Ἡ συνάντησις … Καλοῦ καὶ κακοῦ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΚΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026) 

«Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 28).

 

Ἡ συνάντησις … Καλοῦ καὶ κακοῦ!

 

Εἰς τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἠκούσαμεν τὴν γνωστὴν περικοπήν, τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν! Ἐκ τούτου τοῦ θαύματος, ἀναμφισβητήτως, ἔχομεν πολλὰ θέματα ἅτινα θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα διαπραγματευθῶμεν καὶ ἐκθέσωμεν ἐν τῷ παρόντι! Πολλάκις, ἐπίσης καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, ἠγγίξαμεν «πτυχάς» τινας τοῦ θαύματος τούτου καὶ ἐπεχειρήσαμεν ἵνα ἀποδώσωμεν κατὰ τὴν ἡμετέραν ἀδυναμίαν τήν, κατὰ τὸ δυνατόν, προσέγγισιν εἰς τὴν οὐσίαν τούτου! Κατ’ ἐπανάληψιν ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου δὲν ἐγράφησαν ἵνα ἀπορῶμεν καὶ ἐξιστάμεθα καὶ θαυμάζωμεν, ἀλλ’ ἵνα διδασκώμεθα καὶ προαγώμεθα μετ’ ἀσφαλείας εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον!

Ἀς μὴ μείνωμεν συνεπῶς, εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κύριος ἐθεράπευσεν ἕναν ἀσθενῆ! Τοῦτο διὰ τὸν Θεόν, ἦτο καὶ εἶναι εὔκολο καὶ κατανοητόν! Ὁ Κύριος εἶναι Παντοδύναμος καὶ Δημιουργὸς τῶν πάντων, καὶ οὐδὲν ἀδυνατεῖ ἐνώπιόν Του! Οὗτος ἐδημιούργησε τὰ πάντα ἐκ τοῦ … «μὴ ὄντος» καὶ συνεπῶς αὕτη ἡ Παντοδυναμία Του ἐνεργεῖ ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, κατὰ τὴν Αὐτοῦ θέλησιν! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον προσοχῆς, εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν, - καὶ τοῦτο δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, - εἶναι τὸ τί συμβαίνει κατὰ τὴν συνάντησιν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν δαιμόνων˙ τοῦ Καλοῦ μὲ τὸ κακόν˙ τοῦ Δυνατοῦ μὲ τὸν ἀδύνατον καὶ ἀνίσχυρον!

Ὁ ἄνθρωπος οὗτος, ὁ δαιμονιζόμενος, ἀγόμενος καὶ φερόμενος ὑπὸ τῆς δαιμονικῆς λεγεῶνος, φαίνεται πανίσχυρος καὶ ἀκατάβλητος! Κάποια στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρει τὸ ἱερὸν κείμενον δεικνύουσι τὴν φοβερὰν δύναμίν του! «Πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους»! Οὐχὶ μόνον αἱ ἁλύσεις καὶ τὰ δεσμά, ἅτινα διέρρηττε μὲ πολλὴν εὐκολίαν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα τινὰ ἅτινα ἀναφέρονται ὑπὸ τῶν ἄλλων Εὐαγγελιστῶν, καταδεικνύουσι τὴν δαιμονικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν διέθετε ὁ ταλαίπωρος οὗτος! Ταῦτα, βεβαίως, ἀπόντος τοῦ Δυνατοῦ!

Ὅταν, λοιπόν, ἐμφανίζεται ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, τότε … «τέρμα» αἱ ἀπειλαὶ καὶ αἱ φωναὶ καὶ αἱ ἐπιδείξεις δυνάμεως! Τότε, «ἰδὼν … τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς»! Τότε ἀρχίζει, οὗτος ὁ κατηραμμένος δαίμων, ἵνα συνειδητοποιῇ τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν μικρότητα καὶ ἀσημαντότητά του, ἐνώπιον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Τότε παρακαλεῖ ὁ δυσώνυμος οὗτος, ἵνα «μὴ τὸν βασανίσῃ» ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ! Διότι αὕτη εἶναι ἡ … κόλασις δαιμόνων τε καὶ κολαζομένων˙ ἡ παρουσία καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας! Δὲν χρειάζεται, νὰ κάμῃ ὁ Ἰησοῦς, οὐδεμίαν ἀπειλητικὴν κίνησιν κατὰ τῆς δυσώδους δαιμονικῆς λεγαιῶνος! Μόνον καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι ἐκεῖ παρών, τοῦτο εἶναι ἀρκετὸν ἵνα παιδεύωνται καὶ βασανίζωνται οἱ «ἄγγελοι τοῦ σκότους»!

 

Ἄνθρωπε, … ποῖον ἐπιλέγεις;

 

Κατόπιν τῶν ὅσων προανεφέραμεν, γεννᾶται αὐτονοήτως τὸ ἐρώτημα: «ποῖον ἐκ τῶν δύο ἐπιλλέγομεν ἵνά μας προστατεύῃ καὶ μᾶς καθοδηγῇ εἰς τὴν ζωήν μας;» Ἐρωτῶμεν δὲ τὸ τοιοῦτον ἐρώτημα, ὄχι διότι ἀναμένομεν τὴν εὔκολον καὶ αὐτονόητον ἀπάντησιν, ἀλλὰ διότι ἡ ἀπάντησις αὐτοῦ εἶναι πρόδηλος καὶ διαπιστοῦται εἰς τὴν καθημερινότητά μας! Καὶ σπεύδομεν ἵνα διευκρινίσωμεν … Εἰς τὸ ὡς ἄνω ἐρώτημα, - εἶμαι βέβαιος πρὸς τοῦτο, - οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, θὰ ἀπήντων ὅτι ἐπιλέγομεν τὴν συνοδοιπορίαν μετὰ τοῦ Κυρίου! Μετὰ τοῦ Δυνατοῦ! Τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ μᾶς συμφέρει! Ποῖος, ἀνόητος καὶ ἄφρων, ἐπιλέγει τὸν ἀδύνατον καὶ μικρὸν καὶ εὐτελῆ; Ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁ χριστιανός, ὅστις θὰ ἐπιλέξῃ ὡς συνοδοιπόρον καὶ φίλον εἰς τὴν ζωήν του τὸν κατάρατον δαίμονα καὶ οὐχὶ τὸν γλυκύτατον Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν;

Ἀσφαλῶς, συμφωνοῦμεν ἅπαντες  μὲ τὸ ὡς ἄνω σκεπτικόν! Συμφωνοῦμεν, ὅμως, θεωρητικῶς καὶ εἰς … «τὰ λόγια»! Διότι, ἐὰν κοιτάξωμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν ἔμπρακτον καὶ πραγματικὴν πορείαν ἡμῶν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι εἴμεθα ἀνακόλουθοι, καὶ θὰ διαψεύσωμεν ἑαυτούς! Εἴπαμεν ὅτι ἐπιλέγομεν τὸν Κύριον ὡς συνοδοιπόρον εἰς τὴν ζωήν μας, ἢ μᾶλλον ὡς καθοδηγὸν καὶ προστάτην! Τί, ὅμως, πράττωμεν καὶ πῶς ἀνατρέπομεν τὴν ὡς ἄνω ἐπιλογήν μας; Δυστυχῶς, ἐπιλέγομεν τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου, πορείαν μας καὶ προτιμοῦμε τὴν ζωὴν τὴν ἁμαρτωλόν! Προτιμοῦμε τοὺς τρόπους ἐκείνους καὶ τὰς κινήσεις καὶ τὰς ἐνεργείας, αἵτινες ἀπάδουσι πρὸς την, κατὰ Χριστόν, ζωήν! Γινόμεθα, ὡς ἐκεῖνον, τὸν τῆς Λαοδικείας ἐπίσκοπον, - ὡς ἀναφέρει ἡ «Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου», - ὅστις δέχεται οὐχὶ μόνον τὴν ἐπίπληξιν, ἀλλὰ καὶ τήν, μετὰ βδελυγμίας, ἀπόρριψιν τοῦ Θεοῦ, διότι ἔζη καθ’ ὃν τρόπον περιγράφομεν ἤδη! «Οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. Οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. Γ΄ 15-18)!

Δυστυχῶς, οἱ πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν, ἔχομεν ἐπιλέξει ἵνα ζῶμεν, … φέροντες, ἀφ’ ἑνός, τὸ ἅγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ὀνομαζόμενοι «χριστιανοί», ἀλλά, δυστυχῶς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ζῶντες κατὰ τὰ ὑποδείγματα τοῦ, μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, κόσμου καὶ κατὰ τὰς ὑποδείξεις τοῦ ἀπαταιῶνος διαβόλου! Ἀπατώμεθα ὡς, δυστυχῶς ἠπατήθησαν οἱ γενᾶρχαι ἡμῶν, Ἀδὰμ καὶ Εὔα, οἵτινες ὑπήκουσαν εἰς τὰς ἀπάτας τοῦ «ὄφεως» καὶ ἐπέλεξαν τὴν ζωὴν τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀποστασίας!

 

Ὁ κατεχόμενος ὑπὸ τῶν δαιμόνων καὶ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ θεραπευθείς!

 

Οὗτος εἶναι ὁ δαιμονιζόμενος! Ἡ ὄψις του, ἥτις ἐκτίθεται σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, εἶναι τρομακτικὴ καὶ φρικτή! Γυμνὸς καὶ ἀπόκοσμος˙ χωρὶς στέγην καὶ οἰκίαν καὶ σύνοικος τῶν νεκρῶν˙ κατακεκομένος καὶ τετραυματισμένος ἐκ τῶν πληγῶν τῶν δαιμονικῶν κτυπημάτων! Κραυγάζων καὶ ἀπειλῶν καὶ ὑβρίζων καὶ ἐπιτιθέμενος κατά … πάντων! Αὕτη εἶναι ἡ εἰκών, - καὶ σήμερον, - τῶν μακρὰν τοῦ Θεοῦ εὑρισκομένων ἀνθρώπων! Ὕβρεις, βλασφημίαι, ἀπειλαί, γυμνότης, … μακρὰν τῶν οἰκιῶν, ἐχθρότης κατὰ πάντων! Πλήρης, σχεδόν, ἀντιστοιχία!

Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, καὶ τὸν τεθεραπευμένον, ὡς εἶδον τοῦτον οἱ Γαδαρηνοί, ὅτε «ἐξῆλθον … ἰδεῖν τὸ γεγονός»! Μίαν ἐντελῶς διαφορετικὴν εἰκόνα, τοῦ ἀνθρώπου τούτου! «Ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν»! Οὗτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ! Ὁ … «ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν» καὶ καθήμενος … «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ»! Ἐκεῖνος, ὅστις, συνεχίζει ἵνα «ἀπειλῇ καὶ φοβίζῃ» τοὺς ἁμαρτωλοὺς Γαδαρηνούς, οὐχὶ πλέον ὡς δαιμονιζόμενος, ἀλλὰ ὡς σεσωσμένος ἐκ τῶν δαιμόνων! 

Ἂς θέλωμεν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἵνα ζῶμεν καὶ πολιτευώμεθα, «ὡς ἐνώπιον Θεοῦ» καὶ οὐχὶ ὡς κοσμικοὶ καὶ ἀλλόφρονες, κατὰ τὰς δαιμονικὰς ὑποδείξεις!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ … «χαρά» τοῦ κόσμου! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 (ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ)

«χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. Ι΄ 20).

 

Ἡ, ὄντως, χαρά καὶ αἱ «χαραί»!

 

Εἶναι, γνωστόν, ἀγαπητοί μου φίλοι καὶ ἀναγνῶσται, τὸ κοινὸν αἴσθημα τῆς χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ποικίλοι τρόποι, ἐκδηλώσεως αὐτῆς! Ὁ Κύριος καὶ Δημιουργὸς ἡμῶν, ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπον, οὐχὶ μόνον ὡς ζῶντα ὀργανισμόν, ἀλλά, πολὺ περισσότερον, ὡς ψυχοσωματικὴν ὀντότητα, ἥτις καὶ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ τῇ προσκαίρῳ νὰ ἀπολαύσῃ καὶ «χαίρεται» τὰς θείας ὑλικὰς δωρεάς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μελλούσῃ τοιαύτῃ ἵνα γεύῃται καὶ ἀπολαμβάνῃ τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ἡ χαρά, εἶναι Θεῖον δῶρον καὶ ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, καὶ τὴν ἐδίδαξεν ἀλλὰ καὶ τὴν συνέστησεν εἰς ἡμᾶς, ἵνα ἐν ταύτῃ τῇ θεοσδότῳ χαρᾷ ζήσωμεν καὶ «ἀποδράσωμεν» ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου!

Δυστυχῶς, πολλοὶ παρερμήνευσαν … τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας καὶ τοὺς στεναγμοὺς τῶν ὁσίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀλήκτους πνευματικοὺς ἀγῶνας τῶν Ἁγίων μας, καὶ ἐθεώρησαν τούτους ὡς … πένθος καὶ κατήφειαν! Λέγομεν δὲ «δυστυχῶς», διότι οἱ τοιοῦτοι, πᾶσαν χαρὰν τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν ἐθεώρησαν ἐφάμαρτον καὶ καταδικαστέαν, καὶ συνέχυσαν, ἀλλὰ καὶ ἔτι συγχύζουσι καὶ τοὺς Θείους Λόγους, ἀλλὰ καὶ τὰς καρδίας τῶν ἀγωνιζομένων χριστιανῶν! Ἀνέμειξαν τήν, ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν θλίψιν, μὲ τὴν πικρίαν ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδικιῶν καὶ προσβολῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν αὐτονόητον στεναγμὸν ἐκ τῶν διαφόρων «πικριῶν» τῆς ζωῆς ταύτης!

Ναί, ἀναμφιβόλως, ὁ Κύριος ἐμακάρισε τοὺς πενθοῦντας καὶ κλαίοντας καὶ κατεδίκασεν τοὺς «γελῶντας» δι’ ἐκείνης τῆς φράσεως, «οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε» (Λουκ. ΣΤ΄ 25)! Ἂς μὴ ξεχνῶμεν ὅμως, ὅτι ὁ Ἴδιος οὗτος Διδάσκαλος, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, συνέστησεν εἰς τὰς μυροφόρους, «παύσασθε τῶν δακρύων καὶ ἀντὶ λύπης χαράν κομίσασθε· κράξατε ἀνυμνοῦσαι, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὁ Κύριος» (Ἀναστάσιμος ὕμνος)! Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὅστις ἔκλαυσεν ἐπὶ τῶ θανάτῳ τοῦ Λαζάρου, ὁ Ἴδιος Οὗτος, συνέστησεν εἰς τὴν βαρυπενθοῦσαν χήραν τῆς Ναΐν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς κοπτομένους ἐπὶ τῶ θανάτῳ τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου, … «μὴ κλαίετε» (Λουκ. Ζ΄ 13, Η΄ 52)!

 

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. Δ΄ 4)!

 

Διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, καθορίζει, - θὰ ἐλέγωμεν – τὰ ὅρια τῆς χαρᾶς ποὺ ἐπιτρέπει, ἢ μᾶλλον ἐπιβάλλει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἔναντι ἐκείνης ἥντινα ἀπαγορεύει καὶ ἡ ὁποία ἐμπίπτει εἰς τὰ πλαίσια ἐκείνης περὶ τῆς ὁποίας, ὡς προείπωμεν, ὡμίλησεν αὐστηρῶς ὁ Διδάσκαλος!

Ἐκεῖ εἰς τὴν τελευταίαν προσευχὴν τοῦ Χριστοῦ, ὀλίγον πρὸ τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας, τὴν ἐπιλεγομένην καὶ «Ἀρχιερατικὴν προσευχήν», ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, εὔχεται διὰ τοὺς μαθητάς Του, ἀλλὰ καὶ δι’ ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες θὰ ἀκολουθοῦσι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, τήν, ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ ἐγγυουμένην ἀσφάλειαν καὶ σωτηρίαν, «ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰωάν. ΙΖ΄ 13)! Συνεπῶς, ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, καὶ διὰ τὸ ὅτι ἠξιώθημεν ἵνα ἀνήκωμεν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διότι μετέχομεν τῶν σωστικῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ζῶμεν μὲ τὴν προοπτικὴν τῆς Αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Κυρίου, διότι «τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς», καὶ διότι δι’ ἁπάντων τούτων καὶ δι’ ἀπείρων ἄλλων ἀκόμη, ἅτινα πηγάζωσιν ἐκ τῆς Πίστεως ἡμῶν, ἔχει ἀξίαν ἡ ζωὴ ἡμῶν! Χαιρόμεθα καὶ ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, ἐκείνην τὴν Χαρὰν τοῦ Χριστοῦ, ἥντινα καὶ ὑπεγράμμισεν … ὡς προείπωμεν!

Ἄλλωστε, καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὡς γνωρίζομεν ἐκ τῶν Θείων Γραφῶν, συχνάκις κινεῖται καὶ φαίνεται, ἵνα λυπῇται καὶ δακρύῃ! Αὐτονοήτως, βεβαίως, ὡς ἄνθρωπος, καὶ εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ καὶ ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου … «συνεχόμενος λύπῃ»! Λυπῇται, ὅμως, καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, - ὡς, ἐπὶ παραδείγματι, … «ὡς ἤγγισεν, ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ, λέγων ὅτι εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου· ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου» (Λουκ. ΙΘ΄ 41-44)!  Λυπῇται διότι δὲν … δύναται ἵνα χαίρεται! Αἱ λῦπαι τοῦ Χριστοῦ θὰ ἠδύναντο ἵνα ἦσαν χαραί! Ἐὰν ἐξεπληροῦτο, ἐπὶ παραδείγματι, ἐκεῖνο τὸ «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου», ἀναμφιβόλως ὁ Κύριος θὰ ἐχαίρετο! Ὡς ἐχάρη ἐπὶ τῇ ἐπιστροφῇ τοῦ ἀσώτου καὶ ὡς χαίρεται  πρῶτος Οὗτος τὴν χαρὰν ἥτις «γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ΙΕ΄ 10)!

 

Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ … «χαρά» τοῦ κόσμου!

 

Εἶναι, συνεπῶς, αὐτονόητον, ὅτι ὁ Διδάσκαλος κατεδίκασε τὴν δῆθεν ἐκείνην «χαράν», ἥτις ἐκφράζεται διὰ φωνασκιῶν καὶ κροτωδῶν γελώτων, ἀλλὰ καὶ διὰ «πράγματα» μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, ἤ, ἀκόμη χειρότερον δι’ ἁμαρτωλὰς καὶ ἐνόχους καταστάσεις! Γελῶμεν, πολλάκις, καὶ χαιρόμεθα καὶ διασκεδάζομεν, μὲ ἐκδηλώσεις καὶ καταστάσεις, αἵτινες προσβάλωσι τὴν Ἁγίαν ἡμῶν Πίστιν! Χαιρόμεθα ἢ λυπούμεθα ἀντιστοίχως δι’ «ἐπιτυχίας» ἢ «ἀποτυχίας» τῆς ζωῆς ταύτης, διὰ τὰς ὁποίας γνωρίζομεν, ὅτι οὐδὲν πνευματικὸν ὄφελος προσδίδουσιν εἰς τὴν ψυχήν μας! Χαιρόμεθα διότι εὕρομεν ἐργασίας καὶ χρήματα πολλά, ἀλλὰ ἀντιθέτως δὲν χαιρόμεθα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν μας, διὰ τὰ Ἅγια Μυστήρια, διὰ τὴν Ἁγίαν νηστείαν, διὰ τοὺς κληρικούς μας! Χαρὰν ἔχομεν διότι ἐνίκησεν ἡ ὁμάδα ὴ ἀντιστοίχως λυπούμεθα διὰ τὴν ἥτταν ἥντινα ὑπέστη, καὶ δὲν χαιρώμεθα διὰ τοὺς Ἁγίους μας!

Ἂν προσέξωμεν, ἀγαπητοί μου, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ Κύριος συνιστᾷ τὴν χαρὰν εἰς τοὺς μαθητάς Του, θὰ ἐκπλαγῶμεν! Συνιστᾷ τὴν χαράν, ὅταν ἡ λογικὴ τοῦ κόσμου, μᾶς ὑπαγορεύει τὴν … λυπην! «ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 22-23)! Συνιστᾷ, ἐπίσης, τὴν χαράν, ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου καὶ ὅτε ἠσθάνετο, ὅτι «ἡ λύπη πεπλήρωκε τὴν καρδίαν» τῶν μαθητῶν, εἰς τὴν τελευταίαν συνομιλίαν μετ’ αὐτῶν!

Ταύτην τὴν Θείαν χαράν, μᾶς συνιστᾷ ὁ Χριστὸς καὶ ἐν προκειμένῳ! «Νὰ χαίρεσθε, διότι τὰ ὀνόματά σας ἐγράφησαν καὶ κατεχωρήθησαν εἰς τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια δημοτολόγια»! Εἶναι μικρόν, ἆραγε, καὶ ἀσήμαντον, ὅτι εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν, θὰ εἴμεθα (εἴθε!) μεταξὺ τῶν κληρονόμων τῆς Οὐρανίου Βασιλείας; Εἶναι ἀνάξιον λόγου, τὸ ὅτι θὰ ἀνήκομεν εἰς τὴν δεξιὰν μερίδα τῶν «προβάτων»; Δὲν θὰ πρέπῃ ἵνα χαιρώμεθα καὶ ἀγαλλιῶμεν, διότι ἠξιώθημεν νὰ εἴμεθα μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν; Τοῦτο εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας πρὸς ἅπαντας, ἀλλὰ καὶ ζητῶ, ἵνα τοῦτο τὸ ἴδιον εὔχεσθε ἅπαντες καὶ διὰ τὴν ἐμὴν ἀναξιότητα! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Οἱ σπόροι πίπτουσι … ! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

«καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν» (Λουκ. Η΄ 7).

 

Ὁ Σπείρων καὶ ὁ σπόρος!

 

Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως ἥτις θὰ ἀναγνωσθῇ τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς, εἶναι ἐκεῖνος ὁ Θεῖος Λόγος ὅστις καὶ σηματοδοτεῖ, κατὰ τὸν ὁρισμὸν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τὴν ἔναρξιν τῆς κατηχητικῆς περιόδου καὶ σπορᾶς τοῦ Λόγου τοῦ Κυρίου! Ὁ Κύριος, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως, ἀποστέλλων τοὺς μαθητάς Του καὶ ἱεροὺς Ἀποστόλους εἰς τὸ ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἔδειξεν εἰς τούτους ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὅτι τὰ ἱερά Του Λόγια ἐλέχθησαν, οὐχὶ μόνον διὰ νὰ ἀκούωνται καὶ νὰ περικλεισθῶσιν εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλ’ ἵνα ἐφαρμοσθῶσιν καὶ γίνωσιν ἔργα, προκειμένου ἵνα ἀλλάξωμεν καὶ ἀναμορφωθῶμεν εἰς ὄντως ἀνθρώπους, ἔχοντας τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν ἐστραμμένα πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὸ Θεῖον Αὐτοῦ θέλημα!

Τοῦτο ἀκριβῶς διδάσκει ὁ Διδάσκαλος διὰ τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς! «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»! Ὣς ὁ σπορεὺς τῶν σπόρων τοῦ σίτου καὶ ἑτέρων φυτῶν, οὕτω καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ «ἐργάτης» τοῦ Θείου Λόγου! Σπείρουσιν οἱ ὑπηρέται τῶν θείων Λόγων, καὶ κατὰ τὴν θείαν ἐντολήν, ὡς προείπωμεν, σπεύδωσιν ἵνα … «μαθητεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, … διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»! Ὁ σπορεὺς τῆς παραβολῆς, - ὡς καὶ κάθε σπορεὺς οἵουδήποτε σπόρου, - δὲν κατασκευάζει σπόρους, ἀλλὰ σπείρει τούτους! Οἱ σπόροι εἶναι κατασκευασμένοι ἀπὸ τὸν Δημιουργόν των, καὶ θὰ ἀποδώσωσι «καρπὸν ἑκατονταπλασίονα», ἐφ’ ὅσον σπαρθῶσι ὑπὸ τῶν γεωργῶν καὶ ἐν ἐπιμελείᾳ καλλιεργηθῶσιν …! Τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ κατὰ τὴν σπορὰν τοῦ «λόγου τοῦ Θεοῦ»! Οἱ «σπορεῖς», δὲν κατασκευάζωσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ! Οὗτος, εἶναι ἤδη κατεσκευασμένος καὶ ἕτοιμος ἵνα καρποφορήσῃ! Μόνον τὴν σπορὰν ὀφείλει νὰ ἐνεργήσῃ καὶ κοπιάσῃ ὁ «γεωργὸς τῶν ψυχῶν», καὶ τά … λοιπά, ἐναπόκεινται εἰς τὴν διάθεσιν ἑκάστης καρδίας!

 

Οἱ σπόροι πίπτουσι … !

 

Ἤδη προανεφέραμεν ὅτι ἔργον τοῦ σπορέως εἶναι τό … «σπείρειν»! Τὰ λοιπὰ ἐναπόκεινται εἰς τὸ … ἔδαφος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δραστικότητα τοῦ σπόρου! Καὶ ὅσον μὲν ἀφορᾷ εἰς τὸ δεύτερον τοῦτο, δηλαδὴ τὴν δραστικότητα, αὕτη εἶναι δεδομένη! Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι Παντοδύναμος! Διὰ τούτου τοῦ Λόγου Του, ἐδημιούργησε τὸν κόσμον κατὰ τὰς ἓξ ἡμέρας τῆς δημιουργίας, - «ὅτι αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλμ. ΛΒ΄ 9), - διὰ τούτου τοῦ Θείου Λόγου Του, ἀνέστησε νεκροὺς καὶ ἔδωκε τὴν θεραπείαν εἰς παραλύτους καὶ λεπροὺς καὶ τυφλοὺς καὶ δαιμονιζομένους, καὶ εἰς ἄλλους ποικίλως ἀσθενοῦντας! Διὰ τοῦ Λόγου Του, ὡσαύτως, διατάττει τὴν φύσιν καὶ κελεύει τὰ νέφη καὶ κατασιγάζει τὴν θάλασσαν, διότι Οὗτος ἐστὶν ὁ Παντοδύναμος Κύριος!

Μὲ τὸ πρῶτον, ὅμως, τί γίνεται; Δηλαδή, μὲ τὸ … «ἔδαφος» εἰς τὸ ὁποῖον σπείρεται ὁ Θεῖος οὗτος σπόρος! Εἶναι, ἆραγε, τοῦτο πρόσφορον καὶ κατάλληλον ἵνα ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ; Ὁ Διδάσκαλος, μᾶς ἔδειξε τέσσαρα «ἐδάφη» εἰς τὰ ὁποῖα πίπτει ὁ Λόγος! Ἀντίστοιχα ταῦτα πρὸς τὰ ἐδάφη ὅπου πίπτουσιν οἱ σπόροι τῶν φυτῶν! Ἂς τὰ ἴδωμεν: «ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα»! Οὕτω συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Πνευματικὴν σποράν˙ ἐκ τῆς προθυμίας ἑκάστης καρδίας θὰ ἐπέλθῃ καὶ τὸ ἀντίστοιχον ἀποτέλεσμα!

Δὲν προτιθέμεθα ἵνα ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὰ τέσσαρα ταῦτα «ἐδάφη», διότι ὁ χῶρος ἐν προκειμένῳ δὲν ἐπαρκεῖ! Θὰ ἐπιλέξωμεν, συνεπῶς, τὸν τρίτον κατὰ σειρὰν σπόρον! Ἐκεῖνον ὅστις «ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό»!

 

Αἱ «ἄκανθαι» !

 

Ποῖαι εἶναι ἆραγε αὗται αἱ «ἄκανθαι», αἵτινες συμπνίγουσι τὸ Λόγον τοῦ Κυρίου; Ὁ ἴδιος ὁ Διδάσκαλος, ἐπεξηγῶν τὴν παραβολήν, - κατόπιν ἐρωτήσεως τῶν μαθητῶν Του, - διευκρινίζει ὅτι, «Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι»! Δὲν εἶναι οἱ κακοὶ καὶ ἀρνηταὶ ἄνθρωποι! Οὔτε εἶναι ἐκεῖνοι οἱ βλάσφημοι καὶ περιφρονηταὶ καὶ οἱ, ποικίλως καὶ γενικῶς, ἀποστρεφόμενοι τὸν Θεὸν καὶ τὸν Λόγον Του!

Τοὐναντίον, μάλιστα, εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες προστρέχουσι καὶ ἀκούουσι τὰ Θεῖα Λόγια! Ἐπιθυμοῦσιν ἵνα μάθωσι τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συμβαίνει εἰς τούτους, ἐκεῖνο ὅπερ συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς προθύμους χριστιανούς! Καὶ τοῦτο εἶναι, ὅτι ὁ μισόκαλος διάβολος, θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὰς τοιαύτας καρδίας, ἐπιθυμίας ἄλλας˙ ἐπιθυμίας κοσμικὰς καὶ ἐφαμάρτους, αἵτινες δυστυχῶς «προηγοῦνται» τῆς, πρὸς τὸν Θεῖον Λόγον, ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως! Τοιαῦται δὲ ἐπιθυμίαι … «πρῶται» εἰς τὴν ζωήν μας, τὰς ὁποίας δὲν προτιθέμεθα ἵνα παρακάμψωμεν καὶ ἔλθωμεν πρὸς τὸν Χριστόν, εἶναι ὁ πλοῦτος καὶ αἱ ὑλικαὶ ἀπολαύσεις, αἱ μέριμναι τῆς «καθημερινότητος», χάριν τῶν ὁποίων, ἀμελῶμεν τὴν ἁγίαν προσευχήν, καταλύομεν τὴν ἱερωτάτην νηστείαν, ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸν ἀπαραίτητον καὶ ἱερώτατον ἐκκλησιασμόν˙ εἶναι ἐκεῖναι αἱ «σημαντικαί» ἐργασίαι, χάριν τῶν ὁποίων «ἰσοπεδώσαμε τὴν ἀργίαν τῆς Ἁγίας Κυριακῆς» καὶ ἀρκούμεθα εἰς ἕνα «κεράκι» ποὺ θὰ βάλωμεν, περνῶντες ἔξω τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ!

Ὅμως, δὲν εἶναι τυχαία καὶ συμπτωματική, ἡ, ἐκ μέρους τοῦ Διδασκάλου, ἐπιλογὴ τῶν ἀκανθῶν, ὡς ἀνασταλτικοῦ παράγοντος εἰς τὴν πρόοδον καὶ καρποφορίαν τοῦ σίτου! Αἱ ἄκανθαι εἶναι μὲν φυτὸν μικρὸν καὶ ἀσήμαντον καὶ σχεδὸν οὐδόλως ἐνοχλητικὸν διὰ τὸν γεωργόν! Ὅμως, ὁ Κύριος, χρησιμοποιεῖ τοῦτο ὡς εἰκόνα ἐν προκειμένῳ διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς, τό, πόσον εὔκολον εἶναι διὰ τὸν πειρασμόν, ἵνά μας ἀποπροσανατολίσῃ ἐκ τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριον καὶ τὸν Λόγον Του!

Πόσον, ἆραγε, ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὴν κατὰ Χριστόν, ζωήν; Πόσαι τοιαῦται πνευματικαὶ «ἄκανθαι» εἰσέβαλαν εἰς τὴν ζωήν μας καὶ μᾶς ἀπεξένωσαν ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἂς ἐνθυμηθῶμεν ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι … πόσον κοντὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν, ἦσαν οἱ ἄμεσοι πάπποι καὶ πρόππαποί μας, ἀλλὰ καὶ πόσον εὐλογημένοι καὶ χαριτωμένοι ὑπῆρξαν! Ἔζησαν τὸν Χριστόν, καὶ μὲ τὸν Χριστόν, καὶ ἔφυγον ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου, καταλιπόντες εἰς ἡμᾶς … τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀγάπην των διὰ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἴθε νὰ ἐπιστρέψωμεν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ὁ Οὐράνιος καὶ αἰώνιος … μισθός!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΛΟΥΚΑ (4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026) 

«καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς» (Λουκ. ΣΤ΄ 35)

 

Ἡ χαρὰ τῆς … μισθοδοσίας!

 

Ἀλήθεια, ποῖος δὲν χαίρεται καὶ δὲν ἀνακουφίζεται, ὅταν ἔρχεται εἰς τὸ ταμεῖον ἵνα λάβῃ τὸν μισθόν του; Ποῖος δὲν περιμένει ἐναγωνίως τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποζημιωθῇ διὰ τούς κόπους του καὶ τοὺς ἱδρῶτας του; Ποῖος δὲν ἀνησυχεῖ, ὅταν, - διὰ ποικίλους λόγους, - καθυστερεῖ ἡ ἀποζημίωσίς του, ἢ ὑφίσταται περικοπήν τινα εἰς τὰς ἀποδοχάς του καὶ ὀλιγοστεύει ἡ εἴσπραξις; Καὶ τοῦτο διότι, ὁ μισθὸς ἑκάστου εἶναι ἡ ἀνταπόδοσις εἰς τοὺς κόπους του! Εἶναι ἡ ἀναγνώρισις τῶν ὑπηρεσιῶν του καὶ τῶν ἀγώνων του καὶ τῆς προσφορᾶς του! Εἶναι, ἐν τέλει, ἡ δικαίωσίς του καὶ ἡ καταξίωσίς του, μέσα εἰς τὸ κοινωνικὸν σύστημα!

Ὅμως ἐν προκειμένῳ, ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, ὁ Χριστός μας, δὲν ὁμιλεῖ περὶ τοιούτων οἰκονομικῶν μισθῶν καὶ ἀνταποδόσεων! Οὐδαμοῦ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ τοῦ Κυρίου εἰς οἰκονομικὰς τιμὰς καὶ εἰς οἷονδήποτε ἕτερον ὑλικὸν στοιχεῖον! Καὶ ὅταν εἴς τινας περιπτώσεις ὁμιλεῖ περὶ τῶν … τοιούτων, ἀποδοκιμάζει ταῦτα καὶ τὰ ἀποδομεῖ καὶ μᾶς καλεῖ ἵνα τα περιφρονοῦμεν καὶ προηγοῦνται δι’ ἡμᾶς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τὰ αἰώνια καὶ τὰ ἀθάνατα, καὶ τὰ «μένοντα» εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!

Περὶ τῆς τοιαύτης «μισθοδοσίας» ὁμιλεῖ, συνεπῶς,  ἐν προκειμένῳ, ὁ Ραββί, καὶ περὶ ἐκείνων τῶν ἀθανάτων καὶ ἀφθάρτων δωρεῶν, ἅτινα ἐπιφυλάσσει δι’ ἐκείνους τοὺς ἐντίμους ἀγωνιστάς, οἵτινες περιεφρόνησαν πᾶν κοσμικὸν καὶ ἀκάθαρτον … καὶ πᾶσαν κοσμικὴν χαρὰν καὶ ἐπιδοκιμασίαν, προκειμένου ἵνα ἀπολαύσωσιν ταῦτα! Περὶ τοῦ τηλικούτου «μισθοῦ» ὁμιλεῖ, καὶ θέλει ἵνα ἐννοήσωμεν ἅπαντες, τὴν ἄπειρον ἀνωτερότητα τῶν οὐρανίων ἔναντι τῶν ἐπιγείων, τῶν σημαντικῶν καὶ ἀφθάρτων, ἔναντι τῶν ἀσήμων καὶ φθαρτῶν περὶ ὧν εἶπεν ὁ Δεσπότης Χριστός, ὅτι «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 19-21)!

 

Ὁ Οὐράνιος καὶ αἰώνιος … μισθός!

 

Ὀλίγοι ἕως ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, φίλοι μου ἀναγνῶσται, οἵτινες ἐπίστευσαν καὶ πιστεύουσιν εἰς τὰ ἀθάνατα Λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἐλάχιστοι, - κατὰ κυριολεξίαν – εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες περιεφρόνησαν ὡς σκύβαλα ἅπαντα τὰ κοσμικὰ καὶ ἀνόητα καὶ μηδαμινὰ καὶ προετίμησαν τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ὀλίγοι καὶ ἀπείρως ὀλιγώτεροι ἔναντι τῶν πολλῶν, εἶναι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι οἵτινες, οὐχὶ μόνον χρήματα καὶ δόξας καὶ ὑλικὰς ἀπολαύσεις περιεφρόνησαν, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐπιγείου βιολογικῆς ζωῆς των, ἐφάνησαν «ἀνώτεροι» καὶ δὲν ἐδίστασαν οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν ἵνα ἀποθάνωσιν διὰ φρικτῶν καὶ ἐπωδύνων θανάτων ἵνα «Θεῷ ζήσωσιν»! Οἱ ἀπείρως περισσότεροι, ἐπεθύμησαν καὶ ἐπέλεξαν καὶ ἔτι ἐπιλέγουσι, τὰ φθαρτὰ καὶ ἐπίγεια καὶ κοσμικά˙ ἐκεῖνα περὶ τῶν ὁποίων ἐβεβαίωσεν ὁ Χριστός, ὅτι … ἅπαντα ταῦτα δὲν ἰσοδυναμοῦσι μὲ μίαν ψυχήν, «ὑπὲρ ἧς Χριστὸς ἀπέθανεν»! «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36-37)! Οἱ τοιοῦτοι «ὀνειρεύθησαν», - ὡς ὁ ἄφρων ἐκεῖνος πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς, - μίαν ἐπίγειον καὶ πρόσκαιρον ζωήν, τῶν ἑξήκοντα ἢ ἑβδομήκοντα ἢ ὀγδοήκοντα χρόνων, - ἥτις, βεβαίως, ποτὲ δὲν εἶναι βεβαία καὶ ἀσφαλής, - ἔναντι ἐκείνων τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων καὶ ἀνεκτιμήτων δωρεῶν «ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν»!

Ὁ οὐρανοβάμων καὶ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅστις ἠξιώθη ἀπὸ τὸν Κύριον ἵνα ἀναβῇ ἕως τρίτου οὐρανοῦ, καὶ ἴδῃ «ἐκ τοῦ σύνεγγυς» τὰ Οὐράνια καὶ αἰώνια, ἀδυνατοῦσε ἵνα ἀναφερθῇ καὶ περιγράψῃ ταῦτα! «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ΙΒ΄ 2-4)! Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία μεγαλομάρτυς καὶ πανεύφημος Εὐφημία, ὅτε ἐπεσκέφθη θαυμαστῶς τὸν Ἅγιον τῶν ἡμερῶν μας, Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην καὶ ἠρωτήθη παρ’ αὐτοῦ περὶ τῶν οὐρανίων ἀπολαβῶν ἅτινα ἀπελάμβανεν, καὶ ἐὰν ταῦτα ἦσαν ἀντίστοιχα τῶν ὅσων ὑπέμεινεν αὕτη κατὰ τὸ μαρτυρικόν της τέλος, εἶπεν: «Γέροντα, ἐὰν ἐγνώριζον τὰς ἀπολαύσεις ἅτινας μοῦ ἐπεφύλασσεν ὁ Κύριος, τότε, θὰ προετίμων, πολὺ ὀδυνηρότερα καὶ φρικτώτερα μαρτύρια, ἀντὶ τούτων τὰ ὁποῖα ὑπέστην»!

 

Αἱ θυσίαι ἀντὶ τοῦ μισθοῦ!

 

Προκειμένου ἵνα ἀποζημιωθῶμεν διὰ τὸν κόπον τῆς ἐργασίας μας, - τοῦτο δύνανται ἵνα μαρτυρήσωσιν ἅπαντες σχεδὸν οἱ ἐργαζόμενοι, - κοπιῶμεν ἔτι περισσότερον, ἵνα μὴν ἀδικηθῶμεν! Ἐάν, ἐπὶ παραδείγματι, ὁ ἐργοδότης κρίνει ὅτι ὁ μισθὸς τοῦ ὑπαλλήλου του θὰ πρέπῃ ἵνα μειωθῇ ἢ καὶ περικοπῇ, τότε σπεύδομεν καὶ διεκδικῶμεν καὶ διαμαρτυρώμεθα, προκειμένου ἵνα διεκδικήσωμεν τὸ δίκαιόν μας!

Γίνεται, ὅμως, κάτι ἀντίστοιχον, καὶ διὰ τὴν οὐράνιον μισθοδοσίαν; Ἐνδιαφερώμεθα, ἆραγε καὶ διὰ ταύτην τὴν ὑπερτάτην ἀπολαβήν, ἥτις ὑπερβαίνει ἀσυγκρίτως, καὶ εἰς ἀξίαν ἀλλὰ καὶ εἰς μέγεθος πᾶσαν ἄλλην καὶ δὴ ἐν προκειμένῳ, τὴν ἐπίγειον οἰκονομικήν; Σαφῶς καὶ αὕτη ἡ ἐπίγειος ἔχει τὴν ἀξίαν της, ἐφ’ ὅσον συμβάλλει εἰς τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ἀνθρωπίνων καθημερινῶν ἀναγκῶν! Σαφῶς καὶ δικαίως ἀνησυχῶμεν ὡς ἄνθρωποι ἔχοντες βιωτικὰς ἀνάγκας, καὶ ἔτι σαφέστερον, ὅταν ἀναδρομῶμεν εἰς τὸ παρελθόν, ὅτε ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία «ἐδοκιμάσθη» ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δίψαν, καὶ χιλιᾶδες ἄνθρωποι «ἀπέδρασαν» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου μὲ τοιούτους μαρτυρικοὺς θανάτους!

Ὅμως, ἀς ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ Οὐράνιος ἀπολαβή, ἀφορᾷ εἰς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνίαν ζωήν! Καὶ ἐὰν ἀνησυχῶμεν – δικαίως, ὡς προείπωμεν – διὰ ταῦτα τὰ πρόσκαιρα καὶ φθαρτὰ καὶ ἀσήμαντα, πόσον μᾶλλον ὀφείλομεν ἵνα ζῶμεν ἔχοντες τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, εἰς ἐκεῖνα τὰ … μένοντα καὶ ἄφθαρτα! Ποίαν, συνεπῶς, θυσίαν ἐκάναμεν διὰ ταῦτα τὰ Ἅγια καὶ ὑπέροχα; Ὁ Κύριος ὁμίλησε δι’ ἐκείνους τοὺς «βιαστάς», οἵτινες βιάζουσιν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἶπεν: «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ΙΑ΄ 12)! Τὰ Οὐράνια καὶ ἀτελεύτητα ταῦτα Θεῖα δῶρα, ἐνῶ παρέχονται δωρεὰν ὑπὸ τοῦ δωρεοδότου Θεοῦ, λαμβάνουσι ταῦτα ἐκεῖνοι οἵτινες ἐπιθυμοῦσι ταῦτα!

«Μικρὸν ὑπομείνομεν» καὶ κοπιάσωμεν ἀδελφοί μου, «ἵνα τοὺς στεφάνους τῆς νίκης ἀναδησώμεθα παρὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ» (Ἑσπέριος ὕμνος τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων), καὶ τότε «ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς»! Ἀμήν!  

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Τὸ Θαῦμα καὶ ἡ … λογική! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΟΥΚΑ (27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026) 

«καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά» (Λουκ. Ε΄ 7).

 

Ὁ κόπος, ὁ Θεῖος Λόγος, τὸ Θαῦμα!

 

Ὁ Κύριος καὶ Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εὑρίσκεται εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, εἰς τὴν παραλίαν τῆς λίμνης Γενησσαρέτ! Ἀσφαλῶς, - ὡς ἐγίνετο, ἄλλωστε, εἰς κάθε ἐμφάνισιν τοῦ Διδασκάλου, - ἤρχισαν ἵνα συρρέωσι πλήθη ἀνθρώπων ἀπ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη, προκειμένου ἵνα ἴδωσι τὸν Κύριον καὶ ἀκούσωσι τὴν μοναδικὴν καὶ Θείαν διδασκαλίαν Του, ἀλλὰ καὶ ἵνα γίνωσι θεαταὶ κάποιου θαύματος, ὅπερ τυχὸν θὰ ἐποίῃ ὁ Θεάνθρωπος! Εἰς ὀλίγην ὥραν τὸ πλῆθος ἦτο ἀμέτρητον καὶ ἀνέμενε τὴν … Θείαν ἐνέργειαν! Ὁ Κύριος, «εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην»! Πρὶν ἀπὸ ὀλίγην ὥραν εἶχον ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν ὁλονύκτιον ἐργασίαν των καὶ  «οἱ … ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα»! Ἦτο φανερόν, ὅτι ὁ ὅλος κόπος των ἀπέβη μάταιος, καθόσον … «οὐδὲν ἔλαβον»!

Ὁ Διδάσκαλος, πλησιάζει τὸ ἓν ἐκ τῶν δύο, ἐκεῖνο τὸ τοῦ Σίμωνος! Εἰσῆλθεν ἐν αὐτῷ καὶ ἀφοῦ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Σίμωνα ἵνα ἀπομακρυνθῇ ὀλίγον ἀπὸ τὴν ἀκτήν, στρέφεται πρὸς τὸν ἀναμένοντα λαόν, καὶ ἤρχισε τὴν Θείαν διδασκαλίαν! Ὁ λαός, ὡς συνήθως, «ἐξεκρέματο αὐτοῦ ἀκούων» (Λουκ. ΙΘ΄ 48)! «Ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα»! Νέα ταλαιπωρία! Ἐνῶ ἕως τώρα, ἀπέπλυναν τὰ δίκτυά των καὶ τὰ ἡτοίμαζον διὰ τὴν ἑπομένην ἁλιείαν, τώρα ὁ Διδάσκαλος δίδει ἐντολήν! «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν»! «Ἐπιστάτα, εἴμεθα κατάκοποι! Καθ’ ὅλην τὴν νύκτα κοπιάζοντες δὲν ἠδυνήθημεν … τὸ παραμικρόν! Ὅμως, ἐφ’ ὅσον Σὺ δίδεις τὴν ἐντολήν, ἐγὼ θὰ ὑπακούσω εἰς τὸν Λόγον Σου»! Μὲ ἐμφανῆ τὴν ἔκφρασιν τῆς κοπώσεως καὶ τῆς διστακτικότητος, ὁ Πέτρος κάμπτεται πρὸ τῆς Θείας ἐντολῆς! Ὄντως, … ἐπαναρρίπτωσι τὰ δίκτυα εἰς τὰ ὕδατα τῆς Γεννησαρέτ!

Λέγει ἐν προκειμένῳ, ὁ Θεῖος Χρυσόστομος, ὅτι ἡ Θεία αὕτη ἐντολή, εἶχε … διπλοὺς ἀποδέκτας! Ἀφ’ ἑνός μεν, τὸν μετέπειτε μαθητήν Του καὶ πρωτοκορυφαῖον Πέτρον, ἀφ’ ἑτέρου δέ, … τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, οἵτινες ἐπὶ τῷ ἀκούσματι τοῦ Θείου Λόγου καὶ ἐνῶ ἐρρίπτοντο ἐκ νέου τὰ δίκτυα εἰς τὴν θάλασσαν, ἔσπευδον καὶ συνηγωνίζοντο, ἵνα εἰσέλθωσιν εἰς τὸ δίκτυον»! Ἦσαν τόσοι πολλοὶ οἱ ἰχθύες ποὺ συνήχθησαν εἰς τοῦτο τὸ ἁλιευτικὸν δίκτυον, ὥστε … καὶ τοῦτο ἤχισε νὰ μὴν ὑποφέρῃ τὸ τοσοῦτον πλῆθος καὶ νὰ ὑποχωρῇ καὶ νὰ σχίζεται, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐκάλεσαν βοήθειαν καὶ ἀπὸ τὸ παραπλέον δεύτερον πλοῖον, ἐγέμισε καὶ τοῦτο καὶ ἐκινδύνευον ἵνα βυθισθῶσιν ἀμφότερα!

Τί νὰ εἴπῃ τώρα ὁ Σίμων! Ἐκεῖνος ὅστις ἐδυσφόρησε καὶ κάπως διεμαρτυρήθη, ἀλλὰ βεβαίως ὑπεχώρησε πρὸ τῆς Θείας ἐντολῆς! Τί νὰ εἴπῃ βλέπων τοῦτο τὸ καταπληκτικὸν τοῦτο Θαῦμα; Ὄχι δὲ μόνον οὗτος, ἀλλὰ καὶ οἱ συνεργοί του Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, βλέπωσιν ἐνεοὶ τὴν Θείαν ταύτην ἐνέργειαν! Ἂς ἴδωμεν τὸ ἱερὸν κείμενον, … «Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι»!

 

Τὸ Θαῦμα καὶ ἡ … λογική!

 

Θαῦμα καὶ λογική, εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν δύνανται ἵνα «συμβαδίζωσι»! Τὸ Θαῦμα, ὡς Θεία ἐνέργεια, εἶναι μὲν γεγονὸς ἀναντίρρητον καὶ ἀδιαμφισβήτητον, ὅμως, ἡ κοινὴ ἀνθρωπίνη λογική, ἀδυνατεῖ ἵνα ἑρμηνεύσῃ καὶ διερευνήσῃ τοῦτο! Τὸ δέχεται καὶ τὸ ἀποδέχεται, ἀλλὰ σιωπᾷ καὶ δοξάζῃ τὸν Θεόν, τὸν «ποιοῦντα, μεγάλα τε καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός» (Ἰὼβ Ε΄ 9, Θ΄ 10)!

Ὅμως, παρὰ τὴν προαναφερθεῖσα κοινὴν διαπίστωσιν, δυνάμεθα ἵνα εἴπωμεν … ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη κοινὴ λογική, δύναται ἵνα ἀποδεχθῇ τὰς Θείας καὶ Θαυμαστὰς ἐνεργείας καὶ ἐκλογικεύσῃ ταύτας μὲ τὸ ἁπλοῦν σκεπτικόν, ὅτι ὁ Κύριος, ὡς ὁ Παντοδύναμος Θεός, τὰ πάντα δύναται! Αὐτός, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, δι’ ἑνὸς καὶ μόνου Λόγου Του, ἀσφαλῶς καὶ δύναται ἵνα ἐνεργῇ … πέραν τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων! Αὕτη, ἀκριβῶς, εἶναι καὶ ἐκείνη ἡ ἁπλουστάτη λογική, ἥτις κατηύθυνε καὶ ἐνίσχυε πάντας τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τὸ κολοσσιαῖον μέν, ἀλλὰ καὶ πέραν πάσης ἀνθρωπίνης δυνάμεως ἐφικτόν! Διὰ ταύτης ἐνήργουν καὶ ἴσχυον καὶ αὕτη ἐπεβεβαίωνεν τὴν πίστιν διὰ τῶν ἀπείρων τούτων θαυμάτων! Εἰς τοιοῦτον βαθμόν, εἶχον οὗτοι ἐκλογικεύσει τὰς Θείας ἐνεργείας, ὥστε ἐπέτρεπεν πολλάκις ὁ Κύριος, ὥστε νὰ βλέπωσι διὰ τῶν κοινῶν ὀφθαλμῶν, τὰς τοιαύτας ἐνεργείας!

Οὕτω, πολλάκις οἱ Ἅγιοι οὗτοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀσεβεῖς, καὶ εἰς τὴν Παλαιάν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, … εἶδον Ἁγίους Ἀγγέλους, ὡς οἱ μακάριοι Τωβίτ καὶ Τωβίας, καὶ ὡς ὁ ἡγέτης τοῦ Ἰσρηλιτικοῦ λαοῦ, Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, καὶ ὡς οἱ ἐν τῇ καμίνῳ τρεῖς παῖδες! Πολλάκις εἶδον, ἀκόμη καὶ οἱ σύγχρονοι ἡμῶν Ἅγιοι, Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος, Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης, Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, καὶ πολλοὶ ἀκόμη, καὶ τὸν ἴδιον τὸν Κύριον καὶ τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καὶ ἄλλους παλαιοτέρους Ἁγίους, ἵνά τους ἐνισχύωσι καὶ ἐπιβεβαιώνωσι τὴν … ὕπαρξίν των ἀλλὰ καὶ τὴν Θείαν ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν!

Ἡ ἐκλογίκευσις αὕτη τῶν ἀσυλλήπτων Οὐρανίων μυστηρίων, διὰ τῶν τοιούτων ἀλλὰ καὶ τοσούτων θαυμάτων, εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωσις τῆς Θείας ὑποσχέσεως ἥντινα ὑπεσχέθη ὁ Διδάσκαλος εἰς τοὺς μαθητάς Του, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως! « … καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. ΚΗ΄ 20)!

 

Θέλομεν τὸ Θαῦμα ἢ ὄχι;

 

Εἰς τοῦτο τὸ ἁπλοῦν ἐρώτημα, ἴσως οἱ πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν σπεύσωσι καὶ δηλώσωσιν ὅτι θέλουσι θαύματα εἰς τὴν ζωήν των! Ἴσως, μάλιστα, τόσον πολὺ τὰ ἐκζητοῦσιν ὥστε, πολλάκις, νὰ φαντασιώνωνται τοιαῦτα, ἀλλὰ καὶ «πλάθωσιν» ἄλλα διὰ τῆς φαντασίας των! Ὅμως, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἡ ἀπάντησις εἰς τὸ ὡς ἄνω ἐρώτημα, δὲν εἶναι τόσον ἁπλῆ! Ζητοῦμε μὲν θαύματα, ἀλλ’ ἐνῶ συμβαίνωσι ταῦτα, ἀπιστοῦμεν καὶ τὰ ἀποστρεφώμεθα καὶ παλαίομεν ἵνά τα ἀποσιωπήσωμεν καὶ τὰ ἀποκρύψωμεν! Συμβαίνει εἰς ἡμᾶς κάτι ἀντίστοιχον μὲ ἐκεῖνο … τὸ τῶν Ἑβραίων, οἵτινες ἐζήτουν ἀπὸ τὸν Κύριον θαύματα, καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἐνεργοῦσε τοιαῦτα, ἔλεγον ὅτι «ἐν Βεελζεβοὺλ τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Λουκ. ΙΑ΄ 15)!

Ὅταν, ἐπὶ παραδείγματι, συμβαίνει τὸ Θαῦμα τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν, πόσοι σπεύδουσι ἵνα συγχωρηθῶσι; Καὶ ὅταν, ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ ἵνα μετέχωμεν εἰς τὸ Πανακήρατον Σῶμά Του καὶ τὸ Ζωοποιὸν Αἷμά Του, - ἅτινα ὑπερόχως καὶ θαυμαστῶς δημιουργήθησαν ἐκ τοῦ ἁπλοῦ ἄρτου καὶ τοῦ κοινοῦ οἴνου, διὰ τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος, - τότε περιφρονοῦμε καὶ ἀρνούμεθα τὴν συμμετοχήν μας εἰς τοῦτο τὸ σωτηριῶδες μυστήριον!

Ἂς ἀναλογισθῶμεν, ἑπομένως, ἀγαπητοί μου, ὅτι καὶ ὁ Κύριος ὑπάρχει καὶ ἐνεργεῖ, ἀλλὰ καὶ θαύματα γίνονται, - καὶ ὄχι μόνον ὅσα προανεφέραμεν, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα, - καὶ ἐκεῖνο ὅπερ ἀπομένει εἶναι ἡ ἰδική μας «συμπεριφορὰ» ἔναντι τούτων!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

«Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ (20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«… καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Θ΄ 36)

Ποῖον τὸ ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς; 

Συνήθως, ἀδελφοί μου, διὰ νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν ἀξίαν ἑκάστου πράγματος, θὰ πρέπῃ ἵνα ἴδωμεν καὶ μετρήσωμεν τὰς διαστάσεις του, ζυγίσωμεν καὶ ἴδωμεν τὸ βάρος του, ἀναλύσωμεν καὶ εὕρομεν τὰ στοιχεῖά του ἐξ ὧν τοῦτο συντίθεται, ἀλλὰ καὶ τὴν τούτων ἀξίαν! Ἐπίσης, νὰ ἴδωμεν τὴν ὡραιότητα καὶ εὐμορφίαν του, νὰ συγκαταλογήσωμεν τὴν παλαιότητα καὶ ἱστορίαν του καθὼς καὶ τὴν καταγωγήν του˙ ἀσφαλῶς δὲ καὶ βεβαίως, καὶ ἕτερα πολλὰ στοιχεῖα ἅτινα προσδίδουσιν ἀξίαν εἰς τὸ ἐν λόγῳ πρᾶγμα! Θὰ πρέπῃ δὲ ἐν προκειμένῳ νὰ προσθέσωμεν καὶ ἕναν ἐπὶ πλέον καθοριστικώτατον παράγοντα, ὅστις εἶναι … αὐτὸς οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἐξειδικευμένος ἐπὶ τοῦ συγκεκριμμένου ἀντικειμένου! Ὄχι, δηλαδή, ὁ οἷοσδήποτε ἀνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἔχων τὴν γνῶσιν τοῦ ἀντικειμένου! 

Ἐν προκειμένῳ, τὸ πρὸς ἐκτίμησιν «ἀντικείμενον», εἶναι ἡ ἀθάνατος ψυχή μας, ἥτις καὶ εἶναι … ὁ καθ’ αὐτὸ ἄνθρωπος! Δὲν ἔχει αὕτη ὑλικὴν ὑπόστασιν, δὲν ἔχει συνεπῶς συγκεκριμμένας διαστάσεις! Δὲν ἔχει ἐξωτερικὴν εὐμορφίαν, οὔτε καὶ συντίθεται ἀπὸ χρυσὸν ἢ ἄργυρον ὥστε νὰ δύναταί τις ἵνα προσθέττῃ ἐπὶ τῆς ἀξίας της! Ὅμως, ὁ Δημιουργὸς καὶ κτίστης αὐτῆς, Ἐκεῖνος Ὅστις «ἐφύτευσε» ταύτην εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σαρκίον ὅπερ φέρομεν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, ἐδίδαξεν ἡμᾶς καὶ ἐπέστησεν ἰδιαιτέρως τὴν προσοχήν μας εἰς τοῦτον τὸν ὄντως … ἄνθρωπον! Καὶ ὄντως … ἐὰν ἡ ψυχὴ ἀποχωρισθῇ ἐκ τοῦ σώματος, τοῦτο πίπτει ἀμέσως νεκρὸν καὶ ὑφίσταται τὴν φυσιολογικὴν ἀποσύνθεσιν καὶ φθοράν! Δὲν εἶναι οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὁ αἰώνιος καὶ ἀθάνατος! Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις, κατὰ τὴν Θείαν ἐντολήν, ὁδεύει πρὸς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνιότητα! 

Ἐδῶ ἀκριβῶς καὶ ἔγκειται ἡ ἀξία ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς! Οὐχὶ μόνον διότι αὕτη εἶναι προορισμένη ἵνα ζήσῃ αἰωνίως, - τοῦτο ἴσως εἶναι τὸ ὀλιγώτερον καὶ μικρότερον, - ἀλλὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑπὲρ ταύτης τῆς ἀθανάτου ψυχῆς, ἀπέθανεν ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ! Τοῦτο, δηλαδή, εἶναι τὸ ἀντάλλαγμά της˙ αὐτὸ τοῦτο τὸ τίμιον Σῶμα καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Τί εἶναι ἀνώτερον τούτων τῶν ἀχράντων Μυστηρίων; Ποῖον «ἀνεκτίμητον» καὶ  «πολυτιμώτατον» εἶναι ἐκεῖνο ὅπερ δύναται ἵνα ἐξισωθῇ πρὸς ταύτην τὴν ψυχὴν καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνταλλάξῃ ταύτην ἐναντι τοῦ τοιούτου τιμήματος; 

Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων! 

Πολλάκις, ἀνατρέχοντες εἰς τὰ ἱερὰ συναξάρια καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, θαυμάζομεν καὶ ἐκπληττόμεθα, ἀκούοντες καὶ μελετῶντες τὰ ἱερά των ἀγωνίσματα! Πολλοὶ ἐκ τούτων ἀπεφάσισαν ἵνα ἀνταλλάξωσι τὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου τούτου δι’ ὀδυνηρῶν καὶ σκληρῶν θανάτων, καὶ ὡς λέγει ὁ Θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, … «ἄλλοι … ἐτυμπανίσθησαν, … ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 35-37)! Ἐθεώρουν ὅτι καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ βιολογικὴ ζωή των, εἰς οὐδὲν δύναται ἵνα συγκριθῇ μετ’ ἐκείνων ἅτινα ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν! 

Ἐξ ἴσου, ὅμως, πρὸς τούτους τοὺς Ἁγίους Μάρτυρας, καὶ οἱ Ὅσιοι πατέρες καὶ μητέρες, ἀσκηταὶ καὶ ἀσκήτριαι, ἀφιέρωσαν τὴν μικρὰν ταύτην καὶ πρόσκαιρον ζωήν των εἰς τὸν λατρευτόν των Κύριον, ἀρνούμενοι πάντα ὅσα οἱ χαμαίζηλοι καὶ χαμερπεῖς ἄνθρωποι προτιμῶσι καὶ ἐπιλέγωσιν ἵνα ζήσωσιν ὡς ἐκεῖνος ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς! Οὕτω καὶ οὗτοι οἱ μακάριοι, περιεφρόνησαν ἅπαντα ὅσα ἡμεῖς θεωρῶμεν ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα καὶ … «ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», διαβιοῦντες, ἠργάζοντο … «ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς Πίστεως Ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ΙΒ΄ 2)! 

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, 

καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μάρκ. Η΄ 36)! 

Ὅταν ὁ Κύριος, μετὰ τὴν Βάπτισίν Του ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ, ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, - τὸ σήμερον ἐπωνομαζόμενον, «Σαραντάριον ὄρος», - καὶ ἐδέχθη τὴν τριττὴν ἐκείνην δαιμονικὴν ἐπίθεσιν, ἡ τρίτη ἐξ ἐκείνων τῶν προσβολῶν, ἦτο ἡ σχετιζομένη μὲ τὸ ἐν τῷ παρόντι, διαπραγματευόμενον θέμα! Ὁ πονηρός, ἐπεχείρησεν ἵνα ἀπατήσῃ τὸν Ἰησοῦν μὲ τὰς κοσμικὰς ἀπολαύσεις καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά! «Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ. Δ΄ 8-9)! Ἐν προκειμένῳ, Ἐκεῖνος ποὺ ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα νὰ ἐκτιμᾷ καὶ νὰ ἀξιολογῇ, μᾶς δείχνει, τὸ πλέον ἀνεκτίμητο καὶ μοναδικὸ ἀγαθὸ ποὺ ἔχει καὶ πρέπει νὰ διαφυλάξῃ ὁ ἄνθρωπος. Ἕνα ἀγαθό, μπροστὰ στὸ ὁποῖο ἐκμηδενίζεται ὅποιοδήποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ προαναφέραμε. Ἕνα ἀγαθό, ποὺ μόνον τὸ Πανάγιον Σῶμα καὶ τὸ Πανακήρατον Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢ τὰ τεράστια σωτήρια μυστήρια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, θὰ μποροῦσαν νὰ ἀναμετρηθοῦν μαζί του. Τὸ ἀγαθὸ δὲ τοῦτο, κατὰ τὴν ἀλάνθαστον κρίσιν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ μας, εἶναι ἡ ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! Ὅσα καὶ ἂν σοῦ δώσουν, λέγει ὁ Κύριος, εἶναι ἀσήμαντα καὶ μηδαμινά, ἂν συγκριθοῦν μαζί της. Ὅλος ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος καὶ οἱ πολύτιμοι λίθοι – ποὺ οἱ ματαιόδοξοι ἄνθρωποι σκορποῦν ἀμύθητες περιουσίες γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσουν – εἶναι σκουπίδια μπροστά της. Ὅλη ἡ κτίση, ὅλος ὁ κόσμος, ὁ ὁρατὸς καὶ ὁ ἀόρατος, ὠχριοῦν σὲ ἀξία πρὸ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας! 

Ναί! Ἀς μὴν ἀκούεται τοῦτο ὡς ὑπερβολή, διότι ἀκόμη καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος γίνῃ κατακτητὴς ὅλων αὐτῶν καὶ καταφέρει νὰ τὰ οἰκειοποιηθῇ, τὸ κέρδος θὰ εἶναι μικρὸ καὶ ἀσήμαντο! Πολὺ χειρότερα δέ, ἂν τὰ οἰκειοποιηθῇ μὲ ἀντάλλαγμα τὴν αἰώνια ψυχή του, τότε ... κέρδος δὲν ὑπάρχει! 

 «Ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»

Γνωστὴ εἶναι ἡ ὡς ἄνω φρᾶσις τοῦ Κυρίου, ἀναφερομένη εἰς τὸ δυστυχῆ ἐκεῖνον ἄφρονα πλούσιον τῆς γνωστῆς παραβολῆς! Δυστυχῶς ὅμως, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δὲν ἀκούομεν καὶ δὲν ὑπακούομεν εἰς τὰς Θείας αὐτὰς ἐπισημάνσεις. Μὲ ἐλαχίστας μόνον ἐξαιρέσεις, προστρέχομεν μὲ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὴν ἀπόκτησιν ἀλλὰ καὶ ἀπόλαυσιν τῶν ὑλικῶν καὶ προσκαίρων ἀγαθῶν καὶ τὰ ἀνταλλάσσουμε δυστυχῶς μὲ τὰ ἀνεκτίμητα καὶ τὰ αἰώνια. Κωφεύομεν, δυστυχῶς, ὄχι μόνον εἰς τὴν παροῦσαν προτροπὴν τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἀκόμη λόγων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ προτιμοῦμε τὰ «σκύβαλα», ἀντὶ τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν. Κρύπτωμεν τοὺς ὀφθαλμούς μας, διὰ νὰ μὴ ἴδωμεν τὰ ὑποδείγματα τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι, περιεφρόνησαν κάθε ὑλικὸν ἀγαθὸν καὶ προετίμησαν κάθε εἴδους κακοπάθειαν διὰ τὴν δόξαν τῆ Οὐρανίου Βασιλείας. Παρακάμπτωμεν δυστυχῶς τὰ παραδείγματα κυρίως, τῶν ἁγίων μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι, πρὸς χάριν τῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ αἰωνίας συμβιώσεως, ἐθυσίασαν ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ σώματά των, ὑπομένοντες πᾶσαν θλίψιν καὶ πάντα πόνον!

Ἀκόμη δὲ λυπηρότερον εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι, καὶ ὅταν διαπιστώνωμεν, ὅτι ὅλα τὰ μικρὰ  καὶ ἀσήμαντα τῆς παρούσης ζωῆς, ἀπεδείχθησαν οἱ παραπλανηταί μας, δὲν διαθέτομεν τὴν ἀπαιτουμένην γενναιότητα ὥστε νὰ προσέλθωμεν ἐν μετανοίᾳ εἰς τὸν φιλάνθρωπον Θεὸν καὶ Δεσπότην, ὡς ὁ ἄσωτος τῆς παραβολῆς καί, ἔστω μὲ μικρὰν καθυστέρησιν, ἐπιλέξωμεν, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν τὴν ἀπόλαυσιν. Εἴθε νὰ ἐννοήσωμεν καὶ ἀποδεχθῶμεν τὰ ἀθάνατα λόγια τοῦ γλυκυτάτου Κυρίου μας! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, 

ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. Γ΄ 15). 

Τὰ Θεόπνευστα Ἱερὰ κείμενα.

Πολλάκις ἔχομεν εἴπει ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι ἅπαντα τὰ Ἁγιογραφικὰ κείμενα, τῆς τε Παλαιᾶς, ἀλλὰ καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι Θεόγραφα! Εἶναι, συνεπῶς, τέλεια καὶ ἀλάνθαστα καὶ πληρέστατα! Βεβαίως, χεῖρες ἀνθρώπων, ἔχουσι καταγράψει ταῦτα τὰ ἱερὰ κείμενα, ἀλλά … «οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτὲ προφητεία, ἀλλ᾿ ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Α΄ Πέτ. Α΄ 21)! Δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην συμπληρώσεως ἢ καὶ διορθώσεως, καὶ μάλιστα, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐλλιπεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους! Κάθε λέξις καὶ κάθε στοιχεῖον καὶ κάθε στῖγμα τῶν ἱερῶν τούτων κειμένων, εἶναι οὕτω τετοποθετημένον ὥστε, «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. Ε΄ 18)! Οἵαδήποτε παρέμβασις, ἀκόμη καὶ εἰς ἐλάχιστόν τι ἐκ τούτων, καθιστᾷ τὰ ἱερὰ ταῦτα κείμενα … νενοθευμένα καὶ ἄκυρα! 

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, κατ’ ἐπανάληψιν, ἐπεσήμανεν τὴν προσοχήν μας ἐπὶ τῶν ἱερῶν κειμένων˙ σημειοῦμεν, ὅμως ἐν προκειμένῳ, τὴν σαφεστάτην ἀπειλήν, ἥντινα εὑρίσκομεν εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως! «Ἐάν τις ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» (Ἀποκ. ΚΒ΄ 18-19)! 

Ἐγράψαμεν ταῦτα, διότι θὰ πρέπῃ νὰ ἐντείνωμεν τὴν προσοχήν μας ὅταν μελετῶμεν τὰ ἱερὰ κείμενα, καὶ νὰ μὴ θεωρῶμεν ταῦτα ἁπλῶς … ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἅτινα δύναται νὰ ἑρμηνεύσῃ πᾶς τις γνώστης καὶ κάτοχος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων! Ὑπάρχουσι καὶ φράσεις καὶ σημεῖα … «δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτ. Γ΄ 16)! 

Πίστις … «εἰς Αὐτόν»! 

Μία τοιαύτη φρᾶσις, ἥτις πρέπει, μετὰ πολλῆς προσοχῆς νὰ ἑρμηνευθῇ, εἶναι καὶ αὕτη ἥτις καὶ ἀναφέρεται ὡς τὸ κυρίως θέμα τοῦ παρόντος! «Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν»! Συνήθως, ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ πίστεως, ἐννοοῦμεν ὅτι «πιστεύομεν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ»! Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς τὸ διακρίνομεν εἰς τὰς συζητήσεις ἡμῶν, μετὰ ἀδιαφόρων καὶ ἐπιπολαίων, περὶ τὴν πίστιν, ἀνθρώπων! Ἀκούομεν, … «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός», ἢ ἀκόμη ἀνοητότερον, «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει μία ἀνωτέρα δύναμις»! Ἀκόμη δὲ χειρότερον, ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἀρκοῦνται εἰς τὴν «πίστιν» ταύτην καὶ θεωροῦσιν ὅτι ἀρκεῖ αὕτη καὶ «καλύπτει», … ὅ,τιδήποτε ἄλλο κενόν! 

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, εἰς τὴν Καθολικήν του ἐπιστολήν, ἀναφερόμενος εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις τῶν τοιούτων «πιστῶν», καὶ ἀπαντῶν εἰς τὰς ἀνοήτους ταύτας θεωρίας, λέγει: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. Β΄ 19)! Καλὸν εἶναι, ἀσφαλῶς, νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει, - κατὰ τὸν προφήτην Βαρούχ – «ἕτερος πρὸς Αὐτόν» (Βαρ. Γ΄ 36)! Ἀρκεῖ ὅμως, ἆραγε, ἡ τοιαύτη πίστις διὰ τὴν σωτηρίαν μας; Ἤκουσες ἀγαπητέ μου ἀδελφέ; Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, … καὶ οὐ μόνον εἰς τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Δύναμίν Του, ἥντινα καὶ τρέμουσιν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν! Μήπως, ὅμως, ἡ τοιαύτη πίστις τῶν δαιμόνων θὰ συντελέσῃ ὥστε νὰ … ἐπιστρέψωσιν οὗτοι καὶ πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον, ὡς Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ; Ὄχι, ἀσφαλῶς! Ἀντιθέτως, μάλιστα, ἡ «πίστις» των αὕτη, θὰ φέρῃ τούτους εἰς χειροτέραν κόλασιν, διότι … ἐνῶ ἐγνώριζον, δὲν ἐπίστευσαν «εἰς Αὐτόν»! 

Ἕτερον, συνεπῶς, εἶναι ὅτι «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει», καὶ ἐντελῶς διαφορετικόν … ὅτι «πιστεύω εἰς Αὐτόν»! Τό, «πιστεύω εἰς Αὐτόν», σημαίνει ὅτι ἐμπιστεύομαι Τοῦτον! Σημαίνει ὅτι … μόνον Οὗτος εἶναι δι’ ἐμέ, ὁ Ἀληθινὸς Θεός! Σημαίνει ὅτι χωρὶς Αὐτόν … δὲν ὑπάρχω καὶ δὲν θέλω νὰ ὑπάρχω! Σημαίνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεσήμανεν ὁ Ἴδιος ὁ Διδάσκαλος διὰ τὸν προδότην μαθητήν Του Ἰούδαν, ὅτι ἐφ’ ὅσον προέβη εἰς τοῦτο τὸ κακούργημα τῆς προδοσίας, «καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος»! Πίστις εἰς Αὐτόν, σημαίνει τέλος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω» (Μάρκ. Η΄ 34) ὄπισθεν Τούτου! 

«Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»! 

Ταύτην τὴν προτροπὴν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, τὴν ἀκούομεν, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς κάθε ἀκολουθίαν καὶ κάθε Θείαν Λειτουργίαν, καὶ θὰ ἔλεγον ὅτι εἰς ταύτην τὴν φρᾶσιν περικλείεται ἅπασσα ἡ «πεμπτουσία» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ζωῆς! Οὗτος εἶναι ὁ ἀληθὴς καὶ γνήσιος Χριστιανός! Ἐκεῖνος ὅστις, ἐξαρτᾶται κατὰ κυριολεξίαν ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν! Ἐκεῖνος ὅστις «εἰκονίζεται» εἰς τὴν μεταφορικὴν ἐκείνην εἰκόνα τῆς «ἀμπέλου καὶ τοῦ κλήματος»! «Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ' ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται» (Ἰωάν ΙΕ΄ 4-6). Εἰς τοὺς Θείους τούτους Λόγους περικλείεται καὶ ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ἔννοια τῆς, εἰς Αὐτόν, Πίστεως! 

Πιστὸς δὲν εἶναι, οὔτε ὁ ἐκκλησιαζόμενος, οὔτε ὁ νηστεύων, οὔτε ὁ ἀγαπῶν τὸν πλησίον, οὔτε ὁ πράττων τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου, οὔτε ἐκεῖνος ὅστις φέρεται μὲ … ψυχρὰν τυπικότητα πρὸς τὴν ἰδίαν τὴν «πίστιν» του! Πιστὸς καὶ τέλειος εἶναι ἐκεῖνος ὅστις δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτε ἄλλο, ἀλλ’ ὡς ὑπέδειξεν ὁ Κύριος εἰς τὸν πλούσιον ἐκεῖνον νεανίσκον, - ὅστις εἶχε τηρήσει καὶ ἐτήρει ἁπάσσας τὰς ἐντολάς, - «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ΙΘ΄ 21)!

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»! 

Σπεύδω, βεβαίως, ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παραξήγησιν καὶ διευκρινήσω ἐν ταὐτῷ, ὅτι … ἡ Πίστις μὲν δὲν παραπλανᾷ, πλὴν ὅμως, αἱ ἀνθρώπινοι ἑρμηνεῖαι αἵτινες σπεύδουσιν ἵνα ἐπεξηγήσουσι τοῦτον τὸν ὅρον, ἐκεῖναι καὶ δημιουργοῦσι τὴν σύγχυσιν ταύτην … ! Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ εἰς τὴν Πίστιν ἐκείνην περὶ ἧς προείπομεν, ἵνα μὴ ἀπολώμεθα ἀλλ’ ἔχομεν ζωὴν αἰώνιον! Αὕτη ἡ Θεοδίδακτος Πίστις, οὕτε βεβαίως, παραπλανᾶ, οὔτε συγχίζει, οὔτε ἀποπροσανατολίζει, ἀλλ’ ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς εἰς τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰώνιον ζωὴν καὶ Βασιλείαν! Ἐν ταύτῃ τῇ Ἁγία Ὀρθοδόξῳ Πίστει ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ οἱ οἰκοῦντες ἤδη ἐν τῷ Παραδείςῳ τῆς τρυφῆς, καὶ ἐν ταύτῃ εἴθε νὰ ζῶμεν καὶ νὰ πορευώμεθα καὶ μετ’ Αὐτῆς νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς, τῶν ἀγαθῶν τῆς ἀπολαύσεως! Ἀμήν! 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου 

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

«ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

 «· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός· καί τοῦ Υἱοῦ· καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εὔκολο λοιπόν ἦταν νά ἀπευθυνθεῖ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ μή ἐνδεδυμένος ἄνθρωπος τό ἔνδυμα τοῦ γάμου, ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά τοῦ προμηθεύσει τοιοῦτον. «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Εἶπεν ὁ Κύριος: «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται· ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται»[1]. «...καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδού ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι; εἶπε δέ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. Ἀποκριθείς δέ εἶπε· πιστεύω τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ εἶναι, τόν Ἰησοῦν Χριστόν»[2].

Ὀρθόδοξος πίστις, ὁμολογία, τήρησις τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν καταδεικνύουν καί ἀποδεικνύουν τήν Εὐαγγελικήν Ἀλήθεια γιά τούς ἔχοντας ἔνδυμα γάμου καί προσκεκλημένους στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ,Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐνημέρωσε καί ἅρπασε στόν ἀέρα τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Φίλιππον, ὁ ὁποῖος, Χάριτι Θεοῦ, κατήχησε καί ἐβάπτισε τόν Εὐνοῦχον. Ὁ βίος τῆς Ἐκκλησίας, ἁγία γερόντισσα, εἶναι βίος ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ· βίος στό πλαίσιο ὅλων τῶν εὐαγγγελικῶν δογμάτων, μέ πρῶτο ἀπ’ ὅλα, αὐτό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ χριστιανός, εἶναι χριστιανός, βιώνοντας πλήρως τό δόγμα τοῦ θείου Βαπτίσματος, τοῦ θείου Χρίσματος, τό δόγμα τῆς Ἀναστάσεως, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τόν ζῆλο του πρός τίς ἀρετές. Ὁ Ὀρθόδοξος Εὐαγγελικός βίος, ὁ Ἀποστολικός βίος, ὁ ἅγιος βίος, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἐμπειρική ἐφαρμογή, ἀπό τήν βίωση τῶν ἁγίων δογμάτων, τῶν ἁγίων ἀληθειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Παραδόσεως.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»

Ἡ Ἐκκλησία, χριστιανοί μου, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐν αὐτῇ ὁλόκληρη θεανθρωπίνη Οἰκονομία τῆς σωτηρίας, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πραγματοποιεῖ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ κόσμου μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· τό Ὁποῖον κατῆλθε καί παρέμεινε παντοτινά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Ψυχή της.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτή πού, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι,  ἁγιάζει ὅλα τά μέλη της, τά ἐνδύει μέ τό ἔνδυμα τῆς Βασιλείας καί ἔτσι τά σώζει ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο καί τόν διάβολο. Καί μέ τόν τρόπο αὐτό τί μαρτυρεῖ; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία-Θεάνθρωπος Χριστός, εἶναι ὁ μόνος Σωτῆρας τοῦ ἀνθρώπου, τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μέ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν συνεχίζει καί, πολυπλεύρως πραγματώνει τή σωτηρία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Ὁλοκληρώνοντας τήν θεανθρώπινη Οἰκονομία μέ τήν Ἀνάσταση καί τήν Ἀνάληψή Του, καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο οἰκοδομῶντας τήν Ἐκκλησία, ἐφ’ Ἑαυτῷ καί ἐν Ἑαυτῷ, ὁ θαυμαστός Σωτῆρας Ἰησοῦς, ἔδωσε ἰσχυρή μαρτυρία καί τά ἐπετέλεσε ὅλα αὐτά ἀποστέλλοντας στήν Ἐκκλησία, τό Πνεῦμα Του τό Ἅγιον, «τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον».Ἔτσι, «κατά πνεῦμα ἁγιωσύνης», ὁ Θεός Πατήρ προσεμαρτύρησε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Υἱόν τοῦ Θεοῦ[3].

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «κατά τήν Ἀνάσταση καί τήν εἰς οὐρανούς, Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μετά ἀπό ποικίλα θαύματα, τῇ ἐπικλήσει τοῦ Παντίμου ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, ὅλοι οἱ πιστοί γνώρισαν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε;»

Ἐσύ, ἑταῖρε-φίλε, πῶς ὑβρίζεις καί διώκεις τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ; Πῶς γίνεσαι ἀρνητής πολεμῶντας τήν θείαν μετάνοιαν, τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν, τούς ἀπεσταλμένους Του καί εἰσέρχεσαι ξεδιάντροπα στήν ἁγία Τράπεζα τῆς Βασιλείας, χωρίς βασιλικό ἔνδυμα;

Ξεχνᾶς τήν προφητεία; Tήν τιμωρία, αὐτήν, πού ἔλαβαν οἱ Ἰουδαῖοι καί τά Ἱεροσόλυμα, ἡ ἁγία Πόλη;

Μέσα στό Θεανθρώπινο σῶμα, ἤτοι τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, ὁ ἄνθρωπος Πνεύματι Ἁγίῳ χριστοποιεῖται, Πνεύματι Ἁγίῳ ζεῖ μέ τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ. Ὅ,τι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ὅ,τι εἶναι θεανθρώπινο στό σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθίσταται, Πνεύματι Ἁγίῳ, δικό μας. Χωρίς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, δέν μποροῦμε νά ἀνήκουμε στόν Χριστόν, στήν Ἐκκλησία Του. Ὀφείλουμε νά ἔχουμε ἔνδυμα γάμου· νά κρατᾶμε τό ἔνδυμα καθαρό, νά Τόν ἔχουμε μέσα μας, νά τρῶμε καί νά πίνουμε τό πανάχραντο Σῶμά Του καί τό Πανάγιον Αἷμά Του. Καί τοῦτο σημαίνει, νά νεκρώσουμε τήν σάρκα, νά ζήσουμε δηλαδή τήν αἰώνιον ζωή, τήν αἰώνιον Βασιλεία.

Ἡ ἄφατος φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ κορυφώνεται στό γεγονός, ὅτι Ἐκεῖνος ἔδωσε στήν Ἐκκλησία Του τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Ὁποῖον εἶναι ταυτοχρόνως καί «Πνεῦμα υἱοθεσίας»[4]. Εἶναι πολύτιμο πράγμα τό νά εἶσαι πλάσμα-κτῖσμα τοῦ Πλάστου Θεοῦ· εἶναι ὅμως ἀσύγκριτα ἀνώτερο, τό νά εἶσαι υἱός τοῦ Θεοῦ κατά Χάριν. Ὁ Τριαδικός Κύριος, δέν εἶναι μόνον ὁ δημιουργός μας, ἀλλά καί κάτι ἀνείπωτα ἀνώτερο: ὁ Πατέρας μας.

«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες  ὧδε;»

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδελφοί, εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τά πάντα εἶναι, τά πάντα ὑπάρχουν, τά πάντα συμβαίνουν ἐκ τοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ,  ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι[5]. Ἡ πρόσκληση ἔγκειται στό ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος· ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἀτελεύτητο τέλος: στό ὅτι εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Βασιλέως καί Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί δι’ Αὐτῷ καί ἐν Αὐτῷ, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Θεοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ Βασιλεία τῆς Παναγίας Τριάδος.

Σ’ Αὐτήν ἡ Δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

[1] (Μάρκ.16, 16)

[2] (Πράξεις.Κεφ.η’ 36-37-38)

[3] (Ρωμ.1, 4-7)

[4] (Ρωμ. 8, 15)

[5] (Ματθ. 28, 18-20)

Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης! - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026)

«Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε

ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ΙΗ΄ 35).

 

Ἡ παραβολή!

 

Αἱ παραβολαί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἦσαν μικραὶ φανταστικαὶ ἱστορίαι – δημιουργήματα τῆς Παναγίας φαντασίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν, αἵτινες ἐν καιρῷ δύνανται ἵνα γίνωσι πραγματικαί! Δὲν εἶναι, δηλαδή, «παραμυθάκια», ἅτινα, ἀσφαλῶς δὲν ἔχουσι τίποτε τὸ ἀξιόπιστον, ἀλλὰ εἶναι αἱ ἁπλοϊκαὶ ἐκεῖναι διηγήσεις διὰ τῶν ὁποίων ὡμίλει ὁ Διδάσκαλος πρὸς τοὺς ἀνωρίμους πνευματικῶς, ἐκ τῶν ἀκροατῶν τοῦ Θείου Λόγου Του, καὶ αὗται αἱ θεῖαι διηγήσεις, εἴς τινα χρονικὴν στιγμήν, δύνανται ἵνα πραγματοποιηθῶσι! Ὅταν, κάποτε, οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν τὸν Χριστόν, «διατί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;», ὁ Κύριος ἀπήντησεν: «διὰ τοῦτο ἐν παραβολαῖς αὐτοῖς λαλῶ, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ ἀκούωσι μηδὲ συνῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι» (Ματθ. ΙΓ΄ 13-14)! Δηλαδή, «δι’ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐννοοῦν, μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε» (Ἀντιστ. ἑρμην. Ἰ. Κολιτσάρα)! Σκοπός, συνεπῶς τῶν παραβολῶν, ἦτο καὶ εἶναι ἡ προσιτὴ κατανόησις τῶν ὑψίστων καὶ οὐρανίων διδαχῶν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἁπλοϊκοὺς ἀκροατάς!

 

Ὁ πλούσιος δανειστὴς καὶ ὁ ἀλαζὼν ὀφειλέτης!

 

Εἷς πλούσιος καὶ ἀγαθὸς ἄρχων, παρεῖχε τὰ ἀγαθά του, δανείζων τοὺς πτωχοὺς τῆς ἐπικρατείας του! Ἦλθε, κάποτε καὶ ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἅπαντες οὗτοι οἱ ὀφειλέται, ὤφελον ἵνα ἐπιστρέψωσι τὰ ὀφειλόμενα εἰς τὸ κύριόν των, ἵνα διὰ τῆς ἀξιοπιστίας των δύνανται καὶ εἰς τὸ μέλλον ἵνα αἰτήσωνται ἐκ τοῦ πλουσίου τούτου ἄρχοντος καὶ πάλιν ἀντιστοίχους ἐξυπηρετήσεις! Ἀνὰ μέσον δὲ τούτων τῶν ὀφειλετῶν, - ὡς ἠκούσαμεν, - «προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων»! Τοῦτο τὸ ἀμύθητον ποσόν, παρ’ ὅτι … ἀμύθητον, ἔπρεπε ἵνα ἀποδοθῇ εἰς τὸν δικαιοῦχον! Πῶς, ὅμως; Τὸ τοιοῦτον ποσὸν προκειμένου ἵνα ἐξοφληθῇ, θὰ ἔπρεπε, ἵνα ζήσῃ οὗτος καὶ ἐργάζῃται αἰῶνας ὁλοκλήρους, προκειμένου ἵνα κατορθώσῃ τοιοῦτόν τι! Συνεπῶς, «μὴ ἔχοντος … αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι»! Βλέπων οὗτος τὴν ἀδιέξοδον ταύτην κατάστασιν καὶ ὅτι τὰ πάντα διελύοντο πέριξ τούτου, «πεσών … προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω»! Ὁ ἀγαθὸς ἐκεῖνος βασιλεύς, συνεκινήθη καὶ κατενύγη καὶ «σπλαγχνισθείς … ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ»! Βλέπων οὗτος ὁ βασιλεύς, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τῶν ὀφειλομένων ἦτο ἀδύνατος, ἀλλὰ καὶ συμπονῶν τὸν ταλαίπωρον τοῦτον ὀφειλέτην, κάμνει τὴν γεναιοτάτην κίνησιν, ἵνα «διαγράψῃ» τὴν τοιαύτην τεραστίαν ὀφειλὴν καὶ χαρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὸν ὀφειλέτην ἐκεῖνον!

Ὅμως, ἡ ἐν συνεχείᾳ ἐξέλιξις τοῦ ἐπεισοδίου τούτου, ἦτο ἀπρόσμενος ἀλλὰ καὶ ἀνατρεπτική! Ἂς ἴδωμεν πῶς ὁ Κύριος ἀφηγεῖται … «Ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. Πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. Ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον»! Ἅπαντες θὰ ἀνεμένωμεν μίαν ἀπολύτως διαφορετικὴν στᾶσιν, τοῦ «συγκεχωρημένου» ἐκείνου δούλου πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ἀμέσως, μάλιστα, μετὰ τὴν εὐεργεσίαν τὴν ὁποίαν οὗτος ἀπελάμβανεν! Ὣς ὤφειλεν οὗτος, - ἀντιστοίχως πρὸς τὴν εὐεργεσίαν ἥντινα ἐδέχθη, - θὰ ἔπρεπεν ἵνα δείξῃ οὗτος τὴν ἰδίαν ἀγάπην καὶ εὐσπλαχνίαν πρὸς τὸν σύνδουλόν του, ὅστις πίπτει εἰς τοὺς πόδας του παρακαλῶν καὶ ἐκλιπαρῶν τοῦτον! Τοὐναντίον, ὅμως, ἔβαλε τοῦτον εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου λάβει τὰ … ἐλάχιστα ἑκατὸν δηνάρια!

 

Ἡ συγχώρησις!

 

Ὡς ἤδη ἔχομεν εἴπει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, εἶναι μία ἐκ τῶν πολλῶν τὰς ὁποίας ἐδίδαξεν ὁ Διδάσκαλος ἐν ὅσῳ εὑρίσκετο σωματικῶς, ἀνὰ μέσον ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων! Ἂς ἴδωμεν λοιπὸν τὴν ἑρμηνείαν της, καὶ ποῖοι «κρύπτονται» ὄπισθεν τῶν ἀναφερομένων προσώπων! Ἐν προκειμένῳ, λοιπόν, ὁ ἄρχων δανειστὴς εἶναι ὁ Κύριος˙ καὶ χρεώστης καὶ ὀφειλέτης, εἴμεθα ἡμεῖς. Μύρια τάλαντα, εἶναι αἱ ἄπειροι δωρεαὶ τοῦ Κυρίου εἰς ἡμᾶς, ὑλικαὶ καὶ πνευματικαί, μικραὶ καὶ μεγάλαι, ὁραταὶ εἰς ἡμᾶς ἢ καὶ ἀόρατοι. Πόσα, ἀληθῶς, ὀφείλομεν εἰς τὸν Πανάγαθον Θεόν, ὄχι μόνον διὰ τὰ ὅσα ὑπονοοῦμεν, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως δι’ ἐκεῖνα ἅτινα «ἐμικρύναμεν» ἢ καὶ ᾠκοιοποιήθημεν! Διὰ τὴν ὑπέροχον Αὐτοῦ θυσίαν, χάριν τῆς ὁποίας ἔχομεν καὶ ἀπολαμβάνομεν τὰ Πανάγιά Του Μυστήρια ἀλλὰ καὶ τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας μας!

Ἀληθῶς, «τί ἀνταποδώσομεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν άνταπέδωκεν ἡμῖν; δι’ ἡμᾶς Θεὸς ἐν ἀνθρώποις! Διὰ τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ελευθερωτής, πρὸς τοὺς ἐν σκότει καθημένους ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ...»! (Στιχηρὸν τῶν αἴνων τοῦ Βαρέως ἤχου). Δι’ ἅπαντα δὲ ταῦτα, ὁ Κύριος οὐδέποτε μᾶς ἐζήτησε νὰ τοῦ τὰ ἐπιστρέψωμεν! Οὐδέποτε, ἀκόμη, ἠθέλησεν ἵνὰ μας ἐκδικηθῇ διὰ τὰς ἀπείρους ἁμαρτίας μας! Ἀντιθέτως δέ, μᾶς δίδει τὸ πλούσιόν Του ἔλεος, ὑποχωρῶν εἰς τὴν ἀδυναμίαν ἡμῶν ἵνα ἐξοφλήσωμεν ἔστω καὶ τὸ ἐλάχιστον. Ἔχει ὅμως, - καὶ τοῦτο εἶναι αὐτονόητον, - ἀπαίτησιν, ἵνα ὑποχωρῷμεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὰς ἀδυναμίας τῶν συνανθρώπων μας. Δὲν δέχεται ἐπ’ οὐδενί, νὰ παρέξῃ τὴν συγχώρησιν εἰς ἐκεῖνον ποὺ δὲν προτίθεται νὰ πράξῃ τὸ ἴδιον εἰς τὸν οἷονδήποτε «ὀφειλέτην» του! «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 12). Αὐτὴ εἶναι ἡ μία καὶ μοναδικὴ προϋπόθεσις διὰ νὰ τύχωμεν τῆς Θείας συγχωρήσεως.

Εἶναι ἐλάχιστα καὶ ἀσήμαντα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἔπταισαν καὶ μᾶς χρεωστοῦσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀπέναντι εἰς ἐκεῖνα τὰ ἄπειρα καὶ ὑπέρογκα ποὺ ὀφείλομεν ἡμεῖς εἰς τὸν Κύριον. Τοῦτο καταδεικνύει ὁ Κύριος, διακρίνων τὰ «μύρια τάλαντα», ἔναντι τῶν εὐτελῶν καὶ πενιχρῶν «ἑκατὸν δηναρίων»! Ταῦτα τὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου … δηνάρια, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μᾶς ὀφείλουσιν οἱ ἄνθρωποι οἵτινες μᾶς ἠδίκησαν! Ἂς μὴν «ἐνσκύπτωμεν» καὶ διαστέλλωμεν  διαρκῶς ταῦτα τὰ εὐτελῆ,  καὶ ἂς ἀναλογιζώμεθα τὴν Θείαν συγχώρησιν καὶ συγκατάβασιν εἰς τὰ ἰδικά μας ἐγκλήματα! Οὕτως ἐνεργοῦντες καὶ συγχωροῦντες ἀπὸ καρδίας τὰς παραλείψεις καὶ λάθη καὶ ἐκτροπὰς τῶν «ἀδελφῶν» μας, καὶ τὴν ἀγάπην μας διατηροῦμεν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς Θείας ὀργῆς φυλασσόμεθα! Ἂς τὸ καταλάβωμεν καὶ ἂς σπεύσωμεν ἵνα … λάβῃ ἀξίαν καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἤδη προειρημμένον Κυριακόν: «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»! Ἀμήν!

 

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

      Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Ὁ "ὕπουλος" ἐχθρός - π. Τιμόθεος Παπασταύρου

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΔΕΚΑΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026) 

«Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται

εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Ματθ. ΙΖ΄ 21)

 

Ὁ "ὕπουλος" ἐχθρός.

Πολλοὶ εἶναι οἱ ἐχθροί μας, φίλοι μου ἀναγνῶσται! Τοῦτο εἶναι γνωστὸν καὶ τὸ βιώνομεν ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς εἰσῆλθε τὸ κακὸν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἐμόλυνε τὸ ἀνθρώπινον γένος, οἱ ἄνθρωποι διηρέθησαν καὶ ἐμίσησαν ἀλλήλους καὶ ὁ εἷς ἐνεργοῦσε καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τοῦ ἄλλου, ὄχι μόνον διότι διεξεδίκει κέρδος τι, ἀλλὰ καὶ χάριν προσωπικῶν ἐμπαθειῶν καὶ ἀντιζηλίας. Ἐχθροί, πολλάκις, διὰ τὸ … τίποτα! Διατί ἔχεις τὴν ἄποψίν σου καὶ δὲν συμφωνεῖς μὲ τὴν ἰδικήν μου˙ διατί ἐσὺ κερδίζεις καὶ ἐγὼ χάνω˙ διατί πιστεύεις εἰς τὸν Θεόν σου καὶ ὄχι εἰς τὸν ἰδικόν μου! Διατί γνωρίζεις περισσότερα ἀπὸ ἐμένα καὶ ἐγὼ γνωρίζω ὀλιγώτερα! Οὗτοι καὶ ἕτεροι σοβαρότεροι ἢ καὶ ἀστειότεροι λόγοι, δημιουργοῦσι σήμερον  τὰς διενέξεις καὶ ἔχθρας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων! Εἰς ἐλαχίστους παρέμενεν καὶ παραμένει ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπον καὶ αὕτη ὄχι ὡς μόνιμός τις κατάστασις, ἀλλὰ ὡς παροδικὸν γεγονὸς καὶ πρόσκαιρος παρρηγορία. Πάντοτε ἐνεφώλευεν ἀλλὰ καὶ εἰσέτι ἐμφωλεύει, ἡ ἀντιζηλία καὶ ἡ ἀντιπαράθεσις καὶ τὸ μῖσος καὶ ἡ κακία, ἀλλὰ καὶ ἡ διάθεσις πρὸς ἐπικράτησιν ἔναντι τοῦ ... ἄλλου!

Ἄπειροι καὶ ἀτελείωτοι, συνεπῶς οἱ ἐχθροί μας! Ἐκ τῶν ἀπείρων, ὅμως, τούτων ἐχθρῶν, πλέον ἐπικίνδυνοι καὶ ἀπειλητικότεροι κατὰ τοῦ ἀνθρώπου - συμφώνως πρὸς τὴν διδασκαλίαν τῶν Θείων Πατέρων - εἶναι, πρῶτον μὲν ὁ ... ἑαυτός μας, δεύτερον ὁ ... κόσμος καὶ τρίτον ὁ μισάνθρωπος διάβολος! Τρεῖς ἐχθροὶ θανάσιμοι, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο πρῶτοι δὲν μᾶς δίδουν τὴν τοιαύτην ἐντύπωσιν! Θὰ ἐρωτήσωσί τινες˙ μὰ ὁ ἑαυτός μου ... ἐχθρός μου; ὁ κόσμος καὶ ἡ κοσμικὴ νοοτροπία ... καὶ αὐτοὶ ἐχθροί μου; Περὶ τῶν δύο τούτων, ὅμως, ἐχθρῶν ἡμῶν, ἔχομεν πολλάκις ὁμιλήσει εἰς παρελθόντα ἆρθρα ἡμῶν καὶ ἴσως συμβεῖ νὰ ἐπανέλθωμεν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Σήμερον, θὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὸν τρίτον ἐκ τούτων, τόν, κατὰ σειράν, ... μικρότερον, ἀλλά, κατὰ τὴν πανουργίαν καὶ τὴν «ὑπουλίαν», ἀνώτερον καὶ ... πρῶτον!

Ἀπὸ τὴν πρώτην στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπῆρξεν τὸ Θεῖον πλᾶσμα - ὁ ἄνθρωπος, - ὁ διάβολος ἐστόχευεν κατ’ αὐτοῦ καὶ προσεπάθει διὰ μυρίων τρόπων ἵνα ἀποστρέφῃ τοῦτον ἐκ τῶν Θείων ἐντολῶν. Ἐπειδή δε, δὲν ἦτο καὶ δὲν εἶναι, τοῦτο «εὔκολος ὑπόθεσις», λόγῳ τῆς ἀποκρουστικῆς μορφῆς τῶν δαιμόνων, αἱ ἐπιθέσεις των κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἦσαν πάντοτε ... ὑποκρυπτόμεναι! Ἀπὸ τὴν πρώτην ἐπίθεσιν τοῦ μυσαροῦ, ἐκεῖ εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς, βλέπομεν τοῦτον, «κρυπτόμενον» ὄπισθεν τοῦ ὄφεως, - ὅστις, κατὰ τὴν πατερικὴν ἄποψιν, ἦτο τὸ ὡραιότερον καὶ πλέον καλλικέλαδον πτηνὸν τοῦ Παραδείσου! Ἐν συνεχείᾳ δε, παρατηροῦμεν, ὅτι αἱ ἐπιθέσεις τοῦ καταράτου κατὰ τοῦ ἀνθρώπου, γίνονται, διὰ τοῦ ἀδυνάμου ἵνα ἀντισταθῇ, λογισμοῦ, ἢ διὰ παρεμβάσεως ποικίλων συνανθρώπων ἡμῶν, ἢ καὶ διά τινων γεγονότων ἅτινα ἐπηρεάζουσιν ἡμᾶς πρὸς τὸ κακόν ... !

 

Ἡ "καταδυνάστευσις"!

Εἰς ἐξαιρέτους, ὅμως, περιπτώσεις, καὶ ἐφ’ ὅσον ἐπιτρέψει τοῦτο ὁ Ἅγιος Θεός, αἱ παρεμβάσεις καὶ οἱ πειρασμοὶ τοῦ δαίμονος εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι πλέον ἅμεσοι καὶ καταδυναστευτικοί. Βλέπομεν ἀνθρώπους, νὰ κυριεύονται ὑπὸ τῶν βδελυρῶν τούτων καὶ μισανθρώπων πνευμάτων καὶ νὰ ἐνεργοῦσιν οὗτοι, κατά τινα χρονικὰ διαστήματα, ἄνευ τῆς προσωπικῆς των βουλήσεως καὶ νὰ καθοδηγοῦνται φερόμενοι ὑπὸ τῶν κακούργων δαιμόνων. Πολλάκις εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, καὶ κυρίως εἰς τὴν Καινήν Διαθήκην, βλέπομεν τοιαῦτα περιστατικὰ ἅτινα ἐπιβεβαιοῦσι τῶν γραφομένων τὴν ἐγκυρότητα. Κατ’ ἐπανάληψιν διαβάζομεν εἰς τὰ Ἱερὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ καὶ οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, ἐθεράπευσαν, μεταξὺ τῶν πληθῶν τῶν ἀσθενούντων, καὶ πολλοὺς δαιμονιζομένους - ὡς καὶ ἐν τῇ σημερινῇ Εὐαγγελικῇ περικοπῇ - καὶ ἐδίωξαν τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἠλευθέρωσαν τὰ «θύματά» των!

Εἷς τοιοῦτος νέος προσάγεται «συρόμενος» ὑπὸ τοῦ πατρός του πρὸς τὸν Κύριον. Ὁ Διδάσκαλος εὑρίσκεται εἰς τὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ μεταμορφοῦται ἐνώπιον τῶν τριῶν μαθητῶν Του, ἐνῶ οἱ λοιποὶ ἑννέα μαθηταί, εὑρίσκονται εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους ὅπου καὶ συναντῶνται μετὰ τοῦ δαιμονιζομένου. Ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος πατήρ, ἀπόντος τοῦ Κυρίου, παρακαλεῖ τοὺς ἑννέα μαθητὰς ἵνα ἐπιτημίσωσι τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ θεραπεύσωσι τὸν δαιμονιῶντα˙ ὅμως ... εἰς μάτην! Οἱ μαθηταὶ «οὐκ ἴσχυσαν», «ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι» (Μάρκ. Θ΄ 18). Ὅταν ὁ Ἰησοῦς κατέβη ἀπὸ τοῦ ὄρους, ὁ ἀπελπισμένος ἐκεῖνος ἄνθρωπος, φέρει τὸν υἱόν του πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Διδασκάλου καί ἀφοῦ περιγράφει τὴν ὀδυνηρὰν κατάστασίν του, Τὸν παρακαλεῖ˙ «διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ρήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν» (Μάρκ. Θ΄ 17-18).

Ὁ Κύριος, ἐν πρώτοις, καταφέρεται κατὰ τῆς ἀπίστου καὶ διεφθαρμένης γενεᾶς τῶν ἀνθρώπων ἡ ὁποία, τόσα θαύματα εἶδε, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ ἐπηρεάζεται ὑπὸ τῶν δαιμονικῶν προτροπῶν! Δεικνύει δὲ ὁ Διδάσκαλος, τὴν «κούρασιν καὶ ταλαιπωρίαν» τὴν ὁποίαν ὑφίσταται ἕνεκα τῆς τοιαύτης ἀποστασίας καὶ ἀπιστίας τῶν ἀνθρώπων. Εἰς τὴν συνέχειαν, ὁ Χριστός μας, βλέπων τὸν ταλαίπωρον ἐκεῖνον νέον νὰ ὑποφέρῃ καὶ νὰ ὀδυνᾶται ἐκ τῆς δαιμονικῆς κακουργίας, ζητεῖ τὴν πίστιν τοῦ πατρὸς ὡς ἀπαραίτητον σύμπραξιν εἰς τὴν θεραπείαν τοῦ υἱοῦ του. Καὶ ὅταν δὲ ἐκεῖνος, «μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ ... ὁ Ἰησοῦς ... ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν» (Μάρκ. Θ΄ 24-25).

 

«εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».

Ἠπόρησαν οἱ μαθηταὶ βλέποντες τὸν Διδάσκαλον νὰ ἐκδιώκῃ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, - κάτι τὸ ὁποῖον δὲν ἠδυνήθησαν οὗτοι ἵνα ἐπιτύχωσι - καὶ ἐρωτῶσι τὸν Κύριον, «ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό». Ὁ Κύριος τότε, δίδει εἰς αὐτούς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους ἡμᾶς, τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ καίριον τοῦτο πρόβλημα τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἀοράτου τούτου ἐχθροῦ. «Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Αἱ ἀνθρώπινοι δυνάμεις, εἶναι ἐλάχιστοι καὶ ἀνύπαρκτοι συγκρινόμεναι μὲ αὐτὰς τῶν πονηρῶν δυνάμεων. Πᾶσα σύγκρουσις μεταξύ των εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ ἀποβῇ συντριπτικὴ εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπου ... Ὅταν, ὅμως, ὁ ἀδύναμος καὶ μικρὸς ἄνθρωπος παραμένει ἐξηρτημένος ἐκ τῆς Θείας Χάριτος καί,  διὰ τῆς συνειδητῆς καὶ καρδιακῆς προσευχῆς ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς παθοκτόνου νηστείας ἀφ’ ἑτέρου, διατηρεῖ τοῦτον τὸν σύνδεσμον μετὰ τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ, τότε ... ὁ ἀδύναμος, γίνεται ... παντοδύναμος!

 

                                                                                                                        Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

 

                                                                                                                  Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν